Als het strand roept

Als het strand je al enkele weken roept maar je geraakt er niet omdat je dan een uur transport moet incalculeren waardoor je dag een uur minder telt om te besteden dan stel je het strandlopen uit. Tot Paasmaandag bijvoorbeeld want dan is het toegestaan om zonder schuldgevoel te studeren noch te werken.

Op Pasen vroeg Peter doodleuk of ik de volgende dag een 20 kilometer wou lopen op het strand van Nieuwpoort. Naar Koksijde en terug. Ewel ja, waarom niet?, dacht ik. De oudste dochter moest ik toch al gepakt en gezakt wegbrengen op om scoutskamp te vertrekken, de helft van de tweeling was bij de grootouders, de andere helft had met een vriendin afgesproken en de oudste ging studeren. Of zoiets.

Let’s go!

Het was erg lang geleden dat ik op het strand had gelopen en ik had opgeworpen dat het traag zou moeten gebeuren anders zou ik in de helft opbranden. Maar Peter sprak over een tempo dat met het mijne overeenkwam dus ook hier was geen enkel excuus om het niet te doen.

We liepen over zand en golfbrekers en rechtdoor de plassen. Één plas had toch een verrassing in petto. Drijfzand. Ik wil niet weten wat daar allemaal inzat waardoor het aan mijn broek bleef kleven.

Gespreksonderwerpen ontbraken niet. Naast de usual stuff over kids en lopen, ging het over cliënt touch points, CRM, loyaltyprogramma’s en netwerken. Omdat we om 11u starten en ik om 7u ontbeten had, nam ik voor de zekerheid op de middag een oppeppend gelletje. Of het een beetje geholpen heeft, wie zal het zeggen, de laatste twee kilometer zat ik er toch door. Ware het niet dat Peter speciaal tot en met de laatste 100 meter meegelopen heeft terwijl hij eigenlijk al had kunnen afslaan naar hun appartement, ik was voorzeker gestopt na 18 km om de rest te wandelen.

Daarna had ik een dubbele volkoren boterham met kaas en komkommer als lunch en runners high voor de rest van de dag. Deze Katrien is weer een stapje dichter bij haar sportief doel. Duursporten blijft een work in progress.

Eindelijk weer strandlopen

Hier volgt nog een voorbeeldje dat kiezen verliezen is.

Vorige herfst en winter brachten Runcoach.be en ik om de twee weekends door op een zeiljacht in Oostende. Zo konden we trainingen op het strand houden, een van de vele geneugten van de loopsport. Maar mijn keuze om te leren ‘spectaculair’ offroad mountainbiken in de Ardennen impliceerde een hoge aanwezigheid van mezelf in de Ardennen. Super maar ten koste van de winderige strandloopjes op het liefst harde zand van Oostende en naburige gemeenten.

In mijn FB-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Oostende was het hierdoor stilletjes in de lente, zomer en begin van de herfst maar vorige week postte ik de oproep om zondagochtend 15 km te gaan lopen op het strand. Serge en Lieven pikten hierop in en waren deze ochtend present.

De zon weerspiegelde een intens helder licht in de ondiepe plassen. Voor we het beseften hadden we ruim 8 km gelopen over golfbrekers en strand. Omkeren en teruglopen.

Ik liep traag maar zij vonden dat niet erg. Ik wel. Mijn linkerzitbeen doet pijn, sinds december. Mijn voeten doen pijn sinds juli in stijgende lijn qua intensiteit en frequentie. Het kan bijna niet anders dan hielspoor zijn. Voortdurend doen ze pijn, ook als ik niet ren en zelfs ’s nachts in mijn bed. Het went, net als de zitpijn maar subiet verslijt mijn lichaam tot ik niet meer kan hardlopen en wat dan? Actie is hier op zijn plaats.

Runcoach.be zal bekijken wat ik best doe. Wordt vervolgd.

Zand ploegen en de wind trotseren

Zondag was de tijd rijp en beschikbaar om een lang gevecht met de elementen te trotseren. Water van de zee, lucht in de vorm van harde wind, aarde van zand en het vuur? Dat zat vanbinnen.

De Putters uit Oostkamp – geen bende vogelspotters noch motards – organiseerden Oostende – Duinkerke – Oostende. Op het strand. Goed voor 100 km krachttraining, zeker als je zoals ik maar één paar buitenbanden voor alle gebruik hebt. Maar dat ontdekte ik pas nadien toen iemand mij Victoria Tattoo Light banden met 1.2 druk aanraadde.

Onmiddellijk na de start reed ik al gauw voorlaatste. Ik kon nog een drietal golfbrekers mee in groep oversteken maar daarna waren ze foetsie. Een aantal renners waren dan ook echte profs zoals Cédric Defreyne die toevallig een student van mij is en niet toevallig profwielrenner bij EFC-L&R Vulsteke U23 Cycling Team. Kopwind aan 6-7 Beaufort duwde mijn gemiddelde snelheid naar 10 km/u voor de eerste 50 km.

Het zand lachte me uit en de zeewind floot me na. Ik vreesde een platte band te ontwaren maar het was mijn wiel dat permanent in het zand gezakt was waardoor de platte band gezichtsbedrog was. Heel soms hoopte ik dat hij echt plat was. Dan moest ik wel stoppen en de tram terug nemen naar Oostende. Maar ik had zo mijn redenen om mezelf te pushen naar het walhalla van zand en zout.

Ik had het mezelf gegund. Dat ik nog eens op het aantrekkelijke randje mocht balanceren van een mentaal hindernissenparcours tijdens een ultra duursport in een woeste, prachtige speeltuin die mij helemaal zou opzuigen. De volgende nacht zou Runcoach.be immers naar zijn wildernis vertrekken om te traillopen met Dixie Dansercoer. Hij Groenland, ik de Noordzee.

Ik had het mezelf beloofd. Dat sterke gevoel van door te zetten, in jezelf te blijven geloven in het diepste dal wanneer je twijfelt of je toch geen Don Quichote bent. Ik wist dat ik gewoon moest volhouden en niet flippen omdat het vloed werd, maar gewoon de Noord-Franse duinen moest induiken. Ik wist dat achteraf de roes van ongeloof, tevredenheid en trots zou komen.

De strandstrook tussen Zuydcoote en Duinkerke werd alsmaar smaller en het zand onberijdbaar. Sommige duinen hadden steile betonnen muren als een soort dijk aan het strand. Daar kon ik met mijn fiets niet op- of afklimmen. Dat ik maar gauw 50 km op de teller had, dan kon ik omkeren en de wind weer het hof maken in plaats van te verwensen.

Hoe lastig het soms was, ik genoot van de eenzaamheid op het strand en in de duinen. Het Noordzeestrand was 100 km lang van mij. Het was zondag en ik was op reis. Solo. Als een kleine ontdekkingsreiziger kwam ik terug thuis uit een andere wereld. Vuil, met rode wangen en voldoende positieve vibes om een hele week te overbruggen. Want natuurlijk droom ik ook van Groenland en Antarctica. 😉

Dubble date met de duinen

Vorig weekend brachten Runcoach.be en ik door in Oostende. Zaterdag was werkdag voor ons project Trailrunning Managers. ’s Ochtends gaf poolreiziger Dixie Dansercoer een uiterst inspirerende lezing over expedities  naar plaatsen waar u en ik nooit zullen gaan. Zeiler Fritz Buyl sloot aan met het verhaal van Marc De Keyser en hemzelf van werken, leven en (ultra)marathon lopen op Antarctica. Beiden zijn daar weerman tijdens onze winter. (Marc zelf was last minute verhinderd door uitlopende weersvoorspellingen voor expeditieteams op de Himalaya.)


Na een lichte lunch volgde een looptraining in de duinen. Zelf had ik de eer iemands allereerste trail run ooit te coachen. In de zonnige duinen dan nog. Het was voor mij wat zoeken naar een tempo om de smaak van lopen in mul zand met hellingen zoet genoeg te maken zodat er geen afschrikkend effect aan de pas kwam. Tegelijk wou ik vermijden dat het loopje op een wandeling zou gelijken. Keep it simple was mijn plannetje. Eerst een dik half uur door de duinen hollen en dan teruglopen over het strand. 

Toen we klaar waren, was mijn gezelschap onder de indruk van het verschil in beleving ten opzichte van ‘gewoon hardlopen’, tevreden en van plan om dit meer te gaan doen. Mission accomplished

Zondag ten slotte lonkte de morgenstond om een eigen training in de duinen en op het strand te verkiezen boven uitslapen. Runcoach.be bepaalde hoe snel ik mocht lopen. Aanvankelijk vond ik dat te traag maar tot groot jolijt liep ik de laatste twee kilometers op de dijk aan een voor mij behoorlijk tempo van 5 min. 41 sec. naar 5 min. 22 sec. op het einde. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik ben het lopen nog niet afgeleerd door het mountainbiken en kajakken maar draag er de vruchten van.

Weglopen

Gisterenmorgen liep ik een halve marathon omdat ik eergisteren een zwaar parcours op de mountainbike afgelegd had. De logica ontgaat u misschien maar het was enerzijds ter compensatie voor mijn liefde voor het lopen en anderzijds wou ik de schade kunnen opmeten. Hoe zwaar zou ik 21,1 km lopen ervaren na de ontdekking van spieren die tot voor de mountainbike ervaring onontgonnen in mijn lichaam scholen?

Er was ook nog een derde reden. Ik zat met een ontredderd en wrang gevoel van frustratie, afschuw en onwezenlijkheid door tal van zaken die dichtbij en veraf rondom mij gebeuren. Negatieve gebeurtenissen waarvan ik niet bij machte ben ze op te lossen. In dat geval zou je ze moeten loslaten. Dat weet ik, maar kan ik zo moeilijk. Er niet door verteerd geraken, vind ik al een heuse prestatie. 

Tussen afschuwelijke oorlogsbeelden en ongelofelijke onzin over Rachida verschijnt dan mijn blog in de tijdslijn van mijn kennissen. Dan schaam ik mij een beetje omdat het lijkt alsof ik alleen maar met ‘mijn sport’ bezig ben terwijl mensen elke dag een strijd leveren voor hun bestaansrecht. Niets is minder waar. Lopen helpt het loslaten maar aanvaarden zal ik het nooit.

Ik wist dat een halve marathon pijn zou doen. Daarom liep ik hem niet op het zand maar op pier en dijk. Van Oostende naar Middelkerke en terug. Als je bijna 12 km heen loopt, moet je ook nog terug. Dat is het verschil met een lus die je eventueel kan inkorten. Het mooie aan een lang recht stuk is dat je het keerpunt kan visualiseren. In mijn geval was dat het casino van Middelkerke. Al gauw liep ik in de gewenste trance die me toeliet om elke gedachte stil te leggen. Enkel mijn ademhaling, mijn heen en weer zwiepende armen en de voetstappen. Links, rechts, herhaal. De zijwind kwam uit de zee. De zon verwarmde mijn benen.

Het keerpunt maakte mijn koppigheid overbodig want de halve marathon zou nu een feit worden. Ik moest immers terug geraken. Koppigheid ruimde plaats voor fysiek ongemak. Ik voelde me geradbraakt door het mountainbiken. Mijn rug leek in twee gebroken aan de schouderbladen bij elke voorwaartse armbeweging. De voor- en binnenkant van mijn dijen waren van beton. Maar ik zou niet stoppen voor ik 21,1 km op Strava zou zien verschijnen.

Meestal zal ik besluiten dat het deugd gedaan heeft om te lopen en dat ik niet heb afgezien. Soms zie ik af door het ontmoeten van mijn grenzen. Heel soms wil ik bewust afzien bij het lopen. Om de pijn van machteloosheid even te overtreffen.

Zeeleven

Mensen vragen soms waar ik de energie vandaan haal maar voor mij is het de logica zelve om de dingen te doen die ik graag doe. Het kost mij geen energie, integendeel. Als ik dat niet zou doen, dan zou ik pas een zwaar energielek krijgen. Natuurlijk kan je niet voortdurend je zin doen en als je denkt enkel gelukkig te worden door de lotto te winnen, onmogelijke schoonheidsidealen te bereiken of je in een vingerknip naar luilekkerland te kunnen transporteren dan zoek je het misschien te ver. 

Do more of what makes you happy. Het is een simpele huis-tuin-keukenspreuk maar met een waarheid als een koe. Deze way of life kreeg vorm na een lange zoektocht naar troost toen ik mijn kinderen noodgedwongen moest missen door de scheiding met hun vader. Eerst werkte ik me te pletter en ging vaak uit om het gemis op te vullen. Dat werkte niet. Nu kan ik ons leven organiseren en combineren op een evenwichtige manier die mij de vrijheid geeft om veel outdoor te leven en te sporten. Het vele werken is gebleven maar het nachtleven heb ik al lang vaarwel gezegd. 

Het idee van een rondje te lopen voor de dag begint of het vooruitzicht na het werk te kunnen kajakken bij de overgang van dag naar donker geeft me vleugels. Lekker vroeg opstaan om het mooiste stuk van de dag buiten door te brengen. Sport als extra motivatie en beloning. Wat kies jij om jezelf te motiveren of te belonen?

Doch als ik in volledige vrijheid zou kunnen kiezen, dan deed ik wat Thomas Siffer ooit deed. Met een zeilboot 3 jaren met het gezin de wereldzeeën bevaren. Op de mooiste plekken aanmeren om daar te trail lopen, kajakken, zwemmen, fietsen. De wereld proeven. 

Maar dat gaat dus niet.

Het zeilen beperkt zich voorlopig tot korte tochten op de Noordzee en Zeeland. Ondertussen zit ik met Runcoach.be op onze zeilboot en ben ik het logboek van Thomas aan het lezen. Dit boek leest extra beklijvend in het ruim van een zeilboot. Het past compleet in dit kader en bij het stapeltje lectuur van wateralmanak en havengids. Het inlevingsvermogen wordt danig uitvergroot.

Al even onbeschrijfelijk is het geluksgevoel dat ik krijg door vroeg uit de veren het roze ochtendlicht in de haven te aanschouwen wanneer ik een loopje aanvat. De wereld is nog stil en ik mag lopen op de pier en het strand. Voor mij is dat een ultiem gevoel van vrijheid. 

Alle andere uren of dagen zal ik wel werken en zorgen maar dit is van mij.

En nog iets: gisteren heb ik een prachtige mountainbike gekocht. Weer een wereld die zich voor me opent. 

Onze North C Trail 2017 in beeld

1 eerste foto blog_edited - tekst

Het leuke is dat Sarah haar Go Pro meebracht zodat wij een massa beeldmateriaal verzamelden om nog jaren na te genieten van de wonderbaarlijke ervaring die wij met zijn drieën beleefd hebben in de uitgestrekte duinen van de Westhoek. Sarah is behalve ultra trail runner ook fotograaf en kan je volgen op https://www.instagram.com/blistersisterscrew/ en https://www.instagram.com/sarahmoutonphotography/

Zet je schrap voor 50 km beelden van Sarah, Fien en Katrien in het zand.