Sparkles

De voorbije week heb ik drie keer gelopen en één HIIT-training gedaan. Een tijdje terug zou ik balen dat het niet genoeg is om mijn onrustige innerlijke mens te temmen maar nu geniet ik van elke minuut dat ik buiten ben en kan rennen in plaats van moeten, moeten, moeten. Hoe leg je uit dat het mogen gaan lopen in hectische tijden die je met huid en haar opslokken, een zegen is die ervoor zorgt dat je stand houdt in de storm?

Om te beginnen word je tijdens het lopen heerlijk volledig met rust gelaten. Geen e-mails, geen mag-ik-eens-iets-vragen, geen zou-je-hiermee-kunnen-helpen, geen was plooien, niet opruimen, geen puberstreken, geen negatieve berichtgeving.

Ondertussen kom je buiten, liefst in velden en bos, om zuurstof te ademen en een overvloed aan herfstkleuren en -geuren tot je te nemen. En kleine zoogdiertjes voorbij te zien stuiven. Invasief exotisch of niet, ik vind het romantisch, melig als ik ben.

Bovendien verbrand je de nodige calorieën en is een mens niet gemaakt om stil te zitten, iets wat in moderne tijden met schermen alom en virtuele werelden te veel gebeurt. Je neemt plaats voor je al dan niet mobiele monitor en voor je het weet heb je uren gezeten. Zitpijn krijg je er gratis bij. In mijn geval heb ik na tien minuten prijs. Een schouderblessure desnoods als je foutief de muis bedient. Om maar te zwijgen over de ogen.

Als je in aangenaam gezelschap loopt, komt het sociaal beestje ook aan zijn trekken. Dan ben ik in mijn contact met anderen eens niet de docent, de mama of digitale marketing machine van Runcoach.be maar gewoon mijn lopende zelve.

Donderdagmorgen voor het werk liepen we met drie de toer van de Brugse Vesten. Daniel van de kajak-club, Joke en ik. Heel tof want ik luisterde graag naar zijn Stockholm must sees voor Joke en de kano-avonturen van het voorbije weekend in Frankrijk. Dat ze ver moesten rijden om het water te vinden. En de vooruitzichten op het club weekend in de Ardennen en een 150 km lange kanotocht in Zweden die hij deze zomer wil maken. Ofschoon ik niet meekan op de weliswaar prachtige meerdaagse uitstapjes met de club, voel ik mij daar toch erg welkom. Het is een warme, gezellige bende en ik voel mij daar thuis.

Zaterdagmorgen liepen Kristie en ik haar vaste parcours van thuis. Voor mij helemaal nieuw en verrassend mooi. We liepen langs de reusachtige gevangenis naar het zeekanaal in de buurt van Varsenare langs vurige astervelden en dan door de Koude Keuken op een Finse piste. Ik was daar nog nooit geweest en kende die locatie enkel van naam omdat de kinderen er soms gaan sporten met school en ik onlangs een halve belofte maakte om daar eens te gaan badmintonnen. Neen, vergeet niet wat ik beloof maar veel geduld is aan de orde.

Vanmorgen hadden we met een vijftal loopmaatjes een afspraak in het bos. Toen ik om kwart na zeven op mijn telefoon keek, zag ik de eerste annulering, dan algauw de tweede en tegen vertrektijd de derde. Geen idee of dat was omdat het zaterdag te leuk was geweest of omdat het katten en honden regende. Onze zaterdagavond was fantastisch leutig geweest met vrienden en de kinderen op een scoutsfeest en de regen is natuurlijk voor iedereen even koud en nat. Geen probleem natuurlijk, maar wel spijtig want ik keek er naar uit om in het ongeveer zelfde olijke gezelschap van vorige zondag te rennen in de Brugse bossen. Moe en harde regen of niet, niets zou mijn strak plan in de weg staan. Ik haalde met binnenpret – zie foto bovenaan – mijn stalen ros van de koer om naar Tilleghembos te rijden waar Annelies – hopelijk – als enige overblijver zou verschijnen. Want afzeggen is soms toevallig doch tevens besmettelijk.

Ik hulde me in regenbestendige kledij voor de fiets en kwam met kletsnatte voeten aan in een leeg bos met lege parking. Misschien was ik toch de piekenzot van ‘t spel…

Net toen ik in mijn eentje zou aanzetten, reed een lichtgrijze auto de parking op. Annelies en haar echtgenoot Michael stapten uit. Alzo werd het een modderige bosloop met drie. Annelies trok na een zestal kilometer aan het treintje want zij liep iets te snel voor haar man en ik om haar tempo te kunnen aanhouden. Ik denk dat we heel goed zuurstof en herfsttaferelen konden bijtanken. Dat ik de rest van de dag na een warm bad opruimde, de was deed en streek, was helemaal niet erg. Integendeel.

Hagelbui in het bos

Terwijl het gezin zich nog in dromenland bevond, sloop ik weg uit een nog verkeersluw Brugge naar een loop-date-met-zes. Joke, Annelies, Kristie, Lieven en Vincent zijn allemaal op één of andere manier in de Facebook loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge terecht gekomen. Mensen samenbrengen om iets fijns zoals een frisse bosloop te doen, gelukkig word ik daarvan.

Het is bijna een vaste zondagse traditie geworden om in de vroegte de Drie Kastelenroute in de Brugse bossen te rennen. Eerst liepen we samen tot de bliksem en donderslagen in een zompige grasvlakte tussen Tillegem en Beisbroek de wolken deed openbarsten. Ze braakten hagelstenen die hard op mijn knikker en dijen kaatsten. Tijd om even met Kristie onder de eerstvolgende boom een korte lachpauze te houden en de anderen door te laten lopen.

Vanaf dan was het dubbel goed uitkijken waar we de voeten neerzetten. Uitglijden zou de pret bederven. Ofwel lagen er een laag ijsbollen ofwel ijskoude waterplassen. En toch zeiden we meermaals blij hoeveel deugd het deed buiten in de natte kou maar omhuld door de warmte van het lopen. Dat ik bij mijn thuiskomst klappertandde en een uur nodig had om terug een normale lichaamstemperatuur te krijgen, hoorde er bij. Die gekke moeder, zag ik de kinderen denken tijdens hun ontbijt.

De rest van de dag was organisatorisch, inclusief de was plooien tijdens Shalane Flanagans laatste 4 kilometer op de New Yorkse marathon. Ik zag haar perfecte lichaam als een sierlijke loopmachine de zege binnen halen in 2u26. Haar ogen en mond weerspiegelden de extreme inspanning en ik vroeg me af wat er die laatste kilometer door haar hoofd ging. Ze liep door het lint en dan volgde de ontlading, de opluchting, de overwinning. Welverdiend en veertig jaar geleden dat er nog eens een Amerikaanse dame deze wedstrijd won.

De Belgische Koen Naert werd achtste met een tijd van ongeveer 2u15. Dat moet ik nog checken en verbeter me gerust. Ik zal u dankbaar zijn voor de hulp.

Het zijn allemaal sporthelden ondanks dat er maar één de eerste kan zijn. Ik hou meer van het feest dan van de competitie.

Op aanraden van en met Joke ga ik dit jaar trouwens nog een trail meepikken. Kwestie van het niet af te leren. De Natuurloop Zonnebeke op 17/12. Omdat het past en mijn agenda weer een beetje opfleurt.

Strohalmpjes

Zoals ik gisteren al liet doorschemeren ben ik ontzettend moe. Ik zou wel weken willen slapen en me in rust baden. Tja. Daar ga ik niet over zeuren want productief is zaagwerk niet. Integendeel.

Ik probeer vol te houden en sluit daartoe een maximaal aantal prikkels buiten. Elk rustpunt grijp ik dankbaar om wat te herladen.

Daarom wou ik tijdens de lunchpauze bewust niet afspreken om in een groepje te lopen maar alleen zijn met de bomen om mijn eigen weg te kiezen in stilte en traagheid. Elk voetbeentje, het bekken, de schouders en de bek voelden pijnlijk en het ging voor geen meter vooruit. Alsof ik letterlijk de werklast in gewicht meezeulde.

Maar zonder dit loopje had ik vast hoofdpijn opgelopen in de drukte en de continuïteit van het werk. Even echt buiten komen, bewegen en uit je werk stappen is een goede remedie om er weer tegenaan te gaan. Nog even doortrekken tot 17u en dan hopelijk loskoppeling en in rechte lijn naar het weekend.

27 km genieten van de Trail des Fantômes

Zaterdag trotseerden Kelly en ik ruim 27 km woeste Ardennen in de regen en modder. We stegen hierbij verticaal 1043 meter tussen de glibberige boomwortels en blinkende rotsen. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen.

We startten allebei met ons ultra lichtgewicht regenjasje want het regende en dat zou niet meer ophouden. Maar na een kilometer speelden we het uit want koud hadden we niet. De inspanning van de eerste helling op te lopen, verwarmde onze lijven.

Samen uit, samen thuis. Stap per stap zonder flauw doen. Doorbijten als het moest. Weten dat aan elke klim een einde komt en dat zelfbeklag nog nooit iemand vooruit heeft geholpen.

Sommige stukken waren rauw en genadeloos, andere sprookjesachtig verraderlijk maar steeds technisch. Het parcours liep volledig naast, doorheen en dicht bij de Ourthe die we twee maal doorwaadden. Heerlijk om de kuiten te verwennen na soms zure klimpartijen.

Zelf namen we geen foto's om ons volledig op de prachtige natuur en de gladde ondergrond te kunnen concentreren. Hierbij dank ik dan ook Facebook friends Jos en Roland voor de foto's. De professionele foto's zijn van sportfotograaf Geoffrey Meuli.

Start Trail des Fantômes 100 km

De wekker ging af om 2u30 deze nacht en we schoten meteen in actie. De 100 km-editie van de Trail des Fantômes wordt maar eens om de drie jaar ingericht en Runcoach.be greep deze gelegenheid aan om nog eens een lange ultra trail te rennen. Zijn vorige 100 km was de Trail des Trappistes van 2016 in Florenville. Toen finishte hij als 21ste op de meer dan 100 deelnemers na 11u34min. Maar vandaag staan hem een pak meer hoogtemeters te wachten dus een richttijd opgeven, is een gok.

Ik zal al blij zijn als hij heelhuids aankomt en onderweg niet verloren loopt zoals op de Ohm Trail of zijn vorige deelname aan de Trail des Fantômes 50 km. Daar liep hij vijf kilometer verkeerd maar eindigde toch nog bij de eerste vijftig.

Om 3u30 haalden we zijn borstnummer af en dan was het wachten tot het startschot om 4u. Daar liep hij dan. De nacht in.

Trillende benen

Soms hoor je profwielrenners op de massamediakanalen zeggen dat ze slechte benen hebben. Tot voor kort kon ik me daar weinig bij voorstellen. Na een zware trail of marathon had ik uiteraard steeds een vreemd gevoel in de benen maar ondertussen weet ik hoe anders dit voelt na een zware rit en na een zware loop. Na het lopen voel ik het direct. Genoeg!, smeken de benen dan.

Mijn ervaring is dat ik tijdens en onmiddellijk na het mountainbiken niet besef dat het zwaar was. Ik zeg telkens met een grote glimlach – en niet om stoer te doen – dat ik mentaal moe ben van de techniciteit van dergelijke rit maar dat mijn lichaam het niet voelt. De focus, de adrenaline maar niet de fysische inspanning vermoeien me. Ondertussen heb ik begrepen dat offroad hoogtemeters fietsen wel iets met mijn benen doet en moet ik deze bewering toch bijstellen.

Dinsdagmorgen deed ik een klein, traag loopje met Joke in Koolkerke op een leuke locatie. We zouden 40 minuten aan 9 km/u lopen. Ik had er best zin in en was opgetogen eindelijk nog eens met haar te kunnen trainen. Doch na de zware mountainbike rit van zondag in Spa, ging het mij totaal niet af. Mijn scheenbenen deden pijn, mijn billen ook. De botten in mijn benen leken roestige knoken. Na amper 20 minuten sliep mijn volledig rechterbeen en ik leek wel buiten adem. Onvoorstelbaar maar ik telde botweg af tot de tijd om was. Logisch eigenlijk want ik weet best wel dat spieren wat tijd vragen om zich te herstellen. Maar ik wil zo graag alle tijd waarover ik beschik efficiënt benutten om te trainen.

Ik besefte dat mijn benen rust nodig hadden want zo zou ik onmogelijk de Trail des Fantômes van komende zaterdag in La Roche succesvol en genietbaar kunnen uitlopen. De hoogtemeters zijn genadeloos.

Maar ik had op woensdag nog een training op de agenda die ik absoluut niet wou annuleren. Mountainbiker Jakke zou me er in Herentals een lap op laten geven op een technisch uitdagend bosparcours in de Kempen. Een ronde telde 36 km en we zouden er twee rijden.

Toevallig hadden zowel hij als ik een uitvlucht om slechts één ronde te crossen. We fietsten de rode, groene en blauwe lus van het Sport Vlaanderen MTB parcours Herentals-Kasterlee met enkele extra pittige stukjes van Jakke himself die dat daar beter dan zijn broekzak kent.

Het eerste half uur bibberde ik van de stress en durfde niet eens over boomwortel-trapjes van 20 cm vliegen in de afdalingen. Klimmen geen probleem, maar dalen: hola, Pola… Ik moest er – l'histoire se répète – mentaal inkomen, mijn moed bijeen rapen en letterlijk Komaan Cattoor, zo geraak je er niet! als een mantra tegen mezelf herhalen.

Maar dan kwam ik in de flow en ontspande me zonder de alertheid te verliezen. Anders vlieg je tegen een boom, zoef je verkeerd over de boomwortels en trapjes of ga je uit de U- en S-bochten. En dat wou ik zeker nu met de trail run van zaterdag niet meemaken. Mijn benen waren nog steeds moe en zwaar en ik zwoer komende donderdag en vrijdag niet meer te zullen trainen.

Alzo geschiedde vandaag, samen met Runcoach.be, de eerste sportrustdag in La Roche. Een uur wandelen kan natuurlijk nooit kwaad. Benieuwd of de benen morgen weer een beetje luchter zullen voelen. En of het evenveel zal regenen als vandaag. Dat er zaterdag in de modder zal worden getraild is een feit. 😉

Het eerste etmaal te Spa

Het leven zoals het is. Met ups en downs, figuurlijk en letterlijk. Bij mij lees je wat goed gaat maar ik veeg het afval nooit onder het tapijt. Als het niet goed lukt, zeg ik het ook. Iedereen beseft dat het leven geen ponykamp is. Ook niet in Spa.

Gisteren planden Runcoach.be en ik een bescheiden mountainbike training in de vooravond. We kozen route 5. Drie sterren qua technisch niveau, bijna volledig offroad en een dikke 20 km die nadien 27 km bleek. So far, so good. Klikpedalen gingen goed, zware klimpartijen gingen goed, afdalingen onder controle tot die ene na 18,5 km waar ik per ongeluk – uit schrik doe je domme dingen – fout remde. Op mijn voorwiel.

Uiteraard ging ik onmiddellijk over kop. In slow motion beleefde ik alles erg bewust. Mijn hoofd raakte hard de grillige grond en het leek of iemand een mokerslag op mijn kaak gaf. De impact werd door mijn fietshelm gecounterd. Ook mijn schouder deelde in de klappen. Daarna viel mijn fiets op me. Scheenbeen bloedde lelijk maar dat was oppervlakkig doch mijn linkerdijbeen was er het ergst aan toe. Mijn quadriceps was niet alleen bont en blauw, het voelde vooral alsof een bruut er op bleef schoppen.

Ik dacht dat het nog maar anderhalve kilometer was en droogde mijn tranen. Misschien was het nog niet zo slecht dat het nog een kleine 10 km met klimmen en dalen bleek te zijn want de angst moest verdreven worden. Trappen deed pijn, maar wat wil je. Een beetje trager gaat ook.

Vanmorgen viel de pijn in mijn linkerdij redelijk mee dus de geplande 20 km trail lopen kwam niet in het gedrang. Vastbesloten zou ik desnoods wandelen in plaats van lopen.

Zelf koos ik de rode route van Extratrail van Decathlon. Runcoach.be zou meelopen op mijn tempo tot in Spa zelf om dan op zijn tempo uiteindelijk 35 km door de bossen te rennen met 1156 positieve hoogtemeters op de zwarte route. Hij deed dat aan een gemiddelde van 5'58" per kilometer wat straf is.

In het begin kon ik nog lachen en genieten.

De heuvelachtige bossen waren sprookjesachtig en mijn conditie zat goed.

Maar ik was helemaal alleen. Er was een ruzie ontketend tussen mij en mijn linkerbeen dat ik na een tijdje met mankepoot aansprak. Dreigen, slijmen, smeken, niets hielp. Mankepoot zei foert! en ik moest mijn plan trekken.

De weg was nog lang en steil. De natuur was prachtig maar ik baalde compleet. Het lopen ging niet naar mijn zin en deed pijn.

Gelukkig heb ik al veel ervaring met trail lopen en lang alleen lopen. Mijn trukendoos ging open. Verstand op nul en rustig blijven lopen. Vier tellen inademen langs de mond, drie uit. Repeat. Dat helpt echt en is mijn stok achter de deur als ik het zwaar heb tijdens het lopen. De natuur begin weer te glinsteren als een grote schatkamer.

Het parcours was trouwens prima afgepijld. Onmogelijk om te verdwalen. Decathlon verdient echt een pluim met Extratrails. Plots kwam ik aan de splitsing van de rode en zwarte route die tot nog toe samenliepen. De zwarte route maakte een grotere lus die later terug zou aansluiten bij de rode. Ergens op dat zwart stuk moest Runcoach.be aan het lopen zijn. Of misschien was hij zo snel dat hij alweer op het gemeenschappelijke rijd-zwarte pad was en mij nooit zou inhalen omdat ik achterop hinkte. De moed zakte me in de schoenen en ik onderging weer een moeilijk moment ondanks het theatrale uitzicht op de splitsing, zie foto:

Gelukkig volgde hierna een redelijk vlak wandelpad dat helemaal niet technisch was en de vooruitgang verliep beter dan ik gehoopt had.

Mankepoot gehoorzaamde zo goed hij kon en bracht me op het laatst in een mooi bos. En ineens was ik klaar. Terug bij af. Mankepoot en ik hadden het zonder kleerscheuren gehaald.

De 36 km MTB training heb ik uitgesteld. Wijselijk maar eerlijk? Ik had er vooral geen zin in.