Into the wind

  
Witte schuimkopjes manifesteren zich massaal op de Noordzee. Zeilen zou nu niet voor watjes zijn. Strakke wind uit het noord-oosten heerst over land en zee. Ideale omstandigheden voor een voorbereidende training met Runcoach.be voor de zware opdracht die we volgende zaterdag gaan volbrengen. De North C Trail waar we 31 km (ik) en 50 km (Runcoach.be) mul zand en duinen gaan trotseren. Hij deed het vorig jaar al en behaalde een mooie plaats. Ik zal het op mijn gemak doen – tijdslimiet is 6 uren – en vooral opletten dat ik geen blessures oploop. Dat heb ik enerzijds beloofd en anderzijds ben ik me goed bewust van mijn grenzen. Prestatielopen is niet voor mij weggelegd en daar heb ik vrede mee. Ik loop enkel omwille van het lopen zelf. Een zondagsloper. Een plezierloper. 

De voorbije twee nachten brachten we door op een zeilboot. Altijd avontuurlijk en met een vakantiegevoel maar mijn bekken is telkens nogal stram bij het ontwaken. Maar tijdens het lopen deze ochtend was dit gelukkig geen rem. We startten om half negen, goed ingepakt tegen de koude wind.  

  
Op de pier leken we even weg te waaien maar zo was het lopen een spel. 

Niets zo zalig als lopen op het strand bij laagtij want dan kan je behalve genieten van de pracht van een groot leeg strand, springen over de zeeslootjes.  

 

Met wind mee was het dansen en huppelen. Tegen wind was het boksen en beuken. Maar ik was zo blij dat ik eindelijk weer kon lopen. Normaal was de training voorzien voor gisteren. Helaas ontwaakte ik toen met barstende hoofdpijn en braakneigingen. Weerslag van een drukke werkweek. Lopen was niet aan de orde. Maar ik wist: morgen is een nieuwe dag. Vol kansen.

  

Boksen tegen de zeewind

  Vrijdag was het lopen functioneel – ik moest me verplaatsen van punt A naar B – wat een aangenaam gevoel was dankzij het nut. Vandaag was het anders. De geplande 90 minuten veroorzaakten een soort schuldgevoel ‘het is maandag en ik zou nu eigenlijk moeten werken’ wat onnozel is want het werk wordt vandaag opgeschoven om ergens rond 22u30 te eindigen. 

Misschien had ik niet zo veel zin in de training: een heen op de dijk van Oostende station met een ommetje op de pier naar Raversijde en na 45 minuten de terug op het strand tot Oostende. Heen en weer levert wel een symmetrische hoogtemetersgrafiek. Dat vind ik mooi.
  
   
 

Uitwaaien aan zee

 Vandaag stond een trage duurloop van één uur op het programma. Ik keek er naar uit maar wachtte op minder wind. Rond kwart na drie vertrok ik dan toch maar want de wind wou niet wijken. Wind noch regen zijn excuses om niet te lopen. Aangepaste kledij en niet ‘trunten’ maar genieten dat je buiten bent om de elementen te trotseren.
Halfuur dijk richting Middelkerke en dan terug was vandaag onmogelijk. Niet alleen ploeterde ik ter plaatse – net een loopband, het was vooral het snijdende zand dat tegenstak.

Dan maar tussen de gebouwen gelopen en bij het teruglopen toch nog eens de dijk geprobeerd. Tot ik begon te vliegen en mijn gegil niet te houden was. Gevaarlijk om je benen te breken!
Lopen is soms best spannend. En altijd deugddoend.