Strava ziet u

Niets zo leuk om een zaterdag of zondag mee te beginnen als stilletjes uit bed glijden, loopkledij aan en het huis uit sluipen voor een ochtend loopje. Terwijl het huis nog slaapt, 8 km lopen tot voorbij de zonsopgang in het Minnewaterpark. Onopgemerkt.

Maar Strava was getuige en hoe! Die app ziet werkelijk alles. Bijvoorbeeld dat ik de heuvels van de historische molens oprende:


Akelig of formidabel? Geef mij maar dat laatste hoewel ik geen app nodig heb om te weten dat ik lekker naar boven ben gerend. Ik heb geen bewijsmateriaal nodig. Of toch?


Dat antwoordde Gregory me op Twitter toen ik me begin januari afvroeg waarom ik Strava zou gebruiken als loop-app.

Ondertussen ben ik een blije gebruiker van Strava. Je kan er meer mee dan met Runkeeper.

  • Je resultaten zijn meer gedetailleerd.
  • Meer gebruikers = meer kudo’s en reactie = meer stimulatie van collega-lopers.
  • Conversaties kan je gemakkelijker beheren vanuit het overzicht van je trainingen.
  • Integratie van je foto’s van Instagram.
  • Je kan intekenen op maandelijkse uitdagingen.
  • Je kan lid worden van ‘clubs‘ waar je in dialoog kan gaan en rankings maken binnen de club.
  • Je kan labels of tags op je trainingen kleven. Nog zelf niet gedaan. Het nut ontsnapt me voorlopig.

Welke extra voordelen heb ik hier nog niet opgesomd? Wat zijn de tekorten ten opzichte van Runkeeper? Laat het me weten in een reactie op deze blogpost. Ik hoor het graag.

Het wintert in mijn benen


Het vriest dat het kraakt. Het is vrijdagochtend kwart voor acht en ik fiets in het donker naar mijn werk. Aan mijn stuur hangt in het midden een mand met alles wat ik nodig heb om te lopen, aan mijn bagagedrager een tas met mijn laptop, mijn dikke Filofax agenda, een grote fles citroenwater en twee boterhammen met groene pompoenpittenpasta. Mijn handtas hangt over mijn schouder, aan de tegenovergestelde zijde van mijn fietstas, kwestie van de boel in evenwicht te houden in tijden van ijzel en verhoogd risico op vallen met de fiets.

Stel je voor dat ik een blessure krijg waardoor ik een tijd niet zou kunnen lopen…

Deze week skipte ik de looptrainingen van zondag en maandag omdat ik noch zin noch tijd had. Er is iets in mij dat me tegenhoudt om voluit te gaan lopen. Een complexe weerstand die meer is dan tijdsgebrek en vermoeidheid want dat heeft me het voorbije jaar nooit geremd om te gaan lopen. Ik heb een blessure opgedaan begin december tijdens het doceren. Jurken en hakken op het werk zijn ware boosdoeners. Tijdens het hoorcollege statistiek op dinsdagnamiddag ben ik uitgegleden toen ik parmantig in de ban van mijn betoog van het rechter white board naar het linker bewoog en de hak van mijn linkerlaarsje ongelukkig op de grond plaatste waardoor mijn linkerbeen ongecontroleerd naar voren schoof. Mijn bilspier kon er niet om lachen maar op dat ogenblik was ik tevreden dat ik niet op de grond gevallen was. Constante pijn is een prima alarmbel dat er iets niet in orde is. Helaas was dit hier niet het geval terwijl er wel een defect ontstond. De pijn is enkel voelbaar en vrij minimaal na een klein halfuurtje zitten. Maar ik zit zelden langer dan tien minuten dus het viel wel mee en ik dacht dat het vanzelf zou genezen. Bovendien had ik een ultra trail run op de agenda. Die niet echt een succes werd ondanks het uitlopen. In combinatie met de vrieskou en het slip-incident was het misschien niet zo raar dat mijn linkerknie begon te protesteren. De pijn in de bil straalde na een 35-tal kilometer uit naar heel mijn linkerbeen. De rest is geschiedenis in mijn micro-kosmos.

Maar ik dacht dus: dit gaat over. Even geduld hebben.

Je gelooft het nooit maar de eerste dag na de Kerstvakantie glijd ik op het werk weer uit. Weer met hetzelfde been. Weer zonder vallen dankzij degelijke reflexen. Au. Mijn linkerbil doet zeurend zeer. Stomme hakken. Stomme gladde vloeren. Omdat een periode van zittend werk is aangebroken, is de pijn voelbaar met bovendien een flinke domper op het gemoed. Lees: moedeloosheid steekt op. Lopen doet geen pijn maar ik voel de twijfel in mijn been. Niet weten of lopen nefast is voor de genezing en tegelijk niet willen horen of een verplichte looppauze zich opdringt.

Terug naar vrijdag. De lunchpauze brak aan. Met drie collega’s liep ik in het koude maar zonnige bos. Heerlijk verkwikkend. Maar na 4 kilometer kon ik nauwelijks nog volgen en liet Isabel en Dieter los. Benoît bleef bij mij lopen ondanks mijn aanmoediging om de twee koplopers te vergezellen. Eigenlijk liepen ze amper twintig meter voor ons en toch zonk de moed me in de schoenen. Het leek meer dan ooit alsof alle andere lopers progressie maken behalve ik.

vrijdag-bosloop

Mijn huisarts woont ver omdat ik al zes jaar geen dokter meer bezocht en sindsdien verhuisd ben. Dit betekent dat ik het geluk heb zelden ziek te worden en erg gezonde kinderen heb. Combineer die niet-fietsbare afstand met een drukke agenda en de hoop dat de bilpijn vanzelf zou weggaan en het resultaat is dat ik na zeven weken nog steeds sukkel met dat linkerbeen. Nu besef ik dat ik écht eens op consultatie moet gaan. Ik vermoed dat ik iets heb zoals het piriformis syndroom maar dat zal de diagnose moeten uitwijzen.

Zaterdag na het werk scheen het winterzonnetje weer en kon ik eindelijk nog eens met Joke lopen. We liepen langs de Damse Vaart en namen de afslag naar het Fort van Beieren. Zo kwamen we door bos en veld terug uit aan de vertrouwde vaart. Eenmaal in Damme doorkruisten we het historisch centrum om tussen te bomen te verdwijnen en de terugtocht naar Brugge langs veldwegen te maken. Voortdurend voelde ik hoe langzaam we liepen en dat dit niet aan Joke lag maar aan mij. Achteraf was ik bovendien erg moe en kon niet anders dan thuis een tweetal uren languit te rusten in de zetel tussen de kussens en kinderen.

zaterdagloop

Het is niet eenvoudig om te schrijven over dipjes, minder leuke periodes en last zonder te vervallen in een zang van zelfbeklag. Het gemakkelijkste is om radiostilte te houden. Maar het klopt dat de mentale factor een belangrijke parameter bij het lopen vormt. Enerzijds kan je vleugels krijgen door positieve dingen maar anderzijds geven mindere periodes je lood in de schoenen. Het is tijd om dit te doorbreken. De eerste stap is zorgen dat de pijn in mijn been verdwijnt dus ik start deze week mijn zoektocht naar een nieuwe huisarts. De vorige heb ik net getelefoneerd om afscheid te nemen en haar te bedanken.

Ik heb de steun van mijn Runcoach.be meer dan ooit nodig en beloof plechtig dat ik vanaf nu zijn goede raad (direct) opvolg. The only way is up!

Strava of Runkeeper?

strava

Sinds jaar en dag gebruik ik Runkeeper om mijn loopjes te tracken. Best tevreden van. In de eerste plaats heb ik zo mijn loopstatistieken netjes bij elkaar. Runkeeper starten op de smartphone en vertrekken. Als ik met mijn TomTom-horloge gelopen heb, synchroniseert de data tijdens het uploaden naar de MySports-website automatisch met mijn account op Runkeeper. En mijn Runkeeper stuurt de informatie door naar nog een derde toepassing: MyFitnesspal waar ik verder niets mee aanvang. Die laatste gebruikte ik vroeger samen met een setje apps voor PushUps, Squats, SitUps en PullUps dat ik eerlijkheidshalve niet meer gebruik sinds ik mij waagde aan een acute overdosis squats met alle nare gevolgen nadien, inclusief een gedwongen looppauze.

Ten tweede hou ik van het sociale aspect van Runkeeper. Je kan je loopjes niet alleen delen op Twitter en Facebook, je voegt tevens vrienden toe. Al jaren connect ik met lopers in België en Nederland die ik IRL ken maar ook met Rich in de USA, José in Managua (Nicaragua) of Manoj die loopt in Jabalpur (India). Een beetje zoals je vroeger wereldwijd pennenvrienden had om een glimp van de andere kant op te vangen. Vriendschap op Runkeeper houdt in dat je toegang hebt tot elkaars loopstatitieken, -foto’s en -parcours. Zo weet ik exact dat José vorige donderdag 8,23 km blokjes om liep in een moderne woonwijk nabij de Camino Las Quatros Esquinas en hoe lang hij er over deed, nl. net geen 55 minuten. Als ik dat wil weten. Ik kan dat dan liken en/of een commentaar op het loopje formuleren. Well done!! Bijvoorbeeld. Creepy? Ach neen, je bepaalt immers zelf of je informatie überhaupt deelt en wat je deelt met wie.

jose

De laatste twee jaren merkte ik dat veel andere lopers Strava gebruiken maar ik zag het nut niet in om nog een extra loop-applicatie te gebruiken. Opnieuw beginnen meten vanaf nul alsof ik pas begin met lopen, stond me niet aan maar ik wou ook niet achterblijven dus heb ik nu eindelijk die account aangemaakt en mijn gpx-files van Runkeeper van vorig jaar geëxporteerd om per 25 bestanden up te loaden naar mijn Strava-account.

Geen idee of de geneugten van Strava zich nu aan mij zullen openbaren… Het linken van een Runkeeper account aan een Strava account is niet van de poes, me dunkt. Wat opzoekingswerk bracht me op de website Tapiirik waar je voor $2 per jaar je loopapps kan linken aan elkaar. Runkeeper onthulde me meteen dat maar liefst acht vrienden dit doen maar ik wilde eerst iets anders uittesten. Je bankkaart boven halen voor een online betaling is altijd een drempel zelfs al is het maar voor $2.

Ik ben vooral benieuwd waarom Runkeeper niet als optie bij de rubriek Social Connect van Strava voorzien werd? Concurrentie in plaats van samenwerking? Hier komt het nut van het passieve gebruik van MyFitnesspal potentieel op de proppen. MyFitnesspal staat immers wel in hun lijstje dus ik hoopte dat mijn loopjes op Runkeeper via synchronisatie met MyFitnesspal op Strava terecht zouden komen. Maar helaas pindakaas. Gisteren heb ik dat uitgetest zonder resultaat. Volgens Strava heb ik gisteren niet gelopen. Of zou het andersom moeten? Lopen met de Strava app op de smartphone zodat de data doorstroomt naar Runkeeper. Wie zal het zeggen? Want zoals een attente Nederlander op oudejaarsnacht opmerkte: “Katrien, in december heb jij nauwelijks gelopen, zo te zien.”

Bevroren billen

Om half acht vertrekken voor net geen 16 km, was deze ochtend goed voor een prachtig dinsdag-loopje*. Berekoud door de nachtvorst en eerst pikkedonker maar wie had kunnen dromen dat na 12 km de zon Brugge zou verlichten met een bad vol zonnestralen? Het gemoed zat goed voor de rest van de dag. Ondanks de quasi bevroren billen die tot op het bot koud aanvoelden. Lopen tot het daglicht komt, vind ik erg rustgevend.

stats-runkeeper-29-11

Maar de 11 km samen met Joke lopen, zijn al een plezier op zich. Wie niet waagt, niet wint of in dit geval: “geen loopmaatje vindt”. We kennen elkaar nog geen drie weken maar liepen ondertussen al zo vaak samen dat het al veel langer lijkt. Ondertussen heb ik 3 loopgroepen op Facebook opgericht om loop dates te regelen in 3 steden waar ik regelmatig train:

Een aanrader voor wie in deze gemeenten niet graag alleen loopt. Iedereen welkom maar je passeert wel eerst langs mij (ik bevestig de aanvragen) of een ander lid (leden kunnen vrienden toevoegen) om binnen te geraken. Oostende en Oostkamp hebben nog niet veel loopjes in de aanbieding door het nog geringe ledenaantal maar Brugge is al een paar maanden aan het floreren. Heel fijn om mee te lopen en ik heb via deze weg al een handvol nieuwe mensen leren kennen. In Brugge lopen we trouwens het oude jaar uit en het nieuwe jaar in. Loop je mee? Schrijf je in via Facebook.

Ondertussen loopt november op zijn eind en sluit ik een bewogen trainingsmaand af die startte in de Pyreneeën en stopte in Brugge.

stava-runkeeper-nov-16

Word ik dat lopen nog niet beu? Vandaag las ik over disruptive activities in het kader van burn out preventie. Soms kunnen mensen alleen nog maar aan hun werk denken en slagen er dus niet in om het los te laten. Hen iets totaal anders laten doen, kan dit doorbreken. Eigenlijk doe ik dit zelf door te lopen. Maar misschien riskeer ik door nooit meer dan 2 of 3 dagen te stoppen met lopen een runner’s burn out? Misschien  moet ik eens een paar weken niet gaan lopen maar iets anders doen? Maar wanneer dan? Even laten bezinken.

*Dankzij 3 uren productief werk op zondagnamiddag had ik de mogelijkheid om vanmorgen lekker een kleine 10 miles te gaan rennen. 

Verslag Maratón Trail Apuko Extrem


Hier zit ik dan al om 14u15 in de auto op een parkeerplaats in bergdorpje Zaramillo in tranen van teleurstelling maar ook van de schrik. Ik zou op dit uur nog moeten bezig zijn met mijn race maar na 15 km heeft de organisatie me uit de race gezet wegens te traag. Ze hebben absoluut gelijk want als je geen 15 km kan doen onder de 3 uren geraak je nooit binnen de tijdslimiet aan die 46 km. 

Bovendien ben ik doodsbang geweest waardoor ik weinig kon genieten onderweg. De natuur was nochtans woest prachtig. Apuko Extrem, de naam is niet gestolen. Het gekke is dat na de 2 mountain trail runs die ik in Zwitserland al liep, mij niet kon inbeelden dat ik vandaag door een hel zou gaan terwijl ik de hemel verwachtte. Geen idee dat dit technisch veel zwaarder zou zijn dan de trails in het hooggebergte van de Alpen.

Ik schrijf bewust kilometers ‘doen’ en zeker niet ‘lopen’. Want lopen heb ik geen 2 kilometer kunnen doen. De hellingen waren voor mij een maat te groot met inclinatiegraden van 45% en meer. Frontaal een steile berg opstappen in plaats van zigzaggend naar de top slingeren, ik kon mijn ogen niet geloven en voelde mijn benen niet meer toen ik eenmaal de top bereikt had. Ik was nog geen 6 km gevorderd en voelde me al zo moe als de laatste kilometer van mijn laatste wegmarathon.

Toen liep het over de bergkammen (crêtes) en gaf de hoogtevrees – geholpen door de vermoeidheid van de klim – mij slappe benen. Links noch rechts durven kijken, niet panikeren, niet stoppen met ademen ook al stokt hij ongenadig in je keel, niet nadenken over waar je terecht zou komen bij een val. 

Wanneer zou ik eindelijk eens kunnen lopen? De verloren tijd wat inhalen met naar beneden lopen was een lelijke streep door mijn rekening want ook dat gebeurde werkelijk recht naar beneden. Tussen de scherpe stenen. Schuifelend, niet eens lopend, viel ik drie keer wegens een voor mij onmogelijke afdaling. Daarna leek het alsof mijn rechterknie een aantal keer Barbie-pop-gewijs mijn onderbeen naar de verkeerde richting overboog. Naar voren of opzij in plaats van netjes naar achteren. 

Ik besefte al snel dat ik de eerste tijdslimiet niet zou halen. In een zotte gedachtenflits hoopte ik stiekem dat ik een valblessure zou ondergaan die het falen zou verantwoorden. Wie kan nu geen 15 kilometers maken beneden de 3 uren? Maar ik besefte ook dat hier een blessure krijgen een ramp zou zijn. Ik was zo al voortdurend bang. 

Het hield niet op. Nooit volgde je een wandelpad. Voortdurend rechtdoor omhoog en rechtdoor naar beneden. Principe ‘kilomètre verticale’ maar dan non-stop. Dit kon ik echt niet volhouden dus het was eerlijk gezegd maar best ook dat ik moest stoppen na 15 kilometer. Mijn hoofd barstte bovendien van de koppijn.

Wat nog een persoonlijke blunder leek toen ik door de organisatie werd teruggebracht, veranderde in verzachtende omstandigheden bij aankomst in Zaramillo. Huilende Spaanse mannen, geblesseerden, teleurgestelde macho-mannen. Dit was klaarblijkelijk een afvalrace. 

Maar toch. Ik voelde me ellendig en besloot me terug te trekken in de auto om te wachten tot Runcoach.be zou finishen. Hij was om 5u ’s ochtends vertrokken voor de 105 km. Misschien zou hij pas eindigen om 3u deze nacht. Hij mag niet weten dat ik gestopt ben. Hoe stelt hij het? Hij kan heel veel en is best snel maar dit is toch buiten categorie? Is dit eigenlijk nog wel trail running? Ik heb nooit langer dan 2 minuten per stukje gelopen. 

Terwijl ik dit schrijf, staat hij plots aan de wagen. 

Hij was blij dat ik gestopt was. Had getwijfeld om me te verbieden om te starten toen hij een tweetal uren bezig was in de vroege ochtend. Had het niet gestuurd omdat hij hoopte dat het bij mij minder zwaar zou zijn en omdat ik toch niet zou willen luisteren. Niet proberen is voor mij geen optie. Toen hij ‘mijn’ bergen bereikt had, besefte hij dat het bij mij even erg zou zijn en enkel de afstand het grote verschil zou maken. Het was dan ook te laat. Ik was vertrokken…

Hij stopte na 47 km. Nog nooit meegemaakt. Van de 125 deelnemers zijn er maar 36 gefinisht. Dus 89 teleurgestelden. 71%…

Ik stopte na 15 km. Nog nooit meegemaakt. Van de 100 deelnemers zijn er 60 gefinisht. Ik ben een van de 40 teleurgestelden. 40%…

We stellen ons vragen bij dergelijke evenementen. En vooral bij het ontbreken van elke waarschuwing over het extreem zwaar niveau en het gevaar van de trail in hun communicatie. Dit was geen trail running maar een verrassing en kaakslag van jewelste. Niet voor herhaling vatbaar maar met een ongelofelijk respect voor de finishers! 

Op weg naar de Maratón Trail Apuko Extrem

Even alles op een rijtje zetten. In de eerste plaats voor mezelf want het is druk-druk om alles rond te krijgen.

Plaats: Zaramillo, links onder Bilbao, Baskenland

Datum: 29 oktober 2016

Vertrek: om 10 uur, controle van het verplichte materiaal om 9u15

Afstand: 46 kilometer

Categorie: berg trail running

Sfeerbeeld:

Apuko Extrem 2016 from Apuko Igoera on Vimeo.

Profielschema:

naamloos
Maximale tijd: 10 uren. Ik hoop op 8 à 9 uren looptijd. Geen idee hoe zwaar ik het zal ervaren. Het begint blijkbaar met een kuitenbijter. De eerste 6 kilometer bevatten de zwaarste klim maar dan ben ik nog ‘fris’. Kilometers 25 tot 35 lijken me ook niet mals en de grootste beproeving belooft km 40 tot 42 te worden want ik zal zeker vermoeidheid voelen… Mijn plan is alleszins om door te lopen zonder stoppen. Ik heb niet veel zin om in het donker lange tijd alleen in Baskische bergen en bossen te rennen. Trouwens je moét voor bepaalde uren gepasseerd zijn op 3 controleposten:
naamloos

Positieve hoogtemeters: 3500m D+

Aantal deelnemers: 14 vrouwen en 85 mannen, bijna allemaal Spanjaarden. Veel Baskische namen in de lijst.

Grond: 5% asfalt, 35% aarde, 30% bospaden, 10% velden en 20% waarover ze niets vermelden.

Aantal ravitos: 3
naamloos

Weersvoorspelling: 24 graden, zon

Uitrusting: trekking poles, camelbag, energierepen, fruitjelly, anrioxidantengels, zonnebril, buff, regenjasje, smartphone (verplicht). Nog eens nadenken over de kledij die ik zal dragen (korte of lange broek? Sleeves?) maar mijn trouwe Asics Fuji Trabuco’s gaan mijn beste maatjes zijn. Onderstaand lijstje morgenavond checken op aanwezigheid.

naamloos

Koplamp van de Aldi


De dagen worden nu flink korter en als je ’s avonds na een werkdag wil gaan lopen in de natuur, heb je verlichting nodig. Een drietal weken geleden kocht ik zonder veel aarzelen een lamp in de Aldi om op je hoofd te dragen. Ideaal om uit te testen op een lange avondloop en het ding kostte amper €5.

Ik was dan ook reuzebenieuwd of de lamp op mijn hoofd mij mateloos zou irriteren op een 20 kilometer of omgekeerd mij een fantastische dienst zou bewijzen langs de onverlichte paden van de Damse Vaart tussen de stad en de Siffon. Maandagochtend had ik in het donker op de Vesten gelopen maar daar heb je geen eigen licht nodig. Echt donker is dat niet door de straat- en parkverlichting. Het liep echt lekker en was ideaal om daarna de maandagochtend van een nieuwe werkweek aan te vatten. Jammer dat ik geen tijd had om meer te lopen maar ook het kleine geluk moet je koesteren.


Gehuld in fluokleuren en getooid met koplamp was ik klaar om te vertrekken toen Runcoach.be op het laatste nippertje besliste me te vergezellen. We zijn allebei verkouden met snotneuzen waardoor hij aanvankelijk niet zou lopen. Zelf had ik de hele dag op het werk verlangd naar mijn 20 kilometers lopen dus was ik er op gebrand om te lopen. Snotneus en zwaar hoofd of niet. En die lamp op mijn kop: het hoofd voelde toch al zwaar dus die lamp kon er ook nog bij.

Bovendien loop ik nu de laatste kilometers voor mijn uitdaging om voor 16 oktober 1000 km te lopen voor Loop Naar De Maan. Het loopje van vanavond zou mijn teller op 996 km brengen zodat ik bijna mijn loopdoel bereikt hebt. Jammer dat mijn teller op de website van LNDM sinds zondag blijft hangen op 972 km. Maandagmorgen zou daar dus 4 km moeten bijgekomen zijn en deze avond 20 km. Soit. Ondertussen liet een medewerkster van de campagne mij weten dat ze geen tijd hebben om het euvel te fixen omdat ze het slotevenement van zondag aan het voorbereiden zijn. Een afknapper vind ik dat omdat ik bijna 7 maanden dagelijks bezig was met mijn uitdaging en sponsors te zoeken en veel mensen mij opvolgen: zal ze het halen of niet? Ik vrees dat ik via mijn statistieken op Runkeeper zal moeten aantonen dat ik 1000 km gelopen heb. Ik droeg de campagne op handen en nu eindig ik met een negatief gevoel en het voornemen om volgend jaar voor een ander goed doel te lopen.

Dit jaar heb ik trouwens behoorlijk al wat kilometers gelopen voor mijn doen, merkte ik bij nazicht op Runkeeper. 1401 km. Nochtans weet ik van een naamgenoot dat zij alleen al voor LNDM ruim 1600 km gelopen heeft. Chapeau, Katrien! En Kurt liep er al 1370. Filip heeft al 1567 km gelopen voor LNDM. Het leuke is dat ik deze mensen via de campagne al dan niet IRL heb ontmoet.

runkeeper.png

Het was een hoe dan ook heerlijke loop met een onbeschrijfelijk gevoel van vrijheid door de stilte, de nevels boven het water en de duisternis van de polders. Uiteraard was ik de rest van de avond in mijn nopjes.

naamloos