Uitwaaien aan zee

 Vandaag stond een trage duurloop van één uur op het programma. Ik keek er naar uit maar wachtte op minder wind. Rond kwart na drie vertrok ik dan toch maar want de wind wou niet wijken. Wind noch regen zijn excuses om niet te lopen. Aangepaste kledij en niet ‘trunten’ maar genieten dat je buiten bent om de elementen te trotseren.
Halfuur dijk richting Middelkerke en dan terug was vandaag onmogelijk. Niet alleen ploeterde ik ter plaatse – net een loopband, het was vooral het snijdende zand dat tegenstak.

Dan maar tussen de gebouwen gelopen en bij het teruglopen toch nog eens de dijk geprobeerd. Tot ik begon te vliegen en mijn gegil niet te houden was. Gevaarlijk om je benen te breken!
Lopen is soms best spannend. En altijd deugddoend.

Koud lopen

 Vandaag mocht ik 45 minuten gewoon, stabiel lopen op een tempo dat voor mij normaal aanvoelt.

In loopkleren heb ik kinderen naar school gebracht zodat ik daarna direct kon vertrekken. Het werk roept me namelijk ook zoals de appels en de broden uit het verhaal van Vrouw Holle.

Het lopen langs het water was koud maar zalig. Met compliment van toevallig voorbijflitsende collega Johan als toemaatje. Wie hem kent, kan al vermoeden hoe dat klonk.

Helemaal klaar voor productieve werkdag!