Canitrail met Duitse Herder

Roodkapje met de wolf in het bos maar dan de niet-agressieve versie. Zo voelde ik me deze morgen toen ik 6 km trail running in de bossen van Stavelot deed met 170 positieve hoogtemeters en een gehoorzame hond naast me. Uiteraard aan de leiband.

Gedurende 38 minuten zoefden we over een bladerdek met boomwortels en rotsblokken. Zelfs in de technische afdalingen liep ze perfect naast me zonder trekken. Ik was heel benieuwd hoe ze zich zou gedragen en vreesde op voorhand dat ze me naar beneden zou trekken maar ze bleef trouw naast aan mijn linkerzijde geleid door mijn tempo.

Dit is de eerste keer dat ik met een hond ben gaan rennen. Het smaakt absoluut naar meer! (Waar is de tijd dat ik bang was toen ik honden op mijn loopparcours ontmoette?)

Weather forecast for May

Weather forecast for May

https://trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/
— Lees op trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/

De trail run expedities in Groenland starten binnenkort en ik zal er dagelijks over bloggen vanuit België. Hoe dit kan, lees je hier.

Zondag bosdag

Het is zondag, kwart voor elf en ik lig in bad. Zo heerlijk onder het geurig badschuim. Studerende kinderen in huis en straks ga ik ook aan de slag. Mijn derde examen van Google voorbereiden en afleggen over Search Advertising. Gisteren ging het studeren voor geen meter vooruit. Ik was ’s ochtends enthousiast in de Google Analytics les maar eenmaal thuis kon ik me niet meer concentreren op de leerstof van Search. Wat was Enhanced CPC ook alweer? Hoe zat het met vanity URL’s, cloaking en en en. Waarom moest ik zo nodig bovenop mijn postgraduaat Digital Marketing nog een opleiding van Google er bij nemen? Het moet maar niet zo interssant zijn doch een digitale detox dringt zich aan. Help, ik ben overprikkeld door mijn devices en screens, mechanismen en dashboards. Ondertussen heb ik Facebook tijdelijk uitgeschakeld tot ik het woensdag terug nodig heb om advertentiecampagnes in te stellen. Dat helpt.

Stress en faalangst verminderen niet met het ouder worden. Bij mij althans niet. Gelukkig heb ik mij vandaag op voorhand kunnen ontspannen door te sporten. De wekker liep af om 7u30 maar ik was al een uurtje wakker aan het wachten tot het tijd was om op te staan. Ook dat hoort waarschijnlijk bij ouder worden.

Een koffie en gezonde boterham, vijf minuten yoga van Asana Rebel, de fiets op naar het bos om 12,5 km te lopen door de bevroren modder met Joke en Annelies. De waterplassen konden we niet ontwijken en hun dunne ijslaag kraakte als een glazen ruit. Ijskoude voeten ploeterden verder en we lieten het niet aan ons hart komen. Het totale gebrek aan betrouwbaarheid van onze metrics evenmin. Validiteit nul! Hoewel we voortdurend samen liepen, benadeelde Strava mij met een meting van 11,7 km en gaf Annelies het voordeel van 12,5 km.

Parcours18mei2018

Qua tempo een verschil van 6:07 versus 5:54. Bummer. Joke grinnikte want zij meet helemaal niets en was hiermee de zorgeloze van ons drie. Ik was teleurgesteld in mijn prestatie omdat ik voelde dat ik sneller liep dan 10 km/u maar mijn meting zei iets anders en ja, dat zuigt.

Misschien kan ik ook hier een digitale inkrimping overwegen. Waarom moet ik mijn loopjes meten? Waarom moet ik sneller dan 10 km/u rennen? Kan ik nog gewoon zonder druk rennen in het bos en eenvoudig genieten dat ik kan lopen?

Waar komen plots die bedenkingen richting digitale detox vandaan? Dat is in strijd met mijn studie en professioneel leven. Sinds drie weken gebruik ik de app Moment om mijn mobiel gebruik in kaart te brengen. De statistieken zijn ontnuchterend. Gemiddeld check ik om de 19 minuten mijn mobiel. Gemiddelde tijd per dag: 5u34. De machine heeft me overgenomen. Natuurlijk voel ik me opgejaagd en ervaar ik teveel druk van alles en iedereen om me heen. Ik kan wel gaan sporten om met rust gelaten te worden maar de tijd zonder mobiele connectie, moet drastisch omhoog. Back to earth. Exit iPhone.

Dus toen ik daarnet thuiskwam van het lopen en fietsen, liet ik het bad vollopen, deed ondertussen mijn core power oefeningen en besloot dit blogje in bad te schrijven maar mijn mobiel zou daarna de rest van de dag op mijn slaapkamer blijven liggen.

Voor u ook nog een fijne zondag!

Sparkles

De voorbije week heb ik drie keer gelopen en één HIIT-training gedaan. Een tijdje terug zou ik balen dat het niet genoeg is om mijn onrustige innerlijke mens te temmen maar nu geniet ik van elke minuut dat ik buiten ben en kan rennen in plaats van moeten, moeten, moeten. Hoe leg je uit dat het mogen gaan lopen in hectische tijden die je met huid en haar opslokken, een zegen is die ervoor zorgt dat je stand houdt in de storm?

Om te beginnen word je tijdens het lopen heerlijk volledig met rust gelaten. Geen e-mails, geen mag-ik-eens-iets-vragen, geen zou-je-hiermee-kunnen-helpen, geen was plooien, niet opruimen, geen puberstreken, geen negatieve berichtgeving.

Ondertussen kom je buiten, liefst in velden en bos, om zuurstof te ademen en een overvloed aan herfstkleuren en -geuren tot je te nemen. En kleine zoogdiertjes voorbij te zien stuiven. Invasief exotisch of niet, ik vind het romantisch, melig als ik ben.

Bovendien verbrand je de nodige calorieën en is een mens niet gemaakt om stil te zitten, iets wat in moderne tijden met schermen alom en virtuele werelden te veel gebeurt. Je neemt plaats voor je al dan niet mobiele monitor en voor je het weet heb je uren gezeten. Zitpijn krijg je er gratis bij. In mijn geval heb ik na tien minuten prijs. Een schouderblessure desnoods als je foutief de muis bedient. Om maar te zwijgen over de ogen.

Als je in aangenaam gezelschap loopt, komt het sociaal beestje ook aan zijn trekken. Dan ben ik in mijn contact met anderen eens niet de docent, de mama of digitale marketing machine van Runcoach.be maar gewoon mijn lopende zelve.

Donderdagmorgen voor het werk liepen we met drie de toer van de Brugse Vesten. Daniel van de kajak-club, Joke en ik. Heel tof want ik luisterde graag naar zijn Stockholm must sees voor Joke en de kano-avonturen van het voorbije weekend in Frankrijk. Dat ze ver moesten rijden om het water te vinden. En de vooruitzichten op het club weekend in de Ardennen en een 150 km lange kanotocht in Zweden die hij deze zomer wil maken. Ofschoon ik niet meekan op de weliswaar prachtige meerdaagse uitstapjes met de club, voel ik mij daar toch erg welkom. Het is een warme, gezellige bende en ik voel mij daar thuis.

Zaterdagmorgen liepen Kristie en ik haar vaste parcours van thuis. Voor mij helemaal nieuw en verrassend mooi. We liepen langs de reusachtige gevangenis naar het zeekanaal in de buurt van Varsenare langs vurige astervelden en dan door de Koude Keuken op een Finse piste. Ik was daar nog nooit geweest en kende die locatie enkel van naam omdat de kinderen er soms gaan sporten met school en ik onlangs een halve belofte maakte om daar eens te gaan badmintonnen. Neen, vergeet niet wat ik beloof maar veel geduld is aan de orde.

Vanmorgen hadden we met een vijftal loopmaatjes een afspraak in het bos. Toen ik om kwart na zeven op mijn telefoon keek, zag ik de eerste annulering, dan algauw de tweede en tegen vertrektijd de derde. Geen idee of dat was omdat het zaterdag te leuk was geweest of omdat het katten en honden regende. Onze zaterdagavond was fantastisch leutig geweest met vrienden en de kinderen op een scoutsfeest en de regen is natuurlijk voor iedereen even koud en nat. Geen probleem natuurlijk, maar wel spijtig want ik keek er naar uit om in het ongeveer zelfde olijke gezelschap van vorige zondag te rennen in de Brugse bossen. Moe en harde regen of niet, niets zou mijn strak plan in de weg staan. Ik haalde met binnenpret – zie foto bovenaan – mijn stalen ros van de koer om naar Tilleghembos te rijden waar Annelies – hopelijk – als enige overblijver zou verschijnen. Want afzeggen is soms toevallig doch tevens besmettelijk.

Ik hulde me in regenbestendige kledij voor de fiets en kwam met kletsnatte voeten aan in een leeg bos met lege parking. Misschien was ik toch de piekenzot van ‘t spel…

Net toen ik in mijn eentje zou aanzetten, reed een lichtgrijze auto de parking op. Annelies en haar echtgenoot Michael stapten uit. Alzo werd het een modderige bosloop met drie. Annelies trok na een zestal kilometer aan het treintje want zij liep iets te snel voor haar man en ik om haar tempo te kunnen aanhouden. Ik denk dat we heel goed zuurstof en herfsttaferelen konden bijtanken. Dat ik de rest van de dag na een warm bad opruimde, de was deed en streek, was helemaal niet erg. Integendeel.

Hagelbui in het bos

Terwijl het gezin zich nog in dromenland bevond, sloop ik weg uit een nog verkeersluw Brugge naar een loop-date-met-zes. Joke, Annelies, Kristie, Lieven en Vincent zijn allemaal op één of andere manier in de Facebook loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge terecht gekomen. Mensen samenbrengen om iets fijns zoals een frisse bosloop te doen, gelukkig word ik daarvan.

Het is bijna een vaste zondagse traditie geworden om in de vroegte de Drie Kastelenroute in de Brugse bossen te rennen. Eerst liepen we samen tot de bliksem en donderslagen in een zompige grasvlakte tussen Tillegem en Beisbroek de wolken deed openbarsten. Ze braakten hagelstenen die hard op mijn knikker en dijen kaatsten. Tijd om even met Kristie onder de eerstvolgende boom een korte lachpauze te houden en de anderen door te laten lopen.

Vanaf dan was het dubbel goed uitkijken waar we de voeten neerzetten. Uitglijden zou de pret bederven. Ofwel lagen er een laag ijsbollen ofwel ijskoude waterplassen. En toch zeiden we meermaals blij hoeveel deugd het deed buiten in de natte kou maar omhuld door de warmte van het lopen. Dat ik bij mijn thuiskomst klappertandde en een uur nodig had om terug een normale lichaamstemperatuur te krijgen, hoorde er bij. Die gekke moeder, zag ik de kinderen denken tijdens hun ontbijt.

De rest van de dag was organisatorisch, inclusief de was plooien tijdens Shalane Flanagans laatste 4 kilometer op de New Yorkse marathon. Ik zag haar perfecte lichaam als een sierlijke loopmachine de zege binnen halen in 2u26. Haar ogen en mond weerspiegelden de extreme inspanning en ik vroeg me af wat er die laatste kilometer door haar hoofd ging. Ze liep door het lint en dan volgde de ontlading, de opluchting, de overwinning. Welverdiend en veertig jaar geleden dat er nog eens een Amerikaanse dame deze wedstrijd won.

De Belgische Koen Naert werd achtste met een tijd van ongeveer 2u15. Dat moet ik nog checken en verbeter me gerust. Ik zal u dankbaar zijn voor de hulp.

Het zijn allemaal sporthelden ondanks dat er maar één de eerste kan zijn. Ik hou meer van het feest dan van de competitie.

Op aanraden van en met Joke ga ik dit jaar trouwens nog een trail meepikken. Kwestie van het niet af te leren. De Natuurloop Zonnebeke op 17/12. Omdat het past en mijn agenda weer een beetje opfleurt.

Zand ploegen en de wind trotseren

Zondag was de tijd rijp en beschikbaar om een lang gevecht met de elementen te trotseren. Water van de zee, lucht in de vorm van harde wind, aarde van zand en het vuur? Dat zat vanbinnen.

De Putters uit Oostkamp – geen bende vogelspotters noch motards – organiseerden Oostende – Duinkerke – Oostende. Op het strand. Goed voor 100 km krachttraining, zeker als je zoals ik maar één paar buitenbanden voor alle gebruik hebt. Maar dat ontdekte ik pas nadien toen iemand mij Victoria Tattoo Light banden met 1.2 druk aanraadde.

Onmiddellijk na de start reed ik al gauw voorlaatste. Ik kon nog een drietal golfbrekers mee in groep oversteken maar daarna waren ze foetsie. Een aantal renners waren dan ook echte profs zoals Cédric Defreyne die toevallig een student van mij is en niet toevallig profwielrenner bij EFC-L&R Vulsteke U23 Cycling Team. Kopwind aan 6-7 Beaufort duwde mijn gemiddelde snelheid naar 10 km/u voor de eerste 50 km.

Het zand lachte me uit en de zeewind floot me na. Ik vreesde een platte band te ontwaren maar het was mijn wiel dat permanent in het zand gezakt was waardoor de platte band gezichtsbedrog was. Heel soms hoopte ik dat hij echt plat was. Dan moest ik wel stoppen en de tram terug nemen naar Oostende. Maar ik had zo mijn redenen om mezelf te pushen naar het walhalla van zand en zout.

Ik had het mezelf gegund. Dat ik nog eens op het aantrekkelijke randje mocht balanceren van een mentaal hindernissenparcours tijdens een ultra duursport in een woeste, prachtige speeltuin die mij helemaal zou opzuigen. De volgende nacht zou Runcoach.be immers naar zijn wildernis vertrekken om te traillopen met Dixie Dansercoer. Hij Groenland, ik de Noordzee.

Ik had het mezelf beloofd. Dat sterke gevoel van door te zetten, in jezelf te blijven geloven in het diepste dal wanneer je twijfelt of je toch geen Don Quichote bent. Ik wist dat ik gewoon moest volhouden en niet flippen omdat het vloed werd, maar gewoon de Noord-Franse duinen moest induiken. Ik wist dat achteraf de roes van ongeloof, tevredenheid en trots zou komen.

De strandstrook tussen Zuydcoote en Duinkerke werd alsmaar smaller en het zand onberijdbaar. Sommige duinen hadden steile betonnen muren als een soort dijk aan het strand. Daar kon ik met mijn fiets niet op- of afklimmen. Dat ik maar gauw 50 km op de teller had, dan kon ik omkeren en de wind weer het hof maken in plaats van te verwensen.

Hoe lastig het soms was, ik genoot van de eenzaamheid op het strand en in de duinen. Het Noordzeestrand was 100 km lang van mij. Het was zondag en ik was op reis. Solo. Als een kleine ontdekkingsreiziger kwam ik terug thuis uit een andere wereld. Vuil, met rode wangen en voldoende positieve vibes om een hele week te overbruggen. Want natuurlijk droom ik ook van Groenland en Antarctica. 😉

De bossen roepen

Het is geen geheim dat mijn energiepeil sinds september in een dip zit. Erg is het evenmin. Ik weet immers dat de tijd zich in cycli van op- en neergaan beweegt. Zoals een trail run of mountainbike rit in de Ardennen. First things first en soms zijn er flessenhalzen waardoor gezin en werk geduwd worden maar de fles toch verstopt. Of zoiets.

Bon. Probleem was natuurlijk dat we voor de HouffaRaid aan het trainen waren en geen extra tijd of energie aan de etmalen konden breien. Trainingstijd in sterk heuvelachtig gebied op de mountainbike die mijn maatje en ik hard nodig hadden om de zware offroad klimpartijen onder tijdsdruk meester te kunnen.

Twee weken geleden reden Kelly en ik naar Houffalize om het mountainbike parcours uit te testen. Doodmoe – ik viel de avond ervoor op restaurant aan tafel in slaap op nota bene mijn eigen verjaardagsetentje – maar met het voornemen dat er misschien nog uitgerust kon worden tegen race day. 960 positieve hoogtemeters op 25 km. Na 10 kilometer was het vet meer dan van de soep. Ik trilde van angst en frustratie. Dit was onmogelijk voor ons en we besloten dat we niet zouden starten op de HouffaRaid op 8 oktober.

Vandaag dus. Ondertussen hadden Runcoach.be en ik wel het hotel geboekt voor vier. Want vrienden zouden meekomen om te supporteren en te helpen met materiaal. Gisteren zijn we toch vertrokken met het voornemen er een gezellig, sportief weekend van te maken zonder druk, zonder moeten maar enkel met mogen.

We hebben twee keer hetzelfde mountainbike parcours vanuit Bastogne gereden. Een keer gisteren ter verkenning met zijn tweeën en een keer deze ochtend met zijn vieren. 338 positieve hoogtemeters op 27 km. Een derde van de hoogtemeters van het eerste MTB-deel van de HouffaRaid. Het mocht eens klein en helemaal niet uitputtend zijn. Geen schip is vergaan. Ik heb zo intens genoten van het samen iets leuks doen op een ontspannende manier zonder prestatiedruk.

De velden waren drassig en groen. De lokroep van de herfstbossen deed zijn werk. Zuurstof en een zee van paddenstoelen. Voor het eerst in weken voelde ik dat ik uit het slop geraakte en terug op mijn positieven kwam. Daarvoor waren enkel een mountain bike en modderplassen nodig. En het warme gevoel van liefde en vriendschap.

Voor en na (😉):