Kajak op de Semois

Met vier kinderen kajakten Runcoach.be en ik vorige week op de Semois. We wisten dat het water eigenlijk te laag stond om goed te zijn maar wilden de kajak-lustige kinderen niet teleurstellen want ze vroegen al maanden om in de Ardennen te mogen kajakken. De lage waterstand maakte de tocht zwaar omdat we vaak moesten uitstappen om de boot verder te trekken telkens we op de bodem strandden. Er was bovendien nauwelijks stroming maar de natuurpracht – we ontmoetten tot op 50 cm afstand een bever – en de blije kinderen compenseerden de mankementjes.

We huurden drie dubbele kajaks van le Batifol bij camping Le Canada in Chiny voor een tocht van 12 km naar Lacuisine. Ik piekerde me suf hoeveel kronkels de Semois zou moeten maken om aan die twaalf te geraken want ik wist door mijn vorig verblijf in de Ardennen dat fietsen naar Florenville via Lacuisine amper 7 km was.

De aap kwam nadien uit de mouw want TomTom meldde na aankomst dat het slechts 8,5 km betrof. Een ontevreden klant zou kunnen opperen dat dit boerenbedrog was en de €90 terugeisen maar laat het nu toevallig zo wezen dat de kindertjes het kajakken moe waren na 8 km en zich inhielden om niet te zeuren toen ik 'nog 4 km' antwoordde op hun vraag of het nog ver was. Een halve kilometer verder kwam er dus onverwacht een einde aan de tocht want ineens waren we in Lacuisine.

Sportief kamperen met kids

Met vijf kinderen namen Runcoach.be en ik vakantie in Florenville in de provincie Luxemburg, dicht bij de Franse grens. Geen huisje noch camping car maar heuse iglotentjes boden ons onderdak. Life begins outside the comfort zone dus wat is hier ontspannender en spannender dan vijf nachten naast de Semois slapen en 's nachts de regendruppels boven je hoofd horen tikken en tegen de ochtend gewekt worden door de kraaien die er de habitués zijn?

Het kleine centrum van Florenville bevindt zich op de top van een heuvel naast de Semois. Haar opvallende kerktoren steekt in de wijde omgeving boven alles uit waardoor je als wandelaar, loper of fietser een dankbaar oriëntatiepunt krijgt. Verdwalen wordt zo een stuk moeilijker.

Wij zeggen steevast dat we naar de Ardennen gaan maar Florenville ligt waar twee fundamenteel verschillende geologische entiteiten samenkomen: l'Ardenne en La Lorraine. Deze heb elk hun eigen landschap wat bijdraagt aan de schoonheid van deze regio. U raadt het al, ik ben een beetje verliefd op Florenville.

Behalve de karakteristieken van de locatie zelf, koesteren Runcoach.be en ik hier mooie herinneringen dankzij de Trail des Trappistes die we hier in 2016 liepen. Terwijl ik toen succesvol 40 km liep, werkte Runcoach.be zijn 100 km af. Sindsdien kriebelt het hier. Deze week was mijn derde verblijf in Florenville.

Aan de horizon verschijnen de Ardennen met massief bos en de Semois loopt hier verder in La Lorraine met een grote meander in de alluviale vlakte. De erosie van de rivier heeft een cuesta gevormd met op de top Florenville.

Deze maand was ik hier al eerder komen kamperen met dochter Lena en onze tweeling verbleef hier elf dagen op scoutskamp. Nu kwamen we met het hele gezin terug om te sporten en spelen op maat van de kinderen. Je dacht toch niet dat vakantie voor ons een week hangen op een exotisch strand was? Met alle respect voor wie dat wel ontspannend vindt maar ik zou lastig worden.

Dit is het logboek van mijn sportieve activiteiten. Runcoach.be en ik hebben afwisselend getraind en op de kinderen gepast.

  • Woensdagavond: 2 km mountainbike technieken aangeleerd aan Anna (12j)
  • Vrijdagochtend: 13 km trail running waarvan 3 km met Anna.

  • Vrijdagnamiddag: 1056 meter schoolslag gezwommen in 30:16 minuten, wat 2,1 km per uur is. Ik had enkel een bikini. Zonder badpak en zwembril kan ik niet crawlen.
  • Zaterdagochtend: 8,5 km kajak met Runcoach.be en de kids.

  • Zaterdagnamiddag: 17,2 km offroad mountainbike in 1u12

  • Zondagmiddag: 12,5 km trail running in 1u24. Dankzij de MTB had ik mooie stukjes ontdekt die ik nu liep.

  • Maandagochtend: 4,5 km MTB-technieken aanleren aan Anna.

Verder ravotten de kinderen vol fantasie in de Semois, speelden we frisbee en voetbal en maakten we vaak wandelingetjes van 1 kilometer. De heuvel op naar de bewoonde wereld.

Hoe combineert u een gezinsvakantie met sport? Ik hoor het graag.

Kajak te Brugge

Via dit fotoblogje neem ik jullie mee op een doordeweekse donderdagavond. Dan sluit ik de dag af op het water met een kajaktraining.

Omstreeks 19u30 leg ik een kajak van de Brugse Kajak Klub in het water van het Kanaaleiland. Brugje maken met de peddel om in te stappen, spatzeil bevestigen en off we go!

19198301_10212698975566287_588902811_n

Eerst vaar ik richting Oostkamp onder de fietsbrug waar ik vaak op ga lopen om wat hoogtemeters te scoren. (Het is triestig gesteld in dit vlakke land als je hoogtemeters wil trainen 😉 )
Na een kleine 2 km is de Steenbruggebrug Brugge aan de beurt. (Het naambord maakt mij een beetje duizelig omdat er iets teveel ‘brug’ op staat.)

19244442_10212698975406283_1969815772_n

Zonder bukken peddel ik vlotjes onder de brug door om daarna in een mooier, natuurrijker stuk water te zijn. Het gezelschap van ganzen met kuikens, eenden en meerkoeten stel ik op prijs maar ze vertrouwen het nooit en vluchten rapper weg dan ik dichterbij kan komen.

19206237_10212698975286280_1699857301_n

Als ik de brug van Moerbrugge bereik, heb ik nog geen 5 km op de teller waardoor ik meestal nog een stuk verder ga vooraleer te keren tenzij ik ter plekke beslis om er na het terug varen een stukje Brugse Vesten bij te voegen. Deze keer kajakte ik door tot ik exact 5 km had en draaide toen om.

19244397_10212698975726291_417536558_n

Eenmaal ter hoogte van de club, ging ik verder door het jachthaventje naar het Minnewaterpark. Na de haven moet ik onder de drukke baan kajakken. Dit is geen echte, voor het verkeer zichtbare brug maar het wegdek dat over het water loopt.

Dan kom ik in het voorwater van het mooiste deel van het Minnewaterpark met het beroemde brugje dat effectief de Minnewaterbrug heet en de Poertoren. In de verte zie ik de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.

19206384_10212698976166302_1286590023_n

Om onder de Minnewaterbrug te geraken, moest ik de eerste keer goed kijken welk poortje openstond. Ik zie het niet van op een afstand verder dan tien meter maar onder de bogen zijn zwarte gietijzeren poorten. Ondertussen weet ik welke boog ik moet kiezen. En ook dat ik mij helemaal voorover moet bukken want er loopt een stalen lat onder de brug die een lelijke nekslag zou geven bij aanvaring.

En dan kom ik in een feeëriek stukje Brugge. Op het einde van dit water kan ik ons huis zien. Soms ga ik voor de fun eens kijken vanop het water met anderen om te tonen: kijk, daar woon ik. Rechts zie je ons ‘stamcafé’ Kasteel Minnewater waar wij vaak kort een aperitiefje gaan drinken voor het avondeten. Zo fijn om in hartje Brugge te wonen met zoveel groen en geschiedenis!

19239490_10212698976446309_698157285_n

Links is het woonzorgcentrum Minnewater. (Alles heet hier Minnewater.)

19357667_10212698976846319_1203362278_n

En zo geniet ik op een unieke manier van mijn mooie stad bij valavond. Het platteland verlaten en in een herenhuis in de het historisch centrum van Brugge gaan wonen, is één van de betere beslissingen in mijn leven. Wij hebben geen eigen tuin en neen, dat is niet sneu. Onze tuin is het Begijnhof en Minnewaterpark en ik moet nooit het gras afrijden of onkruid trekken. 🙂

Als de kinderen niet willen lopen


Links zie je dochter Lena, rechts vaar ik. Op weg naar de brug van Steenbrugge. 

Deze ochtend voor het werk liepen Joke en ik een mooie 9 km aan gemiddeld 6’09” rond Brugge met hele passages door grote bedden lentebloemen. De frisse geur van fijne narcissen met oranje trompetjes bedwelmde ons bij het voorbij lopen. Daarna was ik helemaal klaar om in het werk te vliegen. Het werd een heel productieve, aangename werkdag.

Om 20u zat ik dan op het water met Lena en ik had geen idee hoelang ze het kajakken zou volhouden en/of ze het beu zou worden. 


Mijn meisje deed het alsof ze al jaren deze sport beoefende. Technisch top. Ik was trots dat ze bijna 7 km met mij kajakte. 

We peddelden ook in het donker op het Minnewater. Dit moet je gedaan hebben omdat het niet te beschrijven valt hoe fijn dit voelt. Mijn hart juichte. 

Als de kinderen niet willen lopen, dan neem je er toch gewoon een extra sport bij die je samen kan beoefenen? Wordt vervolgd.

100 dagen geleden


Vandaag heb ik een specifiek, niet-sportief maar voedingsdoel bereikt. Het is meer dan 100 dagen geleden dat ik nog alcohol gedronken heb. En neen, ik heb ook geen pralines met een alcoholische vulling opgepeuzeld. 

De enige vreemde ervaring was dat sommigen twijfelden of ik al dan niet kampte met een alcoholverslaving toen ik mijn doel kenbaar maakte of tevreden verslag uitbracht over het gemak waarmee ik alcohol kon schrappen. Eerlijk gezegd verwachtte ik allerlei verschijnselen zoals cravings en onweerstaanbare drang tot meedrinken in gezelschap. Niet dus. De sociale druk viel ook zeer goed mee. Nooit had ik het gevoel dat het van mij werd verwacht om mee te drinken.

Achteraf: ik raad het iedereen aan om een lange periode alcohol te schrappen. Een maand lijkt me te kort om een merkbaar effect te ervaren. Je voelt je (nog) fitter, slaapt dieper en je spaart heel wat geld uit. Iets gaan drinken bvb. is al gauw een derde tot de helft goedkoper in vergelijking met de anderen in het gezelschap die streekbieren, cocktails of wijntjes drinken. 

Het zal nog even duren voor ik terug alcohol drink zelfs al is de uitdaging geslaagd. Ik grijp nu dus niet vlug naar de fles in het kader ‘eindelijk mag het weer’ of ‘ik heb het gemist. Waarschijnlijk zal alcohol vanaf nu heel af en toe geconsumeerd worden bij wijze van uitzondering omdat er een lekkere single malt op tafel komt. Als ik het nog zal lusten. 

Ondertussen heb ik een schat aan informatie over lekkere laagcalorische drankjes verzameld en uitgetest, gaande van gepimpt water tot mengsels van (bruisend) water met gember, kombucha, fruitsappen, thees, bloesem- en bessensiropen, schijfjes bloedsinaasappel en limoen. 

Op de foto zie je de laatste aanwinst die Runcoach.be uit de Colruyt meebracht: viooltjessiroop. Heerlijk om een Duvel-glas te vullen met een klein scheutje siroop, een beetje limoensap, heel veel ijskoud licht bruisend water en een schijfje limoen. Drinken maar! 

Zich op glad ijs begeven

Stoner (John Williams), pagina 204: Hij was tweeënveertig jaar oud, slaagde er niet in zich te verheugen over iets in de toekomst en dacht nauwelijks ergens met plezier aan terug.

Hoe spijtig is dat? Dat het schijnbaar plots zo ver gekomen is? 

Normaal zou ik gisteren 25 km op het strand gelopen hebben maar de signalen die mijn lijf uitstuurden en Runcoach.be verwittigden me dat niet te doen. Het resultaat was een gek, onrustig gevoel gemixt met opluchting dat de hele zaterdag aanhield.

Dinsdagmorgen had ik nog heerlijk gelopen maar begon me al af te vragen of er zoiets als een burn-out voor lopers zou bestaan. Een mentale loopvermoeidheid na de 1800 km die ik dit jaar al gelopen heb.

Het toeval wou dat ik die namiddag tijdens mijn les statistiek over kansverdelingsfuncties in al mijn elan ei zo na een val maakte. De hoge hakken van mijn dameslaarzen deden mij uitglijden over de gladde betonnen vloer terwijl ik gewapend met schrijfstiften parmantig heen en weer stapte van het linker white board naar het rechter. Elegant zal het niet geweest zijn maar ik kon me reflexmatig herpakken, mijn houding verbeteren om zodoende een lelijke val te voorkomen. De brave studenten waren muisstil en durfden niet lachen. Dat hebben we weer gehad, dacht ik, maar door het eenbenig uitschuiven terwijl het andere been bleef staan, was de ischiale pijn aan mijn linkerkant niet mals. Het voelde alsof mijn linkerbeen uit mijn heup losgekomen was.

De volgende dagen voelde mijn linkerbips een beetje zeurderig aan, maar geen tijd om te trunten. Er moeten kinderen gevoed, vervoerd, getroost en aangemaand worden. Het werk staat ook met zijn zweepje klaar dus veel aandacht voor zelfzorg is er niet. (Ik moet dringend zelf eens naar de kapper, tandarts, huisarts maar wanneer?)

Zo kwam het dat ik toch op automatische piloot in mijn routine bleef en woensdag ferm mijn fitnesstraining afwerkte en vrijdag de wekelijkse lunch break run van 6km met de collega’s liep. Ik snapte echter niet waarom ik deze keer had afgezien. Normaal voel ik niet dat ik loop op vrijdag maar deze keer was het allesbehalve speeltijd. 

Mijn lichaam is zo moe en hunkert naar nachten die langer dan 6 uren mogen duren. Of een middagdutje om te compenseren. Maar er is zo weinig tijd om alles te doen. Zal de werkdruk volgend academiejaar weer toenemen? Dit kan toch niet meer? Ik compenseer het snelle, uiterst efficiënte en lange werken met lopen en een goed humeur maar ik ben werkelijk zo moe dat ik wel een jaar zou kunnen slapen om te recupereren. Maar het schijnt dat je een slaaptekort niet kunt bijslapen. Sommigen vragen me hoe ik nog tijd kan hebben om te lopen maar het is een kwestie van kunnen loslaten door te gaan lopen. Neem me het lopen af en ik crash binnen een maand op het werk. Ik doe mijn werk enorm graag maar het consumeert me net niet helemaal op omdat ik ga sporten.

Dus gisteren ontwaakte ik op de zeilboot met het plan om 25 km te gaan lopen. Genieten op het winterstrand. Maar ik was zo moe en mijn linker ischias deed lastig pijn. Opgezwollen klieren in de hals zaten mee in het complot: “Hallo, wij zijn hier ook!” en de rechterknieschijf dacht: “Vooruit, ik sluit me aan bij dit duo boosdoeners.” Van het ene komt vaak het andere. “Jij gaat vandaag zo niet lopen!” zei Runcoach.be en aangezien het vier tegen één was, plooide ik. Niet eens strijdlustig. Ik was best opgelucht en we deden ons te goed aan wandelen en boeken kopen bij onze favoriete boekhandelaar Corman. 

Vanmorgen zijn we dan toch gaan lopen voor een ruime 10 kilometer op het strand. Want ik wou dat zo graag. Nog eens mijn lady trekking poles meedragen en uittesten op de golfbrekers. Want voor het jaar om is, ga ik een mooie ultra trail lopen in het land van Herve. Dromen omzetten. 

Ordesa – paradijs van de Pyreneeën

Na de dubbele DNF van zaterdag op de Apuko Extrem, bleven we nog twee dagen in Bilbao om onze wonden te likken en werk voor Runcoach.be te verrichten. Veel wandelen om de verzuring uit onze spieren te verjagen, was absoluut nodig. Trappen afdalen was het moeilijkst. Bekijks in de stad hadden we. Niet bewegen, was geen optie want dat ging het genezingsproces geen goed doen.
Gisteren kwamen we na 4 uren rijden aan in Torla, een prachtig Pyrenees dorp op 8 km van de ingang van het nationaal park van Ordesa. Vanmorgen maakten we ons klaar om daar te gaan lopen en klimmen langs de GR-11 route.

Het was als in een sprookjeslandschap met temperaturen rond het vriespunt in de dieptes en brandende zon op de hoogtes.



Zoals je het op de foto hierboven ziet, is traillopen in de bergen niet voortdurend rozengeur en maneschijn. Er zit minder zuurstof  in de lucht en als je net als ik aan hoogtevrees lijdt, zijn de afdalingen van 2160 meter naar 1700 meter geen cadeau. Het is alles of niets. Geen menukaart waaruit je kan kiezen om bepaalde stukken over te slaan. Je moet er door. Daar tegenover staat dat je mentaal beloond wordt. Buiten je comfort zone treden en je angsten aanvechten, opent deuren in je geest waardoor je groeit als mens.

We deden exact 4u30 over een afstand van iets minder dan 25 km (24,2) met 2500 (2496) hoogtemeters. Missie volbracht. Behalve de moeilijke momentjes, heb ik met volle teugen vol verwondering genoten.

En zoals het cliché zegt: de foto’s kunnen de werkelijkheid niet vervangen maar wel onze herinnering levendig houden.