Novemberdagen

Het is zaterdag na alweer een drukke week en ik had zo’n behoefte aan rust die ik nergens vond tot ik op het water zat.

Alles lijkt door elkaar te vloeien in een vakantieweek voor de kinderen die slechts een schijnvakantie voor de moeder is. Ik schakelde nochtans mijn OOO in en werkte slechts één dag op de campus zelf maar toch beantwoordde ik gedwee het mailverkeer, regelde taken die onderweg waren blijven hangen en kon geen moment ontkoppelen. Zo niet barst anders volgende week de e-mail-hel los en zo willen we een reeds met stress doorweekte maandag niet starten, niet waar?

De rust vond ik deze week niet op een dun bevolkte campus, niet in de twee loopjes, niet in de core power, niet in ons huis en ook niet buitenshuis. Niet in de vroege ochtend en ook niet ‘s nachts. Dat is niemands schuld maar komt gewoon door het tekort aan uren op een dag.

Nochtans straalt november weinig anders uit behalve rust. De natuur lijkt zo doods. De zomer volledig op zijn einde en het mooiste van de herfst is al weg.

Toen ik vanmorgen voor dag en dauw stond te strijken en daarna een hele ochtend in de keuken doorbracht om af te wassen en koken met een korte wiskunde break in de kamer van een dochter en een kleerkast analyse bij een andere dochter, wist ik dat zodra de kinderen deze namiddag naar de scouts zouden gaan, ik via een loopje door het Minnewaterpark naar de kajakclub zou gaan.

Helemaal alleen. Solo in mijn nopjes. Omringd door water en bijna kale bomen. Bijtanken om weer voort te kunnen doen.

#sportersbelevenmeer

Mick Jagger zingt een liedje dat regelmatig door mijn hoofd spookt. You can’t always have what you want. Je kan dat in meerdere opzichten beschouwen. Kiezen is verliezen of ook: soms wil je iets kiezen dat niet lukt. Soms sla je de bal mis. Dat moet je leren aanvaarden. Tenzij je opnieuw probeert om toch te slagen in je opzet.

Hierover zal ik het deze keer niet hebben. Ik ken mijn sportieve grenzen maar al te goed. En ja, dat doet soms zeer ook al ben ik blij met wat ik wel kan.

Over dat kiezen is verliezen. Een dag telt maar 24 uren en dat is voor mij persoonlijk te weinig. Zo veel dat ik wil doen maar zo weinig tijd. Eergisteren liepen weer heel wat atleten een (halve) marathon, o.a. in Brugge. Ik ging naar de start om enkele lopers aan te moedigen na een zeer korte zaterdagnacht. Zelf meelopen zou onverantwoord geweest zijn en ik had die dag een familiefeest bij ons thuis maar wat een heimwee borrelde op! Eigenlijk had ik ook willen meelopen in eigen stad. Zelfs al was het parcours lelijk buiten de binnenstad.

Maar ik heb een keuze gemaakt. De keuze om een postgraduaat Digital Marketing te halen waarvoor ik sporttijd opoffer. Een academiejaar geen zware wedstrijden. Focus op de studies. En nog steeds in de eerste plaats het gezin en de job en het bedrijf. De truc zal zijn om mijn sporthartje op te halen aan de kleintjes. Zoals deze Fartlek op een herfstige maandagochtend in het Minnewaterpark toen alle kinderen naar school vertrokken, nog net voor het werk begon.

Want – echt waar – #sportersbelevenmeer

Into the wind

  
Witte schuimkopjes manifesteren zich massaal op de Noordzee. Zeilen zou nu niet voor watjes zijn. Strakke wind uit het noord-oosten heerst over land en zee. Ideale omstandigheden voor een voorbereidende training met Runcoach.be voor de zware opdracht die we volgende zaterdag gaan volbrengen. De North C Trail waar we 31 km (ik) en 50 km (Runcoach.be) mul zand en duinen gaan trotseren. Hij deed het vorig jaar al en behaalde een mooie plaats. Ik zal het op mijn gemak doen – tijdslimiet is 6 uren – en vooral opletten dat ik geen blessures oploop. Dat heb ik enerzijds beloofd en anderzijds ben ik me goed bewust van mijn grenzen. Prestatielopen is niet voor mij weggelegd en daar heb ik vrede mee. Ik loop enkel omwille van het lopen zelf. Een zondagsloper. Een plezierloper. 

De voorbije twee nachten brachten we door op een zeilboot. Altijd avontuurlijk en met een vakantiegevoel maar mijn bekken is telkens nogal stram bij het ontwaken. Maar tijdens het lopen deze ochtend was dit gelukkig geen rem. We startten om half negen, goed ingepakt tegen de koude wind.  

  
Op de pier leken we even weg te waaien maar zo was het lopen een spel. 

Niets zo zalig als lopen op het strand bij laagtij want dan kan je behalve genieten van de pracht van een groot leeg strand, springen over de zeeslootjes.  

 

Met wind mee was het dansen en huppelen. Tegen wind was het boksen en beuken. Maar ik was zo blij dat ik eindelijk weer kon lopen. Normaal was de training voorzien voor gisteren. Helaas ontwaakte ik toen met barstende hoofdpijn en braakneigingen. Weerslag van een drukke werkweek. Lopen was niet aan de orde. Maar ik wist: morgen is een nieuwe dag. Vol kansen.

  

Rondjes in het park

  Sommigen pikten reeds op dat mijn rechterknie sinds vorige zondag pijn deed aan de patella. Enkel tijdens het lopen. Dat wierp een kleine schaduw over mijn dinsdagavondloopje en bosloopje van vrijdag. Tijdens de zwem- en powertrainingen voelde ik er niets van. De impact van tot 7 maal je lichaamsgewicht op je knieën te drukken bij het lopen, heeft duidelijk een spoor nagelaten.

Toch wat discussie tussen Runcoach.be en mij over pijntjes en blessures. Waar de grens ligt. Hij pleit voor voorzichtigheid. Ik sla tilt door het gebrek aan kilometers vreten dus wil doorbijten doch de vrees mijn marathon niet te kunnen lopen dwingt mij hem te gehoorzamen. 

Geen lange afstanden gedurende minstens een week. 

Om te huilen, vind ik dat. Want is het niet zo dat wanneer je pijn voelt maar toch kan blijven lopen omdat het niet ondraaglijk is, men van een pijntje spreekt? Pas als je erdoor niet kan lopen, het een blessure betreft? Desalniettemin wil ik nog jaren blijven lopen dus volg ik de raad van mijn coach op. Stel je voor dat het verergert. Volgens hem zit ik voor op het marathon trainingsschema dus is er geen enkele reden tot stress.

Tot en met vrijdag elke dag slechts 15 tot maximum 20 minuten lopen. Elke dag versterkende oefeningen voor de quadriceps, genre de stoel en squads. Plus streching voor de quadriceps. 

Gisteren niet gelopen en enkel de quadriceps sterker gemaakt. Vanmorgen met vier van de kinderen naar het park gegaan. Ze moeten tenslotte buiten komen. Ik heb rondjes in het park gelopen zodat ik hen bijna voortdurend kon zien in de speeltuin. Het was ook maar 20 minuten. Zo vallen rondjes best mee. Maar nu komt het:

Mijn knie deed helemaal geen pijn!

Ligt het aan de lichtere training van de voorbije week? De 2 voorbije nachten van eindelijk nog eens meer dan 6 uren slaap? De hersteldrankjes van Runcoach.be zoals guldenroedethee met peper, gember, curcuma, wilgenbast en duivelsklauw? Het tijgerbalsem?

Of misschien had die knie wat tijd nodig, trok hij aan de alarmbel en hebben we goed geluisterd. Nog even rustig aan deze week.