27 km genieten van de Trail des Fantômes

Zaterdag trotseerden Kelly en ik ruim 27 km woeste Ardennen in de regen en modder. We stegen hierbij verticaal 1043 meter tussen de glibberige boomwortels en blinkende rotsen. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen.

We startten allebei met ons ultra lichtgewicht regenjasje want het regende en dat zou niet meer ophouden. Maar na een kilometer speelden we het uit want koud hadden we niet. De inspanning van de eerste helling op te lopen, verwarmde onze lijven.

Samen uit, samen thuis. Stap per stap zonder flauw doen. Doorbijten als het moest. Weten dat aan elke klim een einde komt en dat zelfbeklag nog nooit iemand vooruit heeft geholpen.

Sommige stukken waren rauw en genadeloos, andere sprookjesachtig verraderlijk maar steeds technisch. Het parcours liep volledig naast, doorheen en dicht bij de Ourthe die we twee maal doorwaadden. Heerlijk om de kuiten te verwennen na soms zure klimpartijen.

Zelf namen we geen foto's om ons volledig op de prachtige natuur en de gladde ondergrond te kunnen concentreren. Hierbij dank ik dan ook Facebook friends Jos en Roland voor de foto's. De professionele foto's zijn van sportfotograaf Geoffrey Meuli.

Trillende benen

Soms hoor je profwielrenners op de massamediakanalen zeggen dat ze slechte benen hebben. Tot voor kort kon ik me daar weinig bij voorstellen. Na een zware trail of marathon had ik uiteraard steeds een vreemd gevoel in de benen maar ondertussen weet ik hoe anders dit voelt na een zware rit en na een zware loop. Na het lopen voel ik het direct. Genoeg!, smeken de benen dan.

Mijn ervaring is dat ik tijdens en onmiddellijk na het mountainbiken niet besef dat het zwaar was. Ik zeg telkens met een grote glimlach – en niet om stoer te doen – dat ik mentaal moe ben van de techniciteit van dergelijke rit maar dat mijn lichaam het niet voelt. De focus, de adrenaline maar niet de fysische inspanning vermoeien me. Ondertussen heb ik begrepen dat offroad hoogtemeters fietsen wel iets met mijn benen doet en moet ik deze bewering toch bijstellen.

Dinsdagmorgen deed ik een klein, traag loopje met Joke in Koolkerke op een leuke locatie. We zouden 40 minuten aan 9 km/u lopen. Ik had er best zin in en was opgetogen eindelijk nog eens met haar te kunnen trainen. Doch na de zware mountainbike rit van zondag in Spa, ging het mij totaal niet af. Mijn scheenbenen deden pijn, mijn billen ook. De botten in mijn benen leken roestige knoken. Na amper 20 minuten sliep mijn volledig rechterbeen en ik leek wel buiten adem. Onvoorstelbaar maar ik telde botweg af tot de tijd om was. Logisch eigenlijk want ik weet best wel dat spieren wat tijd vragen om zich te herstellen. Maar ik wil zo graag alle tijd waarover ik beschik efficiënt benutten om te trainen.

Ik besefte dat mijn benen rust nodig hadden want zo zou ik onmogelijk de Trail des Fantômes van komende zaterdag in La Roche succesvol en genietbaar kunnen uitlopen. De hoogtemeters zijn genadeloos.

Maar ik had op woensdag nog een training op de agenda die ik absoluut niet wou annuleren. Mountainbiker Jakke zou me er in Herentals een lap op laten geven op een technisch uitdagend bosparcours in de Kempen. Een ronde telde 36 km en we zouden er twee rijden.

Toevallig hadden zowel hij als ik een uitvlucht om slechts één ronde te crossen. We fietsten de rode, groene en blauwe lus van het Sport Vlaanderen MTB parcours Herentals-Kasterlee met enkele extra pittige stukjes van Jakke himself die dat daar beter dan zijn broekzak kent.

Het eerste half uur bibberde ik van de stress en durfde niet eens over boomwortel-trapjes van 20 cm vliegen in de afdalingen. Klimmen geen probleem, maar dalen: hola, Pola… Ik moest er – l'histoire se répète – mentaal inkomen, mijn moed bijeen rapen en letterlijk Komaan Cattoor, zo geraak je er niet! als een mantra tegen mezelf herhalen.

Maar dan kwam ik in de flow en ontspande me zonder de alertheid te verliezen. Anders vlieg je tegen een boom, zoef je verkeerd over de boomwortels en trapjes of ga je uit de U- en S-bochten. En dat wou ik zeker nu met de trail run van zaterdag niet meemaken. Mijn benen waren nog steeds moe en zwaar en ik zwoer komende donderdag en vrijdag niet meer te zullen trainen.

Alzo geschiedde vandaag, samen met Runcoach.be, de eerste sportrustdag in La Roche. Een uur wandelen kan natuurlijk nooit kwaad. Benieuwd of de benen morgen weer een beetje luchter zullen voelen. En of het evenveel zal regenen als vandaag. Dat er zaterdag in de modder zal worden getraild is een feit. 😉

Lopen in goede en kwade dagen


De brug naar het Begijnhof. Dit plaatje werd al door vele kunstenaars vastgelegd op doek of papier. Oneindig veel toeristen schoten hier een foto als bewijs dat ze idyllisch Brugge gezien hebben. Sommigen beweren dat je hier in een sprookje leeft. Deze foto maakte ik dinsdagochtend bij de thuiskomst na een tienkilometerloopje. Als wij buiten komen, is dit ons zicht. Als we voor ons kijken tenminste. Kijken we bijvoorbeeld naar links, dan zien we dit:


Sommigen verwijten je dat je hier in een sprookje leeft. Is het toegelaten om er het beste van te maken? Soms vraag ik mij dat af als ik merk hoe hard en zuur bepaalde mensen anderen decimeren. Maar mijn conclusie is dat het onze plicht is er het beste van te maken. De weg die ik bewandeld heb, is zeker niet de eenvoudigste geweest en sommige beslissingen waren hartverscheurend maar nodig. Om er het beste van te maken. Wie op de loer ligt en een ander een mes in de rug steekt onder het motto ‘ik ben ongelukkig, dus ik maak iedereen ongelukkig’ is bij mij niet meer welkom. De kansen zijn meer dan op voor wie anderen het daglicht in de ogen niet gunt.

Twee jaar nadat ik beginnen lopen was, viel mijn huwelijk uit elkaar. Er was geen oorzakelijk verband, het was niemands schuld en natuurlijk erg jammer voor die vier bloedjes van kinderen tussen vier en acht. Maakt dat van ons slechte ouders? Ik dacht het niet. De details gaan niemand aan, ik mijd drama en – gelukkig -komen we met vier (stief)ouders goed overeen maar dat wil niet zeggen dat ik van ijs ben. In het begin bleef ik lopen want ik zou mijn eerste 20 km van Brussel verwezenlijken. Maar daarna viel het stil.

Ik kon niet meer gaan lopen. Ik was bang. Niet van het donker, niet van wilde honden of eigenaardige figuren. Ik was bang van mezelf. Bang van mijn binnenste, gedachten en gevoelens tegelijk. Want als ik liep, kwamen eerst de gedachten tevoorschijn. Met een gemeen stemmetje. Je bent slecht. Het is jouw schuld. Je bent mislukt. Je deugt voor niets. Je stelt iedereen teleur. 

Aanvankelijk dacht ik slimmer dan het stemmetje te zijn. Ik zou niet luisteren maar het riep hardnekkig tot ik zwichtte. Angst stak de kop op en maakte de benen slap. Ik kon enkel gaan lopen als de kindjes niet bij mij waren en het gemis voelde tijdens het lopen nog ondraaglijker. Lopen associeerde ik met angst en verdriet wat moest worden vermeden. Na een tijdje weigerde ik nog te gaan lopen. Tenzij sporadisch in gezelschap maar dat was toen niet evident want ik had geen loopmaatjes zoals nu. 

Nochtans doet lopen net zo’n deugd voor lijf en leden. Je gaat helderder denken en kan mentaal weer tegen een stootje. Wandelen trouwens ook. Ermee beginnen en er een gewoonte van maken is misschien het moeilijkste. 

Ongeveer twee jaar later begon ik weer regelmatig te lopen. Meestal alleen. De draad terug oppikken vooral omdat ik toch iets aan de conditie wou doen en bepaalde afstanden me prikkelden. Nu was het een rationele aanpak. Een win-win concept. Kinderen niet bij mij?, ik kan maar beter goed voor mezelf zorgen zodat zij bovendien straks een fitte mama hebben. Dus in plaats van te treuren, lopen. 

Van het een kwam het ander en de liefde voor lopen groeide en doet dat nog steeds. Het zal dan ook geen toeval zijn dat Runcoach.be bijna drie jaar geleden in mijn leven kwam. Sindsdien is het lopen niet meer te stoppen. Lopen is een evidentie geworden. Een automatische handeling om energie bij te tanken die logisch is om te doen. 

Dus deze week prees ik mij gelukkig en de koning te rijk dat ik drie keer met zeer fijne mensen mocht lopen. 

  • Dinsdagmorgen 10 km intervallopen met Joke. Gemiddeld 5’30” per kilometer. Brugse Vesten. Allebei beseften we de meerwaarde van dit samen te doen.
  • Woensdagavond 9 km tempo lopen met David. Gemiddeld 5’41” per kilometer. Brugse Vesten.
  • Vrijdagavond 12,5 km boslopen met Kristie, David en Runcoach.be. De mannen veel sneller en wij gemiddeld 6’28” per kilometer.

Dat dit voor mij en vele andere lopers, fietsers, wandelaars, what ever, het goede leven is, zullen sommigen nooit snappen en ik heb daar geen enkel probleem mee. Maar mijn ding blijf ik doen en erover vertellen ook.

Samen uit, samen thuis

Niet gedacht dat ik een derde keer de 20 km van Brussel zou lopen – na twee keer is het nieuwe ervan af – maar vandaag is dat toch gebeurd. Niet voor mezelf maar om samen met m’n zus te lopen voor haar allereerste 20km-loop. Ik had al aan Infirmières de Rue geantwoord dat ik hem niet zou lopen op hun vraag of ik dat wou doen. De oproep van Ecolo gaf ik geen gehoor. Tot m’n zus liet vallen dat ze hem zou lopen voor het Rode Kruis. Nou moe. Het was te laat om nog via een goed doel mee te lopen dus schreef ik me twee weken geleden – gevaarlijk laat – in via de website van de wedstrijd zelf. Gelukkig was er nog plaats en moest ik mijn staart niet intrekken na wel tien keer tegen mijn zus gezegd te hebben hoe blij ik was haar debuut te mogen meemaken.

Na maanden koud weer, deed de warme zon vorige week haar intrede. Leuk maar het baarde me wat zorgen voor haar. Ze had nog nooit zo ver gelopen, nog nooit het pittige van klimmend lopen ervaren en de middagzon zou dit niet verzachten. De voorspelling was 30 graden Celsius voor race day. Woensdag stuurde ik haar het bericht dat ze zeker twee liter water per dag moest drinken om op tijd te hydrateren. Donderdag liep ze een laatste 10 km in haar vlakke regio maar kon zo al eens proeven van lopen in de hitte.

Vanmorgen was het zover. Om 6u stond ik op en trok mijn loopkleren aan die ik de avond ervoor had klaar gelegd. Ondertussen stond de koffie op en smeerde ik twee boterhammen voor een ontbijt op de trein. Muisstil trok ik de voordeur achter me dicht om het gezin niet te wekken en wandelde naar het station van Brugge.

Het perron was bevolkt met vrolijke lopers die nog voor 7u deze ochtend de trein naar Brussel opstapten. Gezellig met leuk gezelschap.

Een kleine wandeling in de regen van het station naar de Cinquantenaire of Jubelpark warmde inwendig de beentjes op maar verkoelde de buitenkant van het lichaam zalig. Toiletbezoek, borstnummer ophalen, afscheid nemen en geluk wensen aan de reisgenoten. Tijd om zus te gaan zoeken. Toen ik haar gevonden had, stond plots Peter De Groof voor mijn neus voor een korte babbel en begon het water te gieten. Niet dat het één verband hield met het ander. De regen was als Deus Ex Machina trouwens zeer welkom. Hij spoelde mijn bezorgdheid weg.

We stonden in de laatste startbox en toen de knal voor het vertrek te horen was, zou de winnaar nog maar een half uur lopen voor zijn aankomst. Hij finishte in 1u00, stel je voor. We schoven vooruit naar de uitgang van het Jubelpark waar onze reële begintijd zou beginnen tikken. De zon was daar en we hadden ons waterproef ingesmeerd met beschermingsfactor 50 tijdens het wachten. Ik was in mijn nopjes dat we dit samen zouden doen. Twee zussen die met hun boeiende job, gezin en schaarse tijd meer excuses hebben om dit niet te doen maar er toch voor gaan omdat de voldoening van een persoonlijk sportief doel te behalen onbetaalbaar is.

Ik ben dan ook zo trots op mijn zus dat ze dit niet-evidente parcours in niet-frequente Belgische weersomstandigheden met succes gelopen heeft. Ze holde ononderbroken. Geen enkele keer stopte ze en wandelen kwam er niet aan te pas. Niet zo snel maar heel berekend en verantwoord bleef haar treintje bollen. Ik kon mijn ogen niet geloven dat ze zoveel doorzettingsvermogen toonde in zulke hoge temperaturen als debutant. Velen zijn vandaag niet gestart of niet geëindigd. Tienduizend van de veertigduizend ingeschrevenen, naar verluidt.

Dus dat mijn derde 20 km van Brussel met zijn 2u28 de traagste was, maakt mij niet uit. Voor mij was dit de mooiste editie. Proficiat aan alle lopers!

Hart goes boom-boom-boom

Soms luister ik niet naar mijn coach. Ofwel omdat ik de lat voor mezelf om welke reden dan ook te hoog leg (zoals: teveel kilometers bijeen willen lopen), ofwel omdat ik iets wel gehoord heb maar denk dat niemand het zal opmerken (zoals: rechtervoet nooit correct neerplaatsen) en vaak omdat ik niet nog trager wil lopen zoals deze ochtend.

Runcoach.be vraagt al heel lang dat ik in lage hartslagzone zou lopen maar ik kan het om een of andere reden niet opbrengen. Vanmorgen was ik zo content dat we om 8u. met drie drukbezette dames 17 km zouden lopen dat ik zeker niet wou vertragen. Ik wil meekunnen. Bovendien was het aan een tempo dat voor de gemiddelde loper die ik op Strava, Instagram en Facebook volg, niet kan tippen aan hun snelheden.

Jaloers staat niet in mijn woordenboek en ik vind het fantastisch voor de snelle lopers maar ik doe zo mijn best en het lukt me niet om pakweg 20 km in 1u45 te rennen. Gelukkig loop ik daardoor niet minder graag maar het zet mij vaak aan het denken over mijn grenzen en hartslag en ademhaling.

Deze ochtend was ik wel content dat ik het onderspit niet hoefde te delven. Tegelijk geef ik eerlijk toe dat ik zonder Annelies en Joke trager gelopen zou hebben. Ik ben hen dan ook dankbaar dat we samen liepen.

Maar toen ik thuiskwam, heb ik een halfuurtje in de zetel geslapen.  Dat gebeurt nog zelden na een tienmijlenloop. Gelukkig kon ik het me permitteren dankzij de Dag van de Arbeid, wat vandaag in België een vrije dag is.


Gisterenochtend had ik met twee dochters drie kwartier core power oefeningen gedaan. Het is te zeggen: zij deden wat mee, speelden dan voor coach en van huisje-tuintje-mama. ’s Namiddags was er schoolfeest en één plekje te weinig in de gezinswagen wegens extra vriendjes waardoor ik kon profiteren van een verplaatsing per fiets goed voor 26 km. Twee keer 13 km langs het zeekanaal richting Oostende op asfalt wat een saaie doch snelle rit had moeten zijn. De klikpedalen zouden weer wat vertrouwder worden en de beentjes blij met wat spinning. Maar ik ben weer een ervaring rijker. Laterale, harde windstoten op een mountainbike van 12 kilo terwijl je aan misschien wel 35 km/u met klikpedalen (nu nog stress) naast een kanaal rijdt, doet je hart wat sneller pompen.


Anderzijds gaat het fietsen me goed af op fysisch vlak. Ik denk dat ik een betere fietser dan loper ben maar ik moet nog leren de angst overwinnen bij het technisch off road mountainbiken. En nog vele kilometers met klikpedalen malen voor ik niet meer gillend val in brandnetels, doornstruiken of minder zachte ondergronden op een MTB-parcours.

Trailrunning met Kelly

Omdat we er gisterenavond een werkafspraak hadden en graag meerdere vliegen in één klap slaan, was een traillooptraining met Kelly op en rond de Koppenberg een prima plan.

In oktober nemen Kelly en ik als duo deel aan de HouffaRaid waar we onder tijdsdruk zullen traillopen, mountainbiken en kajakken in zes delen. We moeten daarbij steeds dicht bij elkaar blijven. Zodra je een tijdslimiet niet haalt, vlieg je allebei uit de race. Op tijd en stond samen trainen is dus aangewezen maar als mama’s en gezond ambitieuze collega’s op dezelfde hogeschool weten we van elkaar hoe druk ons leven is. Enerzijds begrijpen we elkaars overvolle agenda, anderzijds is het samen trainen geen evidentie. Maar waar een wil is, is een weg.

Wij zullen dus grotendeels individueel trainen maar gisteren hebben we dat voor het eerst samen gedaan. We zijn twee vrouwen die een uitdagend doel gesteld hebben, bereid zijn om diep te gaan als het moet en niet snel opgeven maar Kelly had nog nooit trail gelopen. Bijgevolg had ik geen idee wat ik mocht verwachten. Zij zelf misschien ook niet. We zouden zien.


De start aan de voet van de Koppenberg was direct in the face. Ik daag iedereen uit om over die bolle kasseien zonder stoppen helemaal tot boven te lopen. De stijgingsgraad is 22% en de afstand verrassend lang. Wij deden dat zonder te gaan wandelen. Kelly overtrof onmiddellijk mijn stoutste verwachtingen zodat ik dacht: yes! 

Boven op de top van de Koppenberg, volgde een stukje asfalt door prachtige grasvelden dat we rechts afsloegen om via een kiezelsteentjes pad naar beneden te lopen tot we aan de rand van het Koppenbergbos kwamen. In het paarse bos liepen we de Koppenberg op en neer alsof we er deel van uit maakten.

Om te eindigen wilden we nog eens de kasseien oplopen. Kwestie van onze kuiten te testen. Na drie vierden lopen, wijzigde het lopen van het laatste stukje naar een snelle stap. Maar daar lonkte de afdaling alweer. Zo konden we eindigen met twee kilometer vliegen en rennen.

Conclusie: we zijn een prima duo om samen te trailen. Het lopen verliep zo goed als synchroon. Eigenlijk, achteraf beschouwd, was dit geen verrassing want ik wist al langer dat Kelly een power woman was.


We liepen 10,6 km met 274 positieve hoogtemeters volgens Strava (en ruim 300 volgens Runkeeper) in 1u08. Goed voor 6’28” per kilometer. Super goed voor Kelly voor wie trail running een nieuwe sport is.

Ik geloof dat wij die HouffaRaid goed gaan doen want dit was nog maar het begin.

Sportieve doelstellingen voor 2017

Sinds vorige week ga ik sportief vreemd. Ik eet daarbij niet van twee maar drie walletjes. Pas op, mijn grote liefde blijft trail running maar omdat mijn grens op korte ultra afstanden ligt, kan ik sportief enkel groeien door sneller te lopen of extra sporttakken toe te voegen. Het eerste ambieer ik niet wegens de realiteit van mijn lichaam, gezin en werk. Ik houd het op trail running tot maximum 60 km. Doelstellingen moeten ambitieus, goed voorbereid maar realistisch zijn.

Mijn eerste doelstelling van 2017 was om netjes binnen de tijdlimieten de 50 km race van de North C Trail als ultra trail te lopen. Missie volbracht. De tevredenheid overheerst nog steeds maar wordt verder gevoed door het vooruitzicht op een volgend sportief doel.

Mijn tweede doelstelling dit jaar is twee keer de Carros de Foc lopen voor en met Trailrunning Managers. Met 4500 D+ op 55 km gaan we dit met ons team in twee dagen doen. Voor mij is het twee keer lopen in dit unieke stuk hooggebergte van de Pyreneeën omdat Runcoach.be en ik dit eerst in de voorbereiding zelf gaan lopen, ook in twee dagen omdat we een simulatie willen maken. Aangezien het werkgerelateerd is, wordt dit voor mij een opgedrongen doch zeer dankbaar doel. In volledige vrijheid zou ik dit parcours anders in één dag willen vervolmaken als persoonlijk doel.

Mijn derde en laatste doelstelling voor 2017 ontstond gradueel. Het aanvaarden van mijn grens op korte ultra trail running gecombineerd met het toevallig en half-gedwongen als toeschouwer bijwonen van het BK cyclocross en een verre voorgeschiedenis als polyvalente kajakker waren de ingrediënten om voor een eureka-gevoel te zorgen toen Sportevents met haar nieuwste product op de proppen kwam. De HouffaRaid.

Deze adventure raid voor duo’s en solo’s zal plaats vinden op 8 oktober 2017 om 9u in de natuur van Les Deux Ourthes in Houffalise. De plaatsen worden beperkt tot 150 duo’s en 45 solo’s. Inschrijven kan sinds 21 maart maar dankzij onze op voorhand getoonde interesse konden we een voorinschrijving doen op 14 maart.

We, dat zijn collega Kelly en ik. K2 oftewel twee slimme blondjes met ballen aan hun lijf. Wij gaan aaneensluitend eerst 4 km samen lopen (ik?) en fietsen (Kelly?) dan 26 km (950 D+) mountainbiken naar het stuwmeer van Nisramont waar we 2 kmkajakken om dan 13 km zeer technisch trail te lopen. Dan keren we terug per kajak, 2 km op het stuwmeer en sluiten af met 14 km (450 D+) mountainbiken. Voor elke etappe moeten we tijdslimieten halen om niet uit de race te vliegen.

Vorige week begon ik vreemd te gaan. Niet zo zeer door de extra trainingen voor bovenlichaam- en armspieren als wel door lid te worden van de Brugse Kajak Klub. Donderdagavond om 20u – dus heerlijk in het donker – had ik het genoegen een dikke 6 km te kajakken alsof ik terug 16 was en nooit gestopt was na een levensperiode van afstandskajak, kajakpolo en wildwaterkajak. Ook toen was het vreemdgaan. Ik was in die tijd namelijk roeister.

(Het mountainbiken start binnen een dag of tien. Alles op zijn tijd. En het lopen blijft gewoon doorgaan, allemaal te volgen op mijn Strava-account.)

Foto: Sportevents.be