Trillende benen

Soms hoor je profwielrenners op de massamediakanalen zeggen dat ze slechte benen hebben. Tot voor kort kon ik me daar weinig bij voorstellen. Na een zware trail of marathon had ik uiteraard steeds een vreemd gevoel in de benen maar ondertussen weet ik hoe anders dit voelt na een zware rit en na een zware loop. Na het lopen voel ik het direct. Genoeg!, smeken de benen dan.

Mijn ervaring is dat ik tijdens en onmiddellijk na het mountainbiken niet besef dat het zwaar was. Ik zeg telkens met een grote glimlach – en niet om stoer te doen – dat ik mentaal moe ben van de techniciteit van dergelijke rit maar dat mijn lichaam het niet voelt. De focus, de adrenaline maar niet de fysische inspanning vermoeien me. Ondertussen heb ik begrepen dat offroad hoogtemeters fietsen wel iets met mijn benen doet en moet ik deze bewering toch bijstellen.

Dinsdagmorgen deed ik een klein, traag loopje met Joke in Koolkerke op een leuke locatie. We zouden 40 minuten aan 9 km/u lopen. Ik had er best zin in en was opgetogen eindelijk nog eens met haar te kunnen trainen. Doch na de zware mountainbike rit van zondag in Spa, ging het mij totaal niet af. Mijn scheenbenen deden pijn, mijn billen ook. De botten in mijn benen leken roestige knoken. Na amper 20 minuten sliep mijn volledig rechterbeen en ik leek wel buiten adem. Onvoorstelbaar maar ik telde botweg af tot de tijd om was. Logisch eigenlijk want ik weet best wel dat spieren wat tijd vragen om zich te herstellen. Maar ik wil zo graag alle tijd waarover ik beschik efficiënt benutten om te trainen.

Ik besefte dat mijn benen rust nodig hadden want zo zou ik onmogelijk de Trail des Fantômes van komende zaterdag in La Roche succesvol en genietbaar kunnen uitlopen. De hoogtemeters zijn genadeloos.

Maar ik had op woensdag nog een training op de agenda die ik absoluut niet wou annuleren. Mountainbiker Jakke zou me er in Herentals een lap op laten geven op een technisch uitdagend bosparcours in de Kempen. Een ronde telde 36 km en we zouden er twee rijden.

Toevallig hadden zowel hij als ik een uitvlucht om slechts één ronde te crossen. We fietsten de rode, groene en blauwe lus van het Sport Vlaanderen MTB parcours Herentals-Kasterlee met enkele extra pittige stukjes van Jakke himself die dat daar beter dan zijn broekzak kent.

Het eerste half uur bibberde ik van de stress en durfde niet eens over boomwortel-trapjes van 20 cm vliegen in de afdalingen. Klimmen geen probleem, maar dalen: hola, Pola… Ik moest er – l'histoire se répète – mentaal inkomen, mijn moed bijeen rapen en letterlijk Komaan Cattoor, zo geraak je er niet! als een mantra tegen mezelf herhalen.

Maar dan kwam ik in de flow en ontspande me zonder de alertheid te verliezen. Anders vlieg je tegen een boom, zoef je verkeerd over de boomwortels en trapjes of ga je uit de U- en S-bochten. En dat wou ik zeker nu met de trail run van zaterdag niet meemaken. Mijn benen waren nog steeds moe en zwaar en ik zwoer komende donderdag en vrijdag niet meer te zullen trainen.

Alzo geschiedde vandaag, samen met Runcoach.be, de eerste sportrustdag in La Roche. Een uur wandelen kan natuurlijk nooit kwaad. Benieuwd of de benen morgen weer een beetje luchter zullen voelen. En of het evenveel zal regenen als vandaag. Dat er zaterdag in de modder zal worden getraild is een feit. šŸ˜‰

Onverwacht gelopen

Een leuk kenmerk van een persoonlijke blog is dat je zelf de context en het perspectief kiest. Wat door de band genomen absurd, nonnews of een randverschijnsel is, krijgt met een aantal woorden naar keuze aandacht. Elke blogger kan zijn ei kwijt waarna allerlei filters en zoekrobotten de weg uitstippelen. De discussie over exposure, me-marketing en narcisme is zo jaren 2006. Toen was jij de person of the year. Get over it. Pessimisten denken: allemaal egotrippers en navelstaarders die over zichzelf publiceren. Optimisten zeggen: tous ensemble!, collaboration en de positieve kracht van de inspiratie. Met daartussen heel veel tinten grijs als nuance. Het is geen geheim dat ik de positieve kant aanhang en me volledig onderdeel voel van een (virtuele) community van lopers en ondertussen ook mountainbikers. Voor mij werkt dit prima en ik voel mij er als een vis in het water. Maar als je plots zelf niets meer te delen hebt en enkel nog de trainingen van anderen bewondert, sta je daar schoon te blinken. Het is normaal dat je wil meespelen.

Uitgerekend tijdens het verlof, dus niet eens in hectische tijden, kreeg ik vorige week dinsdag uit het niets een lumbago. Lopen, kajak, mountainbike: onmogelijk. Binnen mijn leefwereld – mag het? – is niet mogen lopen en daardoor negen dagen niet gelopen hebben, een zware straf. Lopen is nu eenmaal een evident onderdeel van mijn dagelijks leven vandaar dat een dergelijke disruptie een lichamelijke en geestelijke kwelling is. Mentaal omdat ik eerst niet wist wat ik mankeerde en hoelang ik buiten strijd zou zijn. Als ik zou weten dat het slechts een dikke week zonder duursport zou betekenen, kon ik daar best mee leven. Iets niet weten maakt het moeilijk. Weten dat je lief je dumpt is pijnlijk en hard maar het niet weten (misschien wel, misschien niet) is veel erger. Je piekert je suf en je tijdskader valt weg.

Sommigen vroegen of het niet fijn was eens een periode niet te moeten lopen. Duh. Ik zou bij wijze van spreken geld gegeven hebben om te kunnen lopen. Mijn gedachten dwaalden meer dan anders af naar wie niet meer kan lopen. Het cliché dat je niet beseft wat je mist tot het er niet meer is. Het idee niet meer te kunnen lopen, vond ik vreselijk.

Gisteren vroeg een vriendin of ik 's avonds met haar wou lopen. Overtuigd dat dit geen optie was, wimpelde ik het fijne voorstel af met de boodschap dat dit helaas niet kon. Een uur later stelde Runcoach.be ineens voor dat ik mijn loopkleren zou aantrekken om te testen of ik al terug kon rennen. Ik was er niet gerust in en dacht aan zoiets: =ALS("starten"=ONWAAR;"rust";ALS("pijn"=WAAR;EN("stop";"rust");"Trail des Fantômes")). Anders gezegd, op korte termijn lag mijn bezorgdheid bij mijn eerst volgende race op 12 augustus namelijk de 27 km Trail de Fantômes. Het zelfbeeld dat mijn spieren in negen dagen in pap waren veranderd moest ik bijsturen via mijn spiegelbeeld om er terug in te geloven.

Dus zonder verwachtingen maar hoopvol begon ik gisterenavond te rennen op 7 km van ons huis. Met de kinderen die op logeerpartijtje bij mijn ouders gingen, had ik de bus genomen zodat ik 'moest' teruglopen.

Dat mijn benen loodzwaar waren nam ik er voor een keer met plezier bij. Mijn enige doel was om 7 km te kunnen lopen zonder te moeten stoppen door pijn. Ik rende het bosje van het Fort van Beieren binnen en ergerde mij niet eens aan de loslopende honden. Vergis u niet: dit was eenmalig. Honden aan de leiband houden a.u.b. Daarna kwam ik uit aan de Damse Vaart waar Runcoach.be me opwachtte om samen naar huis te lopen. Triatleten zwommen in de vaart en met mijn zonneklep van de Triatlon Brugge aan, kiemde een stiekem verlangen om ooit deze wedstrijd solo af te leggen. Later. Ooit. First things first.

Na een tijdje voelden mijn benen en hoofd lichter en ik genoot van elke pas. Focus. Flow. Mijn machine draaide terug. Ik doorliep de Vesten die ik als mijn broekzak kende met een uiterst tevreden gevoel. Runcoach.be zag dat het goed was.

Ik liep 7,2 km met een gemiddelde pace van 5'42" per kilometer en een te snelle eerste kilometer. Maar dat kwam omdat er juist voor ik zou passeren een rappe loper door zijn voordeur kwam die ik niet wou lossen tot aan de splitsing waar hij richting Damme koos. Een heel klein beetje competitie als duwtje in de euh… rug.

En de loopcommunity reageerde erg ondersteunend, bvb. op Strava kreeg ik een mooi aantal kudo's (likes) en commentaren.

Deze rugversterkende oefeningen hieronder voer ik tweemaal per week uit en wou ik ten slotte nog meegeven:

Hoe gaat het bij jou mentaal tijdens een onverwachte time-out wegens blessure of ziekte? Heb je tips ter overbrugging? Ik hoor het graag.

Tijd tekort

naamloos

Een etmaal telt 24 uren. Dat leerden we als kind op de basisschool. Wat de juf er echter niet bij vermeldde, was dat 24Ā uren misschienĀ niet zouden volstaanĀ alsĀ volwassene. Ik schat dat ik 36 uren nodig heb om een dag rond te maken. Daarvoor zou ik op een planeet die tragerĀ rond de zon draait, moeten wonen. Ik zou daar zeker voor open staan maar die materie leidt ons te ver van het onderwerp van deze blog af.

Mijn voornemen voor 2017 met betrekking tot mijn persoonlijk welzijn is meer slapen. Waarmee ik meer dan 6 uren per nacht slapen bedoel. Het is niet zo dat ik wakker lig te woelen. Slapeloosheid is iets waar ik gelukkig van gespaard blijf. De kwestie is dat ikĀ te weinig tijd heb voor nachtrust. De voorbije jaren was bedtijd om 1u30 en opstaan om 6u de regelmaatĀ met piekperiodesĀ van minder dan vier uren slapen wegens echt geen tijd. Ik functioneerde somsĀ op automatische piloot. Altijd maar voort doen en hardlopen om energie bij te tanken. Zonder het lopen had ik dat niet volgehouden maar natuurlijk kan je niet ongestraft langdurig nachtrust verzaken en tegelijk intensief sport beoefenen in een druk professioneel en gezinsleven.

Het toppunt was de week van mijn ultra trail in december 2017. Behalve de nacht voor de trail – toen sliep ik acht uren – telden mijn nachten die week twee tot vier uren slaap. Je moet op zijn minst uitgerust zijn om een ultra trail te lopen. Die dag heb ik kennis gemaakt met de grenzen aan het menselijk lichaam en heb ik ten volle beseft dat ik absoluut meer slaap moet inbouwen. Helaas wordt het werk nooit minder maar telkens meer door de besparingen in het hoger onderwijs. Gelukkig werk ik dankzij mijn spartaans regime zeer efficiĆ«nt en probeer ik ervoor te zorgen dat de boog niet voortdurend gespannen staat door het werk op te delen in haalbare stukken. Goed portioneren en je niet opbranden zoals in een lange loop. Looptraining helpt om je werk beter te doen en gedaan te krijgen. Mentaal sta ik ook veel sterkerĀ inĀ mijn werk en tegenover allerlei negatieve impulsen dan voor ik marathon training volgde.

Tot nog toe is het meer slapen redelijk goed gelukt omdat ik in de kerstvakantie op vier dagen na dagelijks gewerkt heb. Soms maar drie uren, soms tien uren. Daar draag ik nu de vruchten van: ik kan mij nachten van zeven uren slaap permitteren.

Ter illustratie van mijn ondertussen minder hectisch bestaan, plaats ik hier het logboek van de voorbije twee dagen. Woensdag was het minder werken maar zaterdagnamiddag werk ik terug op de campus. Door het zo eens neer te schrijven, merk ik hoe gefragmenteerd mijn dagen vaak zijn waardoor ik veel moeten switchen van ‘rol’.

Woensdag 11 januari 2017

  • 6u30: Opstaan, ontbijt klaar zetten, kinderen wekken, wasmachine doen draaien, was ophangen, praten met Anna, Emma en Lena.
  • 7u10: Met Anna achterop naar de bushalte fietsen en terug naar huis fietsen als haar bus vertrokken is.
  • 7u45: Terug bij Emma, Lena en Arno, hen te voet of per fiets naar school laten vertrekken. Maya is niet bij ons.
  • 7u50: Naar het werk fietsen.
  • 8u10: Examenprocedure in computerlokaal opstarten. Praatje met collega’s. Examineren. Jongere collega voorthelpen met IT-probleem. Werk organiseren.
  • 11u: Klein wandelingetje door de campus naar Studentenvoorzieningen om gelukkig nieuwjaar te gaan wensen en een pakketje af te leveren aan collega-loopmaatjes.
  • 11u20: Auto halen en Anna van school halen, doorrijden naar een andere gemeente om Maya van school te halen.
  • 12u45: Thuiskomen met Anna en Maya. Emma, Lena en Arno zijn zelf thuis geraakt van school. Runcoach.be heeft de lunch gekookt en klaargezet. LunchenĀ met het gezin. Opruimen.
  • 13u15: Balletpakken voor de tweeling klaarmaken. Dringende naaiklus: de balletslofjes van Emma. Dan ook maar een jurk en short naaien die al weken wachten om hersteld te worden. Ondertussen praten met Lena die met haar vriendin op reis wil naar KroatiĆ«.
  • 14u15: E-mails beantwoorden.Ā Praten met Arno over school en zijn drumles. Praten met Runcoach.be over het werk.
  • 15u: Loopkledij aantrekken. Emma en Anna naar de balletles rijden en doorrijden naar de drumles.
  • 15u45: Mooi te vroeg op de drumles = no stress. Nog wat e-mails beantwoorden in de auto tot mijn les start. Arno even kruisen die naar huis zal fietsen na zijn drumles.
  • 16u: Half uur drumles.
  • 16u30: Half uur lopen. Beetje verfrissen.
  • 17u15: Naar de balletschool rijden om Anna en Emma op te halen.
  • 18u10: Thuiskomen. Gerief opruimen, was ophangen, brood bakken, douchen.
  • 19u: Avondmaal met het gezin.
  • 19u45: Fietsen naar vergadering.
  • 23u: Thuiskomen van vergadering. Alles klaarleggen voor volgende dag op het werk. Praten met Runcoach.be.
  • 00u30: Slapen.

Donderdag 12 januari 2017

  • 6u15: Opstaan, ontbijt klaar zetten, kinderen wekken, vaatwasmachine leegmaken, was plooien, praten met deĀ kinderen.
  • 7u10: Met Anna achterop naar de bushalte fietsen en terug naar huis fietsen als haar bus vertrokken is.
  • 7u45: Terug bij de andere kinderen, hen te voet of per fiets naar school laten vertrekken. Runcoach.be rijdt Maya naar school. E-mails beantwoorden, thuis werken voor de hogeschool.
  • 10u: Fietsen naar het werk.
  • 10u15: IT-werk verrichten dat ik eigenlijk niet moet doen maar door het aandringen zei ik geen neen – en e-mails beantwoorden. Overleggen met collega’s.
  • 12u: bosloop met twee collega’s. Douchen. Chique jurk en hoge hakken aantrekken en make-up gebruiken.
  • 13u15: Alles klaar zetten om studenten te examineren. Start om 13u30.
  • 15u30: Examen is afgelopen en groepje studenten blijft nog kwartier met mij praten over opdracht die ze volgend semester moeten maken.
  • 15u45: Deeltje examens verbeteren. Topje van de ijsberg. Honger en vaststellen dat ik vergat te lunchen. Lunch opeten.
  • 16u45: Studiegebieddirecteur opzoeken om stagecontracten te ondertekenen. Pluim krijgen over iets.
  • 17u: Personeelsvergadering in de aula. (Runcoach.be haalt Maya van school. Oma en opa halen Anna. Emma, Lena en Arno gaan zelf naar huis.)
  • Ā 18u: Nieuwjaarsspeech algemeen directeur, netwerken op receptie. Praten met collega’s die ik weinig zie.
  • 20u30: Naar huis fietsen. Maya slaapt al. Warm eten. Huiswerk van Lena nalezen. Luisteren naar haar dag op school. Dingen regelen voor twee Franse leerlingen die hier een week zullen verblijven voor Arno. Brieven en formulieren van medisch schooltoezicht. Praten met Emma en Anna. Met Runcoach.be praten terwijl er een domme film op tv speelt. (Het is meer het idee van even samen in de zetel te zitten praten dat telt.)
  • 23u30: Slapen.

Woensdagavond na de vergadering waarop mij werd gevraagd om vrijwillig meer verantwoordelijkheden op te nemen, informeerde een man of ik nog wel tijd had om voor mijn kinderen te zorgen met al dat lopen. Gelukkig heb ik geen tijd om me daar aan te ergeren. Maar ik ga zeker leren neen zeggen. En nog iets: het is niet omdat mijn blog nu verschijnt, dat ik hem nu geschreven heb. Programmeren heet dat.

Dagen zonder alcohol

Het is een heel dik jaar geleden dat ik nog zo weinig gelopen heb als de voorbije twee weken. Tien dagen geleden liep ik de laatste keer en dat voelt aan als een eeuwigheid. Normaal zitten er hoogstens drie dagen tussen twee loopsessies. Doch braaf gehoorzaam ik mijn Runcoach.be die voorschrijft dat ik mijn lijf en geest nu rust moet gunnen na mijn ultra trail van 17 december. Maar van Oud op Nieuw gaan we lopen.

Vergeef me als ik ooit een tikkeltje bits reageerde als je me nietsvermoedend ludiek bestempelde als loopverslaafd. Dat klinkt even negatief als de leukerds die in mijn bijzijn over mijn looppassie zeggen dat ik goed zot ben of niet zoals een normale mens loop. Ze bedoelen het verzekers niet slecht.

Lopen maakt deel uit van mijn levensstijl. Net zoals sommigen tv kijken of kranten lezen of met vriendinnen gezellig gaan shoppen of met vrienden naar een voetbalstadion gaan. Je moet doen wat je graag doet. Bij mij is dat: veel en lang lopen.

Waarom?

  • Mijn hoofd wordt leeg zodat mijn gedachten helderder worden.
  • De landschappen, de natuurelementen – zoals de zeelucht, de streling van warme wind, de regendruppels op je huid – en het eventuele gezelschap ervaar ik als een geschenk van die dag.
  • Mijn energieniveau is in balans en hoog waardoor ik efficiĆ«nter presteer op werk en thuis.
  • Mijn humeur is best ok en dat is besmettelijk voor iedereen rond me. Kids, partner, collega’s, studenten.
  • Mijn zelfvertrouwen is prima waardoor ik constructief negatieve professionele boodschappen kan verzenden, ontvangen en beantwoorden. Ik ga niets uit de weg en voel me sterk en ondersteunend naar de andere.
  • Mijn lijf mag er eindelijk best zijn in mijn eigen ogen.
  • Ik verleg en leer mijn grenzen aanvaarden. Buiten de comfort zone, groei je geweldig.

Maar verslavend? Neen. Een gezonde gewoonte? Ja. Ik raad het iedereen aan.

Alcohol is sociaal aanvaard maar verslavend. Allerlei studies vertellen de mensheid hoeveel glaasjes je op mag per dag of per week per geslacht vooraleer je als alcoholieker gelabeld wordt. Best lage drempels vind ik dat persoonlijk. Ik dronk al eens graag een glas wijn (> 5 dagen per week) en het liefst van alle drankĀ single maltĀ (> 3 per maand). Of een lekker bier genre oude Orval voor een trail run, Keyte, Papegaei, hemelse Karmeliet, Orval en Sint-Bernardus triple. Brugse Zot niet te vergeten. Ijskoude witte Vedet in de zomer. Schuldgevoel en twijfel of dat echt niet schadelijk was, doken steeds op om te blijven hangen. Dronken was ik zeer zelden maar was dat misschien de gewenning? Wat zou de impact zijn op mijn lever? Mijn huid? Mijn gewicht? Kon ik wel zonder deze godendranken?

Verslaafd aan social media ben ik absoluut. Geen enkel probleem om dat toe te geven. Zeventien dagen geleden las ik op Facebook een publicatie van een vrouw die trots vertelde dat ze honderd dagen geen alcohol had gedronken. Een vriendin steunde haar dagelijks om vol te houden.

Zou ik dat kunnen? Mijn zoete zonde was geen snoep of gebak maar suiker vermomd als alcohol. Hoe zwaar zouden de cravings mij overvallen?

Zonder aarzelen sloot ik een pact met mezelf: ik zou dat ook doen! Zo geschiedde dat ik al zeventien dagen geen druppel alcohol tot mij nam. Niet na de trail run, niet op de kerstreceptie op het werk, niet op kerstavond, niet op kerstdag. Noppes. En de cravings? Welke cravings? Nog niet op mijn pad ontmoet. Het lopen en al de rest kunnen er maar baat bij hebben. Ik voel me nog beter zonder deze stof in mijn lichaam.

Hoe verenig jij lopen en alcohol drinken?

Lopen, sauna en sushi

Zondag ben ik vroeg opgestaan om met een loopmaatje 20 km te lopen. Ze had jaren terug nog 20’s gelopen maar nu zat ze op 12-13 km en waagde de sprong naar 20. En met succes! We liepen langs de Brugse Vesten naar Damme en terug om dan de rest van de vesten te veroveren. We triomfeerden als twee koninginnen over ’t Zand en liepen terug langs het Koning Albert-park en eindigden in het Minnewaterpark. Wat een loop-kick!

Tevreden achteraf stretchen en genieten van een antioxiderende smoothie die Runcoach.be ons bij aankomst uitschonk. Alzo lag er nog een hele zondag voor ons.

In de vooravond verwende ik mijn spieren en geest met sauna-beurten afgewisseld met koud water en ijstherapie. Veel water gedronken en Pukka detox-thee.

Een avondmaal van sushi met groene thee met gember. Heerlijk geslapen en helemaal opgeladen voor de maandag.

Moet je ook eens proberen. šŸ™‚

Wachten

Het is weer iets nieuws dat je je pas kan inbeelden als je het al zelf meegemaakt hebt. Misschien is het een van de redenen waarom marathonlopers elkaar wereldwijd stilzwijgend verstaan en verbondenheid ervaren. Ik heb het over de laatste dagen voor een marathon. De eerste keer is misschien de akeligste? Ik hoop het althans want ik ben niet van plan om me elke keer tijdens marathon-week ellendig te gaan voelen. Denk in termen van nachtmerries en angstzweet. In detail treed ik niet. Het zal bij elke marathonloper andere vormen en proporties aannemen en ik wil aspiranten niet afschrikken.

Begrijp me niet verkeerd. Ik verlang naar zaterdag, naar het startschot in Hulst, de volle 42,195 km lopen en het overschrijden van de eindmeet in Terneuzen. Maar dat het nu maar gauw mag beginnen. De zenuwen gieren door mijn lijf. Goede moed vermengd met schrik, niet om af te zien maar om te falen. Ik moet dit niet doen maar wil het zo graag. Alleen heb ik jaren gedacht dat ik het misschien niet kan. Alle anderen wel maar ik niet. Nochtans is mijn man, net als zijn bestie Marc, een seriĆ«le marathon- en ultratrailloper. Maar zij zijn in mijn ogen hors catĆ©gorie. Het zou zot zijn om de vergelijking aan te gaan met sterke mannen die naast ‘gewone’ marathons ook de Antarctic Ice Marathon en 100 kilometer van AntarcticaĀ wonnen (Marc) of honderden kilometers in het hooggebergte trailen (Runcoach.be).

Lopen is grotendeels egocentrisch en het erover bloggen al zeker. Dat is een van de redenen waarom ik content ben dat de campagne Loop Naar De Maan nu bezig is. Dan kan ik het lopen opkrikken naar een niveau met maatschappelijke meerwaarde. Groot was mijn verbazing dat mijn uitdaging om tegen 16 oktober ā‚¬1000 bijeen te sprokkelen schijnbaar redelijk bescheiden was. Bekenden en minder bekenden sponsorden mij al voor ā‚¬740. Dat geeft een warm gevoel. Dat mensen betrokken zijn en dit project graag steunen. Dat ik via lopen, mensen activeer om een steentje bij te dragen in de strijd tegen kanker.

Zaterdag lever ik dus mijn persoonlijke strijd tegen de wind en mijn eigen grenzen. Zonder de steun van andere mensen zou ik hier niet klaar voor zijn.

  • Runcoach.be heeft me klaargestoomd.
  • Andere loopsters gaven me moed door de 2 voorbije weken als voorbeeld te dienen.
  • Mijn ouders zorgden voor de kinderen zodat ik me tijdens lange trainingen geen zorgen hoefde te maken.
  • De kinderen steunen me door te supporteren, mee te lopen of me op te wachten aan de finish.
  • Talrijke vrienden, collega’s en kennissen uiten via verschillende kanalen hun sympathie en wensen me geluk.

Zaterdag zet ik een droomĀ in werkelijkheid om. Deze loopster is een dankbaar en gelukkig mens.