Crossen in de bossen

Woensdagavond stond een mountainbike training op de planning. Daar kan ik heel kort over zijn. Dat het snikheet was, schrok me niet af. Ik had een liter water mee en sportvoeding. Het zou maximum drie uren trappen worden. 
Tot groot jolijt nam ik overal waar ik kon de moeilijkste stukjes mee en maakte er een erezaak van zoveel mogelijk de rijbaan te vermijden op de stukken die de bossen verbonden met gewone straten. Mijn klikpedalen baarden me geen zorgen alsof ik nooit anders gefietst had. Ik betrapte mezelf erop dat ik slalomde tussen paaltjes en bomen en jumpte om te testen hoe dat voelde. Nice dus. Letterlijk vreugdesprongetjes maar dan op de mountainbike.

So far so good. Maar dan, na 33 km begonnen mijn voeten te branden van de pijn. Hetzelfde euvel als de laatste keer regio Heuvelland toen ik 78 km mountainbikete in warm weer maar toen begon het pas de laatste 20 km. Het is duidelijk dat de warmte mijn voeten doet zwellen waardoor mijn klikschoenen te smal worden en ze mijn voetbeentjes aan de tenen vermorzelen.

Ik moest nog 11 km fietsen en huilde en vloekte van de pijn. Er zat niets anders op dan afstappen en op mijn sokken verder fietsen. De keuze voor het kleinste kwaad. Ach ja. 

Gelukkig werd dit goed gemaakt door de vele leuke reacties van mijn (virtuele) mountainbike maten op MTB-Praat op Facebook. Toevallig werkte ik de laatste tijd rond digitale marketing, (sub)segmenteren en de hoge ROI van e-mailmarketing door targeting. Onder het mom van DIY wou ik ook eens targeten om een leuke respons te ontvangen. Geen nood aan aandacht of bevestiging, daarvoor ben ik te oud en te down to earth. De juiste boodschap op het juiste moment naar de juiste doelgroep zenden. 

Ik postte dit in MTB-Praat wetende dat ik nooit zoveel respons kan krijgen op mijn eigen profiel:


De terminologie in de reacties is geweldig leuk en barst van energie en aanmoedigingen. Harken, bijvoorbeeld, zalig toch?

Decathlon scoort met digital marketing

Naamloos.png

Warning: het lezen van deze blogpost kan u geld besparen.

Bij mij spot je regelmatig symbiose. Bijvoorbeeld wanneer een kruisbestuiving van een professionele interesse optreedt met iets uit het privé leven. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Zeker als het met anderen gedeeld kan worden omdat er waarde aan verbonden is. En laat waardecreatie nu toevallig het basisfundament van marketing zijn.

Ik zit namelijk helemaal zelf – met duizenden anderen – middenin een Decathlon-case die een good practice van digital marketing is. Ik zal het hier niet hebben over hun website, hun e-mailmarketing noch search engine advertising (SEA) maar wel over hun social media marketing. Hoe zij dit geniaal inzetten om op een positieve, sportieve wijze zieltjes te winnen. Decathlon faciliteert conversation met een zeer actief platform op Facebook, voorziet daarbij waardevolle, nuttige content en maakt ambassadeurs van zijn klanten zoals mezelf die mee het bedrijf promoten (collaboration). Er ontstaat een community van sporters die een hogere customer experience krijgen bij Decathlon.

Tot hier de intro over marketing. Wat doet Decathlon nu precies en wat kan jij doen om geld te besparen? Een aantal maanden geleden vroeg ik mij af wat de meerwaarde van Strava ten opzichte van Runkeeper precies was. Ondertussen ben ik bijna een Strava-freak (n.v.d.r. dit is overdreven, ironisch) geworden want:

Decathlon beloont haar klanten met korting voor elke gelopen of gefietste kilometer op Strava!

Alstublieft! Dàt wou ik u dus vertellen.

Wat moet u daarvoor precies doen?

  1. Een account hebben bij Decathlon (= geregistreerde klant zijn)
  2. Een openbare account hebben op Strava.
  3. Je klantnummer van Decathlon achter je naam op Strava plaatsen.
  4. Lid worden van de club Decathlon Running Fans op Strava. Ook als je enkel zou fietsen. 😉
  5. Elke maand deelnemen aan de distance challenge voor fietsen en/of lopen op Strava. Niet vergeten elke maand opnieuw mee te doen.
  6. Lid worden van de Facebook-groep Strava Challenge. Daar zit de community.
  7. Je loop- en fietsactiviteiten met Strava tracken en openbaar laten. Slotje open laten. Elke gelopen km telt voor 3 punten en elke gefietste km telt voor 1 punt.
    400 punten = 1 kortingsbon van €6.
    Deze punten komen bij de verzamelde punten van je aankopen. Je moet dus niet wachten tot je bvb. 400 km gefietst hebt. De bedragen van je aankopen met de klantenkaart bepalen ook je punten.
  8. Manu Verbinnen af en toe bedanken in de Facebook-groep. Want dit is de marketing man van Decathlon die dit allemaal voor ons mogelijk maakt. Soms zijn er extra acties waardoor je bvb. 50 punten krijgt. Zoals gaan lopen op Global Running Day. Of zoals nu: als we tegen 30 juni met 5000 leden in de Facebook-groep zitten, krijgt iedereen 100 punten extra. Is dat niet geweldig leuk?

Dus als je sportief fietst of zelfs gewoon naar je werk of de bakker fietst, wandelt of loopt en je bent klant bij Decathlon, waarom zou je dan op deze leuke manier geen extra kortingbonnen willen verdienen?

Assan rechtedeure


Vandaag gaf ik nascholing databasemanagement aan docenten op campus Kortrijk. Om de ecologische voetdruk te beperken en kilometers te malen, verplaatste ik me met de mountainbike. De kortste afstand van hartje Brugge naar Vives Kortrijk is 48 km.

Onderweg had ik geen pech, verdwaalde niet en ik kwam ruim op tijd aan dankzij mijn sterke benen die me niet in de steek lieten. Gelijk een ‘echte’ coureur. Er was wel een feit waardoor ik mezelf uit de comfortzone moest duwen om te vertrekken. Het goot namelijk water oftewel: het regende pijpenstelen, katten en honden. De hemelsluizen stonden open.

Ik fietste van Brugge naar Oostkamp en vanaf dan was het altijd rechtdoor langs de N50 tot in Kortrijk. Verdwalen voor Kortrijk zat er niet in en in Kortrijk zou ik een kaart bekijken. In de gietende regen fietste ik langs Waardamme, Ruddervoorde, Zwevezele, Egem, Pittem, Ardooie, Meulebeke, Ingelmunster, Hulste, Kuurne naar Kortrijk.

Vol modderspatten en kletsnat kwam ik aan op de campus in Kortrijk. Bibberend sukkelde ik met het fietsslot. Het idee mijn beestje onbewaakt achter te laten, stond me niet aan.

Ik waste me, kamde mijn haar en trok mijn jurk en pumps aan. Het duurde even voor ik stabiel op m’n hoge hakken kon blijven staan. Mijn lijf was koud tot op het bot en de airco in het computerlokaal waar ik les gaf was een beetje teveel van het goede.

Ik besefte nog niet dat ik een fout gemaakt had door niets meer te eten noch te drinken tot 13u. Dan at ik als lunch een broodje kaas en dronk een flesje Cola Zero. Om 13u30 trok ik terug mijn natte wielerkledij en -schoenen aan. Het thuisfront lonkte en het regende niet meer. De wind zat in de verkeerde richting en langzaam liep mijn batterij leeg. Na 30 km had ik geen kracht meer, schele koppijn en voelde me duizelig. Op de koop toe werd ik bijna aangereden door een bestelwagen die rechts afdraaide en mij duidelijk niet gezien had. We konden allebei op het laatste nippertje remmen waardoor we op een paar centimeter voor de net vermeden impact tot stilstand kwamen. Wonderbaarlijk klikten mijn schoenen snel los anders was ik voor zijn neus gevallen. Ik reed verontwaardigd verder richting Brugge en veegde een paar tranen uit mijn gezicht. Ik hoop dat die man er net zo slecht van was als ik me voelde.

Toen ik in Oostkamp kwam, stapte ik af aan een bankkantoor. Het leek een verzopen bankovervaller met fietshelm die gewapend met een debetkaart bevend het kantoor binnen stuikte. Met de centjes en mijn laatste kracht strompelde ik een bakkerij binnen en bestelde twee appelflappen, een vierkante crèmekoek en een flesje water. Op straat verorberde ik alles als een hongerige landloper. Natuurlijk was ik nog niet direct terug op krachten waardoor ik eerst een half kilometertje naast mijn fiets wandelde om dan pas terug het stalen ros te bestijgen.

Mijn lesje heb ik echt wel geleerd door aan de lijve te ondervinden dat het menselijk lichaam extra brandstof nodig heeft als je bijna 100 km fietst. Ik stond versteld van mijn calorieverbruik. Om 17u had ik al ruim 4450 kcal verbrand.


En het onderstaand kaartje en cijfermateriaal mag je maal twee doen. Wat een bijzondere werkdag.

Een sportontbijtje

image

Of fietsers net zoals lopers eten, moet ik nog uitvissen maar omdat mij vandaag een lange trotte toelacht, is de eerste maaltijd van de dag dit geworden. Twee bananen met vier grote scheppen yoghurt, bestrooid met cacao nibs en druifjes.

Vandaag ga ik namelijk werken op de campus in Kortrijk en verplaats me daarvoor vanuit Brugge per fiets. Dat deed ik nooit eerder en ik vind het spannend. Wat als ik verdwaal? Wat als ik fietspech krijg? Wat als ik trager vooruitga dan verwacht? Dat laatste kan ik counteren door ruim om tijd te vertrekken. Om 10u geef ik daar les, Google Maps zegt dat het 2u23 fietsen wordt voor de kortste weg die 46 km telt, dus als ik stipt om 7u vertrek, zou ik mooi op tijd moeten zijn om me te verfrissen en netjes present te zijn. Het betekent ook dat ik een rugzak zal dragen met daarin een kreukvrije jurk, pumps, handdoek en dergelijke.

Allez, ik ben ermee weg. Nadien laat ik wel horen hoe het meeviel. En of het voor herhaling vatbaar is.

Trailrunning Managers in Genk

Zaterdag coachten we met Runcoach.be een Trailrunning Manager op de terril van de oude steenkoolmijn in Genk. De zon scheen genadeloos en de wind bracht amper verkoeling op de top. Omdat het trager vooruitging dan verwacht, duurde de training langer dan verwacht en had ik een tekort aan water. To remember: altijd ruim voldoende water meenemen als het zo warm is want je weet nooit hoe snel of traag een ander over steile hoogtemeters loopt.

Maar laten we aan de hand van beelden beginnen bij het begin.

Aan de voet van de terril loop je door een jong naaldbos met veel struikgewas en pittige, korte heuveltjes op een ondergrond van steenkoolgruis, sparrenappeltjes en aarde. Hier liep ik het liefst dankzij het sprookjesachtig decor met verkoelende schaduw.


Eenmaal door het bos begint het echte klimwerk. Nergens zijn rotsen. Overal ligt dat steenkoolgruis al dan niet begroeid met gras. Wat een vreemd door de mens gemanipuleerd ecosysteem! Mijn trekking poles kwamen goed van pas.

We zijn twee keer naar de top geklommen. Daar heb je een groen uitzicht op Bokrijk, Hengelhoef, C-mine en de andere terrils in de verte. Waterschei, Zwartberg en Beringen. Bulten die uitsteken in het bomenrijen landschap.

En onderweg kwamen we wandelaars noch lopers tegen maar wel enkele mountainbikers.

Als afsluiter een woordje uitleg over de duur van de training. Ik dacht dat we een uur zouden bezig zijn dus nam een half liter water mee (waarvan ik de rest aan R. gaf omdat haar water op was). Hieronder zie je het trainingsverloop.

Als je denkt: zo traag?!?, think again. Het gaat niet over mijn tempo maar dat van een starter. Het was bloedheet. En wat dacht je van de hellingen die hieronder te zien zijn? Twee keer naar de top zoals gezegd.

Van de nood een deugd maken

Gisteren droeg ik oorbellen. Trosjes azuurblauwe cirkeltjes die stilletjes rinkelden omdat de luchtstroom ze tegen elkaar sloegen. Twee windmobieltjes aan mijn oren. 

Kleine sprankeltjes. Bewust beleefde details in het totaalpakket van een intense, rijkgevulde dag met maar liefst elf lezingen over digitale marketing in travel industry en netwerking. Ik woonde het Travelmedia Congres bij en capteerde de overgedragen informatie en kennis maximaal. Alles ging vlotjes via een funnel in mijn brein binnen. Mens sana in corpore sano, wie zal het zeggen?

Gisteren had ik weer geen tijd om mountainbike te trainen. Het blijft zoeken naar gaten in de agenda. Want gezin en werk gaan voor. Uiteraard.

In short en T-shirt doch uitgerust met pumps en oorbellen, fietste ik met m’n oude stadsfiets aan gemiddeld 20,6 km/u ruim 12 km naar het hotel waar het congres plaats vond. Mijn fietstas bevatte alles om fris gejurkt in de zaal te verschijnen alsof er geen fietsen aan te pas was gekomen. 

En zo kwam het dat ik ondanks het tijdgebrek om echt te trainen, blijgezind en mooi op tijd – zonder fileleed – aan de orde van de werkdag kon beginnen. 

’s Avonds kleedde ik me terug om en fietste even snel naar huis. Zelfde route maar slechts 9 km. Kan je raden waarom ik ’s morgens 3 km meer fietste op dezelfde weg? (Tip: verstrooide professor.) 

Alles loopt op wieltjes


Om half zeven ’s ochtends in Amsterdam hardlopen, ik heb dat de voorbije maand drie maal mogen doen. Twee keer onmiddellijk gevolgd door een tweede looptraining maar dan met studenten en collega’s tijdens een boeiende werkreis voor Sportmanagement. De derde keer was ik er met mijn moeder, broer en zus op citytrip. Om half zeven in een uitgestorven Amsterdam het standbeeldje van Anne Frank met bloemen voorbij hollen, het liet me niet koud en ik stopte voor een foto. Ik liep vervolgens over de Prinsengracht, de Keizergracht, de Herengracht en dan langs de Amstel in het lege centrum. Mijn zus had de avond ervoor al grappend gezegd dat ik beloofd had zo vroeg te gaan lopen maar de kwestie was dat ik mijn recht op dit bijzondere loopje opeiste no matter what. Dat moment neemt niemand mij nog af.

Alzo loopt de tijd verder en vloeien de weken in elkaar over. Er is zoveel te doen en er moeten keuzes gemaakt worden hoe de tijd wordt ingevuld. Minder bloggen en gaten prikken om te mountainbiken, bijvoorbeeld. Woensdagavond schuurde ik 52 km na het werk door bossen en velden. Een mentale mijlpaal want voor het eerst was ik niet in paniek, raasde de adrenaline niet voortdurend door mijn lijf, ben ik niet gevallen en was ik nadien niet stijf. Helemaal alleen en trots op mezelf.


Verder… De bosloopjes met collega’s tijdens de lunchpauze op dinsdag heb ik terug opgepikt sinds twee weken. Het was een wekelijks middagritueel dat ik al een behoorlijk aantal weken overgeslagen had omdat er altijd nog werk te doen is.

En zondagmorgen in de vroegte liep ik naar Damme met Joke en David, goed voor 18 km in totaal en helemaal terug opgekrikt om de rest van het weekend mijn mama-taken met de glimlach op te nemen.

Dus ja, het bloggen zelf staat momenteel op een lager pitje maar alles loopt op wieltjes. Ik hoop voor u hetzelfde.