Weather forecast for May

Weather forecast for May

https://trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/
— Lees op trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/

De trail run expedities in Groenland starten binnenkort en ik zal er dagelijks over bloggen vanuit België. Hoe dit kan, lees je hier.

Marc loopt op het zuidpoolijs

marc-aim

Langeafstandsloper Marc De Keyser zette zijn eerste voetstap op Antarctica in 1996. Hij was toen weervoorspeller bij de luchtmacht maar had in de zomer van dat jaar rondgekeken om iets anders te doen. Toevallig had hij een vacature van de British Antarctic Survey ontdekt. Zij zochten een weervoorspeller voor de Antarctische zomer van 96-97 voor hun basis Rothera aan de westkant van het Antarctisch Schiereiland, een van de mooiste gebieden ter wereld. Antarctica is niet meer van Marc afgeraakt…

Gebeten door het Antarctisch virus heeft hij sindsdien iedere kans om terug te gaan benut. Marc werkte twee zomers voor BAS in Rothera, één voor de Australiërs op hun basis aan de Oost-Antarctische kust, en sinds 2007 reist hij met ALE (Antarctic Logistics and Expeditions) naar Union Glacier, in het binnenland nabij de Ellsworth Mountains. In totaal bracht hij reeds dertien zomers op Antarctica door. Dat is gemiddeld drie maand per zomer dus een totale zuidpooltijd van 39 maanden, meer dan drie jaar! En zo komt het dat Marc behalve op de bewoonde continenten ook loopt op Antarctica.

Eind januari had ik het genoegen Marc te interviewen over de Antarctic Ice Marathon. Als ik het zou kunnen betalen, zou ik niet twijfelen en mij onmiddellijk inschrijven voor een volgende editie maar waarschijnlijk blijft het bij een levenslang verlangen dat na het afnemen van dit interview nog meer werd aangewakkerd. Zet u schrap voor het Grote Marc De Keyser Interview.

Marc, een marathon lopen op Antarctica, weinigen is het gegeven om dit te mogen meemaken. Hem winnen is extra bijzonder. Wat zijn de typische reacties die je hierop krijgt?
Marc De Keyser: Meestal positief. Vooral vrienden en familie zijn altijd bijzonder enthousiast en sturen mailtjes of wensen me proficiat via Facebook. Maar aangezien we op Antarctica geen internet hebben zie ik die Facebook-berichtjes maar twee maanden later. Misschien dat sommige mensen me dan wel een dikke nek vinden omdat ik niet reageer. Dan is dat maar zo, ik zal daar echt niet van wakker liggen.

Wat wel leuk is, is dat ik een klein beetje media-aandacht krijg: vorig jaar werd ik naar aanleiding van mijn overwinning in 2014 uitgenodigd in de Zevende Dag bij Ruben Vangucht. Dat vond ik zeker leuk, het interview zelf was spannend maar ik heb daar achteraf nog een leuke babbel gehad met mijn jeugdidool Roger De Vlaeminck. We zijn allebei van afkomstig van Eeklo en ben als kleine jongen altijd fan geweest. Eigenlijk nog steeds.

Hoeveel keer liep je de Antarctic Ice Marathon?
Marc De Keyser: De Antarctic Ice Marathon is de enige officiële marathon die binnen de Antarctische cirkel wordt georganiseerd. Jaarlijks wordt die georganiseerd door Richard Donavan, een Ierse ultraloper. De eerste keer dat ik meeliep was in 2007, in Patriot Hills. We waren met een twintigtal deelnemers. Het weer was echt slecht die dag: betrokken met sneeuw en slechte zichtbaarheid, je zag nauwelijks waar je liep. Maar toch won ik die marathon. Dat was absoluut een unieke ervaring.

Ik herinner me niet meer mijn hoeveelste marathon dit toen was, waarschijnlijk de zestigste of zo, maar het was de eerste die ik ooit won. Amai, wat was ik toen content!

In totaal liep ik vijfmaal de marathon waarvan ik er twee won en tweemaal tweede werd. Dit jaar (november 2016) werd ik zesde. Het jaar nadien liep ik mee met de honderd kilometer race. Een mens moet zo af en toe eens zijn grenzen verleggen, toch? We waren met zes deelnemers. Ook deze keer kwam ik als eerste over de finish, als ik het me goed herinner, liep ik iets meer dan twaalf uur.

Hoeveel keer liep je de 100 km op Antarctica?
Marc De Keyser:  Drie keer. De honderd kilometer won ik tweemaal en eenmaal werd ik tweede. Het is echt mijn ding: het trage starten, geleidelijk versnellen, het alleen zijn enkel met je voetstappen in de sneeuw. Het geeft me een kick, iedere keer opnieuw.

Krijg je soms ook negatieve reacties?
Marc De Keyser: Och ja, er zijn altijd wel mensen die wat moeten afdingen op je goede gevoel, nietwaar? De meest voorkomende, negatieve reactie is dat ik het na al die seizoenen op Antarctica en lopen in de koude en de sneeuw, het al heel goed gewoon geworden ben om daar te lopen. En eigenlijk hebben ze niet volledig ongelijk, dat is een voordeel. Maar kijk, iedereen heeft door waar of hoe hij leeft een voordeel: ga jij tegen Kilian Jornet gaan zeggen dat het niet moeilijk is om te UTMB te winnen omdat hij geboren en getogen is in het hooggebergte? Is het een wonder dat er geen goede skiërs uit Afrika komen? Nee, ik denk dat het een beetje in de aard van sommige mensen ligt om nooit positief te kunnen zijn. En lig ik daar van wakker? Nee hoor.

Kun je het verschil verwoorden tussen een marathon lopen in Europa en op de Zuidpool? Wat met de loopkledij of de logistieke ondersteuning?
Om te beginnen, de afstand is dezelfde: 42,240 kilometer. No joke! Het grote verschil zit natuurlijk in de weersomstandigheden die je voorgeschoteld krijgt. De marathon wordt meestal gelopen tegen het eind van de maand november. De winter is dan reeds voorbij en de zomer doet zijn eerste schuchtere pogingen. Maar we moeten toch nog steeds rekening houden met temperaturen die variëren tussen -15 en -20 graden Celsius. Op zich is dit niet uitzonderlijk koud maar dikwijls staat er ook een stevige wind die de gevoelstemperatuur fors naar beneden haalt: -30 tot -35 graden gevoelstemperatuur is zeker niet uitzonderlijk.

Natuurlijk moet je je in die omstandigheden uitzonderlijk goed beschermen: het minste stukje huid dat aan de lucht wordt blootgesteld, kan bevriezen.De meeste deelnemers zijn bang om het  koud te krijgen dus ze gaan zich extra warm kleden. Maar eens ze een half uur aan het lopen zijn, krijgen ze het veel te warm en gaan ze zweten. Daar schuilt hem net het grote gevaar: mensen trekken handschoenen of mutsen uit wat is nu net wat je niet moet doen. Ieder jaar is er wel eentje bij die veel te warme handen had, zijn handschoenen uittrok en uiteindelijk met bevriezing aan de vingers naar huis ging.

Een andere klassieker is: de zonnebril. Het principe is dat je altijd een zonnebril draagt, ook als het bewolkt is. Maar als je in die koude omstandigheden met een zonnebril loopt en je gaat wat zweten gaan de glazen van je zonnebril al vlug bedampen. Met als gevolg dat je niks meer ziet natuurlijk. Logische reactie: de bril wordt opgeborgen en er wordt zonder bril gelopen. Negen op de tien keer worden die mensen zonneblind. Door een overdaad aan licht gaan je ogen ontsteken, wat aanvoelt alsof er grove korrels zand op je netvlies zitten. Pijnlijk!!!!

In november moeten we er op Antarctica bovendien rekening mee houden dat het gat in de ozonlaag nog vrij groot is. Dit betekent dat UV-stralen ongehinderd het aardoppervlak bereiken. Dus zelfs als het een bewolkte dag is, wordt iedereen aangeraden om zich grondig in te smeren met sun block. Zo verhinder je op korte termijn pijnlijke verbranding en verklein je op lange termijn het risico voor huidkanker.

De volledige marathon wordt gelopen op sneeuw waarop een baan geprepareerd is om op te lopen. Desondanks kan het toch gebeuren dat de sneeuw zacht is en dat je er tot aan je enkels in wegzakt. Dat maakt het natuurlijk extra zwaar.

Voor de rest zijn er ook verscheidene check points op het parcours waar je warme of koude dranken kan nuttigen of zelfs even in een slaapzak kan kruipen om wat op te warmen. De omkadering van de marathon is heel goed, en iedereen wordt goed in de gaten gehouden om te voorkomen dat er ongelukken gebeuren.

Dit is typisch een marathon die je moet lopen om te genieten: de omgeving waarin je loopt, is adembenemend mooi, de uitgestrektheid en de verlatenheid overvallen je op elk moment. Het is de allermooiste marathon die je kan lopen!

Hoe bereid je je voor op een Antarctic Ice Marathon?
Niet speciaal eigenlijk. Ik liep mijn eerste marathon in 1995, dat was de Guldensporen Marathon, van Kortrijk naar Brugge. En ik ben nooit opgehouden met veel te lopen. Ik heb jaren 120-140 km per week gelopen. Op die manier bouw je aan een basisconditie die je in staat stelt om op ieder moment een marathon te lopen. Die basisconditie is eigenlijk het allerbelangrijkste.

Maar specifiek trainen om te lopen in de koude, neen, dat doe ik niet. Door mijn ervaring weet ik welke kledij ik het best draag, weet ik ook dat je niet als een gek van start moet gaan, dat je ondanks de kou regelmatig moet drinken, dat je moet uitkijken voor sneeuwblindheid of bevriezing-verschijnselen, enz. Over al die dingen hoef ik me geen zorgen te maken, en dat vermindert het stress-gehalte sowieso. Want ik zie wel dat de meeste deelnemers die voor het eerst in Antarctica komen, zich zorgen maken over het vestimentaire onderdeel. Ze zijn bezorgd en gestresseerd door de onzekerheid over wat hun te wachten staat. En wat wordt door die stress veroorzaakt? Slecht slapen en buikkrampen! En dat dit nu juist de dingen zijn die je echt wil vermijden als je een marathon loopt.

Train je voor de 100 km veel intenser of hoe moeten we ons dat voorstellen? Wat zijn de grote verschilpunten behalve de langere afstand?
Marc De Keyser: De marathon bestaat uit twee ronden van 21 kilometer terwijl er bij de honderd kilometer tien maal tien kilometer gelopen wordt. Dat is doelbewust gedaan omdat men op die manier de deelnemers beter in het oog kan houden. Bij een honderdkilometerloop wordt er al gauw een bepaalde grens overschreden en liggen uitputtingsverschijnselen door de inspanning en de kou meer voor de hand. Omdat de deelnemers op die manier tien maal door het kamp passeren waar wij onze faciliteiten hebben, kan er vlug ingegrepen worden.

Het is niet uitzonderlijk dat bepaalde deelnemers twintig of meer uren doen over de honderd kilometer. Een uitzonderlijk keer is er een deelnemer zelfs een paar uur in zijn tent gekropen om een dutje te doen en liep hij gewoon verder!

Maar om op vraag te antwoorden of ik anders train vooraleer ik honderd kilometer loop: wat ik probeer te doen in de maanden voor een honderd kilometer, is lange afstanden lopen aan een heel traag tempo. Het gaat dan eigenlijk niet meer over de afstand die je loopt maar wel over de tijd. Je moet je lichaam laten wennen aan een inspanning over een lange tijd. Als ik aankom van een tienkilometerloop kan ik er compleet door zitten, meer dan bij honderd kilometer. Het herstel van een honderdkilometerloop daarentegen neemt veel meer tijd in beslag.

Geen idee of er ook een gevaarlijk aspect is bij het lopen op Antarctica. Mij lijkt het een sprookje. Geniet je intens van het ijslandschap en het idee dit te kunnen doen tijdens een Ice Marathon? Zijn er momenten dat je bang bent bvb. voor barsten of kloven in het ijs?
Marc De Keyser: Het grootste gevaar ligt bij jezelf. Je krijgt te warm en je trekt je handschoenen of muts uit. Je bril bedampt en je doet hem af. Je drinkt weinig of niet. Al deze kleine handelingen kunnen grote gevolgen hebben. Je moet zorgen dat je jezelf steeds onder controle hebt: je moet niet vlugger gaan lopen omdat je bij dit groepje wilt blijven terwijl je gevoel zegt dat je het beter niet doet.

Maar voor de rest is dit een zeer goed omkaderde marathon waarbij de veiligheid van de deelnemers op de eerste plaats komt. Er zijn permanent twee sneeuwscooters die rond het parcours rijden om de deelnemers in de gaten te houden. Ook op de check points wordt bij iedereen gecontroleerd of men nog wel in orde is.

Het gevaar voor crevassen is natuurlijk wel reëel. De marathon gaat door op een gletsjer, dus ijsspleten zijn er zeker aanwezig. Maar op voorhand wordt de ondergrond grondig gescreend met een GPR, wat staat voor Ground Penetrating Radar. De lopers mogen zeker zijn dat grond zich niet plots voor hun voeten zal openen. Maar die garantie is er niet als er van het parcours afgedwaald wordt – dus de deelnemers worden er streng op gewezen dat ze het parcours zeker niet mogen verlaten.

Heb je een loopmaat of loop je solo?
Marc De Keyser: Lopen is voor mij op de eerste plaats een solo-onderneming, vooral op Antarctica. We leven daar met een tachtigtal mensen op een zakdoek groot kamp, dus dag in dag uit, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat ben je omringd door mensen. Dat uurtje dat ik dan het kamp kan verlaten om te lopen ben ik echt blij dat ik even alleen kan zijn.

De temperaturen in België schommelden de voorbije weken rond het vriespunt waardoor bij velen het lopen stil lag. Zijn er behalve oppassen voor uitglijden zaken waarop we moeten letten als we bij vriesweer gaan rennen?
Marc De Keyser: Gepaste kledij dragen natuurlijk en dat is voor iedereen enigszins anders. Ik denk dat je als vuistregel mag gebruiken dat wanneer je van start gaat in koude weersomstandigheden, je altijd lichtjes oncomfortabel koud moet hebben: dat lichte koudegevoel gaat over eens je opgewarmd bent. Dit voorkomt dat je te gauw te veel gaat zweten.

Veel mensen drinken minder als ze lange duurlopen in de koude doen. Verkeerd! Je zweet evenveel, het verdampt enkel vlugger dus je hebt minder het gevoel dat je moet drinken. Een goed advies: drink evenveel als wat je gewoon bent wanneer je loopt in de zomer!

In 2016 had ik het genoegen zelf te lopen tijdens jouw 78ste en 80ste marathon. Dat waren mijn twee eerste marathons maar duidelijk niet jouw laatste. Loop je door tot 100 stuks?
Marc De Keyser: Wat ik zeker weet is dat ik loop zolang mijn lichaam het aankan en ik er van geniet.

Ik hou van lopen, het geeft me zowel fysische als mentale frisheid. Ik kan me geen leven zonder lopen voorstellen.

Marathons of andere races zijn een surplus maar zeker geen noodzaak. Dus als ik die honderdste marathon loop zullen we dat zeker gepast vieren maar komt die honderdste marathon er nooit, dan zullen we een andere reden moeten vinden om dat feestje te organiseren!

Nog een afsluitertje, Marc. Wat als je tijdens de Ice Marathon moet plassen?
Marc De Keyser: Haha, die vraag doet me denken aan het nummer ‘Don’t eat the yellow snow’ van Frank Zappa! Plassen in de sneeuw is not done! Tijdens de marathon zijn er een drietal toiletten voorzien. Dus als je geen prostaatprobleem hebt zijn er voldoende faciliteiten voorzien om de sneeuw niet geel te hoeven te kleuren! In andere gevallen neem je je plasfles mee.

Marc, hartelijk dank voor dit fijne interview. Het was ook heel tof om jou in een loopshirt van Runcoach.be te zien finishen. Zo waren wij toch ook een stukje aanwezig op Antarctica.