EK Ultra Marathon MTB

Vandaag waren we in de Pyreneeën, meer bepaald in Veilha waar de start en het einde van het Europees Kampioenschap Ultra MTB plaatsvond. Een race van maar liefst 213 km met 6200 positieve hoogtemeters. Slechts 8% van het parcours bestond uit asfalt. De rest was bospaden (61%) en grind/aarde (31%). 


Hieronder zie je nog enkele foto’s van de helden die in minder dan 10 uren finishten. Het zijn alledrie Spaanse kanjers. De gele is de winnaar met minstens 6 minuten voorsprong. De rode is de tweede en deze met de berg op de achtergrond is de derde. Proficiat en diep respect aan alle finishers! De foto zonder fietser heb ik geleend van de organisatie Pedales del Mundo. Meer heerlijke MTB-foto’s van hen vind je op hun Instagram.


Uiteraard is dit (nog) niet aan mij besteed maar dromen mag. Het is normaal dat het kriebelde in mijn buik, mijn fantasie op hol sloeg en ik mezelf al in gedachten door de bergen en bossen zag crossen. Toen ik net daarvoor een sportief zwempak kocht, stond daar niet voor niets There are no limits op gedrukt. 😉


Of zijn er toch grenzen? Enfin, zelf mocht ik van Runcoach.be deze week niet meer sporten na het lopen op de Triatlon van Brugge vorige zaterdag. Het zou ook niet gegaan zijn want door een combinatie van extreem lang non-stop werken en het gezin was mijn lichaam beginnen tegenpruttelen door doodmoe te zijn en mijn ogen te saboteren. Ik zie sinds zondag amper iets en moet mijn ogen voortdurend bevochtigen met oogdruppels. Autorijden lukt niet en ik was een gevaar op de fiets de voorbije week. Mijn looks zijn al frisser geweest dan de laatste dagen maar we blijven lachen.

Ik heb nog tijd tot maandag om te recupereren en dan begint het leukste van werken voor Runcoach.be. Dan gaan we met Trailrunning Managers de Carros de Foc lopen! Ik kijk er ongelofelijk naar uit. Hiermee weet je dan ook al waarover de volgende blogpost zal gaan.

30 km North C Trail

North C Trail 2016 from Motomediateam.be on Vimeo.

Gisteren startte ik in Koksijde als deelnemer aan de 30 km van de North C Trail. Aan de startlinie om 10u50 begreep ik al gauw dat het vooral een onderonsje voor mannen betrof. We wachtten op het startsein. De zon straalde goedgezind en door de boxen galmde Sun is shining van Axwell Ingrosso.

Omringd door heel wat testosteron kwam plots de Kortrijkse Sarah naast mij staan met de opmerking dat er niet veel vrouwen waren die deze afstand zouden lopen. Na wat snelle uitwisseling van informatie bleek Sarah zoals ik deel te nemen in het kader van haar marathon training. Ze zal haar vijfde marathon lopen. Ook in april, ook in Nederland maar dan in Rotterdam.

Plots begon iedereen te lopen, het strand op tot in De Panne waar we de duinen indoken. Een natuurgebied met de naam De Westhoek. Ik had Sarah achter me gelaten op het strand maar toen ik foto’s stond te maken, was ze daar weer. Kilometer 7 zou het hoogste punt worden maar belange niet het lastigste.


We babbelden er vrolijk op los in de duinbossen tot het toch vrij hard begon te regenen en ik even stopte om mijn regenjas uit mijn trailrugzak te nemen. Een vriendelijke loper van de 50 km – ondertussen zaten wij op hetzelfde parcours – bood aan mijn rugzak te dragen terwijl we een duin beklommen en ik mijn regenjas aantrok.

Sarah zou ik terug zien bij de eerste eet-en drankpost op 15 km. Zij had haar regenjas al aan toen we startten. Ik at een snoepje, een energiereep, dronk 2 bekers cola uit m’n opvouwbare eco-cup en grapte dankbaar met de andere traillopers en medewerkers van de organisatie. Sarah had ik maar kort gezien want ze had het koud en wou doorlopen. We zouden elkaar niet meer terugzien.

duin

Tot een kilometer of 20 vond ik het een makkie maar plots doken de hoge duinen eindeloos op. De stralende zon was terug, de regenjas trok ik weer uit en het werd drukker door de lopers van de 21 km die er op het parcours bijgekomen waren. Heel wat jonge triatleten die erg op hun snelheid gebrand waren. Fijn moment was toen eentje me voorbij liep en groette met Dag mevrouw. Het was Joachim, een ex-student Sportmanagement van me, die de 21 km liep.


Op 24 km stond de tweede ravito en pauzeerde ik weer voor een babbel, cola en energierijk voedsel.  Mij van geen kwaad bewust. In de waan dat het zwaarste al voorbij was. De laatste 6 km waren echter loodzwaar.

Ik begrijp nog steeds niet hoe ik mezelf voortdurend op de nog hogere, steile duinen van mul zand naar boven kon hijsen. De afdalingen berokkenden me koud zweet van hoogtevrees. Tranen moesten bedwongen worden door mezelf moed in te praten. Dit herhaalde zich een dikke 5 kilometer aan een stuk.

De laatste kleine kilometer was ik zo blij dat ik terug kon lopen op het strand – dat ook mul zand was maar hemels plat – dat de negatieve emoties smolten als sneeuw onder de zon. Een paar meter voor de finish zag ik mijn liefste Runcoach.be die me stond op te wachten. Moe maar trots op mijn verwezenlijking stortte ik me in zijn armen toen de omroeper mijn naam riep omdat ik over het eindpunt gelopen was.

Ondertussen zijn we een dag verder. Gisterenavond was ik erg moe maar een verkwikkende nachtrust en een goede conditie hebben er voor gezorgd dat ik vanmorgen helemaal niets voelde toen ik de trappen op en af huppelde en het huishouden deed. Ik had verwacht dat ik kapot zou zijn. De conclusie is bijgevolg getrokken. Volgend jaar 50 kilometer duinen is mijn nieuwe lopersdroom. I’ll be back!

Stilletjes

Trailrunning is cool! Trailrunning is veel completer dan lopen op de weg! Bij trailrunning gaat het om de totale beleving; mens, natuur en hindernissen.

duinen

Trailrunning is vooral altijd helemaal anders. Halve marathon trail lopen in de Zwitserse Jura? Ik bibberde van de zenuwen maar volbracht de missie met 722 hoogtemeters op de Trail de l’Absinthe in juni 2015.  Een pak kilometers meer op een hoogte tussen 1 500 en 2 500 meter boven de zeespiegel in het Zwitserse hooggebergte? De dagen ervoor was ik misselijk van de hoogte én de stress maar de 26 kilometers en de 1 300 hoogtemeters van de Iron Trail in augustus 2015 vormden mijn mooiste loopervaring ooit. Adrenaline en gelukshormonen gierden door mijn lijf. Ik waande me een personage uit Lord of The Rings.

Morgen ga ik iets nieuws doen waarvan ik geen idee heb of ik het zal kunnen in uitgeruste toestand. Laat staan na een drukke werkweek zoals nu het geval is. Maar ik wil het zeker proberen en meegemaakt hebben. Vroeg opstaan en dan 31 km lopen door de duinen van de westkust. Forfait geven zou ik enkel in geval van blessure overwegen. Toch heb ik al enkele dagen een bang hartje. Ik word heen en weer geslingerd tussen de schrik om te falen en de opwinding van de sprong in het onbekende. Net zoals aan de vooravond van mijn twee Zwitserse trails. Ik wil het voor geen geld missen.

 

Marathon kiezen

Rest nog de vraag: welke marathon zal ik lopen? Help je me kiezen?
Ik hoef niet officieel deel te nemen aan een marathon evenement, dacht ik zo. Als ik maar voor mezelf zie dat ik het kan. Runkeeper zal het registreren. Maar Runcoach.be vindt het zonde om mijn marathon niet te officialiseren door middel van deelname aan een erkende marathon. Ook goed.

Maar het zou moeten halverwege april gebeuren. Wat de keuze laat aan:

Ik heb al een lichte voorkeur.