De sportvoedingsformule voor duursporters

sportvoedingsformule.PNG

Gisterenavond nam ik deel aan het webinar van sportdiëtiste Stephanie Scheirlynck over sportvoeding voor duursporters. Ik kan al onmiddellijk verklappen dat dit insloeg als een bom en zijn effect niet gemist heeft. Het frappantste was voor mij het verschil in eten bij lopers, fietsers, triatleten en dat wat ik soms allemaal na elkaar bijeen train onder ultra lang sporten valt. Wat een heel verschillende voeding vergt dan als je pakweg enkel een middellange loop doet op een dag. Het klinkt raar maar ik eet dus te weinig op dagen dat ik intensief sport. De hele dag bescheiden eten alsof het ‘rustdag’ is en ’s avonds een grote biefstuk friet eten omdat je die dag 4500 kcal verbrandde, is geen goede oplossing.

Vooraf moest je een test maken om je huidige kennis over sportvoeding te bepalen. Omdat ik al wat weet dankzij de coaching die ik een jaar bij Runcoach.be volgde, was mijn score behoorlijk. De basiskennis over sportvoeding heb ik onder de knie maar ik moet door veranderde omstandigheden eigenlijk dringend overschakelen naar een hoger niveau. Trainen voor een multisport race vergt meer brandstof dan ik besefte. Vrijdag kwam ik op de fiets de man met de hamer tegen waardoor mijn voelsprieten als een antenne de info oppikten dat er een webinar over sportvoeding gepland was.

Stephanie was erg duidelijk en to the point met zeer nuttige informatie waardoor ik direct verkocht was om me te laten begeleiden op vlak van voeding. Ik heb dan ook een premium account gekocht bij Evermove om toegang te hebben tot alle modules en calculators met feedback.

Voor het sportvoedingsgedeelte zal ik dus deze weg inslaan maar tegelijk zal ik terug aankloppen bij Runcoach.be om mij te laten coachen voor de trainingen. Dat heb ik na vorige week beslist. Zoals ik momenteel bezig ben met sport zonder iemand die mij daarin bijstaat, zal ik mij opbranden. Dat voel ik. Ik heb iemand nodig die er de rem op zet want zelf wil ik altijd maar meer en meer trainen. Enerzijds uit schrik dat ik het anders niet zal kunnen, anderzijds omdat ik momenteel flirt met het gevoel van totale uitputting en de daaraan gekoppelde roes waarop ik drijf. Als ik niet op dat punt kom, blijf ik op mijn honger zitten en ik vind dat een beetje eng.

Waarom doe ik nu voor het voedingsgedeelte geen expliciet beroep op Runcoach.be? Doet dit geen afbreuk aan zijn expertise op vlak van voeding? Absoluut niet, kijk maar naar Vincent Pierins die hij coacht en alzo veel vermagerd is en van ‘bijna niet lopen’ geëvolueerd is naar ‘bijna klaar om een halve marathon te lopen’.

Knipsel

Ik wil echter de tijd die hij in mijn sportprogramma stopt beperkt houden zodat ik geen tijd afneem die hij beter aan betalende klanten voor coaching kan benutten. De tijd die hij wekelijks aan mijn voedingsadvies zou besteden, kan hij niet meer ‘verkopen’ om zijn boterham te verdienen. Eén van de kenmerken van de dienstverlenende sector: er is geen voorraad.  Misschien hoor ik bovendien liever niet van mijn levenspartner hoeveel en wat en wanneer ik mag eten. Want eerlijk: eten ligt gevoelig bij velen en ook bij mij. Conclusie: mijn trainingsschema’s laat ik aan hem over en mijn voeding zal ik daar op afstemmen met de sportvoedingsformule. En de mentale veerkracht is momenteel top.

Wordt vervolgd. Ik ben heel benieuwd.

belang sportvoedingBron: De sportvoedingsformule

Ohm Trail – België’s zwaarste

De loneliness of a long distance runner… Alsof 50 km nog niet genoeg is, een half uur verloren lopen in de bossen rond Aywaille en alzo je elfde positie kwijt geraken.

de runcoach blogt


Gisteren nog eens tijd genomen om een Trail wedstrijd te gaan lopen. Het werd een sportief weekend in volle natuur. Zaterdag coachten Katrien en ik een klant van Trailrunning Managers op de terril van C-Mine in Genk. Een pittige opwarmer voor het echte werk op zondag. De Ohm Trail in Aywaille heeft zichzelf met zijn 50km en 2440 positieve hoogtemeters tot België’s zwaarste uitgeroepen. Of dat zo is weet ik niet, maar dat het er prachtig is staat buiten discussie!

Katrien stond aan de start met collega/vriendin Kelly, die haar debuut in traillopen maakte op de 24km. Ikzelf vertrok anderhalf uur eerder met zo’n 140 die hards voor de volle 50. Het ging super. Tot km 15 liep ik rond de 10de positie. Maar bij een lange klim voelde ik me plots heel eenzaam. Geen andere lopers te zien. Het duurde even voor mijn frank viel, maar bij een splitsing…

View original post 78 woorden meer

Trailrunning Managers in Genk

Zaterdag coachten we met Runcoach.be een Trailrunning Manager op de terril van de oude steenkoolmijn in Genk. De zon scheen genadeloos en de wind bracht amper verkoeling op de top. Omdat het trager vooruitging dan verwacht, duurde de training langer dan verwacht en had ik een tekort aan water. To remember: altijd ruim voldoende water meenemen als het zo warm is want je weet nooit hoe snel of traag een ander over steile hoogtemeters loopt.

Maar laten we aan de hand van beelden beginnen bij het begin.

Aan de voet van de terril loop je door een jong naaldbos met veel struikgewas en pittige, korte heuveltjes op een ondergrond van steenkoolgruis, sparrenappeltjes en aarde. Hier liep ik het liefst dankzij het sprookjesachtig decor met verkoelende schaduw.


Eenmaal door het bos begint het echte klimwerk. Nergens zijn rotsen. Overal ligt dat steenkoolgruis al dan niet begroeid met gras. Wat een vreemd door de mens gemanipuleerd ecosysteem! Mijn trekking poles kwamen goed van pas.

We zijn twee keer naar de top geklommen. Daar heb je een groen uitzicht op Bokrijk, Hengelhoef, C-mine en de andere terrils in de verte. Waterschei, Zwartberg en Beringen. Bulten die uitsteken in het bomenrijen landschap.

En onderweg kwamen we wandelaars noch lopers tegen maar wel enkele mountainbikers.

Als afsluiter een woordje uitleg over de duur van de training. Ik dacht dat we een uur zouden bezig zijn dus nam een half liter water mee (waarvan ik de rest aan R. gaf omdat haar water op was). Hieronder zie je het trainingsverloop.

Als je denkt: zo traag?!?, think again. Het gaat niet over mijn tempo maar dat van een starter. Het was bloedheet. En wat dacht je van de hellingen die hieronder te zien zijn? Twee keer naar de top zoals gezegd.

Dubble date met de duinen

Vorig weekend brachten Runcoach.be en ik door in Oostende. Zaterdag was werkdag voor ons project Trailrunning Managers. ’s Ochtends gaf poolreiziger Dixie Dansercoer een uiterst inspirerende lezing over expedities  naar plaatsen waar u en ik nooit zullen gaan. Zeiler Fritz Buyl sloot aan met het verhaal van Marc De Keyser en hemzelf van werken, leven en (ultra)marathon lopen op Antarctica. Beiden zijn daar weerman tijdens onze winter. (Marc zelf was last minute verhinderd door uitlopende weersvoorspellingen voor expeditieteams op de Himalaya.)


Na een lichte lunch volgde een looptraining in de duinen. Zelf had ik de eer iemands allereerste trail run ooit te coachen. In de zonnige duinen dan nog. Het was voor mij wat zoeken naar een tempo om de smaak van lopen in mul zand met hellingen zoet genoeg te maken zodat er geen afschrikkend effect aan de pas kwam. Tegelijk wou ik vermijden dat het loopje op een wandeling zou gelijken. Keep it simple was mijn plannetje. Eerst een dik half uur door de duinen hollen en dan teruglopen over het strand. 

Toen we klaar waren, was mijn gezelschap onder de indruk van het verschil in beleving ten opzichte van ‘gewoon hardlopen’, tevreden en van plan om dit meer te gaan doen. Mission accomplished

Zondag ten slotte lonkte de morgenstond om een eigen training in de duinen en op het strand te verkiezen boven uitslapen. Runcoach.be bepaalde hoe snel ik mocht lopen. Aanvankelijk vond ik dat te traag maar tot groot jolijt liep ik de laatste twee kilometers op de dijk aan een voor mij behoorlijk tempo van 5 min. 41 sec. naar 5 min. 22 sec. op het einde. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik ben het lopen nog niet afgeleerd door het mountainbiken en kajakken maar draag er de vruchten van.

Hart goes boom-boom-boom

Soms luister ik niet naar mijn coach. Ofwel omdat ik de lat voor mezelf om welke reden dan ook te hoog leg (zoals: teveel kilometers bijeen willen lopen), ofwel omdat ik iets wel gehoord heb maar denk dat niemand het zal opmerken (zoals: rechtervoet nooit correct neerplaatsen) en vaak omdat ik niet nog trager wil lopen zoals deze ochtend.

Runcoach.be vraagt al heel lang dat ik in lage hartslagzone zou lopen maar ik kan het om een of andere reden niet opbrengen. Vanmorgen was ik zo content dat we om 8u. met drie drukbezette dames 17 km zouden lopen dat ik zeker niet wou vertragen. Ik wil meekunnen. Bovendien was het aan een tempo dat voor de gemiddelde loper die ik op Strava, Instagram en Facebook volg, niet kan tippen aan hun snelheden.

Jaloers staat niet in mijn woordenboek en ik vind het fantastisch voor de snelle lopers maar ik doe zo mijn best en het lukt me niet om pakweg 20 km in 1u45 te rennen. Gelukkig loop ik daardoor niet minder graag maar het zet mij vaak aan het denken over mijn grenzen en hartslag en ademhaling.

Deze ochtend was ik wel content dat ik het onderspit niet hoefde te delven. Tegelijk geef ik eerlijk toe dat ik zonder Annelies en Joke trager gelopen zou hebben. Ik ben hen dan ook dankbaar dat we samen liepen.

Maar toen ik thuiskwam, heb ik een halfuurtje in de zetel geslapen.  Dat gebeurt nog zelden na een tienmijlenloop. Gelukkig kon ik het me permitteren dankzij de Dag van de Arbeid, wat vandaag in België een vrije dag is.


Gisterenochtend had ik met twee dochters drie kwartier core power oefeningen gedaan. Het is te zeggen: zij deden wat mee, speelden dan voor coach en van huisje-tuintje-mama. ’s Namiddags was er schoolfeest en één plekje te weinig in de gezinswagen wegens extra vriendjes waardoor ik kon profiteren van een verplaatsing per fiets goed voor 26 km. Twee keer 13 km langs het zeekanaal richting Oostende op asfalt wat een saaie doch snelle rit had moeten zijn. De klikpedalen zouden weer wat vertrouwder worden en de beentjes blij met wat spinning. Maar ik ben weer een ervaring rijker. Laterale, harde windstoten op een mountainbike van 12 kilo terwijl je aan misschien wel 35 km/u met klikpedalen (nu nog stress) naast een kanaal rijdt, doet je hart wat sneller pompen.


Anderzijds gaat het fietsen me goed af op fysisch vlak. Ik denk dat ik een betere fietser dan loper ben maar ik moet nog leren de angst overwinnen bij het technisch off road mountainbiken. En nog vele kilometers met klikpedalen malen voor ik niet meer gillend val in brandnetels, doornstruiken of minder zachte ondergronden op een MTB-parcours.

Vuurdoop mountainbike

Zie mij daar staan met mijn lumineus idee om te beginnen technisch mountainbiken met veel hoogtemeters. Zonder enige ervaring en met meer hoogtevrees dan een gemiddelde persoon.

Gelukkig is Runcoach.be van alle markten thuis en heeft hij een pak ervaring op de mountainbike waar ik vandaag dankbaar gebruik kon maken. In afwachting van mijn eigen trailfiets huurden we een exemplaar in Middelkerke. Zonder klikpedalen en zonder koersbroek met zeemvel. Auch.

Maar ik had er zin in. Hij heeft me leren ultra trail lopen en zo heb ik mijn hoogtevrees in de bergen de baas gekunnen. Met die fiets zal het ook wel lukken.

Dertig km leek me als beginner ideaal om mee te starten.  Bij het bestuderen van het bord aan de start was ik danig naar de te volgen weg aan het kijken. Dat het hier een parcours met drie sterren betrof ontsnapte aan mijn analyserende blik. Dat er een classificatiesysteem voor de moeilijkheidsgraad bestaat, wist ik op dat moment nog niet. Nog nooit van gehoord. Eén ster voor de beginnende, twee sterren voor de meer ervaren mountainbiker en drie voor de – euh – sportieve ervaren bikers. Dat zag ik pas nadien maar merkte ik al gauw. 

Met vallen en opstaan.

We doken al snel de duinen in. Ik slaakte gilletjes die ik niet kon onderdrukken. Runcoach.be beweerde dat ik lijkbleek zag van de schrik. Dit kan ik niet. Dit durf ik niet. En zachtjes gillen. 

Het ging zo: smalle single track paadjes duin op en duin af in mul zand waar je soms aan kon ontsnappen door op de zijkanten met duingras te rijden. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg was, slingerden de smalle paadjes in haarspeldbochten, zowel in de afdalingen als in het klimmen. En ook: die boompjes, struiken, boomwortels en takken. Het leek wel of ik in een computer game terecht gekomen was. Razendsnel je stuur mikken, versnellingen vergooien, achter je zadel hangen en vooral enkel op je achterwiel remmen. OMG wat een voortdurende adrenaline gepomp was dat??

Na vijf kilometer was ik vier keer gevallen. Twee keer met die fiets op me en twee keer zonder extra klappen van stuur of pedalen op mijn benen of handen.

Ontspan je wat meer voor de foto, zei Runcoach.be. Ja, hallo, dacht ik. De zenuwen gieren door mijn lijf. 

Toen plaatste ik mijn hand in de zij, klaar voor een update van mijn mind set. Ik ga mij hier niet laten doen door wat duinen, bochten en zand, dacht ik. Ik was klaar om te vliegen als het moest.

Ik overwon de schrik en volgde mijn instinct. Naar beneden, afremmen, goed mikken tussen de boomstammen, kordaat het voorwiel over de boomwortels en takken heffen en blijven gaan!

En dan ineens kwamen we in de polders terecht waar we een plat stuk langs een kanaal volgden. Plat maar irritant hobbelend. Het was gras over dikke kiezelstenen. Runcoach.be dacht dat ik moe was maar het was mijn achterwerk dat brulde van de pijn. Miljaar. Is dat zadelpijn? 

Gelukkig liet een volgend stukje met asfalt en beton toe om te bekomen van de hobbels. 

Na 30 km mountainbiken voelde ik mij dronken van het vele slingeren, doorvliegen en op en neer gaan maar de dorst was niet gelest na deze eerste keer. Deze sport zal samen met kajak een mooie aanvulling op trail running worden.

Nu nog mijn eigen fiets afhalen. En klikpedalen, helm en koersbroek.

Maar morgen wil ik graag een halve marathon lopen want hoewel ik zaterdag gelopen heb, lijkt het alweer een eeuw geleden. Ik voel mij momenteel een overspelige bedrieger.

Eerste opleidingsdag Trailrunning Managers

Gisteren waren we vroeg uit de veren om rond 7u naar Paal (Beringen) te vertrekken. De afspraak vond plaats in een vergaderzaal van Flanders Bike Valley.

Management coach Geert Byttebier van White Bull Management wachtte ons op voor een veelbelovende voormiddag met als thema Grensverleggend Leiderschap.


Geert is zowel economist als psycholoog en coacht middle en senior management bij bedrijven en de overheid. Op sportief vlak legt hij de lat voor zichzelf niet laag. Hij volbrengt volledige Iron Man triatlons.

Uiteraard ga ik zijn volledige discours hier niet uit de doeken doen maar wel een tipje van de sluier oplichten. Ik som hiervoor enkele zinnen op die bij mij zijn blijven hangen.

  • Een ambitieuze, realistische en verantwoorde uitdaging goed leren doen, leidt tot een positieve ervaring.
  • De kracht zit in het spanningsveld van de generatieve complementariteiten.
  • De beslissing toch iets te doen waarvan je vreest het misschien niet te zullen kunnen, neem je omdat je iets voor jezelf uit de ervaring wil halen.
  • Transformatie en groei gebeurt in de loops op het pad naar je doelstelling dat lineair noch progressief verloopt.
  • Duursport doet je mentaal groeien om met tegenslagen te leren omgaan.

Hij leidde ons op een boeiende manier in tot de cultural values van Richard Barret en de competing values van Robert Quinn. Daarbij betrok hij het referentiekader, de drijfveren en de doelstellingen van de deelnemers.

Na een gezonde lunch kleedden we ons om. Twee ingenieurs in de aërodynamica lieten ons de windtunnel testen. Normaal worden hier enkel professionele wielrenners en hun racekledij getest maar wij huurden de accommodatie zodat de Trailrunning Managers konden proeven van deze unieke ervaring. De wind kon opgedreven worden tot 110 km/u maar wij vonden 40 km/u voldoende.


Uitgewaaid waren we klaar voor een wandeling en looptraining op de terrils van Koersel, dat is ook Beringen. Onder een prachtige zonnetje trotseerden we 300 positieve hoogtemeters in een kleine 5 km-loop. Het leukste deel waren zoals altijd de afdalingen. Het kind in je wordt terug wakker tijdens het trail lopen. In je mind set schakel je over van het slagveld  (het moet) naar het speelveld (het is leuk). Het spanningsveld met de juiste focus om toch goed te presteren.