Als het strand roept

Als het strand je al enkele weken roept maar je geraakt er niet omdat je dan een uur transport moet incalculeren waardoor je dag een uur minder telt om te besteden dan stel je het strandlopen uit. Tot Paasmaandag bijvoorbeeld want dan is het toegestaan om zonder schuldgevoel te studeren noch te werken.

Op Pasen vroeg Peter doodleuk of ik de volgende dag een 20 kilometer wou lopen op het strand van Nieuwpoort. Naar Koksijde en terug. Ewel ja, waarom niet?, dacht ik. De oudste dochter moest ik toch al gepakt en gezakt wegbrengen op om scoutskamp te vertrekken, de helft van de tweeling was bij de grootouders, de andere helft had met een vriendin afgesproken en de oudste ging studeren. Of zoiets.

Let’s go!

Het was erg lang geleden dat ik op het strand had gelopen en ik had opgeworpen dat het traag zou moeten gebeuren anders zou ik in de helft opbranden. Maar Peter sprak over een tempo dat met het mijne overeenkwam dus ook hier was geen enkel excuus om het niet te doen.

We liepen over zand en golfbrekers en rechtdoor de plassen. Één plas had toch een verrassing in petto. Drijfzand. Ik wil niet weten wat daar allemaal inzat waardoor het aan mijn broek bleef kleven.

Gespreksonderwerpen ontbraken niet. Naast de usual stuff over kids en lopen, ging het over cliënt touch points, CRM, loyaltyprogramma’s en netwerken. Omdat we om 11u starten en ik om 7u ontbeten had, nam ik voor de zekerheid op de middag een oppeppend gelletje. Of het een beetje geholpen heeft, wie zal het zeggen, de laatste twee kilometer zat ik er toch door. Ware het niet dat Peter speciaal tot en met de laatste 100 meter meegelopen heeft terwijl hij eigenlijk al had kunnen afslaan naar hun appartement, ik was voorzeker gestopt na 18 km om de rest te wandelen.

Daarna had ik een dubbele volkoren boterham met kaas en komkommer als lunch en runners high voor de rest van de dag. Deze Katrien is weer een stapje dichter bij haar sportief doel. Duursporten blijft een work in progress.

Zondag bosdag

Het is zondag, kwart voor elf en ik lig in bad. Zo heerlijk onder het geurig badschuim. Studerende kinderen in huis en straks ga ik ook aan de slag. Mijn derde examen van Google voorbereiden en afleggen over Search Advertising. Gisteren ging het studeren voor geen meter vooruit. Ik was ’s ochtends enthousiast in de Google Analytics les maar eenmaal thuis kon ik me niet meer concentreren op de leerstof van Search. Wat was Enhanced CPC ook alweer? Hoe zat het met vanity URL’s, cloaking en en en. Waarom moest ik zo nodig bovenop mijn postgraduaat Digital Marketing nog een opleiding van Google er bij nemen? Het moet maar niet zo interssant zijn doch een digitale detox dringt zich aan. Help, ik ben overprikkeld door mijn devices en screens, mechanismen en dashboards. Ondertussen heb ik Facebook tijdelijk uitgeschakeld tot ik het woensdag terug nodig heb om advertentiecampagnes in te stellen. Dat helpt.

Stress en faalangst verminderen niet met het ouder worden. Bij mij althans niet. Gelukkig heb ik mij vandaag op voorhand kunnen ontspannen door te sporten. De wekker liep af om 7u30 maar ik was al een uurtje wakker aan het wachten tot het tijd was om op te staan. Ook dat hoort waarschijnlijk bij ouder worden.

Een koffie en gezonde boterham, vijf minuten yoga van Asana Rebel, de fiets op naar het bos om 12,5 km te lopen door de bevroren modder met Joke en Annelies. De waterplassen konden we niet ontwijken en hun dunne ijslaag kraakte als een glazen ruit. Ijskoude voeten ploeterden verder en we lieten het niet aan ons hart komen. Het totale gebrek aan betrouwbaarheid van onze metrics evenmin. Validiteit nul! Hoewel we voortdurend samen liepen, benadeelde Strava mij met een meting van 11,7 km en gaf Annelies het voordeel van 12,5 km.

Parcours18mei2018

Qua tempo een verschil van 6:07 versus 5:54. Bummer. Joke grinnikte want zij meet helemaal niets en was hiermee de zorgeloze van ons drie. Ik was teleurgesteld in mijn prestatie omdat ik voelde dat ik sneller liep dan 10 km/u maar mijn meting zei iets anders en ja, dat zuigt.

Misschien kan ik ook hier een digitale inkrimping overwegen. Waarom moet ik mijn loopjes meten? Waarom moet ik sneller dan 10 km/u rennen? Kan ik nog gewoon zonder druk rennen in het bos en eenvoudig genieten dat ik kan lopen?

Waar komen plots die bedenkingen richting digitale detox vandaan? Dat is in strijd met mijn studie en professioneel leven. Sinds drie weken gebruik ik de app Moment om mijn mobiel gebruik in kaart te brengen. De statistieken zijn ontnuchterend. Gemiddeld check ik om de 19 minuten mijn mobiel. Gemiddelde tijd per dag: 5u34. De machine heeft me overgenomen. Natuurlijk voel ik me opgejaagd en ervaar ik teveel druk van alles en iedereen om me heen. Ik kan wel gaan sporten om met rust gelaten te worden maar de tijd zonder mobiele connectie, moet drastisch omhoog. Back to earth. Exit iPhone.

Dus toen ik daarnet thuiskwam van het lopen en fietsen, liet ik het bad vollopen, deed ondertussen mijn core power oefeningen en besloot dit blogje in bad te schrijven maar mijn mobiel zou daarna de rest van de dag op mijn slaapkamer blijven liggen.

Voor u ook nog een fijne zondag!

Voorzichtige come back

Mijn blog begint op een verwaarloosde hond te gelijken. Twee oorzaken liggen aan de basis. De primaire reden luistert naar de naam hielspoor met secundair aan de zijlijn het studeren van een postgraduaat Digital Marketing aan de Brugge Business School en de Digital Master Academy van Google.

Weinig duursporttraining = geen blog content maar ook niet bevorderlijk voor de gemoederen en het vetpercentage. Maar de draad is dus terug opgepakt dus vooruit met de geit!

Deze week stond de training volledig in het teken van loopafstand opbouwen. De B-story ging over bijna dagelijkse yoga na het ontwaken, een core power work out in de lunch break en het hernieuwen van mijn lidmaatschap in de Brugse Kajak Klub.

Dinsdagmiddag liep ik 10 km in ’t stad. ’t Stad is voor mij de Brugse binnenstad. Temperatuur rond het vriespunt en helaas last van enkele verkrampte tenen waarbij ik de koude als dader aanwijs.

Vrijdagochtend trad ik echt uit mijn comfortzone door bij -4 graden in loopkledij naar het station te fietsen, de trein naar Oostende te nemen en naar sportpark De Schorre te lopen om daar heuvel trail running en OCR training te kunnen doen. Als toemaatje liep ik mee met een startende loper om te timen en aan te moedigen voor start-to-run. Toen ik terug naar het station liep, begon het te sneeuwen. De truc om niet koud te krijgen was dat ik over mijn loopkledij een trainingsbroek en -vest had getrokken. In de trein trok ik deze uit en propte de kledingstukken in mijn racevest van Salomon. Bij de terugreis, trok ik ze terug aan en vatte net geen koud op de fiets omdat ik zo snel ik kon naar huis koerste. Goed voor ruim 18 km lopen in de benen en warm bloed in mijn aders.

Gisterenavond kon ik niet tijdig gaan slapen want een dochter moest ’s nachts opgehaald worden van een fuif. Van mij moet dat. Ik wil dat doen anders ben ik doodongerust. Nochtans promoot ik het fietsen en overweeg ik autoloos door het leven te gaan. Kinderen die uitgaan zorgen ervoor dat dit voornemen geen waterdicht plan is. Zou ik Cambio gebruiken om hen ’s nachts veilig thuis te brengen? Waarom niet, volgens mij is dát een goede oplossing. Misschien had ik in afwachting kunnen lopen maar ik had al een week stress van mijn studies. Het werk was deze week extra veel geweest en in plaats van studietijd te voorzien was ik gaan trainen. Het was nu studeren of niet meer dit weekend. Ik zou terwijl dochterlief aan het dansen was, om middernacht mijn Google Certificaat Online Marketing halen.

So far, so good maar na 4 uren slaap kreunde ik vol zelfmedelijden bij het afgaan van de wekker. Één koffie en nuchter de straat op met twee Jokes om 13 km door Brugge naar Damme te lopen langs zonnige velden met zingende vogels en sporadisch een tevreden wielrenner.

Het ziet ernaar uit dat de hielspoor verdwenen is. Laat de lente maar komen!

Eindelijk weer strandlopen

Hier volgt nog een voorbeeldje dat kiezen verliezen is.

Vorige herfst en winter brachten Runcoach.be en ik om de twee weekends door op een zeiljacht in Oostende. Zo konden we trainingen op het strand houden, een van de vele geneugten van de loopsport. Maar mijn keuze om te leren ‘spectaculair’ offroad mountainbiken in de Ardennen impliceerde een hoge aanwezigheid van mezelf in de Ardennen. Super maar ten koste van de winderige strandloopjes op het liefst harde zand van Oostende en naburige gemeenten.

In mijn FB-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Oostende was het hierdoor stilletjes in de lente, zomer en begin van de herfst maar vorige week postte ik de oproep om zondagochtend 15 km te gaan lopen op het strand. Serge en Lieven pikten hierop in en waren deze ochtend present.

De zon weerspiegelde een intens helder licht in de ondiepe plassen. Voor we het beseften hadden we ruim 8 km gelopen over golfbrekers en strand. Omkeren en teruglopen.

Ik liep traag maar zij vonden dat niet erg. Ik wel. Mijn linkerzitbeen doet pijn, sinds december. Mijn voeten doen pijn sinds juli in stijgende lijn qua intensiteit en frequentie. Het kan bijna niet anders dan hielspoor zijn. Voortdurend doen ze pijn, ook als ik niet ren en zelfs ’s nachts in mijn bed. Het went, net als de zitpijn maar subiet verslijt mijn lichaam tot ik niet meer kan hardlopen en wat dan? Actie is hier op zijn plaats.

Runcoach.be zal bekijken wat ik best doe. Wordt vervolgd.

Sparkles

De voorbije week heb ik drie keer gelopen en één HIIT-training gedaan. Een tijdje terug zou ik balen dat het niet genoeg is om mijn onrustige innerlijke mens te temmen maar nu geniet ik van elke minuut dat ik buiten ben en kan rennen in plaats van moeten, moeten, moeten. Hoe leg je uit dat het mogen gaan lopen in hectische tijden die je met huid en haar opslokken, een zegen is die ervoor zorgt dat je stand houdt in de storm?

Om te beginnen word je tijdens het lopen heerlijk volledig met rust gelaten. Geen e-mails, geen mag-ik-eens-iets-vragen, geen zou-je-hiermee-kunnen-helpen, geen was plooien, niet opruimen, geen puberstreken, geen negatieve berichtgeving.

Ondertussen kom je buiten, liefst in velden en bos, om zuurstof te ademen en een overvloed aan herfstkleuren en -geuren tot je te nemen. En kleine zoogdiertjes voorbij te zien stuiven. Invasief exotisch of niet, ik vind het romantisch, melig als ik ben.

Bovendien verbrand je de nodige calorieën en is een mens niet gemaakt om stil te zitten, iets wat in moderne tijden met schermen alom en virtuele werelden te veel gebeurt. Je neemt plaats voor je al dan niet mobiele monitor en voor je het weet heb je uren gezeten. Zitpijn krijg je er gratis bij. In mijn geval heb ik na tien minuten prijs. Een schouderblessure desnoods als je foutief de muis bedient. Om maar te zwijgen over de ogen.

Als je in aangenaam gezelschap loopt, komt het sociaal beestje ook aan zijn trekken. Dan ben ik in mijn contact met anderen eens niet de docent, de mama of digitale marketing machine van Runcoach.be maar gewoon mijn lopende zelve.

Donderdagmorgen voor het werk liepen we met drie de toer van de Brugse Vesten. Daniel van de kajak-club, Joke en ik. Heel tof want ik luisterde graag naar zijn Stockholm must sees voor Joke en de kano-avonturen van het voorbije weekend in Frankrijk. Dat ze ver moesten rijden om het water te vinden. En de vooruitzichten op het club weekend in de Ardennen en een 150 km lange kanotocht in Zweden die hij deze zomer wil maken. Ofschoon ik niet meekan op de weliswaar prachtige meerdaagse uitstapjes met de club, voel ik mij daar toch erg welkom. Het is een warme, gezellige bende en ik voel mij daar thuis.

Zaterdagmorgen liepen Kristie en ik haar vaste parcours van thuis. Voor mij helemaal nieuw en verrassend mooi. We liepen langs de reusachtige gevangenis naar het zeekanaal in de buurt van Varsenare langs vurige astervelden en dan door de Koude Keuken op een Finse piste. Ik was daar nog nooit geweest en kende die locatie enkel van naam omdat de kinderen er soms gaan sporten met school en ik onlangs een halve belofte maakte om daar eens te gaan badmintonnen. Neen, vergeet niet wat ik beloof maar veel geduld is aan de orde.

Vanmorgen hadden we met een vijftal loopmaatjes een afspraak in het bos. Toen ik om kwart na zeven op mijn telefoon keek, zag ik de eerste annulering, dan algauw de tweede en tegen vertrektijd de derde. Geen idee of dat was omdat het zaterdag te leuk was geweest of omdat het katten en honden regende. Onze zaterdagavond was fantastisch leutig geweest met vrienden en de kinderen op een scoutsfeest en de regen is natuurlijk voor iedereen even koud en nat. Geen probleem natuurlijk, maar wel spijtig want ik keek er naar uit om in het ongeveer zelfde olijke gezelschap van vorige zondag te rennen in de Brugse bossen. Moe en harde regen of niet, niets zou mijn strak plan in de weg staan. Ik haalde met binnenpret – zie foto bovenaan – mijn stalen ros van de koer om naar Tilleghembos te rijden waar Annelies – hopelijk – als enige overblijver zou verschijnen. Want afzeggen is soms toevallig doch tevens besmettelijk.

Ik hulde me in regenbestendige kledij voor de fiets en kwam met kletsnatte voeten aan in een leeg bos met lege parking. Misschien was ik toch de piekenzot van ‘t spel…

Net toen ik in mijn eentje zou aanzetten, reed een lichtgrijze auto de parking op. Annelies en haar echtgenoot Michael stapten uit. Alzo werd het een modderige bosloop met drie. Annelies trok na een zestal kilometer aan het treintje want zij liep iets te snel voor haar man en ik om haar tempo te kunnen aanhouden. Ik denk dat we heel goed zuurstof en herfsttaferelen konden bijtanken. Dat ik de rest van de dag na een warm bad opruimde, de was deed en streek, was helemaal niet erg. Integendeel.

Hagelbui in het bos

Terwijl het gezin zich nog in dromenland bevond, sloop ik weg uit een nog verkeersluw Brugge naar een loop-date-met-zes. Joke, Annelies, Kristie, Lieven en Vincent zijn allemaal op één of andere manier in de Facebook loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge terecht gekomen. Mensen samenbrengen om iets fijns zoals een frisse bosloop te doen, gelukkig word ik daarvan.

Het is bijna een vaste zondagse traditie geworden om in de vroegte de Drie Kastelenroute in de Brugse bossen te rennen. Eerst liepen we samen tot de bliksem en donderslagen in een zompige grasvlakte tussen Tillegem en Beisbroek de wolken deed openbarsten. Ze braakten hagelstenen die hard op mijn knikker en dijen kaatsten. Tijd om even met Kristie onder de eerstvolgende boom een korte lachpauze te houden en de anderen door te laten lopen.

Vanaf dan was het dubbel goed uitkijken waar we de voeten neerzetten. Uitglijden zou de pret bederven. Ofwel lagen er een laag ijsbollen ofwel ijskoude waterplassen. En toch zeiden we meermaals blij hoeveel deugd het deed buiten in de natte kou maar omhuld door de warmte van het lopen. Dat ik bij mijn thuiskomst klappertandde en een uur nodig had om terug een normale lichaamstemperatuur te krijgen, hoorde er bij. Die gekke moeder, zag ik de kinderen denken tijdens hun ontbijt.

De rest van de dag was organisatorisch, inclusief de was plooien tijdens Shalane Flanagans laatste 4 kilometer op de New Yorkse marathon. Ik zag haar perfecte lichaam als een sierlijke loopmachine de zege binnen halen in 2u26. Haar ogen en mond weerspiegelden de extreme inspanning en ik vroeg me af wat er die laatste kilometer door haar hoofd ging. Ze liep door het lint en dan volgde de ontlading, de opluchting, de overwinning. Welverdiend en veertig jaar geleden dat er nog eens een Amerikaanse dame deze wedstrijd won.

De Belgische Koen Naert werd achtste met een tijd van ongeveer 2u15. Dat moet ik nog checken en verbeter me gerust. Ik zal u dankbaar zijn voor de hulp.

Het zijn allemaal sporthelden ondanks dat er maar één de eerste kan zijn. Ik hou meer van het feest dan van de competitie.

Op aanraden van en met Joke ga ik dit jaar trouwens nog een trail meepikken. Kwestie van het niet af te leren. De Natuurloop Zonnebeke op 17/12. Omdat het past en mijn agenda weer een beetje opfleurt.

De cirkel is rond

 

Je zei dat je vaak gaat kajakken in de baai en dat je die tochtjes nooit hebt vereeuwigd. Je had geen verhalen, foto’s of video’s gepost. Was je soms onder de auspiciën van de CIA aan het kajakken? (De Cirkel, Dave Eggers)

Ik startte de dag om half zeven met de dagelijkse ochtendroutine van was ophangen, koffie zetten en kinderen schoolklaar maken. Nog voor acht uur vertrok ik om te lopen. Zonder smartphone om het roze ochtendlicht tussen de bonte bomen te fotograferen en te delen met de wereld. Connect. Hello world mijn voeten. De vogels floten vrolijk in het Minnewaterpark en kregen mijn volle aandacht.

Wat heb je tijdens die laatste tocht gezien, Mae? Was het mooi?

De maan was bijna vol, Eamon, het water was kalm en ik had het gevoel door vloeibaar zilver te peddelen. Ik werd een tijdje gevolgd door een eenzame zeehond. (De Cirkel, Dave Eggers)

Aan de Katelijnepoort stond loopmaatje Daniel van de kajakclub te wachten. We liepen aan een mooi tempo de Vesten van Brugge. Onze sporthorloges toonden dat we netjes onder de 6 minuten per kilometer bleven zonder diep te gaan. Brugge is een kleine stad dus toen de toer een lus werd, tikten we nog geen 9 kilometer af. Mijn volle agenda stond dankzij het tempo alsnog een extra kilometer toe dus breide ik er in het Minnewaterpark nog een extra kilometer aan tot groot jolijt van de mannen van de groendienst die op een bank hun boterhammen met koffie tot zich namen.

Ok, zei Eamon, ik heb een zoon met een aangeboren afwijking. Ook al is hij een ongelofelijk levendige jongen en proberen we zijn mogelijkheden te verbeteren, hij zal altijd in een rolstoel blijven zitten. Hij kan niet lopen. Hij kan niet rennen. Hij kan niet gaan kajakken. (De Cirkel, Dave Eggers)

Onbereikbaar en geen foto’s van het loopje en dit was nog maar het begin van de donderdag. (FOMO of diefstal?) Tevreden fietste ik na een verkwikkende douche naar het werk.

Dus wat doet mijn zoon als hij toch zoiets wil ervaren? Dan kijkt hij een filmpje. Of foto’s. Hij ervaart de wereld voor een groot deel via andermans ervaringen. Waar het om gaat, Mae, is dat hij niet kan zien wat jij ziet in je kajak. Vind jij het terecht dat je hem en miljoenen anderen dit ontzegt? (De Cirkel, Dave Eggers)

Vanavond ging ik met Runcoach.be kajakken in het donker. Van het Eiland naar de Dampoort en terug. Mijn smartphone had ik bewust thuisgelaten want foto’s in het donker op het water zijn nogal zwart. Mijn sporthorloge was ik vergeten in het stopcontact van de keuken. Uitgerust met een wit licht aan de voorkant van onze reddingsvest en een rood aan de achterkant voeren we naast de Vesten. We moeten immers zichtbaar zijn voor de schepen. Twee stuks kruisten ons. Een mastodont die niet zwaar geladen was maar heel veel breedte op de waterweg innam en een gewone grote aak die wel zwaar geladen was en ferme golven genereerde waardoor we kermisgewijs tien minuten op en neer gaand konden kajakken.

Mae’s mond was kurkdroog en ze probeerde niet te laten merken hoe ze zich voelde.

Het was egoïstisch, Eamon. Op het moment dat je je vrienden of iemand als je zoon ervaringen ontzegt zoals die van mij, dan neem je in feite iets af. Je steelt iets waar ze recht op hebben. Kennis is een grondrecht. Toegankelijkheid tot alle mogelijke ervaringen behoort tot de basale grondrechten van de mens. (De Cirkel, Dave Eggers)

Misschien geloof je het niet want ik heb noch foto’s om te delen noch registratie op Strava maar wie zal het worst wezen? Wij prezen onszelf gelukkig met deze 6 km watersport.