Oudlandpolder eerste poging

Het plan was om deze namiddag solo de Oudlandpolder route te mountainbiken met een extra lus langs een bevriende boerin in Vlissegem. Dat zou met de rit naar de route en terug een slordige 70 km offline benenwerk opbrengen als er geen drachtige koe roet in het eten had gegooid. Trainingsdruk was er niet waardoor de speciale doch kortere rit alsnog een uiterst positieve CX oftewel customer experience leverde.

Ik fietste eerst vanuit hartje Brugge naar een zijstraat in Sint-Pieters langs het zeekanaal om in te pikken op de Oudlandpolder route die daar passeert. Meetkerke en Houtave en dan een afwijking van het parcours naar Vlissegem.

De stop bij Inge verliep helemaal anders dan verwacht. Onvoorziene koeienweeën in plaats van een koffie aan de keuken- of salontafel en weet je, dat eerste boeide mij meer. Praten tijdens het werken gaat ook. We zijn toch geen zitters.

Mountainbikeschoenen uit en rubberen klompen aan. Hup naar de stallen om te helpen emmers vullen met melk voor de kalveren. Met twee gaat dat sneller. Na de melk leidden we de koe naar de verlossingskamer. Het betrof een reusachtige dikbil. Wassen en buik scheren zodat de veearts bij aankomst de keizersnede kon uitvoeren. Ik hield het schaaltje met scalpels en scharen vast en stond alzo met mijn neus op 20 cm van de feiten te kijken. Inge had de kruiwagen voor het kalfje klaar gezet. Terwijl we de boorling in zijn bedje met stro legden was de veearts al aan het naaien. Wat een routine. Het leek wel een blitsbezoek.

Inge ruimde placenta en bloed weg terwijl ik kruiwagens veevoeder haalde, bakken vulde en voor de kalveren zette. Voor haar dagelijkse kost, voor mij bijzonder om onverwacht mee te doen. Het bezoek duurde daardoor langer dan in de agenda geprogrammeerd en voor die koffie kom ik zeker eens terug. Dat ik vandaag niet meer in Blankenberge en De Haan geraakte, was niet erg. Dit was minstens even actief en veel unieker voor mij. (Inge assisteert zo’n 130 geboortes per jaar.)

Ik fietste terug met een lusje langs Stalhille om zo weer in Houtave uit te komen en nog wat in de vooravond van de oktoberzon van de polders te genieten. Goed voor 39 km Indian Summer.

Moet Er Nog Slijk Zijn?

Zaterdagmorgen had ik een blind date met twee bikers van de Facebook-groep M.E.N.S.Z. Mountainbike liefhebbers die afspreken om te gaan crossen. Eentje is de zoon van een collega dus zo blind afspreken was het niet. We vertrokken om kwart voor negen in Tilleghembos. Het goot water tot kilometer 40 en ik wist nog niet dat het een heel toffe rit zou worden van een parcours dat ik al een vijftal keer had gereden. De vorige keer was dinsdag en verloren rijden zat er bijgevolg niet in. Het betrof de dikke 50 km Bossenroute door de bossen en velden van Loppem, Zedelgem, Aartrijke, Snellegem, Zerkegem, Jabbeke, Varsenare. West-Vlaamser wordt het niet.

Het was tof omwille van drie redenen:

  1. Modder en slijk à volonté => technisch en zwaarder
  2. Regen => magische natuur
  3. Toffe gasten maar ik was de rapste.

Dat laatste komt misschien raar over maar ik heb dat eens nodig voor het zelfvertrouwen. Het bewijst ook dat ik een heuse leercurve gevolgd heb sedert mijn start met MTB in april. Oefening en training lonen. Klikpedalen baren mij geen zorgen meer doch overweeg ik nog steeds over te schakelen op flat pedals voor de Ardennen.

Toen ik thuis kwam, lachten de toeristen voorzichtig maar ik merkte het wel. Een slijkmonster reed in het historisch centrum van Brugge. Het kostte me dan ook een ruim uur om mijn materiaal te poetsen. Inclusief mijn menselijke machine.

En er moest nog gelopen worden op Levensloop Kortrijk. Voor mijn werkgever Vives. Van een prachtige zaterdag gesproken.

Schobbejak route

Terwijl ik op de mountainbike de lekkere zomergeur van de bossen opsnoof, besefte ik dat er ergere manieren waren om de vroege ochtend door te brengen. Sommigen doen het zichzelf aan, wentelen zich in zelfbeklag en leggen de schuld steevast bij een ander. Trek die stap- of loopschoenen aan, spring op je fiets of doe iets anders maar beweeg voor je verzuurt. Klagen, zagen en steeds oordelen, helpt je geen meter vooruit. Enfin, dat wisten jullie al. 🙂


Een tijdje geleden reed ik verkeerd op een MTB-parcours van Brugge naar Damme. Een herkansing bood zich aan. Vanmorgen bekeek ik de kaart digitaal opnieuw, stelde vast dat hij een naam heeft – de Schobbejak route – en lette erg goed op waar ik de vorige keer gemist was. 

Ik had nog voor 8u de deur uit kunnen zijn maar besloot eerst een bidonhouder aan mijn frame te vijzen. Dat werd tijd. Eindelijk zou ik kunnen rijden en drinken tegelijk. De bidon vulde ik met 600 ml water en een bruistablet, een staaltje dat ik op de Brugse Triatlon kreeg.

De eerste stop maakte ik bij een kudde schapen.

 

De tweede fotopauze was op een zandweg .


Enfin, ik ben dus geen enkele keer op mijn bek gegaan tijdens het fietsen en sloot deze heerlijke rit af met een welverdiende kop koffie. Wat een heerlijke zomerochtend dicht bij huis. Ik hoop dat die van jou ook zo mooi was.

Pitn en bultn

 Putten en bulten in de Heuvellandse weilanden die als beschermd monument van WO I onaangeroerd moeten blijven.

Vanmorgen had ik heuveltraining samen met Runcoach.be. Hij liet me 8 km lopen vanuit Dranouter dorp de Kemmelberg op. En af en op. Gemiddelde snelheid was 8,56 km/u met 205 hoogtemeters.

Het leukste was om zonder stoppen of stappen aan één stuk door de Kemmelbergweg op te lopen tot de top. Hellingen van 11 tot 20%.   Dit kadert in het sterker maken van de beenspieren om lange afstanden aan te kunnen. Heuveltraining is onderdeel van marathontraining. 

Marionet

 Vandaag heb ik een trage duurloop van 20 kilometer achter de benen in de prachtige bossen en velden van Doomkerke, Kruiskerke, Aalter, Beernem en Wingene.

Het was lang geleden dat ik nog eens trailde en elk spiertje in mijn lichaam zijn best moest doen om het evenwicht te bewaren, te springen en de afstand vol te houden in de wetenschap dat het tempo maar laag lijkt voor wie nog nooit trail gelopen heeft.

De eerste 5 kilometers liep Runcoach.be met me mee om mijn looptstijl nog eens te evalueren. Ik startte te snel op het asfalt maar dat deed ik in de hoop mijn gemiddelde snelheid nog wat te redden want ik wist dat de zompige weides en de modderige bossen en boomwortels niet lief voor de benen zijn. Mijn plan was om sneller te lopen op elk stuk asfalt dat ik tegenkwam maar op den duur ging dat niet meer snel.

Hij raadde me aan te lopen als een marionet met denkbeeldige touwtjes tussen duimen en wijsvingers alsof bij elke armbeweging mijn voeten met koordjes omhoog getrokken werden.

Daarna liep ik alleen en genoot van de stilte van de bossen en de wind op de velden. De laatste 3 km haalde hij me terug in. Hij liep namelijk een lus van 25 km.

Dat laatste stuk vond ik fysisch en mentaal zwaar. Ik weet dat ik me zeker niet met hem mag vergelijken maar hij liep voor zijn doen erg traag om samen te kunnen eindigen. Dan voel ik me geen goede loper. Ik loop dan liever alleen om niet geconfronteerd te worden met het gigantisch verschil.

Toen we terug bij het vertrekpunt kwamen, zag ik dat het 19 km was in plaats van 20. Dat stemde me niet tevreden dus ben ik doorgelopen tot exact 20 kilometer.