Start Trail des Fantômes 100 km

De wekker ging af om 2u30 deze nacht en we schoten meteen in actie. De 100 km-editie van de Trail des Fantômes wordt maar eens om de drie jaar ingericht en Runcoach.be greep deze gelegenheid aan om nog eens een lange ultra trail te rennen. Zijn vorige 100 km was de Trail des Trappistes van 2016 in Florenville. Toen finishte hij als 21ste op de meer dan 100 deelnemers na 11u34min. Maar vandaag staan hem een pak meer hoogtemeters te wachten dus een richttijd opgeven, is een gok.

Ik zal al blij zijn als hij heelhuids aankomt en onderweg niet verloren loopt zoals op de Ohm Trail of zijn vorige deelname aan de Trail des Fantômes 50 km. Daar liep hij vijf kilometer verkeerd maar eindigde toch nog bij de eerste vijftig.

Om 3u30 haalden we zijn borstnummer af en dan was het wachten tot het startschot om 4u. Daar liep hij dan. De nacht in.

EK Ultra Marathon MTB

Vandaag waren we in de Pyreneeën, meer bepaald in Veilha waar de start en het einde van het Europees Kampioenschap Ultra MTB plaatsvond. Een race van maar liefst 213 km met 6200 positieve hoogtemeters. Slechts 8% van het parcours bestond uit asfalt. De rest was bospaden (61%) en grind/aarde (31%). 


Hieronder zie je nog enkele foto’s van de helden die in minder dan 10 uren finishten. Het zijn alledrie Spaanse kanjers. De gele is de winnaar met minstens 6 minuten voorsprong. De rode is de tweede en deze met de berg op de achtergrond is de derde. Proficiat en diep respect aan alle finishers! De foto zonder fietser heb ik geleend van de organisatie Pedales del Mundo. Meer heerlijke MTB-foto’s van hen vind je op hun Instagram.


Uiteraard is dit (nog) niet aan mij besteed maar dromen mag. Het is normaal dat het kriebelde in mijn buik, mijn fantasie op hol sloeg en ik mezelf al in gedachten door de bergen en bossen zag crossen. Toen ik net daarvoor een sportief zwempak kocht, stond daar niet voor niets There are no limits op gedrukt. 😉


Of zijn er toch grenzen? Enfin, zelf mocht ik van Runcoach.be deze week niet meer sporten na het lopen op de Triatlon van Brugge vorige zaterdag. Het zou ook niet gegaan zijn want door een combinatie van extreem lang non-stop werken en het gezin was mijn lichaam beginnen tegenpruttelen door doodmoe te zijn en mijn ogen te saboteren. Ik zie sinds zondag amper iets en moet mijn ogen voortdurend bevochtigen met oogdruppels. Autorijden lukt niet en ik was een gevaar op de fiets de voorbije week. Mijn looks zijn al frisser geweest dan de laatste dagen maar we blijven lachen.

Ik heb nog tijd tot maandag om te recupereren en dan begint het leukste van werken voor Runcoach.be. Dan gaan we met Trailrunning Managers de Carros de Foc lopen! Ik kijk er ongelofelijk naar uit. Hiermee weet je dan ook al waarover de volgende blogpost zal gaan.

Ohm Trail – België’s zwaarste

De loneliness of a long distance runner… Alsof 50 km nog niet genoeg is, een half uur verloren lopen in de bossen rond Aywaille en alzo je elfde positie kwijt geraken.

de runcoach blogt


Gisteren nog eens tijd genomen om een Trail wedstrijd te gaan lopen. Het werd een sportief weekend in volle natuur. Zaterdag coachten Katrien en ik een klant van Trailrunning Managers op de terril van C-Mine in Genk. Een pittige opwarmer voor het echte werk op zondag. De Ohm Trail in Aywaille heeft zichzelf met zijn 50km en 2440 positieve hoogtemeters tot België’s zwaarste uitgeroepen. Of dat zo is weet ik niet, maar dat het er prachtig is staat buiten discussie!

Katrien stond aan de start met collega/vriendin Kelly, die haar debuut in traillopen maakte op de 24km. Ikzelf vertrok anderhalf uur eerder met zo’n 140 die hards voor de volle 50. Het ging super. Tot km 15 liep ik rond de 10de positie. Maar bij een lange klim voelde ik me plots heel eenzaam. Geen andere lopers te zien. Het duurde even voor mijn frank viel, maar bij een splitsing…

View original post 78 woorden meer

Kind van de duinen*


Dit jaar word ik 45 jaar en daarmee heb ik geen enkel probleem, integendeel. Zoals iedereen word ik natuurlijk ook met ups en downs geconfronteerd maar nog steeds leef ik mijn leven als een zondagskind. Daar sta ik op. Zelfs al kan je onmogelijk alles in de hand hebben: het is jouw leven. Maak er iets moois van. Wees desnoods bereid hoge prijzen te betalen. 

Dit gezegd zijnde: hoewel geboren en getogen aan het uiterste oosten van de Noordzeekust ben ik wegens mijn leeftijd al lang geen duinenkind meer. Doch als ik heerlijk lang kan trail runnen, voel ik mij vrij als een kind dat mag buiten spelen. Time to play is dan ook niet voor niets de universele leuze van traillopers onderweg.

Maar hoe verliep het herstel na 50 km North C Trail van zo’n 44-jarige die op 4 jaar tijd 4 kinderen baarde doch dit geen hindernis vindt om verder dan 42 km te gaan lopen? 

Het is geen geheim dat ik dankzij het trage tempo (7:49 u) niet compleet uitgeput finishte. De tijdslimiet werd netjes gehaald en het samen uitlopen primeerde terecht. Ik had het gezelschap van Fien en Sarah niet willen missen door pakweg een uur eerder in mijn eentje te finishen en dan misschien wel een wrak te zijn. Want er is vooral nog dat drukke leven nadien. 

Zaterdag North C Trail, zaterdagnacht nauwelijks geslapen door de opwinding en dan zondag een zeer intensieve werkdag in nette jurk, nylons en hoge hakken met toekomstige studenten en ouders op de infodag van Vives Hogeschool, inclusief tafels, stoelen en dozen verhuizen achteraf. Dat was geen enkel probleem. Ik was niet stijf, niet moe en had nergens pijn. De verklaring was niet ver te zoeken: de loophormoontjes gierden door mijn lijf. Runner’s high ten top. Gelukkig kon ik ’s nachts goed en diep slapen.


Maandag gaf ik enthousiast les. Vuur en vlam. In de lunchpauze gaf ik er een lap op tijdens mijn core stability training om daarna verder te werken op de campus tot 20u15. Ik vond het een beetje verdacht dat ik geen last had. Alle verplaatsingen zoals steeds met de fiets, goed voor zo’n 12 km.

Dinsdag gaf ik weer gedreven les en werkte productief mijn taken af, inclusief een infosessie bij een potentiële klant met Runcoach.be. ’s Avonds taxiede ik de dochters naar de muziekschool en hielp met hun schoolwerk. Geen vuiltje aan de lucht en nog steeds op runner’s high. Fietsverplaatsingen beperkt tot 6 km.

Woensdag was de runner’s high uitgewerkt en kwamen de runner’s blues. Lesgeven tot kwart voor één was nog tof maar de rest van de dag leek ondoenbaar wegens een lusteloos gevoel dat met geen stokken te verjagen was. Bovendien had ik af en toe rillingen en een koortsachtig gevoel. Dit zijn blijkbaar typische reacties van het lichaam op langdurig diep gaan tijdens een ultra afstand. Eigenlijk was dit al sinds zondag maar door de euforie negeerde ik het tot woensdag. Ik fietste in totaal 22 km maar voelde de hele dag een diepe, zware vermoeidheid van mijn lichaam. Als afleiding maakte ik ’s avonds granola en energieballetjes (blog volgt).

Donderdag werkte ik een lange dag op de campus. In de vroege ochtend werkte ik eerst gedisciplineerd mijn fitness programma af. Geen blues meer en een stabiel gemoed. Nog een beetje moe. Slechts 6 km fietsen.

Vrijdag een lange lesdag op de campus, een klein beetje moe maar tevreden. 6 km fietsen.

Vanmorgen om half acht ben ik voor het eerst weer gaan lopen. Met volle goesting in de regen liepen Joke en ik de 9,2 km lange Vesten van Brugge. Mooi op tijd om de studerende kinderen die ik nog voor mijn vertrek in gang zette op te volgen, te douchen en naar het kantoor van Runcoach.be te gaan om nieuwe klanten te ontvangen.

Conclusie: ik voel mij fysisch en mentaal in topvorm. Verstandig trainen rendeert.

* Kind van de duinen is een zinspeling op het actuele hitje van Jebroer, Kind van de duivel.

Onze North C Trail 2017 in beeld

1 eerste foto blog_edited - tekst

Het leuke is dat Sarah haar Go Pro meebracht zodat wij een massa beeldmateriaal verzamelden om nog jaren na te genieten van de wonderbaarlijke ervaring die wij met zijn drieën beleefd hebben in de uitgestrekte duinen van de Westhoek. Sarah is behalve ultra trail runner ook fotograaf en kan je volgen op https://www.instagram.com/blistersisterscrew/ en https://www.instagram.com/sarahmoutonphotography/

Zet je schrap voor 50 km beelden van Sarah, Fien en Katrien in het zand.

50 km magie op de North C Trail 


Life starts outside your comfort zone.

Gisteren deed ik iets waar ik twee jaar lang aan getwijfeld heb. Het begon twee jaar geleden toen Runcoach.be de race aan het lopen was. De bedenking dat ik dit nooit zou kunnen vermengd met de schrik en bezorgdheid dat hij tijdens deze trail het loodje zou leggen. Daarna ontstond het stiekeme verlangen dit ook te kunnen met het nuchtere besef dat dergelijke langdurige fysische inspanning voor mij onhaalbaar zou zijn.

Vorig jaar liep ik met een twijfelend hart het parcours van de 30 km uit terwijl hij opnieuw de 50 km liep. Stikkapot en na tranen tijdens de loodzware beklimmingen van de duinen finishte ik met nog meer respect voor wie de 50 km kon volbrengen. Zou ik dit ooit kunnen? Het verlangen groeide maar wimpelde ik af in het kader ‘toch nog een beetje realistisch blijven’.

En toen startte eind maart 2016 de eerste editie van de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker. Ik formuleerde een dubbele persoonlijke uitdaging. Financieel zou ik €1000 sponsorgeld inzamelen. Sportief zou ik tijdens de kleine zeven maanden durende campagne 1000 km lopen. Als ik zou slagen, zou ik op 11 maart 2017 de North C Trail lopen. Jawel, 50 km. Ik weet nog dat ik toen besefte hoe overmoedig het was dit te poneren maar het toch schriftelijk formuleerde. Belofte maakt schuld want al snel geraakte in aan €1000. Lap.

Gisteren was het 11 maart. Het werd een dag om nooit te vergeten. Na de twijfel en het verlangen was er de faalangst die tot woensdag 7 maart de bovenhand had. Ik had mij nog steeds niet ingeschreven. Ik durfde er niet in geloven, had schrik om me belachelijk te maken en het werd mij afgeraden door Runcoach.be na mijn vorige ultra trail. Woensdag draaide ik echter een knop om. “Foert, ik doe het!” Wat had ik te verliezen?

Ondertussen kon je niet meer online inschrijven dus ik zou een daginschrijving ter plekke betalen. Op Facebook zag ik donderdag toevallig een oproepje van ene Peter Rietveld die zijn startbewijs te koop aanbood wegens onverwacht niet kunnen deelnemen.


Het gevolg was dat ik gisteren startte met het idee ‘wie niet waagt, niet wint’ en een vreemd borstnummer dat mij incognito maakte. “En hier loopt Peter voorbij…”, schalde een stem door de microfoon. “Of toch niet, dit is duidelijk geen Peter maar laten we haar Petra noemen.” grinnikte de man. Ik zwaaide en glimlachte met een klein hartje en een grote banaan in mijn linkerhand.

De banaan hield ik de eerste 15 km vast, lopend op het strand van Koksijde tot Bray-Dunes in la douce France. Sarah en Fien flankeerden me en ik had toen nog niet kunnen dromen dat we zij aan zij met zijn drieën simultaan na 50 km over de finish zouden lopen op een mooi drafje door een erehaag van de event medewerkers onder luid applaus.

Na 15 km hielden we een eerste keer halt want Sarah moest een steentje uit haar schoen halen. Het onding had een blaar tussen twee tenen veroorzaakt maar het gaf mij de tijd de banaan te verorberen gevolgd door een eerste jelly.
Toen doken we duinen in. Op en neer in mul zand. We stimulerenden elkaar en trokken niet alleen de kar waar nodig maar ook veel foto’s met de Go Pro van Sarah. Het weer was ons goed gezind zonder wind en met non-stop zon.

Het hele gebeuren was voor mij een magische droom die elke verwachting oversteeg omdat het bleek te lukken en hoe! Het generieke product oversteeg uitermate het verwachte product, zou ik in mijn hoorcollege Marketing zeggen. De Customer Experience was subliem met een extreem hoge merkidentificatie als resultaat. Leve Sportevents.be! Sportevents.be is the best!

Veel zand en volhardend voortlopen dus. Maar vooral genieten van de pracht van de uitgestrekte duinen, grapjes maken onderweg en aan de controle- en bevoorradingsposten. Het mocht voor mij wat vlotter vooruit gaan maar het samen blijven primeerde voor mij. Samen was dit nog leuker. Misschien lag daarin wel de superkracht die ik gisteren kon ervaren.

Zo kwam het dat we na een loodzware laatste 3 km met de pittigste duinen – die ze voor het laatst hadden voorbehouden als een ware bouquet final – , een ernstige overweging van Fien om te stoppen na 35 km – ze voelde zich misselijk door de langdurige inspanning – en rusttijden door bevoorradingsposten en fotoshoots, onze 50 km beëindigden in een kleine 8 uren. Netjes binnen de toegestane limiet van 8 uren en 15 minuten.

Ik heb iets succesvol gedaan waarvan tot tijdens het lopen zelf niet durfde vermoeden dat ik het zou kunnen. Het heeft me veel onterechte faalangst en zelftwijfel gekost maar geen bloed, zweet noch tranen. (Het kleine beetje bloed van de duindoornen buiten beschouwing gelaten.) Het resultaat is dat ik mij de gelukkigste persoon ter wereld waan met een gevoel dat ik zelden ervaar: dat ik fier mag zij op iets wat ik kan.

Het grote verschil met de ultra Trail des Gueules Noires? Toen was ik zo uitgeput met koorts en extreme pijn dat ik niet blij kon zijn na het finishen, laat staan enig gevoel van fierheid ervaren.


Trail des Gueules Noires

Versleten. Zo zag ik er zaterdag uit na 55 km. Sinds ik zo intensief loop, kan me het eigenlijk nog bitter weinig schelen of ik lelijk op een foto sta. Eind vorig jaar droomde ik dat 2016 het jaar van mijn marathon zou worden. Het werden er twee met een trail run van 40 km er tussen in. Toen lonkte ultra trail. Waar een marathon stopt op 42,195 km, start ultra. Waar een wil is, is een weg en de volhouder wint.

Het plan om in de Pyreneeën een ultra te lopen mislukte eind oktober. De hoogtemeters waren te geconcentreerd, het was te gevaarlijk en onmogelijk. De Apuko Extrem was te extreem. Ik had alles gedaan wat ik kon maar de teleurstelling bleef een beetje hangen. Mijn allereerste DNF. Did Not Finish. Nooit plezant.

Het leven is vallen en opstaan. Failure = leren. Ik ben daar heel nuchter in geworden. Mijn oog viel op iets om de DNF in Spanje definitief te verteren. De totaal onbekende, kleinschalige Trail des Gueules Noires in Blegny. Georganiseerd door ongelooflijk sympathieke plaatselijke vrijwilligers. €12 wedstrijdgeld inclusief een spaghetti en drankje na de finish. Ter ondersteuning van twee goede doelen. Ondanks de opgestapelde vermoeidheid en enkele nachten van 3 à 4 uren slaap de werkweek voordien, reden Runcoach.be en ik vorige vrijdagavond toch recht van mijn werk naar Luik. Gelukkig kon ik de nacht voor de trail slapen als een roos in een nochtans luidruchtig motel zodat ik zaterdagochtend fris als een vis vol goede moed startte.

We begonnen op het plateau van Herve in weiland. Wit bevroren grassprietjes kraakten onder onze voeten. Ik was in de zevende hemel. De eerste terril opklimmen gebeurde met een grote glimlach. Runcoach.be zou niet op zijn tempo lopen maar voortdurend bij mij blijven. Kwestie van me te coachen maar ook als quality time onder elkaar. Samen iets doen wat je leuk vindt met je partner is erg belangrijk. (Later als we bejaard zijn, graven we onze herinneringen op: weet je nog die keer toen we een ultra liepen in Luik? Hohoho!)

herve

Er kwamen bossen met heuvels en een ondergrond van koffiegruis. Op de flanken blijven zonder wegzakken naar beneden was hier de uitdaging. Ik was ontspannen maar had een foute slip aan. Een katoenen onderbroek die begon te schuren aan mijn liezen. Niet aan denken. Niets aan te doen. Veel te koud om te stoppen en alles uit te trekken. Gewoon het ongemak bannen uit mijn brein.

Na 23 km wachtte ons de eerste ravito met soep, chips en cola. Eerst weigerde ik de soep omdat mijn buik rommelig was maar dan dronk hem toch voor het zout op aanraden van Runcoach.be. So far so good.

We liepen door de prachtige Vallei van de Julienne met korte doch ijskoude watercrossing richting Visée. Toen sloeg het noodlot toe. Was het het parcours dat plots zo lelijk was geworden? Plots lagen overal vuilniszakken en stort in de bossen en we liepen kilometers langs de autosnelweg met het angstaanjagend geluid van verkeer dat voorbij raasde. We hadden best al wat lastige klimpartijen gedaan maar ik had niet verwacht dat ik het al na 35 km zo lastig zou krijgen. Mijn linkerknie begon tegen te werken. In de afdalingen deed hij zodanig veel pijn dat ik niet meer snel naar beneden kon lopen. Eerst gewoon zeurderig maar na een tijdje huilde ik van de pijn. Tijd om mijn trekking poles uit te halen. Een snelle rekensom bracht Runcoach.be tot de conclusie dat ik moest stoppen.

Je kan niet zomaar overal stoppen tijdens een trail run. Als je midden in een bos of heuvel zit, moet je verder. Je bent onbereikbaar voor vervoer zodat je wel moet doorlopen tot een berijdbare weg. Ik legde me halvelings neer bij een abandon maar toen we eindelijk een weg bereikten, had ik me bedacht en hoorde mezelf volgende woorden fluisteren: ‘Ik wil niet stoppen!’. Pijn is tijdelijk maar de overwinning is voor altijd. ‘Ik ga nog door tot ik net voorbij marathon-afstand ben’, zei ik. De troostprijs in ruil voor een DNF zou een +43 km zijn. Magere troost of verstandige beslissing door het risico op langdurige blessure? Dat laatste deed me twijfelen maar de wilskracht overwon.

Natuurlijk besefte ik dat het niet beter zou worden en dat het klimmen en afdalen op lastige ondergrond niet zou verminderen waardoor ik al snel berekende dat ik op die manier misschien 8 uren zou doen over marathon afstand . Na 40 km deed ondertussen ook mijn rechterknie pijn tijdens het afdalen. Terwijl je normaal de trage kilometers van het klimmen deels compenseert met het snellere dalen, was het bij mij omgekeerd. Beide knieën brandden bij het afdalen waardoor ik trager daalde dan steeg. Afdalen werd kermen van de pijn. Vloeken ook. Om te huilen. Wat ik dan ook deed. De tranen vloeiden rijkelijk en Runcoach.be wist niet meer wat hij het best kon zeggen. Hij liep steeds 30 meter voorop en wachtte me op. Hij triggerde mijn weerstand afwisselend door te zeggen dat ik beter zou opgeven maar moedigde me tegelijk aan. Ik was woedend op mezelf omdat mijn knieën niet meewilden, razend omdat ik op mijn grens zat maar ik had op geen enkel ogenblik zelfmedelijden. ‘Je moet!’, zei ik voortdurend hardop alsof het een mantra was. ‘Ik kan het! Ik wil het! Ik geef NIET op!’

Het werd donker en we liepen twee keer verloren in de bossen. Alsof het uitgestippelde parcours van 53 km niet lang genoeg was. Sinds 47 km liep ik niet meer maar strompelde zelfs op de vlakke stukken. De laatste kilometers was ik weg in trance en besloot om de ontsnapte border collie die sinds km 45 naast ons liep te adopteren. De kinderen zouden blij zijn. Weiland en bos en reusachtige molshopen van de Waalse mijnbouw. Industrieel erfgoed dat de natuur herschiep. Het leek een eindeloze aaneenschakeling van op en neer gaande landschappen waar een onzichtbare kracht me door duwde.

De geur van de eindmeet lonkte en we bereikten met de hond die we al ‘Moatje’ gedoopt hadden een dorp. ‘Blegny! We zijn er!’ huilde ik van geluk. Op het dorpsplein was een feestje. Kerstmutsen, vuurkorven en bier. ‘Blegny?!’ riep ik? ‘Bon courage, c’est par là. Encore 4 kilomètres tout droit!’ antwoordde een jongeman. Ik hoopte dat hij ons in het ootje nam maar de oranje pijltjes en lintjes van het parcous bevestigden zijn woorden. We doken terug een donker weiland in tussen de koeien. De hond was in het dorp gebleven. Dat leek ons toch de beste oplossing.

Nog een laatste hobbel-bos, een laatste hobbel-asfaltweg en toen de poorten van de hemel: we liepen de speelplaats van de gemeenteschool van Blegny binnen. Ik kon het niet geloven dat ik dit volbracht had. Applaus van de andere deelnemers bracht de laatste tranen naar boven en ik gooide me in de armen van Runcoach.be om hem te bedanken voor zijn engelengeduld. Met een dikke tien uren lopen, klimmen en strompelen en soms kruipen in de afdalingen was ik voorlaatste van de finishers. Hoeveel deelnemers onderweg gestopt waren, weet ik nog niet maar de organisator zei dat het er behoorlijk wat waren door het lastig parcours.

De rollercoaster van emoties was niet mals. Langdurig diep gaan, doet wat met een mens. Het tandklapperen kon ik niet onder bedwang houden en Runcoach.be legde uit dat ik koorts gemaakt had zonder me daar bewust van te zijn. In stress-situaties schakel je bepaalde gevoelens uit door een mysterieuze oerkracht, dacht ik. Zo moe dat ik was, kostte het mijn laatste energie om te douchen. Ik viel vroeg in slaap maar ontwaakte alweer om half één. De hormonen stroomden door mijn lichaam en mijn benen deden zoveel pijn dat ik ze niet eens kon wegdenken. Pas rond een uur of vijf ’s ochtends kon ik terug slapen. Dit zou ik van mijn leven niet meer doen.

Zondag reden we naar Valkenburg om te recupereren met warme baden en sauna. De emoties waren gezakt tot het niveau: Ik zal nog 50 km trail lopen op de North C Trail met Sarah want dat is ‘beloofd’ maar dan beperk ik me terug tot marathon afstanden. Of maximum 45 km. Mijn besluit het hier nu bij te laten was al terug aan het milderen. Want zonder die kniepijn had ik ongetwijfeld de volle 55 km genoten.