Mystery Run


Zaterdag 15 oktober vond de eerste editie van de obstacle Mystery Run plaats in Oudenaarde op het terrein van The Outsider. Je kon inschrijven voor 6 of 12 km lopen met hindernissen.

Op initiatief van mijn zus en onder het mom van ‘de kinderen moeten er niet altijd bij zijn om samen iets te doen’ hadden we ons enkele maanden geleden ingeschreven voor de langste afstand. Wat er ons te wachten zou staan, was een groot mysterie maar we hadden zo onze vermoedens.

De start leek even op een color run maar na 200 meter kwamen we aan de eerste verrassing waarmee de toon direct gezet was. Een paar 100 m door een vieze, zwarte sloot waden met je bovenbenen volledig onder water om telkens onder een afdekking te kruipen terwijl je probeerde niet om te vallen of met je gezicht in het vieze water te hangen. In de tweede ronde zakten we natuurlijk nog dieper in de modder wat het uit de sloot geraken ook niet vergemakkelijkte. Iedereen was al eens door de sloot gepasseerd om de bodem nog meer te mixen met hun voeten. Nu waren we direct ondergedompeld tot halverwegen de buik. Koud aan de poep want snel gaat het niet vooruit in dat modderige water.

Daarna moest je een zestal keer in en uit een diepe sloot geraken wat sommigen niet lukte zonder zetje of helpende hand. Tot hilariteit. Handen aan de poep (maar nooit aan de mijne.)

Een kort stuk lopen door het bos en water oversteken door klauteren over een vijftiental aan elkaar vastgebonden kano’s. Sommigen vielen in het water, anderen wiebelden zo fel dat het één soep was. Uitkijken dat je vingers niet geplet worden tussen twee bootjes was een minimum qua voorzorgsmaatregels. In de tweede ronde lieten we de kano’s letterlijk links liggen door van oever naar oever te zwemmen. Zonder aarzelen,hup het water in, zwemmen, eruit en lopen naar het volgende obstakel.

Weer een waterkanaal oversteken. Deze keer over een lange mat. Onmogelijk om niet in het water te vallen dus voor de twee rondes sprongen we onmiddellijk in het water om naar de overkant te zwemmen.

Lopen en balancerend zonder steun via boomstammen grachten oversteken. Over een houten muur van 2,5 meter klimmen en eraf springen. Dat wou ik niet doen.

Lopen door het bos. Kruipen op ellebogen en knieën. Container in en uit. Kruipen door betonnen buizen. Lopen door een labyrint en als je de uitgang vindt: op je handen en knieën over asfalt kiezels kruipen onder een podium dat maar 50 cm kruiphoogte had.

Lopen door het bos. Dranghekken om over te klauteren. Wel 20 na elkaar. Containers. Autobanden. Fietsbanden. Vele malen boomstammen over grachten. (Niet vallen!)

Lopen door het bos. Een death ride over water. Springen zodra je de overkant bereikt of je zwiert terug en blijft misschien hangen boven dat water. Gewoon gaan zonder al te veel bij na te denken maar wel gefocust op veiligheid en efficiëntie. Haha, precies een militaire oefening.

We waren nat en vuil, vol adrenaline maar voelden ons samen, gelukkig en sterk. Ik vermoed dat dit het opzet is van een OCR? Moe werd ik er niet echt van. Ware het niet dat je het na twee rondes wel gehad had qua beleving, het mocht nog twee keer zo lang duren voor mijn part.

Het was leuk, nooit saai, nooit dwingend en een ervaring waarvan ik kan zeggen dat ik echt blij ben hem op mijn voltooiingslijstje te mogen plaatsen. Ik kan geen vergelijking maken want het was mijn allereerste OCR ooit. Ik kan alvast besluiten dat het zeker niet de laatste was. Wim suggereerde om een Spartan Race te volbrengen en dat zal ik waarschijnlijk wel doen maar het risico op blessures is toch niet te onderschatten en ik zou voor geen geld ter wereld mijn trail running avonturen in gevaar willen brengen.

Besluit wat mij betreft:

  • Nog! Maar als extra bovenop lopen en trail running. Maximaal 2x per jaar.
  • Dit moet ik in team of in duo doen. Zeker niet alleen.
  • Volgende liefst wat meer uitputtend. Het was fysisch niet echt bevredigend voor mij. Maar de fun compenseert dit deels. Spartan Races zijn misschien van een zwaarder kaliber. Wie weet.

Op een mooie pinksterdag

  
Dankzij het verlengde weekend en doorwerken tot 19u op vrijdag, heb ik de luxe van een beetje te kunnen uitslapen en drie dagen niet met het werk bezig te zijn. Drie dagen tijd om met het gezin bezig te zijn, te wassen, strijken, koken en kuisen én in een onbewaakt moment te gaan lopen. Wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn? Maak het leven niet ingewikkelder dan nodig. Enjoy the simple stuff.

Deze week was ik erg moe. Woensdag viel ik net niet in slaap in het zwembad tijdens mijn 40 lengtes crawl. 40 minuten had ik nodig terwijl ik het anders in een half uurtje klaar. Donderdag op de middag wou ik stiekem 45 minuten slapen tijdens mijn crosstraining maar dat was natuurlijk niet aan de orde bij Ilse. Haar positieve energie maakte veel goed en ik keerde fris en monter terug naar het werk. Misschien zat de vermoeidheid tussen m’n oren. Of pepten mijn resultaten me op. Meten is weten. Lichaamsvet bedraagt 24% en spiermassa 34%. Not to bad voor een 43-jarige mother of four, me dunkt. 

Vanmorgen liep ik een tientje met 50 positieve hoogtemeters. Meer krijg je er moeilijk in als je in Brugge-city loopt. Windmolens staan gelukkig op heuvels die je een paar keer kan oprennen. 

  

Het zal volgende week serieus pittig worden in Luxemburg op de Trail des Trappistes met 920 positieve hoogtemeters op een parcours van 40 km maar hey, het was het idee dat telde. Helaas loopt het in Brugge nogal plat. Zoals op een mooie pinksterdag in het park: 

  
Gemiddeld liep ik 6’16” per kilometer maar ik ben best trots op mijn grafiekje door de versnellingen op het einde en mijn eigen beslissing om mijn comfortzone te verlaten. Dat laatste is een ongelofelijke bevrijding met voldoening ten top. 

  

Moe, moeër, moeder

  Word je extra moe van al dat trainen? 
Ik voel me absoluut niet futloos maar ben ’s avonds wel ‘gezond’ moe. Mijn energiepeil is nog nooit zo hoog geweest en als ik pakweg 6 verdiepingen trappen neem, lijk ik naar boven te zweven zonder ademnood. Dat voelt fijn. 

Het enige wat mij wat zorgen baart, zijn mijn kinderen. Moeder gaat het huis uit om te zwemmen, lopen of naar de power training. Dat bezorgt me een schuldgevoel hoewel ze uiteraard niets tekort komen. Soms wou ik dat ik sneller kon lopen om eerder thuis te zijn. 

Je ziet er moe uit, hoor ik nu vaak. Dat komt omdat ik jaarlijks in februari erg bleek ben én last heb van ontstoken traankanaaltjes waardoor ik geen make-up verdraag en kleine oogjes heb. 

Voor het eerst doet het lopen een beetje pijn. Aan de rechterknie. Maar ik ga zeker niet ophouden met lopen. Integendeel zal ik de komende weken een tandje bijsteken. 

Gisterenavond genoot ik van een mooie ronde loslopen na de 30,4 km van zondag. 7,5 km aan gemiddeld 9,7 km/u.  

 
Vanavond om 20u30 staat er zwemtraining op het menu. Vooral in de winter vind ik het mentaal lastig om ’s avonds nog een fysieke inspanning te leveren. Ik ben een ochtendmens. Misschien moet ik overwegen om het zwembad in te duiken om 7u zodat ik anderhalf uur later fris als een hoentje voor mijn studenten sta? 

Hup, hup!

  
De intensiteit van het trainen wordt vanaf nu opgedreven dus alles in mijn druk programma ingepland krijgen, is extra uitdagend. 

Deze vooravond had ik een intervaltraining op de Brugse vesten waardoor mijn bips aanvoelt alsof ik uren op een koude, granieten vloer gezeten heb. 

Eerst 10 minuten lopen, dan 5 minuten uitvalpassen, stretchen en ‘sirtaki’ om dan 10 keer 1 minuut te sprinten gevolgd door 1 minuut wandelen. Dat is dubbel zoveel hard rennen als de intervaltraining van vorige week. Eindigen met 10 minuten lopen. Resultaat was 41 minuten lopen met een niet relevante gemiddelde snelheid en 6,65 km achter de rug.

Straks om 20u nog 40x 25 meter crawl zwemmen als crosstraining en daarna zal ik naar m’n bedje snakken. 

Update: net m’n kilometer crawl gezwommen in 30 minuten en als toemaatje nog 500 meter schoolslag in 10 minuten. 

Crosstraining

  Gisterenavond heb ik uitzonderlijk, omdat de gelegenheid zich aanbood, drie kwartier gezwommen. Crawl en schoolslag. Af en toe wat andere spieren aan het werk zetten, is ook deugdzaam. 
Elke donderdag begin ik de dag met grondoefeningen in de Bodylifestyle studio van Ilse. Het zijn BBB-oefeningen met een weerstand van 5 kilo. 12 oefeningreeksen van 60 herhalingen. Zwaar maar daarna voel ik me super fit. Ik kijk er elke week naar uit, vooral omdat Ilse ook zo’n warme feel good persoon is. 

Voor mij is Bodylifestyle de ideale afwisseling op lopen.