Lopen naar de maan en trappen tegen kanker

ons_keppe

Begin oktober 2016 ontmoette ik loopmaatje Joke via de Facebook-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge. Ik denk te mogen stellen dat het onmiddellijk klikte en nog geen negen dagen later hadden we al drie keer samen gelopen. Al gauw bleek dat (samen) lopen voor Joke gelinkt was aan haar vriendin Veerle. Tot een jaar daarvoor liepen Joke en Veerle altijd samen.

Eind 2015 kwam het slechte nieuws: er werd kanker vastgesteld bij Veerle. Er werden geen doekjes omgewonden, ze wisten onmiddellijk dat het eindig was, alleen wisten ze niet hoelang haar nog was gegund. Op 19 september 2016 overleed ze.

Met dit stukje tekst begint de webpagina van Team Ons Keppe in de site van De 1000 km Tegen Kanker. Dit fietsteam bestaat uit Danny (de man van Veerle) en zijn vrienden Jürgen (Jokes man) en Tom. Ik roep via deze weg iedereen op om de pagina te bezoeken en een gift over te maken via het daar vermelde rekeningnummer BE14-7331-9999-9983 met de mededeling “170-182-882 GIFT”.

Het werkt namelijk zo: tijdens het Hemelvaartweekend 25-28 mei, worden de 1000 km gefietst maar je mag pas starten wanneer je per fietser €5000 giften verzameld hebt. Dat is natuurlijk andere koek dan de €1040 die ik vorig jaar bijeen liep voor Loop Naar De Maan. Danny mag alvast fietsen want hij verzamelde ondertussen meer dan €5000 maar voor Jürgen is elke extra storting welkom want hij heeft nog veel nodig om aan de drempel te geraken. Hij schrijft op hun webpagina het volgende over de drijfveer van hun fietsproject:

Veerle is de wind in onze rug. We geloven dan ook dat onze eigen grenzen verleggen het verwerkingsproces alleen maar ten goede kan komen. Het is een mooie manier om niet alleen ons keppe te herinneren en haar verlies te verwerken, maar ook om in contact te treden met lotgenoten en de zorg voor mensen met kanker te helpen verbeteren.

In november al besliste ik om in 2017 te passen voor Loop Naar De Maan en eerder het sponsorproject van deze mensen te steunen.

Dus daarom, beste mensen, zal je dit jaar niets van mij horen over Loop Naar De Maan maar lanceer ik af en toe een oproepje om Joke en de haren te steunen. Voor Veerle en alle anderen die de strijd tegen kanker nog aan het voeren zijn. Uiteraard draag ik iedereen die loopt of fietst voor KOTK een warm hart toe: bedankt en veel succes met de uitdagingen!

 

Marathon in mineur


Waar moet ik beginnen met het verslag van mijn eerste marathon, de Marathon Zeeuws-Vlaanderen? Gisteren heb ik hem eindelijk gelopen dus mijn droom is verwezenlijkt. Helaas was het een vijf uur durende nachtmerrie. Correctie. Het begon goed en het finishen met dochter Emma die een eindje meeliep, was fijn.

Het zijn mijn geest en mijn lichaam die faalden maar een drietal factoren hebben me niet bepaald geholpen.

Ten eerste werden we vrijdag, uitgerekend de dag voor de marathon, onterecht met zorgen opgescheept. Geen idee of anderen het van zich af zouden kunnen zetten maar zelf ben ik zo gevoelig dat mijn functioneren blokkeert in dergelijke situaties en ik buikpijn krijg. Donderdagnacht lag ik nog wakker van de zenuwen. Vrijdagnacht van het verdriet en de vraagtekens.

Toch stond ik gisteren met voldoende moed op om naar Nederland te vertrekken. Vrienden haalden ons op en Emma ging mee. Aangekomen in Hulst regende het pijpenstelen maar gelukkig stopte dit toen we startten.

Ten tweede. Ik was nerveus en liep in een cocon waar ik probeerde alles buiten te sluiten. Ik leek weer toeschouwer van mezelf. Emotieloos en vervreemd. Tot 10 km ging het best goed maar genieten kwam er niet aan te pas. De natuur was prachtig maar het weer bar door tegenwind en het parcours loodzwaar. Gras, modder, aarde en soms asfalt.

mzv1

Ten derde. Rond 15 km begon mijn maag vervelend te doen en na 17 km kromp hij zo samen dat ik moest overgeven. Niet goed maar ik hoopte dat de kous daarmee af was. Na bijna 20 km haalde Dorien, die ik de laatste week via de social media had ontmoet, me in. We liepen en praatten wat samen maar ik voelde me niet het fijnste gezelschap met mijn boodschap dat ik maagkrampen had en tegen een mentale opdoffer vocht. Over het overgeven zweeg ik uit schrik te horen dat ik beter zou ophouden. Het was best fijn haar in levende lijve te ontmoeten. Ze was zo opgewekt, positief en had een heel open blik. Laat mij maar, zei ik, ga maar! Omdat ik me ellendig voelde, was ik liever alleen. Ik zou toch niet kunnen blijven volgen.

Ik had net zoals gepland op 20 km mijn eerste gel ingenomen. Zonder sportvoeding rond 20 km is het moeilijk om lange afstanden te lopen want je glycogeenvoorraad geraakt uitgeput. Mijn maag verdroeg het niet goed en na een poos, toen ik water gedronken had bij de volgende voorraadpost, moest ik weer kokhalzen en overgeven.

Ik was nog maar halverwege, de moed was in mijn schoenen gezonken, kon het slechte nieuws van de vorige dag niet uit mijn lijf krijgen en voelde me compleet mislukt als loper. Als Michele en Emma langs het parcours stonden, zou ik de marathon afbreken. Maar ze hadden blijkbaar besloten om ons in Terneuzen aan de eindmeet op te wachten. Achteraf gezien maar best want Marc was blijkbaar hetzelfde van plan wegens pijn aan zijn been.

25 km ver en ik was leeg. Een auto zonder brandstof. Wandelen in plaats van lopen. Tweede gel inslikken op goed geluk. Natuurlijk protest van de maag. Deze keer was hij nog maar doorgeslikt of hij moest er al weer uit. Huilen en nu echt willen stoppen. Ik liep in een natuurdomein waar je niet kon stoppen en besloot bij de volgende voorraadpost te eindigen.

Achter me hoorde ik iemand afzien en overschakelen naar wandelen. Het was Tin. Nog iemand die op de sukkel was. Overal had ze krampen. In- en uitwendig. We wandelen samen. Terwijl ik nog aan stoppen dacht, zei zij: “Het is mijn eerste marathon en ik ga hem uitlopen!”

mzv2

Voor mij was dit een cruciaal moment. Haar vastberadenheid en de steun van zoveel mensen uit mijn omgeving, gaven me de kracht die ik nodig had om vol te houden.

Tot 38 km hebben Tin en ik afwisselend gelopen en gestapt. Soms samen, soms apart. We kwamen elkaar telkens weer tegen. Haar papa fietste mee op de stukken waar dit kon. Daardoor kon ik haar met een gerust geweten achter me laten.

Nog 4 kilometer, nog 2 km en dan plots liep ik het centrum van Terneuzen binnen. Emma stond klaar om de laatste meters met mij naar de finish te hollen. 5u en 7 minuten was ik onderweg geweest. Dit rampscenario had ik niet eens mogelijk geacht. Mijn coach ook niet.

Van de uitputting, schaamte en teleurstelling maar ook opluchting dat ik hem toch uitgelopen had, huilde ik als een klein kind. Achteraf vernam ik dat dit een zware marathon (veldlopen) is die dit jaar door de weersomstandigheden de zwaarste editie ooit was. En dat ik helemaal niet bij de laatsten was. Een schamele troost maar het helpt wel.

Genoeg getreurd. We zijn een dag verder. Volgende keer beter. Dat zal op nine-eleven zijn. De In Flanders-Fields-Marathon lonkt.


Veel dank aan de heer Paul Compiet die de lopers tijdens de Marathon Zeeuws-Vlaanderen fotografeerde. Beide loopfoto’s in deze blog komen van zijn Facebook-pagina.

Vallen en weer opstaan

70

Vorige week was ik dus ziek ‘gevallen’ waardoor het lopen stilgevallen is. Pas vandaag ga ik terug trainen en de stress giert door mijn hoofd en lijf. Al drie dagen loop ik de muren op. Omdat ik niet kan trainen? Door de professionele werkdruk? Door de combinatie werk-gezin-stress? De onrust wekt me ’s morgens vroeg maar gelukkig val ik ’s nachts als een blok in slaap. Ik ga de draad van het lopen weer oppakken en de stress weglopen.

Eigenlijk had ik de voorbije twee dagen gerust al kunnen lopen maar het hield niet op met regenen en ik was nog doodmoe herstellende en ik had zoveel werk in te halen door een halve week niet op volle kracht te kunnen functioneren en de kinderen hebben vakantie dus stelde ik het uit tot vandaag.

Straks loop ik naar het verjaardagsfeest van mijn metekind Remi. Langs de juiste kant van het zeekanaal door weer en wind. Het kan mij niet schelen of het zal regenen of niet. 11 kilometer ontstressen. Nog 66 dagen tot de marathon. Ik zie het nog steeds zitten dankzij mijn coach. Zij het momenteel met een klein hartje.

 

Gewettigd afwezig wegens ziekte

Ziehier een extract uit het mailtje van mijn coach. Ik heb geen ander aanvaardbaar beeldmateriaal.

Snotter en snik. Sinds zondag heb ik niet meer gelopen. Mijn eerst geplande training was voor woensdag namiddag tussen twee werkblokken door. Helaas heb ik tussen het werk wat geslapen want keelpijn en koorts strooiden roet in het eten. En neen, dat komt niet door teveel lopen dat ik eens ziek word. Ik ben wel blijven werken deze week maar meer ging niet.

Donderdag weer onmogelijk om te trainen. Mottig en moe. Keelpijn zonder koorts.

Vandaag normaal Fartlek-training na het werk en ik was er mentaal klaar voor, had er ook zin in maar toen opende ik de wekelijkse e-mail van Runcoach.be en besloot zijn raad op te volgen. Training afgelast.

Morgen nog een intense werkdag op de SID-beurs in de Kortrijkse expohallen. Stuur gerust uw kinderen die al aan hoger onderwijs denken. Ik informeer hen heel graag over de opleidingen Sportmanagement en Cultuurmanagement.