Trillende benen

Soms hoor je profwielrenners op de massamediakanalen zeggen dat ze slechte benen hebben. Tot voor kort kon ik me daar weinig bij voorstellen. Na een zware trail of marathon had ik uiteraard steeds een vreemd gevoel in de benen maar ondertussen weet ik hoe anders dit voelt na een zware rit en na een zware loop. Na het lopen voel ik het direct. Genoeg!, smeken de benen dan.

Mijn ervaring is dat ik tijdens en onmiddellijk na het mountainbiken niet besef dat het zwaar was. Ik zeg telkens met een grote glimlach – en niet om stoer te doen – dat ik mentaal moe ben van de techniciteit van dergelijke rit maar dat mijn lichaam het niet voelt. De focus, de adrenaline maar niet de fysische inspanning vermoeien me. Ondertussen heb ik begrepen dat offroad hoogtemeters fietsen wel iets met mijn benen doet en moet ik deze bewering toch bijstellen.

Dinsdagmorgen deed ik een klein, traag loopje met Joke in Koolkerke op een leuke locatie. We zouden 40 minuten aan 9 km/u lopen. Ik had er best zin in en was opgetogen eindelijk nog eens met haar te kunnen trainen. Doch na de zware mountainbike rit van zondag in Spa, ging het mij totaal niet af. Mijn scheenbenen deden pijn, mijn billen ook. De botten in mijn benen leken roestige knoken. Na amper 20 minuten sliep mijn volledig rechterbeen en ik leek wel buiten adem. Onvoorstelbaar maar ik telde botweg af tot de tijd om was. Logisch eigenlijk want ik weet best wel dat spieren wat tijd vragen om zich te herstellen. Maar ik wil zo graag alle tijd waarover ik beschik efficiënt benutten om te trainen.

Ik besefte dat mijn benen rust nodig hadden want zo zou ik onmogelijk de Trail des Fantômes van komende zaterdag in La Roche succesvol en genietbaar kunnen uitlopen. De hoogtemeters zijn genadeloos.

Maar ik had op woensdag nog een training op de agenda die ik absoluut niet wou annuleren. Mountainbiker Jakke zou me er in Herentals een lap op laten geven op een technisch uitdagend bosparcours in de Kempen. Een ronde telde 36 km en we zouden er twee rijden.

Toevallig hadden zowel hij als ik een uitvlucht om slechts één ronde te crossen. We fietsten de rode, groene en blauwe lus van het Sport Vlaanderen MTB parcours Herentals-Kasterlee met enkele extra pittige stukjes van Jakke himself die dat daar beter dan zijn broekzak kent.

Het eerste half uur bibberde ik van de stress en durfde niet eens over boomwortel-trapjes van 20 cm vliegen in de afdalingen. Klimmen geen probleem, maar dalen: hola, Pola… Ik moest er – l'histoire se répète – mentaal inkomen, mijn moed bijeen rapen en letterlijk Komaan Cattoor, zo geraak je er niet! als een mantra tegen mezelf herhalen.

Maar dan kwam ik in de flow en ontspande me zonder de alertheid te verliezen. Anders vlieg je tegen een boom, zoef je verkeerd over de boomwortels en trapjes of ga je uit de U- en S-bochten. En dat wou ik zeker nu met de trail run van zaterdag niet meemaken. Mijn benen waren nog steeds moe en zwaar en ik zwoer komende donderdag en vrijdag niet meer te zullen trainen.

Alzo geschiedde vandaag, samen met Runcoach.be, de eerste sportrustdag in La Roche. Een uur wandelen kan natuurlijk nooit kwaad. Benieuwd of de benen morgen weer een beetje luchter zullen voelen. En of het evenveel zal regenen als vandaag. Dat er zaterdag in de modder zal worden getraild is een feit. ūüėČ

Decathlon scoort met digital marketing

Naamloos.png

Warning: het lezen van deze blogpost kan u geld besparen.

Bij mij spot je regelmatig symbiose. Bijvoorbeeld wanneer een kruisbestuiving van een professionele interesse optreedt met iets uit het privé leven. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Zeker als het met anderen gedeeld kan worden omdat er waarde aan verbonden is. En laat waardecreatie nu toevallig het basisfundament van marketing zijn.

Ik zit namelijk helemaal zelf Рmet duizenden anderen Рmiddenin een Decathlon-case die een good practice van digital marketing is. Ik zal het hier niet hebben over hun website, hun e-mailmarketing noch search engine advertising (SEA) maar wel over hun social media marketing. Hoe zij dit geniaal inzetten om op een positieve, sportieve wijze zieltjes te winnen. Decathlon faciliteert conversation met een zeer actief platform op Facebook, voorziet daarbij waardevolle, nuttige content en maakt ambassadeurs van zijn klanten zoals mezelf die mee het bedrijf promoten (collaboration). Er ontstaat een community van sporters die een hogere customer experience krijgen bij Decathlon.

Tot hier de intro over marketing. Wat doet Decathlon nu precies en wat kan jij doen om geld te besparen? Een aantal maanden geleden vroeg ik mij af wat de meerwaarde van Strava ten opzichte van Runkeeper precies was. Ondertussen ben ik bijna een Strava-freak (n.v.d.r. dit is overdreven, ironisch) geworden want:

Decathlon beloont haar klanten met korting voor elke gelopen of gefietste kilometer op Strava!

Alstublieft! Dàt wou ik u dus vertellen.

Wat moet u daarvoor precies doen?

  1. Een account hebben bij Decathlon (= geregistreerde klant zijn)
  2. Een openbare account hebben op Strava.
  3. Je klantnummer van Decathlon achter je naam op Strava plaatsen.
  4. Lid worden van de club Decathlon Running Fans op Strava. Ook als je enkel zou fietsen. ūüėČ
  5. Elke maand deelnemen aan de distance challenge voor fietsen en/of lopen op Strava. Niet vergeten elke maand opnieuw mee te doen.
  6. Lid worden van de Facebook-groep Strava Challenge. Daar zit de community.
  7. Je loop- en fietsactiviteiten met Strava tracken en openbaar laten. Slotje open laten. Elke gelopen km telt voor 3 punten en elke gefietste km telt voor 1 punt.
    400 punten = 1 kortingsbon van ‚ā¨6.
    Deze punten komen bij de verzamelde punten van je aankopen. Je moet dus niet wachten tot je bvb. 400 km gefietst hebt. De bedragen van je aankopen met de klantenkaart bepalen ook je punten.
  8. Manu Verbinnen af en toe bedanken in de Facebook-groep. Want dit is de marketing man van Decathlon die dit allemaal voor ons mogelijk maakt. Soms zijn er extra acties waardoor je bvb. 50 punten krijgt. Zoals gaan lopen op Global Running Day. Of zoals nu: als we tegen 30 juni met 5000 leden in de Facebook-groep zitten, krijgt iedereen 100 punten extra. Is dat niet geweldig leuk?

Dus als je sportief fietst of zelfs gewoon naar je werk of de bakker fietst, wandelt of loopt en je bent klant bij Decathlon, waarom zou je dan op deze leuke manier geen extra kortingbonnen willen verdienen?

Assan rechtedeure


Vandaag gaf ik nascholing databasemanagement aan docenten op campus Kortrijk. Om de ecologische voetdruk te beperken en kilometers te malen, verplaatste ik me met de mountainbike. De kortste afstand van hartje Brugge naar Vives Kortrijk is 48 km.

Onderweg had ik geen pech, verdwaalde niet en ik kwam ruim op tijd aan dankzij mijn sterke benen die me niet in de steek lieten. Gelijk een ‘echte’ coureur. Er was wel een feit waardoor ik mezelf uit de comfortzone moest duwen om te vertrekken. Het goot namelijk water oftewel: het regende pijpenstelen, katten en honden. De hemelsluizen stonden open.

Ik fietste van Brugge naar Oostkamp en vanaf dan was het altijd rechtdoor langs de N50 tot in Kortrijk. Verdwalen voor Kortrijk zat er niet in en in Kortrijk zou ik een kaart bekijken. In de gietende regen fietste ik langs Waardamme, Ruddervoorde, Zwevezele, Egem, Pittem, Ardooie, Meulebeke, Ingelmunster, Hulste, Kuurne naar Kortrijk.

Vol modderspatten en kletsnat kwam ik aan op de campus in Kortrijk. Bibberend sukkelde ik met het fietsslot. Het idee mijn beestje onbewaakt achter te laten, stond me niet aan.

Ik waste me, kamde mijn haar en trok mijn jurk en pumps aan. Het duurde even voor ik stabiel op m’n hoge hakken kon blijven staan. Mijn lijf was koud tot op het bot en de airco in het computerlokaal waar ik les gaf was een beetje teveel van het goede.

Ik besefte nog niet dat ik een fout gemaakt had door niets meer te eten noch te drinken tot 13u. Dan at ik als lunch een broodje kaas en dronk een flesje Cola Zero. Om 13u30 trok ik terug mijn natte wielerkledij en -schoenen aan. Het thuisfront lonkte en het regende niet meer. De wind zat in de verkeerde richting en langzaam liep mijn batterij leeg. Na 30 km had ik geen kracht meer, schele koppijn en voelde me duizelig. Op de koop toe werd ik bijna aangereden door een bestelwagen die rechts afdraaide en mij duidelijk niet gezien had. We konden allebei op het laatste nippertje remmen waardoor we op een paar centimeter voor de net vermeden impact tot stilstand kwamen. Wonderbaarlijk klikten mijn schoenen snel los anders was ik voor zijn neus gevallen. Ik reed verontwaardigd verder richting Brugge en veegde een paar tranen uit mijn gezicht. Ik hoop dat die man er net zo slecht van was als ik me voelde.

Toen ik in Oostkamp kwam, stapte ik af aan een bankkantoor. Het leek een verzopen bankovervaller met fietshelm die gewapend met een debetkaart bevend het kantoor binnen stuikte. Met de centjes en mijn laatste kracht strompelde ik een bakkerij binnen en bestelde twee appelflappen, een vierkante crèmekoek en een flesje water. Op straat verorberde ik alles als een hongerige landloper. Natuurlijk was ik nog niet direct terug op krachten waardoor ik eerst een half kilometertje naast mijn fiets wandelde om dan pas terug het stalen ros te bestijgen.

Mijn lesje heb ik echt wel geleerd door aan de lijve te ondervinden dat het menselijk lichaam extra brandstof nodig heeft als je bijna 100 km fietst. Ik stond versteld van mijn calorieverbruik. Om 17u had ik al ruim 4450 kcal verbrand.


En het onderstaand kaartje en cijfermateriaal mag je maal twee doen. Wat een bijzondere werkdag.

Wordt er nog gelopen? 


Natuurlijk loop ik nog steeds maar het bloggen kan niet altijd volgen. De mentale veerkracht is work in progress en onderhevig aan de limiet van de egodepletie. (Google that, peeps). Hier komt een overzichtje van de voorbije loopweek met wat persoonlijke aanvullingen. 

  • Maandag core power training in de lunchpauze. Dit voer ik blindelings uit terwijl ik me verlies in de flow van de herhalingen tellen. Gewoon doen en nadien voelen dat de spieren flink gewerkt hebben. 
  • Dinsdag was extra druk met doceren en andere taken op de hogeschool dus heb ik mijn looptraining in twee gesplitst. In de lunchpauze liep ik een kleine 6 km in het bos met collega’s Sue en Isabelle. Gemiddeld liep ik 6:23 min per kilometer. ’s Avonds temperde het vooruitzicht om nog eens te mogen lopen de stress van het verkeer. Ik riskeerde te laat te komen op de muzieklessen van drie dochters door de avondspits. Opluchting en adrenaline toen ik hen netjes op tijd kon afleveren. Tijd voor een tweede loopje. 5 km in het donkere Moerbrugge waarbij elke kilometer me gemiddeld 5 minuten en 41 seconden kostte. 
  • Donderdagochtend zou ik 10 km met Joke lopen doch ik was ziek. Core power training viel ook in het water. So be it. Gelukkig geen werkverplichtingen die in het gedrang kwamen. Gewoon een verloren dag waar niets aan te doen was.
  • Zondagmorgen liep ik 18 km met Joke tussen de velden van Meetkerke, Houthave en Stalhille. Aarden boerenwegels zoals het hoort en een laatste stuk langs het zeekanaal terug naar Brugge. 6:30 per km.
  • Maandagmorgen 1,5 km snel lopen om naar de fitness en terug naar huis te gaan. Alle 12 reeksen van 60, 120 of 180 herhalingen netjes afgewerkt. Zo hoort het. Niet zeuren. 
  • Vandaag lekker op het strand gerend tegen en met de loeiharde wind. Ik waande me op planeet Tattooine. 5 km aan 5:54. In traillooprokje! Gedaan met lopen in lange broeken vanaf nu. Maart staat voor de deur.

Over lange broeken. Ik ga toch nog iets vertellen wat misschien verkeerd overkomt maar illustreert dat veel vrouwen worstelen met hun zelfbeeld. Omdat ik zoveel werk, voor anderen zorg en mijn enige vrije tijd naar het lopen gaat, heb ik weinig tijd voor uiterlijkheden en shoppen. Later als ik tijd heb, zal ik eens echt aan mijn lijn werken, meer naar de kapper gaan en eens een beauty treatment ondergaan, denk ik dan. Ik vermoed dat ik ook geen vriendinnen heb met interesse of professionele know how van kleren shoppen. Of ze verzwijgen dit. In het beste geval neem ik een dochter mee om de kledij te keuren. Bovendien zie ik mezelf als te zwaar wat shoppen nog vervelender maakt. Zeker na het verdict van de Eurofittestbatterij van twee weken geleden waar ik 70 kg woog en 31% vet scoorde. Ik schaamde me toen. 

Vandaag besloot ik een dark blue jeans te kopen omdat ik een kortingsbon bezat, daar eens tijd voor had en toe was aan dergelijk stuk in mijn garderobe. Mijn favoriete kledingmerk IKKS sloeg ik spontaan over want ik was zeker dat ik maat 42 zou nodig hebben. Daarom had ik nog nooit een broek van dat merk gepast hoewel ik elk seizoen een drietal jurken of truitjes van dat merk koop. Ik nam twee modellen van Gardeur mee in het pashokje. Dat merk staat voor comfortabele, degelijke, nette broeken maar met weinig rock-gehalte. Ik nam zenuwachtig maat 38 in de hoop dat het grote Duitse maten betrof. Ik zwom in de broeken waardoor ik maat 36 probeerde maar ook deze waren te breed in de taille en rond de billen. Zou ik dan toch niet zo dik zijn zoals ik mezelf zie?

Ik ging terug naar de winkelruimte van IKKS en verdween met maten 42, 40 en 38 in het pashokje. Om ze terug te hangen en uiteindelijk weg te gaan met maat 36. Uiteraard content maar vooral verwonderd omdat ik een fout zelfbeeld heb. Want als je 170 cm meet en broekmaat 36 draagt van een merk met maten die zeker niet aan de grote kant zijn, kan je niet erg dik zijn, me dunkt. 


Het lopen heeft me zeker slanker gemaakt. Mijn brein moet soms nog volgen om dat te zien. (Nochtans droeg ik vandaag een iets te ruime jeansbroek maat 36 die ik twee jaar geleden in de Aldi had gekocht. Grote Duitse maten en het bewijs dat ik niet graag kleren ga kopen.)

Een gewone zaterdag

Geluk zit in kleine dingen en manifesteert zich bijna dagelijks maar je moet het willen zien en met beide handen grijpen.

Vanmorgen sneed de wekker om 7u genadeloos door de slaapkamer.  Runcoach.be moest gaan werken en mijn voornaamste taak was vandaag: kinderen op hun bestemmingen brengen, zorgen dat ze eten, hun spullen tijdig klaar hebben en verhinderen dat er chaos heerst. 

Om 10u30 had ik dit al gedaan: gezond ontbijt gemaakt en de keuken opgeruimd, een wasrek leeggemaakt en de was geplooid, een grote bak glas klaargezet om dan in de glascontainer te gooien, Maya in balletpak gehesen, Anna aan haar huiswerk geplaatst, Emma gestimuleerd om haar Franse PowerPoint op te starten en Arno voorzien van groene thee, geld en instructies om met Anna te gaan lunchen en daarna samen naar de scouts te fietsen. Lena logeert bij oma en opa met verwennerijen dus ik heb eentje minder om de focus op te houden. 

Om 10u30 vertrok ik met Emma en Maya naar een deelgemeente waar Emma om 11u verwacht werd voor een verjaardagsfeest. Dan reed ik door met Maya naar de balletles die een uur duurt. 

En zo kon ik eventjes die heerlijke 5 km lopen en blij zijn met alles rond me heen. De dag is nog bijlange niet om. Fijne zaterdag, allemaal! 

Startdag Trailrunning Managers

it-d

Zaterdag gaven we in Gent met Runcoach.be het startschot voor Trailrunning Managers. De kandidaten werden ontvangen in de bar van de Rozebroeken en om 10u gingen we naar de vergaderzaal waar Runcoach.be zichzelf en het project Trailrunning Managers voorstelde aan de hand van een aantrekkelijke presentatie met allerlei foto- en videomateriaal dat ¬†onvermijdelijk goesting opwekte om onmiddellijk je valies vol loopgerief te pakken en naar de bergen te vertrekken. (Toch beter wachten tot de sneeuw weg is tenzij je wil ski√ęn in plaats van trail lopen.)

Na het overlopen van zijn professionele voorgeschiedenis vervolgde hij met zijn persoonlijke verwezenlijkingen in ultra trail running. Uiteraard met de nadruk dat de Trailrunning Managers niet in dergelijke richting van competitieve ultra trail geduwd zullen worden, wel om zijn expertise te illustreren. Hij loopt in het segment van de 10% eersten op ultra trails en wil de mensen met deze informatie niet afschrikken maar geruststellen dat hij weet waarmee hij bezig is. Indrukwekkend is het alleszins.

Een viertal verwezenlijkingen van Runcoach.be in ultra trail running:

  • UTMB in 2012. Frankrijk, Itali√ę en Zwitserland. Start en aankomst in Chamonix. Men¬†loopt rond het Mont Blanc-massief. 168¬†km en¬†9600D+, helaas moest¬†in deze editie iedereen stoppen na amper 110 km en 5600 positieve hoogtemeters. Het geluk dat hij geloot* was om te mogen meelopen √©n¬†de¬†domper dat het traject wegens te hevige storm en zware¬†sneeuwval ingekort werd. (*Loting: je moet voldoende punten op andere trails sprokkelen om te mogen deelnemen aan de loting en er mogen maar 2500 lopers starten. Dat betekent 25% kans dat je bij de gelukkigen bent. UTMB kan je vergelijken met de Olympische Spelen van ¬†trail running.)
  • Solo run van Middellandse Zee naar Atlantische Oceaan in 2013. Spanje. 840 km en 60000D+. Omdat hij dit in zijn eentje liep en geen back-up had, maakte Weather 4 Expeditions zijn weersvoorspellingen met een zogenaamd persoonlijk weather window. Helaas moest hij na 640 km en 36000 hoogtemeters zijn loopavontuur stopzetten omdat er een extreem noodweer¬†plaatsvond dat¬†toen o.a.¬†Lourdes deed overstromen. Hij had dagelijks tussen de 30 tot 50 km per dag gelopen met zijn rugzak met tentje en dergelijke op de rug.
  • Irontrail in 2015. Zwitserland, Graubunden. Start op donderdagochtend en aankomst op zaterdagnamiddag in Davos. 201 km en 11440D+.
  • Trail des Trappistes in 2016. Belgi√ę, Florenville. 100 km en 2500D+. 11u30 gelopen maar met verwonding tijdens¬†water crossing. (Hij had dus sneller ‘moeten’ zijn.)

Ondertussen waren we warm gemaakt voor het concept trail running en werd het adembenemend mooie parcours van Carros de Foc voorgesteld. Een trendy¬†filmpje van trail runners die deze tocht lopen, langs de refugio passeren voor hun stempels als bewijsmateriaal maar vooral genoten van wat ze deden.¬†Wij gaan de 55 km opsplitsen in twee dagen dus we logeren in √©√©n van de refugio’s.

Daarna overliepen we de maandelijkse netwerkactiviteiten die telkens op een wisselende locatie in Vlaanderen georganiseerd worden. Het principe is een voormiddag met interessante lezingen, een workshop of management coaching gevolgd door een lichte lunch want in de namiddag is er een groepstraining. Dat kan in de duinen of Heuvelland zijn. Er is alleszins voldoende variatie.

De deelnemers worden bovendien individueel opgevolgd met wekelijkse personal coaching op vlak van sport, gezonde voeding en mentale veerkracht.

In de prijs is een uitrusting voor trail running van Salomon inbegrepen. Voor de dames ziet deze er zo uit:

it-d

We lunchten samen en het ijs was gebroken. Iedereen praatte over wat we gezien en gehoord hadden tijdens de voorstelling. Het enthousiasme was helemaal opgewekt en we maakten ons klaar om onze huidige fysieke toestand op te meten. Meten is weten… Daarvoor kwam inspanningsfysioloog Maarten Lievens van UZ Gent langs. In de sportzaal zette hij de Eurofit testbatterij op terwijl de deelnemers zich omkleedden. ¬†We werden per 2 of 3 getest op lenigheid, evenwicht, (explosieve) kracht, snelheid, …en nu was het ijs helemaal gesmolten. Iedereen was samen uit zijn of haar comfort zone gegaan. Begonnen als vreemden en de dag ge√ęindigd als een beetje minder vreemd. De handdruk aan het begin van de dag werd bij het afscheid spontaan vervangen door een kus bij de vrouwen en een handdruk met schouderklop bij de mannen onderling.

We zijn vertrokken maar we hopen ons team nog met een aantal andere deelnemers uit te breiden. Daarom blijven wij onze oproep tot deelname verspreiden bij ondernemers, CEO’s, topmanagers en vrije beroepen. Uiteraard is iedereen welkom maar Trailrunning Managers¬†is een B2B-product van Runcoach.be. Het bedrijf betaalt de factuur. Naast het¬†pilootproject Trailrunning Managers blijft Runcoach.be personal coaching op maat verschaffen (B2C) en ondernemingen begeleiden naar een gezondheidsbeleid op de werkvloer (B2B). En we zijn helemaal mee met de trend: H2H. Human to Human.

Wie is Runcoach.be?
Dominiek De Meulemeester, website: http://runcoach.be, bereikbaar op info@runcoach.be en 0473/311.023. Hij luistert graag hoe hij kan helpen je persoonlijke doel te verwezenlijken.

Waar is de lente?


Dat het nu maar gauw lente wordt. Behalve de duinen en stranden van de Noordzee ligt de natuur er maar troosteloos bij in deze tijd van het jaar. Lopen in de bossen lijkt een doodse bedoening, de loslopende honden niet meegeteld. (Off topic: Ik h√°√°t het dat mensen hun honden niet aan de lijn houden op strand of bos. “Dat hij niets zal doen”, boeit mij niet. Ik ken u en uw hond niet. Houd uw hond dicht bij u en ja, ik gil als uw geliefd huisdier mij met zijn tong uit de muil frontaal tegemoet loopt.)

Grijze dagen en grauwe bossen dus. Toch doet het deugd om jezelf naar buiten te jagen voor een wandeling of loopje. Want binnen zitten, kan je daarna doen. Buiten kan je energie bijtanken, eens uitwaaien en los lopen.

Ik had alweer zelfmedelijden omdat ik vanochtend (zondag) moest werken. Het lijkt alsof ik nooit rust in mijn hoofd vind doordat mijn job geen begin- en einduren heeft maar een enorme waslijst van heel veel opdrachten is. Ik had de noen, 12u, als grens gesteld. Daarmee moest het klaar zijn. Mijn dagelijkse portie geluk lag in het feit dát het klaar was. Morgen begint een nieuw semester op de campus met nieuwe studentengroepen en één nieuw opleidingsonderdeel bij studenten die ik wel al ken. Ik smeer mijn stembanden en stel mijn arendsoog scherp. Klaar om er een lap op te geven en de studenten te enthousiasmeren voor marketing, marktonderzoek en IT.

Veel moeten werken is √©√©n ding maar het constant achter de feiten hollen is nog andere koek. Het is de vrees voor dat laatste dat mij enorm stresseert. Ik breng het er goed vanaf maar de prijs die ik (en dus m’n gezin) ervoor moeten betalen, is niet mals. Het is voortdurend balanceren op een slappe koord. Proberen om niet de kaart te trekken van het zagen en klagen.

Na de lunch volgde een korte power nap in de fauteuil. Dan met Runcoach.be 3 kinderen meenemen naar het bos. Eentje is ziek en blijft thuis. Lang wegblijven, is dus niet aan de orde. Twee grote gaan niet mee want fietsen naar de bioscoop.

En zo konden drie meisjes in de speeltuin van het bos ravotten onder toezicht van Runcoach.be die zelf al voor dag en dauw een dikke 10 mijlen met een klant was gaan lopen. Ondertussen kon mama Katrien een klein half uurtje door de bossen hollen en over de boomwortels en modderplassen springen. En deugd dat dat deed!

Strava ziet u

Niets zo leuk om een zaterdag of zondag mee te beginnen als stilletjes uit bed glijden, loopkledij aan en het huis uit sluipen voor een ochtend loopje. Terwijl het huis nog slaapt, 8 km lopen tot voorbij de zonsopgang in het Minnewaterpark. Onopgemerkt.

Maar Strava was getuige en hoe! Die app ziet werkelijk alles. Bijvoorbeeld dat ik de heuvels van de historische molens oprende:


Akelig of formidabel? Geef mij maar dat laatste hoewel ik geen app nodig heb om te weten dat ik lekker naar boven ben gerend. Ik heb geen bewijsmateriaal nodig. Of toch?


Dat antwoordde Gregory me op Twitter toen ik me begin januari afvroeg waarom ik Strava zou gebruiken als loop-app.

Ondertussen ben ik een blije gebruiker van Strava. Je kan er meer mee dan met Runkeeper.

  • Je resultaten zijn meer gedetailleerd.
  • Meer gebruikers = meer kudo’s en reactie = meer stimulatie van collega-lopers.
  • Conversaties kan je gemakkelijker beheren vanuit het overzicht van je trainingen.
  • Integratie van je foto’s van Instagram.
  • Je kan intekenen op maandelijkse uitdagingen.
  • Je kan lid worden van ‘clubs‘ waar je in dialoog kan gaan en rankings maken binnen de club.
  • Je kan labels of tags op je trainingen kleven. Nog zelf niet gedaan. Het nut ontsnapt me voorlopig.

Welke extra voordelen heb ik hier nog niet opgesomd? Wat zijn de tekorten ten opzichte van Runkeeper? Laat het me weten in een reactie op deze blogpost. Ik hoor het graag.

Het wintert in mijn benen


Het vriest dat het kraakt. Het is vrijdagochtend kwart voor acht en ik fiets in het donker naar mijn werk. Aan mijn stuur hangt in het midden een mand met alles wat ik nodig heb om te lopen, aan mijn bagagedrager een tas met mijn laptop, mijn dikke Filofax agenda, een grote fles citroenwater en twee boterhammen met groene pompoenpittenpasta. Mijn handtas hangt over mijn schouder, aan de tegenovergestelde zijde van mijn fietstas, kwestie van de boel in evenwicht te houden in tijden van ijzel en verhoogd risico op vallen met de fiets.

Stel je voor dat ik een blessure krijg waardoor ik een tijd niet zou kunnen lopen…

Deze week skipte ik de looptrainingen van zondag en maandag omdat ik noch zin noch tijd had. Er is iets in mij dat me tegenhoudt om voluit te gaan lopen. Een complexe weerstand die meer is dan tijdsgebrek en vermoeidheid want dat heeft me het voorbije jaar nooit geremd om te gaan lopen. Ik heb een blessure opgedaan begin december tijdens het doceren. Jurken en hakken op het werk zijn ware boosdoeners. Tijdens het hoorcollege statistiek op dinsdagnamiddag ben ik uitgegleden toen ik parmantig in de ban van mijn betoog van het rechter white board naar het linker bewoog en de hak van mijn linkerlaarsje ongelukkig op de grond plaatste waardoor mijn linkerbeen ongecontroleerd naar voren schoof. Mijn bilspier kon er niet om lachen maar op dat ogenblik was ik tevreden dat ik niet op de grond gevallen was. Constante pijn is een prima alarmbel dat er iets niet in orde is. Helaas was dit hier niet het geval terwijl er wel een defect ontstond. De pijn is enkel voelbaar en vrij minimaal na een klein halfuurtje zitten. Maar ik zit zelden langer dan tien minuten dus het viel wel mee en ik dacht dat het vanzelf zou genezen. Bovendien had ik een ultra trail run op de agenda. Die niet echt een succes werd ondanks het uitlopen. In combinatie met de vrieskou en het slip-incident was het misschien niet zo raar dat mijn linkerknie begon te protesteren. De pijn in de bil straalde na een 35-tal kilometer uit naar heel mijn linkerbeen. De rest is geschiedenis in mijn micro-kosmos.

Maar ik dacht dus: dit gaat over. Even geduld hebben.

Je gelooft het nooit maar de eerste dag na de Kerstvakantie glijd ik op het werk weer uit. Weer met hetzelfde been. Weer zonder vallen dankzij degelijke reflexen. Au. Mijn linkerbil doet zeurend zeer. Stomme hakken. Stomme gladde vloeren. Omdat een periode van zittend werk is aangebroken, is de pijn voelbaar met bovendien een flinke domper op het gemoed. Lees: moedeloosheid steekt op. Lopen doet geen pijn maar ik voel de twijfel in mijn been. Niet weten of lopen nefast is voor de genezing en tegelijk niet willen horen of een verplichte looppauze zich opdringt.

Terug naar vrijdag. De lunchpauze brak aan. Met drie collega’s liep¬†ik in het koude maar zonnige bos. Heerlijk verkwikkend. Maar na 4 kilometer kon ik nauwelijks nog volgen en liet¬†Isabel en Dieter los. Beno√ģt bleef¬†bij mij lopen ondanks mijn aanmoediging om de twee koplopers te vergezellen. Eigenlijk liepen ze amper twintig meter voor ons en toch¬†zonk de moed¬†me in de schoenen. Het leek meer dan ooit alsof alle andere lopers progressie maken behalve ik.

vrijdag-bosloop

Mijn huisarts woont ver omdat ik al zes jaar geen dokter meer bezocht en sindsdien verhuisd ben. Dit betekent dat ik het geluk heb zelden ziek te worden en erg gezonde kinderen heb. Combineer die niet-fietsbare afstand met een drukke agenda en de hoop dat de bilpijn vanzelf zou weggaan en het resultaat is dat ik na zeven weken nog steeds sukkel met dat linkerbeen. Nu besef ik dat ik écht eens op consultatie moet gaan. Ik vermoed dat ik iets heb zoals het piriformis syndroom maar dat zal de diagnose moeten uitwijzen.

Zaterdag na het werk scheen het winterzonnetje weer en kon ik eindelijk nog eens met Joke lopen. We liepen langs de Damse Vaart en namen de afslag naar het Fort van Beieren. Zo kwamen we door bos en veld terug uit aan de vertrouwde vaart. Eenmaal in Damme doorkruisten we het historisch centrum om tussen te bomen te verdwijnen en de terugtocht naar Brugge langs veldwegen te maken. Voortdurend voelde ik hoe langzaam we liepen en dat dit niet aan Joke lag maar aan mij. Achteraf was ik bovendien erg moe en kon niet anders dan thuis een tweetal uren languit te rusten in de zetel tussen de kussens en kinderen.

zaterdagloop

Het is niet eenvoudig om te schrijven over dipjes, minder leuke periodes en last zonder te vervallen in een zang van zelfbeklag. Het gemakkelijkste is om radiostilte te houden. Maar het klopt dat de mentale factor een belangrijke parameter bij het lopen vormt. Enerzijds kan je vleugels krijgen door positieve dingen maar anderzijds geven mindere periodes je lood in de schoenen. Het is tijd om dit te doorbreken. De eerste stap is zorgen dat de pijn in mijn been verdwijnt dus ik start deze week mijn zoektocht naar een nieuwe huisarts. De vorige heb ik net getelefoneerd om afscheid te nemen en haar te bedanken.

Ik heb de steun van mijn Runcoach.be meer dan ooit nodig en beloof plechtig dat ik vanaf nu zijn goede raad (direct) opvolg. The only way is up!

Strava of Runkeeper?

strava

Sinds jaar en dag gebruik ik Runkeeper om mijn loopjes te tracken. Best tevreden van. In de eerste plaats heb ik zo mijn loopstatistieken netjes bij elkaar. Runkeeper starten op de smartphone en vertrekken. Als ik met mijn TomTom-horloge gelopen heb, synchroniseert de data tijdens het uploaden naar de MySports-website automatisch met mijn account op Runkeeper. En mijn Runkeeper stuurt de informatie door naar nog een derde toepassing: MyFitnesspal waar ik verder niets mee aanvang. Die laatste gebruikte ik vroeger samen met een setje apps voor PushUps, Squats, SitUps en PullUps dat ik eerlijkheidshalve niet meer gebruik sinds ik mij waagde aan een acute overdosis squats met alle nare gevolgen nadien, inclusief een gedwongen looppauze.

Ten tweede hou ik van het sociale aspect van Runkeeper. Je kan je loopjes niet alleen delen op Twitter en Facebook, je voegt tevens vrienden toe. Al jaren connect ik met lopers in Belgi√ę en Nederland die ik IRL ken maar ook met Rich in de USA, Jos√© in Managua (Nicaragua) of Manoj die loopt in Jabalpur (India). Een beetje zoals je vroeger wereldwijd pennenvrienden had om een glimp van de andere kant op te vangen. Vriendschap op Runkeeper houdt in dat je toegang hebt tot elkaars loopstatitieken, -foto’s en -parcours. Zo weet ik exact dat Jos√© vorige donderdag 8,23 km blokjes om liep in een moderne woonwijk nabij de Camino Las Quatros Esquinas en hoe lang hij er over deed, nl. net geen 55 minuten. Als ik dat wil weten. Ik kan dat dan liken en/of een commentaar op het loopje formuleren. Well done!! Bijvoorbeeld. Creepy? Ach neen, je bepaalt immers zelf of je informatie √ľberhaupt deelt en wat je deelt met wie.

jose

De laatste twee jaren merkte ik dat veel andere lopers Strava gebruiken maar ik zag het nut niet in om nog een extra loop-applicatie te gebruiken. Opnieuw beginnen meten vanaf nul alsof ik pas begin met lopen, stond me niet aan maar ik wou ook niet achterblijven dus heb ik nu eindelijk die account aangemaakt en mijn gpx-files van Runkeeper van vorig jaar ge√ęxporteerd om per 25 bestanden up te loaden naar mijn Strava-account.

Geen idee of de geneugten van Strava zich nu aan mij zullen openbaren… Het linken van een Runkeeper account aan een Strava account is niet van de poes, me dunkt. Wat opzoekingswerk bracht me op de website Tapiirik waar je voor $2 per jaar je loopapps kan linken aan elkaar. Runkeeper onthulde me meteen dat maar liefst acht vrienden dit doen maar ik wilde eerst iets anders uittesten. Je bankkaart boven halen voor een online betaling is altijd een drempel zelfs al is het maar voor $2.

Ik ben vooral benieuwd waarom Runkeeper niet als optie bij de rubriek Social Connect van Strava voorzien werd? Concurrentie in plaats van samenwerking? Hier komt het nut van het passieve gebruik van MyFitnesspal potentieel op de proppen. MyFitnesspal staat immers wel in hun lijstje dus ik hoopte dat mijn loopjes op Runkeeper via synchronisatie met MyFitnesspal op Strava terecht zouden komen. Maar helaas pindakaas. Gisteren heb ik dat uitgetest zonder resultaat. Volgens Strava heb ik gisteren niet gelopen. Of zou het andersom moeten? Lopen met de Strava app op de smartphone zodat de data doorstroomt naar Runkeeper. Wie zal het zeggen? Want zoals een attente Nederlander op oudejaarsnacht opmerkte: “Katrien, in december heb jij nauwelijks gelopen, zo te zien.”