Geven en nemen


Lopen maakt je hoofd leeg en die nieuwe, vrije ruimte is één van de gratis weldaden van duursporten. Start je een loopje vanuit een meerdaags verblijf in afzondering op een zeilboot met mentale rust en pure voeding, dan wordt je gevoel van vrijheid en verbondenheid met de natuur nog groter om te pieken wanneer dat lopen op een godverlaten strand vol oorverdovende wind en klotsende schuimgolven gebeurt. 
Vanmorgen was zo’n training. 

Eergisteren proefde ik dit al met vijf kilometer en het smaakte naar meer. Vandaag zou het een halve strandmarathon worden met loopmaatje Kevin. De natuurelementen hebben er geen probleem mee dat je hen wil trotseren. Je mag nemen en er letterlijk frontaal tegenin gaan. Maar denk nooit dat je sterker bent. Geen nemen zonder geven. 

De windkracht van 6 tot 8 Beaufort vormde voor mij geen obstakel om op het open strand te lopen maar had me deze nacht gewekt en behoorlijk lang wakker gehouden. Hoeveel ik geniet van even moederziel alleen op de zeilboot te verblijven, zo keihard bereikte mijn adrenalinepeil deze nacht steile pieken. Zonder rukwinden zijn de nachtelijke geluiden op een boot niet voor watjes maar met de wind van vorige nacht, ervaar je een fikse oefening in het hoofd koel houden. Respecteer volgende vier regels.

  1. Verboden te denken dat je kajuit een drijvende doodskist is, laat staan een zinkende. 
  2. Verboden om de sterkte van de landvasten of om de deskundigheid van de knopenlegger in twijfel te trekken.
  3. Verboden de rammelende geluiden op het dek te wijten aan inbrekers. Het lijkt alleen maar alsof je voetstappen op het dek hoort. Niemand is aan de luiken aan het prutsen. Niemand wil in dergelijke wind op een schip binnendringen. Je brein houdt je voor de gek.
  4. Geniet van de unieke beleving  waarbij je zeer dicht bij de elementen komt en beseft hoe nietig de moderne mens is. We vergeten dat vaak en wanen ons heer en meester op de planeet. Wired. Connected. Online. Smart. Intelligent. Protected. 

Allemaal goed en wel maar het gevolg was dat mijn lijf niet optimaal uitgerust was voor een halve strandmarathon met extreme wind. Weinig en onrustig geslapen en ik voelde dezelfde hoofdpijn als wanneer ik op volle zee te lang in de binnenruimte blijf om koffie te zetten.    

Het enige dat mijn strijdlust tegen de wind nu kon ontmoedigen, was hevige regen. Dat het droog was, voelde dus als een dikke meevaller aan. Zoals eind februari besloten, vertik ik het om nog in lange broek te lopen tot volgende winter maar de twijfel voor het traillooprokje stak deze ochtend toch even op. Niet plooien, Cattoor. Los dat op met kniehoge compressie tubes

Dus om half tien was ik present om te starten aan de Hazegras Delhaize. Het stukje langs de kade naar de dijk liep nog vlotjes maar eenmaal daar gedroeg het strand zich weinig uitnodigend. Zoals Kevin achteraf opmerkte: we werden gezandstraald

Niet plooien, Cattoor. Je bent gestart om een stukje van de wind te nemen en het is niet erg als je het voornemen om vanmorgen een halve marathon te rennen opgeeft. Het was vechten tegen de bier- euh, windkaai maar na een tijdje genoot ik met volle teugen van de alles tegenwerkende kracht van de zuidwestenwind. Ogen net niet helemaal dicht. Borst vooruit en hoofd toch lichtjes voorwaarts gebogen wat in een foute loophouding resulteerde maar nodig was om het aangezicht zoveel mogelijk te sparen van de zandstraling. Excuseer mij voor de vettigheid maar het waaide zo hard dat mijn ogen traanden, mijn neus begon te lopen en de wind het snot uit mijn neus wegblies. De blote dijen werden tegelijk gezandstraald en krachtig gemasseerd. 

Golfbreker op en af, springen over zeeplassen en elke voetlanding leek een overwinning op de wind. Toen we aan Raversijde kwamen, wou ik terug ondanks het wijzen naar het casino van Middelkerke in de verte dat het keerpunt voor de halve marathon zou zijn. De reden van mijn plotse ommezwaai? Geen wispelturigheid maar eerder uit mechanische noodzaak. Daar waar ik tot nog toe het gevoel had ter plekke in de wind te blijven hangen, voelde ik mezelf plots achteruit waaien. De hoge flatgebouwen hadden hier plaats gemaakt voor leegte en lage duinen die de wind nog genadelozer deden toeslaan. Mijn rechtervoet begon op de koop toe te slapen. 

Het teruglopen was natuurlijk geweldig gemakkelijk met zoveel wind in de rug. Om af te ronden op 14 km liepen we nog wat verdwaalde rondjes in het Maria-Hendrika-park waar niets je deed vermoeden hoe onaards het strand die dag was. Zandstorm op Tattooine. Dichter zal ik waarschijnlijk niet meer komen. Missie geslaagd.

Wordt er nog gelopen? 


Natuurlijk loop ik nog steeds maar het bloggen kan niet altijd volgen. De mentale veerkracht is work in progress en onderhevig aan de limiet van de egodepletie. (Google that, peeps). Hier komt een overzichtje van de voorbije loopweek met wat persoonlijke aanvullingen. 

  • Maandag core power training in de lunchpauze. Dit voer ik blindelings uit terwijl ik me verlies in de flow van de herhalingen tellen. Gewoon doen en nadien voelen dat de spieren flink gewerkt hebben. 
  • Dinsdag was extra druk met doceren en andere taken op de hogeschool dus heb ik mijn looptraining in twee gesplitst. In de lunchpauze liep ik een kleine 6 km in het bos met collega’s Sue en Isabelle. Gemiddeld liep ik 6:23 min per kilometer. ’s Avonds temperde het vooruitzicht om nog eens te mogen lopen de stress van het verkeer. Ik riskeerde te laat te komen op de muzieklessen van drie dochters door de avondspits. Opluchting en adrenaline toen ik hen netjes op tijd kon afleveren. Tijd voor een tweede loopje. 5 km in het donkere Moerbrugge waarbij elke kilometer me gemiddeld 5 minuten en 41 seconden kostte. 
  • Donderdagochtend zou ik 10 km met Joke lopen doch ik was ziek. Core power training viel ook in het water. So be it. Gelukkig geen werkverplichtingen die in het gedrang kwamen. Gewoon een verloren dag waar niets aan te doen was.
  • Zondagmorgen liep ik 18 km met Joke tussen de velden van Meetkerke, Houthave en Stalhille. Aarden boerenwegels zoals het hoort en een laatste stuk langs het zeekanaal terug naar Brugge. 6:30 per km.
  • Maandagmorgen 1,5 km snel lopen om naar de fitness en terug naar huis te gaan. Alle 12 reeksen van 60, 120 of 180 herhalingen netjes afgewerkt. Zo hoort het. Niet zeuren. 
  • Vandaag lekker op het strand gerend tegen en met de loeiharde wind. Ik waande me op planeet Tattooine. 5 km aan 5:54. In traillooprokje! Gedaan met lopen in lange broeken vanaf nu. Maart staat voor de deur.

Over lange broeken. Ik ga toch nog iets vertellen wat misschien verkeerd overkomt maar illustreert dat veel vrouwen worstelen met hun zelfbeeld. Omdat ik zoveel werk, voor anderen zorg en mijn enige vrije tijd naar het lopen gaat, heb ik weinig tijd voor uiterlijkheden en shoppen. Later als ik tijd heb, zal ik eens echt aan mijn lijn werken, meer naar de kapper gaan en eens een beauty treatment ondergaan, denk ik dan. Ik vermoed dat ik ook geen vriendinnen heb met interesse of professionele know how van kleren shoppen. Of ze verzwijgen dit. In het beste geval neem ik een dochter mee om de kledij te keuren. Bovendien zie ik mezelf als te zwaar wat shoppen nog vervelender maakt. Zeker na het verdict van de Eurofittestbatterij van twee weken geleden waar ik 70 kg woog en 31% vet scoorde. Ik schaamde me toen. 

Vandaag besloot ik een dark blue jeans te kopen omdat ik een kortingsbon bezat, daar eens tijd voor had en toe was aan dergelijk stuk in mijn garderobe. Mijn favoriete kledingmerk IKKS sloeg ik spontaan over want ik was zeker dat ik maat 42 zou nodig hebben. Daarom had ik nog nooit een broek van dat merk gepast hoewel ik elk seizoen een drietal jurken of truitjes van dat merk koop. Ik nam twee modellen van Gardeur mee in het pashokje. Dat merk staat voor comfortabele, degelijke, nette broeken maar met weinig rock-gehalte. Ik nam zenuwachtig maat 38 in de hoop dat het grote Duitse maten betrof. Ik zwom in de broeken waardoor ik maat 36 probeerde maar ook deze waren te breed in de taille en rond de billen. Zou ik dan toch niet zo dik zijn zoals ik mezelf zie?

Ik ging terug naar de winkelruimte van IKKS en verdween met maten 42, 40 en 38 in het pashokje. Om ze terug te hangen en uiteindelijk weg te gaan met maat 36. Uiteraard content maar vooral verwonderd omdat ik een fout zelfbeeld heb. Want als je 170 cm meet en broekmaat 36 draagt van een merk met maten die zeker niet aan de grote kant zijn, kan je niet erg dik zijn, me dunkt. 


Het lopen heeft me zeker slanker gemaakt. Mijn brein moet soms nog volgen om dat te zien. (Nochtans droeg ik vandaag een iets te ruime jeansbroek maat 36 die ik twee jaar geleden in de Aldi had gekocht. Grote Duitse maten en het bewijs dat ik niet graag kleren ga kopen.)

Cyclocross parcours

img_5527

Dit weekend vindt in Oostende ter hoogte van de Thermae Palace het BK Cyclocross plaats. Veldrijden ziet er van ver op de televisie nog te doen uit omdat de helden die ze tonen zo goed zijn dat het lijkt alsof hun inspanning best meevalt. De toeschouwer kijkt al dan niet met pint en braadworst in de hand en de topsporters presteren alsof het met de vingers in de neus is.

Dat was tot maandag mijn vage beeld over veldrijden.

Op tweede nieuwjaarsdag liepen Runcoach.be en ik op het strand voor wat een rustige training zou worden. Toen we aan de Thermae Palace kwamen, zagen we een parcours dat in opbouw was. Hopen zand om heuvels na te bootsen en een tijdelijke steile brug die naar de Wellington Renbaan voor de paardenkoers leidde. Dat was te mooi om te laten liggen dus liepen wij het parcours af. De brug was steiler dan ik dacht maar Runcoach.be schoot natuurlijk als een raket omhoog en zweefde over de zandhopen alsof hij een berggeitje was. Het was best fijn om op het gras te lopen waar anders enkel koerspaarden mogen rennen maar het mulle zand en de hoogtemetertjes vielen me tegen. Zware benen strooiden roet in het eten maar als je veel loopt weet je dat het niet altijd feest is en dat dit helemaal niet erg is wat op zijn beurt de negatieve ervaring tijdens de loop weer afremt. Blijven lopen en alles komt goed.

cyclocros-parcours

Lopen is nooit eentonig als je voor variatie in ondergrond, locatie, trainingsmethode en parcours zorgt maar deze keer wekte het bij mij vooral een mateloze bewondering op voor een sport die mij vreemd is. Nu heb ik respect ontwikkeld voor een sporttak waarvan ik geen flauw idee had hoe zwaar ze is. De volgende keer als ik een veldrijder M/V ontmoet, zal ik die persoon toch met een andere bril bekijken.

Novemberblauw

Voor mijn doen lang niet geblogd doch daarom niet minder gelopen. Samen lopen is leuk maar remt de vrije gedachtenloop en het erover bloggen af. Maar hier ben ik weer.

Sinds een dikke week heb ik er in Brugge een fijn loopmaatje bij. De eerste keer liepen we op 11 november rond de Vesten. Twee dagen later was een zondagochtendloop van 20 km aan de beurt langs de Damse Vaart en de derde keer was vorige dinsdagmorgen, goed voor 13 km Vesten.

Vrijdagmiddag liep ik met drie collega’s tijdens de lunchpauze door het bos en dit weekend verblijf ik met Runcoach.be op onze zeilboot in Oostende. Vandaag is dat zo:

Gisteren had ik een looptraining van 30 km gepland. Van Oostende jachthaven tot Lombardsijde en terug. Ware het niet dat ik het vrijwillig bepaald had en overtuigd was van zijn belang in de voorbereiding op de 50 km die ik dit jaar absoluut nog wil kunnen lopen, ik had er weinig zin in.

Na amper 5 km wou ik er de brui aan geven. Mijn lichaam en geest waren moe. Mijn benen wogen zwaar. Vervelende mensen spookten door mijn hoofd en lachten in hun vuistje omdat ik er niet in slaagde ze te verbannen uit mijn gedachten. De noordoostenwind hielp ook niet bepaald en de wetenschap hoe lastig ik het telkens al had met trainingen van dertigers al evenmin. Het gevoel van onbekwaamheid en zelftwijfel stak op. Plus het verlangen naar een bed om te slapen. Het heldere besef dat ik beter lange afstanden met een loopmaatje kan volmaken. De mentale sterkte om 30 km in je eentje te lopen moet er absoluut zijn, hoe mooi de zee en de duinen ook zijn in november.


Maar mijn besluit stond vast. Geen sprake van dat ik m’n training zou afbreken omwille van mentale hindernissen. Hup, hup, lopen en niet toegeven.

Na 15 km voelde ik de euforie van in de helft te vertoeven. Hierna startte het echte aftellen. Ik keerde om in de duinen en wie stond drie meter voor me? Runcoach.be. Hij was me een half uur na mijn vertrek achterna gelopen met het idee me in te halen. Maar omdat het niet zeker was of hij het zou doen en ik hem na 15 km nog niet had gezien, had ik al geconcludeerd dat hij op de boot was gebleven.

Ik was zo blij dat ik niet nog eens zo lang alleen met mezelf moest lopen. In Raversijde kwam collega Karel een kilometertje naast ons fietsen op zijn mountainbike. Voor ik het wist, liepen we Oostende terug binnen, de Vives-campus Industriële Wetenschappen voorbij, het Thermae Palace, de Venetiaanse Gaanderijen, St-Malo, het Kursaal, Beausite, de vuurrode gedeukte blokken van Arne Quinze, de voor de storm afgesloten pier, de Vistrap, het station en onze boot. Na 30 km waarvoor ik 3u27′ nodig had.

Uiteraard was ik heel content dat ik ze had gelopen maar vooral dat het gedaan was. Hoe graag ik ook loop. Liefst niet te lang alleen in november.

Lady trekking poles

Eindelijk heb ik in een winkel stevige doch lichte trekking poles voor trail running gevonden. Fabrikant Leki die ook het merk Black Diamond heeft. Carbon dus super licht: 212 gram. Uittrekken om te gebruiken en opplooien na gebruik. Gekocht bij Deweerdt in Oostende. 

Getest op strand, golfbrekers en duinen. Het was mijn eerste keer ooit. Het eerste kwartier liep het wat onwennig, zo met twee stokken onder mijn armen. De strandwandelaars vroegen zich waarschijnlijk af wat ik met die skistokken van plan was. 

Ik gebruikte ze voor de klimmetjes op de golfbrekers en duinen. Ze gaven me niet enkel steun maar ook een gevoel van veiligheid op gladde stukken. Toch besefte ik dat het ook een vals gevoel van veiligheid betrof. Focus en voorzichtigheid kan je niet door stokken vervangen.

Ik liep 13 km met trekking poles in m’n handen om te testen hoe dat voelde. Ze hinderden me nooit, gaven geen aanleiding tot struikelen en stonden me enorm aan. Goedgekeurd om volgende week de Apuko Extrem in Baskenland te lopen. 

Kalmthoutse Heide

The unbearable lightness of being of eerder: the bearable running in hot sand? Gisteren kon ik weer de lessen in bescheidenheid die trail lopen je meedogenloos in het gezicht smijt, aan den lijve ondervinden.

Het voornemen was om 35 km in de Kalmthoutse en Ossendrechtse Heide te rennen. De omgeving is daar prachtig maar de droge hitte in combinatie met de ondergrond had ik een tikkeltje onderschat. De volgende keer zou ’s ochtends in de winter beter zijn voor iemand met mijn fysiek vermogen. Bepaalde stukken in de heide zijn net een hete braadpan. Geen wonder dat daar soms bosbranden zijn. De positieve hoogtemeters vielen nog mee. We liepen een verticale stijging van 164 meter in het zand. Volgende zondag zullen het er zo’n 500 zijn op de Trail van de Vlaamse Ardennen. Niet in het zand maar door weiden en bossen.


De droge hitte van de heide speelde me parten. Na 18 km in het zand op en neer lopen, vreesde ik plots van mijn sus te draaien en kon dat niet verstoppen voor Runcoach.be. Hij stelde voor om de kortste weg terug te nemen zodat we nog maar 6 km zouden lopen in plaats van 17. Ik pruttelde niet eens tegen want deze loop in de zengende hitte was nogmaals een bevestiging dat ik niet geschapen ben om lange uithoudingsloopjes in dergelijke weersomstandigheden te ondernemen. Mijn brein kookte. (Waarom kan hij dit wel en ik niet?)

Na 24 kilometer en een klets lopen waren we terug bij de auto. Mijn camelbag met 2 liter water had ik tijdens het lopen volledig leeggedronken. Dat had ik niet verwacht. In de Ardennen of Alpen heb ik nooit zoveel gedronken tijdens trail runs van 25 à 40 km. Het was daar natuurlijk niet zo droog.


Ondertussen begint het spannend te worden of ik mijn 1000 kilometer nog zal kunnen lopen tegen 16 oktober. Ik zit nu aan 734 km dus moet nog gemiddeld 30 km per week lopen. Dat lijkt niet veel dus goed doenbaar maar ik zit met verplichte rustperiodes wegens 2 wedstrijden. Deze week mag ik slechts 3 keer 3 km lopen omdat zondag 21 km trail lopen volgt. Drie weken daarna een marathon gevolgd door een rustperiode van drie weken. Wanneer ga ik die resterende 266 km dan lopen? Wie zal het zeggen?

De duinen van Vlissingen 

We voeren gisteren van Oostende naar Vlissingen. Het spannendste was de Mercator Marina verlaten, de vaargeul van Zeebrugge oversteken en de drukke vaarroute van de Westerschelde oversteken om aan te meren in de piepsmalle jachthaven Michiel de Ruyter. Maar dit is geen zeilblog dus spaar ik de details. 

Enfin, na een bewogen dag op zee gevolgd door een verkwikkende nachtrust waren Runcoach.be en ik vanmorgen klaar voor een rustige duinenloop van een kleine 11 km. 

We liepen over wandelpaden van schelpengruis, zandpaden voor paarden en VTT en betegelde paden over de duinkammen. Als afwisseling was er een zandpad door een prachtig stuk duinbos.

Het kost mij moeite om in de hartslagzone rond 140 te lopen. Dan loop ik op platte bodem aan 6’45 á 7 minuten per km. Tja. Gewoon genieten van het lopen en de mooie natuur is natuurlijk de bedoeling. En de hoogtemeters werken ook bevredigend. Leve de duinen!

Trouwens ondertussen liep ik al 642 km van de beloofde 1000 km voor Loop Naar De Maan en ik ben het nog lang niet beu.

Oostende-Blankenberge-Oostende


Mul zand, nat zand, stuifzand, zuigzand, gerimpeld zand, kriebelend zand op het strand. Duin op, duin af, we hebben het vanmiddag allemaal gehad.

Runcoach.be en ik namen het veerbootje in Oostende om een lange duurloop naar Blankenberge en terug te ondernemen. Aangezien de combinatie blakende zon en lopen voor mij niet ideaal is, heb ik zwaar afgezien en mij ettelijke keren afgevraagd of ik niet beter zou stoppen. Zelfbeklag is natuurlijk nergens goed voor.

Hopla, 32 km op de teller en een half uur na aankomst kon ik terug lachen. Voldoende om tevreden te zijn en de hele avond na te genieten.


Zeekwallen en strandkippen

Maandagmorgen ontwaakte ik op een zeilboot onder een stralend blauwe blote hemel. Het beloofde een hete dag te worden en ik moest mijn halve marathon op het strand van de vorige dag nog  lopen. Zaterdagavond was het zo leuk geweest met vrienden in La Fayette waardoor het geplande lopen op zondagochtend geen optie was.

Het gaf mij enerzijds een dagje respijt na de vroege 14 km op zaterdagochtend naar Damme en door het bos van Fort van Beieren met een loopmaatje van Runcoach.be | Lopen in Brugge. Anderzijds betekende het wel een lange loop op een vastendag. Morgen beschrijf ik mijn eten in een apart blogje.

De opdracht luidde om een halve marathon in het zand te lopen binnen de hartslagzone rond 140 met als doel een optimale vetverbranding te stimuleren en op termijn sneller te leren lopen in die zone.

Een lekkere koffie met de bialetti, 2 abrikozen, 3 amandelen en een groot glas water en ik was klaar om te gaan. Gelukkig viel de temperatuur om 8u nog mee maar dat veranderde vrij snel. Ik liep naast de laagwaterlijn tussen de meeuwen op het nog verlaten strand van Oostende naar Middelkerke. Elke golfbreker was een klim die al dan niet in een sprong in het water eindigde. Het was eb maar rond de golfbrekers was er soms toch zeewater.

Na acht kilometer besloot ik richting dijk te lopen om drie kilometer in het mul zand voor de vloedlijn te lopen. Dat is extreem lastig maar hardt mij ter voorbereiding van de 50 kilometer die ik komende winter op de North C Trail door duin en zand zal lopen.

Daarna schakelde ik per ongeluk mijn TomTom Runner 2 uit zodat ik na 11 kilometer een nieuwe sessie moest opstarten. Ik liep 10 kilometer langs en door de laagwaterlijn die steeds dichter bij de vloedlijn kwam en kwallen met zich mee sleepte. Ik stikte van de hitte en genoot van elke sprong van de golfbreker in het kniediepe water.

De laatste drie kilometer zag ik zwaar af door de zon en ik besliste na de afwas op de boot de rest van de dag op het strand door te brengen om de rest van de dag heerlijk te niksen. Lang leve de vakantie!


Evenwijdigheid in de oneindigheid 

 

Lopen in de open natuur opent je zintuigen. Gisteren was ik ruim 8 kilometer omringd door een strand dat eindeloos gerimpeld was. Evenwijdig kronkelende lijnen met water tussen. Een flinke evenwichtsoefening tijdens het lopen want bij elke voetlanding moest het hele lichaam uitgebalanceerd worden. Runcoach.be zegt dat ik een voetzwever ben en dat ik bij vermoeidheid verander in een dijbeenzwever, maar steeds een zwever blijf door mijn voorvoetlanding en naar voor hellende schouders. Het andere type lopers landt op de hiel en noemt men zitters. Zo zie je maar dat alles ter wereld bestudeerd en benoemd wordt. 

Af en toe moest ik een golfbreker overlopen. Die dingen liggen ook al evenwijdig. Ik vind ze prachtige hindernissen.  

 

De zon klopte genadeloos mijn tempo naar beneden maar dat vond ik niet zo erg. Ik had immers ook een portie duinlopen gepland dus mijn gemiddelde snelheid zou toch de dieperik ingaan. Een voorproefje voor de 50 km duinenloop die ik volgende winter zal doen als ik €1000 ingezameld heb voor KOTK. Aangezien ik nu al aan €900 geraakt ben, ziet het ernaar uit dat het doelbedrag tegen 16 oktober binnen zal zijn. Ook hier ontmoette ik schijnbaar oneindige evenwijdigheid in het naar boven lopen. Traptredes en schuttingen naar de horizon.

  

Ik eindigde mijn 10 mijlen (16,2 km gelopen) alzo op de noen in 1u46 met een gemiddelde pace van 6’38” per kilometer. Zweten en nazweten dat ik deed!

Vanmorgen was mijn lichaam al iets beter aan de felle zon aangepast en mijn benen snakten naar een strandloopje. De rimpels in het zand waren er nog. Na een halfuur liep ik naar de dijk om de rest in de schaduw te lopen. Il ne faut pas pousser mémé dans les orties. Morgen staat een 20 km als lange middagpauze op het menu.

  
Als afsluitertje toon ik waarom bij mij geen muziek in de oren klinkt tijdens het lopen. Mijn zintuigen focussen enkel op de natuur, ook het gehoor. Kijk en luister.