FOMO

Ondertussen heeft de Intel Core i7 processor in mijn hoofd me de voorbije tien dagen net niet ontgoocheld – het kleinood is dan ook geschapen voor zware toepassingen – en is mijn lijf herrezen als een feniks uit de as.

Hoe eerlijk moet je zijn? Ik moet helemaal niets en hou niet van schone schijn. Je moet succesvol zijn en als je het niet bent, moet je doen alsof. Duh?

Vorige week kwam mij ter ore dat mijn blog de laatste tijd anti-reclame voor Runcoach.be zou zijn. Omdat ik er zo moe uitzie. Omdat ik dipjes heb. Omdat ik niet bruis van energie.

Ik steek het niet onder stoelen of banken dat het moeilijke weken zijn geweest. Dacht iemand nu echt dat Runcoach.be een toverstok had om het leven om te toveren in non-stop rozengeur en maneschijn? De realiteit is er en kan je voor een deel wijzigen maar vooral je ingesteldheid bepaalt je vermogen om gelukkig te zijn. Dat laatste kan je grotendeels vormen.


Bijvoorbeeld. Soms moet je jezelf verplichten iets leuks voor jezelf te gaan doen zelfs al ben je doodmoe van het werken. Dus vrijdagavond kwam ik om 19u30 thuis, zette mijn fiets weg en kleedde me om.

Mijn goede vriend Arne die ik wegens mijn drukte al veel te lang niet zag, trad op met zijn metal band in Oostende op doortocht naar London. Runcoach.be en ik hadden er deugd van. Ik voelde me sinds lang terug happy.

Dankzij de coaching heb ik in 2016 als extreem drukke mama van in de veertig ruim 1800 km gelopen waaronder een trail van 40 km, twee marathons en een ultra trail. Ik heb dus heel wat sportieve grenzen verlegd en werd daardoor op het werk productiever dan ooit. Maar ik heb ook geleerd om mijn grenzen te herkennen en gas terug te nemen zoals de voorbije dagen. Ik durf zelfs te stellen dat ik dankzij het lopen niet gekraakt ben onder de werkdruk. Dus meer dan ooit: laat u coachen door Runcoach.be en sta versteld hoe sterk jij bent!

Ik dacht een tijdje dat ik een blessure had waardoor ik het lopen on hold zou moeten zetten. Eerlijk? Het potentiële vonnis een hele tijd niet te mogen lopen, was met geen mentaal coachen te verzachten. Met een klein hartje trok ik naar de dokter. De diagnose van de huisarts luidde hamstrings / insertie tendinopathie *geen idee wat die slash daar doet*. Het goede nieuws: ik mag zoveel lopen als ik wil. Dat heb ik minstens 5 keer ter bevestiging gevraagd. Het slechte nieuws: lang zitten zal nog een hele tijd blijven pijn doen maar laat dat een reden zijn om veel rond te huppelen. Kinesitherapie zou de genezing kunnen versnellen. Helaas heb ik daar geen tijd voor. Als het had gemoeten zou ik zeker ruimte vrij maken in mijn drukke agenda. Maar ik ga niet toveren als het niet nodig is.

Dus ja, weinig geblogd doch wel gelopen. Twee keer 10 km. Nog steeds veel minder dan gewoonlijk maar ik moet eventjes niets op loopvlak van mezelf. Dat is ok.

Ik moet veel minder dan ik denk. Jezelf vanalles opleggen. Omdat je denkt dat het moet van Anderen. Of omdat je vreest niet meer mee te zullen zijn met de permanente informatiestroom. Dingen missen. FOMO. The fear of missing out waardoor je slaaf bent van je mailbox, Messenger of heel je smartphone. Het blikveld versmalt elke dag de hele dag door naar 35 vierkante centimeter scherm. Wijde horizonten om te lopen heb ik nodig, geen permanente aanwezigheid van devices die de focus versplinteren en het waanidee van succesvol multi-tasken voeden.

Maandag heb ik e-mail, Facebook, Messenger, Twitter en Instagram van mijn iPhone gezwierd. Wat een rust in mijn hoofd. Wat een vrijheid. Mijn inwendige Intel Core i7 moet niet steeds op volle toeren draaien.

Vuur aan de schenen 

Zondagavond begon het te regenen net op het moment dat ik tijd had voor mijn eerste marathon looptraining. Het werden bijgevolg 15 natte kilometers langs het kanaal richting Gent. Hierbij testte ik voor de eerste keer met mijn TomTom sporthorloge de optie ‘Doelen’ uit. Ik stelde de afstand op 15 km en mijn schermpje toonde procentueel hoeveel ik telkens gevorderd was. Zo duurde het tot 20% van de doelafstand tot ik pijnloos kon lopen. Die eerste drie kilometer leek het immers of beide scheenbenen in brand stonden. De oorzaak zal de trail van vorige week geweest zijn gevolgd door het drie dagen later 75 kilometer fietsen. Zoals ik had gehoopt was dit na 3 km verdwenen. Loopervaring heeft als voordeel dat er geruststellende voorspelbaarheid ontstaat.

Stiekem genoot ik van de regen en het daarbij horende dreigende licht. Ik luisterde hoe de regendruppels het wateroppervlak van het kanaal, het asfalt van het jaagpad en de bladeren van de bomen raakten. Dikke druppels vielen op mijn kap en kriebelden langs mijn gezicht. Ik rook mijn natte haren en het vocht dat overal in de omgeving aanwezig was. Al gauw bereikte ik Oostkamp en liep voorbij Moerbrugge tot mijn horloge aangaf dat ik 50% gevorderd was.

Rechtsomkeer naar Brugge. De gemiddelde snelheid van 9 km/u viel me wat tegen maar na een hele dag non-stop huishoudelijk werk vond ik het niet erg. Bovendien was het de eerste keer dat ik liep op een ademhalingsritme van 3 stappen in- en 2 stappen uitademen. Tot dan was ik de 4:3 ademhaling gewoon. Het duizelde even en werkte wat op mijn zenuwen om die 3:2 tot stand te brengen.

Vanmorgen ging het al heel wat beter. Er stond een loopje van 60 minuten op het programma. Die deed ik voor het werk aan hetzelfde kanaal maar met startplaats Stalhille en richting Oostende.

Het leek alsof er een duistere schaduw over de polders was gevallen maar vandaag viel geen enkele druppel uit de lucht. Dat het genieten was om vogels te zien en te horen. Wilde bloemen en ontluikende vlierbloesems hielden stand in dit barre weer en overal was het fris groen.

Na dit stukje mijmeren komen de feiten eraan. Mijn landkaartje en statistiekjes van vandaag:

stalhille10K

stats3105

 

Een nieuw begin

Tijdens het vieruurtje met de kinderen in het park, toen ze verstoppertje waren spelen en ik blootsvoets een momentje helemaal voor mezelf had, merkte ik tot genoegen dat mijn tenen zich bijna hersteld hadden van een lelijke periode. Ik heb bijna overal terug teennagels, hoera!

Want wie wil er peeptoes of sandaaltjes dragen met tenen zoals deze foto van november vorig jaar?


Er was geen voorhamer of Brugse kassei op mijn teen gevallen. Hier is sprake van een typische loperskwaal. Eergisteren vroeg een student mij nog raad bij het verzorgen en vooral voorkomen van blaren op de zijkant van de voeten, onder de grote teen. Been there done that. Daar heb ik ondertussen zelf geen last meer van dankzij eelt en mij op het lijf geschreven trailschoenen. Next level = teennagels verliezen. Hopelijk blijft student X er van gespaard.

Enfin, no pain, no gain en het hoort erbij. Geen lusten zonder lasten en de bluts met de buil.

Het volgende gedachtensprongetje op mijn matje op het gras in het park diende zich aan. Dringend tijd om terug te starten met marathon-training! Red alert.

Maar Runcoach.be liet mij nog niets weten over een nieuwe start. Dan maar zelf een schema opzoeken via de app Runkeeper. Runkeeper zei: “Vier looptrainingen per week en je moest al een week bezig zijn om marathon-proof te zijn op nineeleven.” Oeps.

Terug thuis met de kinderen zei ik langs mijn neus weg tegen Runcoach.be dat ik maandag mijn nieuwe marathontraining opstartte. “Nee hoor, je start zondag al. Kijk maar in je mailbox. Je denkt toch niet dat ik je vergeten was?” Hij vroeg me ten stelligste om me niet te vergalopperen aan een standaard marathon schema wegens niet compatibel met mijn duaal leven als voltijds lector hoger onderwijs waarin nog eens een werkdrukverhoging volgt en als mama van veel kinderen. Of ik al vergeten was dat ik me twee jaar geleden op die manier na acht weken kapot gelopen had op een Runkeeper trainingsprogramma voor marathon?

Ik moest denken aan een ex-studiegenoot die me gisteren gemaild had. Hij heeft het te druk om naar believen te lopen en recupereert van een loopblessure. Hij volgt mijn loopavonturen en is ‘jaloers’.

We gaan geen opbod inrichten over wie het meest en het zwaarst werkt, maar ik durf toch te stellen het levende bewijs te zijn dat je ondanks een mega-druk leven wél een marathon kan lopen.

Dat de hele periode van voorbereiden zelfs een zegen is, een vluchtheuvel in die drukte. Dat ik de stress van werk en gezin bovendien beter meester kan. Of dacht hier iemand dat ik tijd op overschot had? Ik ben maar een gewoon mens van vlees en bloed. Het is te danken aan mijn coach dat ik dit gedaan krijg. Bel hem op 0473/311023, schrijf hem via info@runcoach.be en informeer je bij hem nu hij nog plaats heeft. Voor hij helemaal door B2B wordt opgeslokt. Het is hem gegund maar ik stel vast hoe tevreden zijn lopers zijn en hoop dat hij er nog een deel gelukkig kan maken.

Mijn hart slaakte een inwendig gilletje toen ik mijn mailbox checkte. Zondag mag ik terug starten. Met 15 kilometer. Nog twee dagen de beentjes koest houden en we zijn weer vertrokken.

Langeafstandslopen met borsten

Ik ken mannen die op een marathon hun tepels moeten afplakken ter perventie van bloedplasjes door de continue wrijving. We gaan geen namen noemen en neen, de mijne heeft er geen last van. Dat hij morgen 100 km zal trailen met open gewreven hielen is al lastig genoeg. Voor hem heb ik net grote Compeed en een alternatief erop bij de apotheek gekocht.

Zelf heb ik er geen last van maar sinds ik voorbij de 30 km loop, ervaar ik andere irriterende ongemakken. Schuurwonden onder mijn borsten en daar waar de bandjes mijn schouderbladen raken. Daarom heb ik bij Bergh het beste op de markt gekocht om morgen op de trail uit te testen. Een Zweedse Casall sportsbra met extra brede bandjes en een hoog stuk stof aan de zijkanten. De randjes voor armen en nek beloven zacht te zijn en de rekker onder de borsten zou ook vriendelijk zacht moeten zijn. We shall see.

Vraagje aan de dames: welke sport-bh vinden jullie de beste?


Update 23 mei 2016:

Ondertussen heb ik eergisteren de beha uitgetest tijdens een zonnige en zweterige Trail des Trappistes van 40 km met 920 verticale meter klimmen in Florenville en omgeving. Ik heb nergens schuurwonden dus op dat vlak krijgt hij tien op tien. De stof is ook prima qua vochtregulatie. Slechts één belangrijk nadeel stoorde me. Tijdens de snelle afdalingen ondervond ik onvoldoende ondersteuning. Aangezien ik dit niet opmerkte tijdens het vlak lopen, vermoed ik dat het enkel een afdalingsprobleem is. Een volgende test tijdens een volledig vlakke loop zal raad brengen.

Ondertussen raadde marathonloopster Dorien me dit aan: een beschermende crème van Overstims.

13256425_1259023557459731_355303997644611530_n

Marathon in mineur


Waar moet ik beginnen met het verslag van mijn eerste marathon, de Marathon Zeeuws-Vlaanderen? Gisteren heb ik hem eindelijk gelopen dus mijn droom is verwezenlijkt. Helaas was het een vijf uur durende nachtmerrie. Correctie. Het begon goed en het finishen met dochter Emma die een eindje meeliep, was fijn.

Het zijn mijn geest en mijn lichaam die faalden maar een drietal factoren hebben me niet bepaald geholpen.

Ten eerste werden we vrijdag, uitgerekend de dag voor de marathon, onterecht met zorgen opgescheept. Geen idee of anderen het van zich af zouden kunnen zetten maar zelf ben ik zo gevoelig dat mijn functioneren blokkeert in dergelijke situaties en ik buikpijn krijg. Donderdagnacht lag ik nog wakker van de zenuwen. Vrijdagnacht van het verdriet en de vraagtekens.

Toch stond ik gisteren met voldoende moed op om naar Nederland te vertrekken. Vrienden haalden ons op en Emma ging mee. Aangekomen in Hulst regende het pijpenstelen maar gelukkig stopte dit toen we startten.

Ten tweede. Ik was nerveus en liep in een cocon waar ik probeerde alles buiten te sluiten. Ik leek weer toeschouwer van mezelf. Emotieloos en vervreemd. Tot 10 km ging het best goed maar genieten kwam er niet aan te pas. De natuur was prachtig maar het weer bar door tegenwind en het parcours loodzwaar. Gras, modder, aarde en soms asfalt.

mzv1

Ten derde. Rond 15 km begon mijn maag vervelend te doen en na 17 km kromp hij zo samen dat ik moest overgeven. Niet goed maar ik hoopte dat de kous daarmee af was. Na bijna 20 km haalde Dorien, die ik de laatste week via de social media had ontmoet, me in. We liepen en praatten wat samen maar ik voelde me niet het fijnste gezelschap met mijn boodschap dat ik maagkrampen had en tegen een mentale opdoffer vocht. Over het overgeven zweeg ik uit schrik te horen dat ik beter zou ophouden. Het was best fijn haar in levende lijve te ontmoeten. Ze was zo opgewekt, positief en had een heel open blik. Laat mij maar, zei ik, ga maar! Omdat ik me ellendig voelde, was ik liever alleen. Ik zou toch niet kunnen blijven volgen.

Ik had net zoals gepland op 20 km mijn eerste gel ingenomen. Zonder sportvoeding rond 20 km is het moeilijk om lange afstanden te lopen want je glycogeenvoorraad geraakt uitgeput. Mijn maag verdroeg het niet goed en na een poos, toen ik water gedronken had bij de volgende voorraadpost, moest ik weer kokhalzen en overgeven.

Ik was nog maar halverwege, de moed was in mijn schoenen gezonken, kon het slechte nieuws van de vorige dag niet uit mijn lijf krijgen en voelde me compleet mislukt als loper. Als Michele en Emma langs het parcours stonden, zou ik de marathon afbreken. Maar ze hadden blijkbaar besloten om ons in Terneuzen aan de eindmeet op te wachten. Achteraf gezien maar best want Marc was blijkbaar hetzelfde van plan wegens pijn aan zijn been.

25 km ver en ik was leeg. Een auto zonder brandstof. Wandelen in plaats van lopen. Tweede gel inslikken op goed geluk. Natuurlijk protest van de maag. Deze keer was hij nog maar doorgeslikt of hij moest er al weer uit. Huilen en nu echt willen stoppen. Ik liep in een natuurdomein waar je niet kon stoppen en besloot bij de volgende voorraadpost te eindigen.

Achter me hoorde ik iemand afzien en overschakelen naar wandelen. Het was Tin. Nog iemand die op de sukkel was. Overal had ze krampen. In- en uitwendig. We wandelen samen. Terwijl ik nog aan stoppen dacht, zei zij: “Het is mijn eerste marathon en ik ga hem uitlopen!”

mzv2

Voor mij was dit een cruciaal moment. Haar vastberadenheid en de steun van zoveel mensen uit mijn omgeving, gaven me de kracht die ik nodig had om vol te houden.

Tot 38 km hebben Tin en ik afwisselend gelopen en gestapt. Soms samen, soms apart. We kwamen elkaar telkens weer tegen. Haar papa fietste mee op de stukken waar dit kon. Daardoor kon ik haar met een gerust geweten achter me laten.

Nog 4 kilometer, nog 2 km en dan plots liep ik het centrum van Terneuzen binnen. Emma stond klaar om de laatste meters met mij naar de finish te hollen. 5u en 7 minuten was ik onderweg geweest. Dit rampscenario had ik niet eens mogelijk geacht. Mijn coach ook niet.

Van de uitputting, schaamte en teleurstelling maar ook opluchting dat ik hem toch uitgelopen had, huilde ik als een klein kind. Achteraf vernam ik dat dit een zware marathon (veldlopen) is die dit jaar door de weersomstandigheden de zwaarste editie ooit was. En dat ik helemaal niet bij de laatsten was. Een schamele troost maar het helpt wel.

Genoeg getreurd. We zijn een dag verder. Volgende keer beter. Dat zal op nine-eleven zijn. De In Flanders-Fields-Marathon lonkt.


Veel dank aan de heer Paul Compiet die de lopers tijdens de Marathon Zeeuws-Vlaanderen fotografeerde. Beide loopfoto’s in deze blog komen van zijn Facebook-pagina.

Slapende ledematen

  Tussen twee regenbuien heb ik gisteren – eindelijk – weer kunnen lopen. Eenzaam en in mijn nopjes gestaag de prachtige polders doorkruist. Alle kleuren van de ondergaande zon manifesteerden zich. Ik leek wel uitverkoren.

 Traag maar toch 13 km. Gemiddeld 9,21 km/u. Maakt 1u24. De laatste 5 km liep ik voorzichtig aan 10 per uur maar in het begin dook een euvel op dat twee jaar geleden ook roet in het eten kwam gooien. Dat van de slapende ledematen. 
Na 3 km begon het met de rechtervoet. De tenen lijken plots verdwenen. Dan de voet, de enkel, het onderbeen tot aan de knie. Alles slaapt en het voelt alsof ik een kunstbeen heb. Ik voel geen enkel contact met de grond. 

Deze keer bleef het enkel bij het rechterbeen maar twee jaar geleden liep ik soms 5 km met twee slapende voeten, al dan niet met vingers die zich daarbij lustig aansloten. Op den duur wist ik dat het vanzelf ophield na ongeveer 5 km lopen. Tussen km 3 of 4 tot km 8 of 9 heb ik ettelijke malen met slapende ledematen gelopen. De eerste keer was dat akelig en vreesde ik voor gebroken benen of verzwikte voeten maar daarna was het vooral een rem op een vlot loopje. 

Anyway, tussen twee regenbuien door heb ik gisteren in de vooravond de prachtige polders doorkruist. Alle kleuren van de ondergaande zon heb ik ingeademd. En de stress? Die heb ik uitgeademd.