De keikop

Vanmorgen startte ik om vijf voor acht een loopje want om acht uur hadden Daniel en ik afgesproken, op de plek van deze foto, om rond Brugge te lopen. Brugge is een ei met een extra looplus.

Als ik niet had afgesproken dan was ik zeker niet vertrokken. Ik was moe – surprise – en mijn lijf was gisteren in de late avond deskundig gekraakt door Osteo Tom. Hoe super die man dat steeds doet, toch blijft dat bij mij een paar dagen in het lichaam hangen.

Onmiddellijk waarschuwde ik Daniel dat het geen snelle loop zou worden. Het werd lopen met zuchten en blazen. Ik probeerde me te concentreren op de kano-verhalen en niet toe te geven aan de duivelsverzen in mijn brein die de spot dreven met mijn slepende loopstijl op deze donderdagmorgen.

Na 8,5 ellenlange kilometers kwamen we aan de Coupure waar Daniel moest afslaan en de duiveltjes stelden voor om het resterende stuk te wandelen. Omdat het lopen me zo moeilijk afging, koos ik resoluut een andere optie. Ik zou doorlopen tot ik 10 km had.

Peanuts in andere omstandigheden dus zo bijzonder was dat niet. Maar in deze context van balen borrelde dus weerstand tegen het belemmerende brein op. Ik weigerde me over te geven aan de gemakkelijkste keuze (stoppen) maar bundelde mijn hele wezen tot een innerlijke kracht die korte metten maakte met dat flauwe getrut. Het zouden 10 kilometers worden in 62 minuten. Punt uit.

Knipsel

Zand ploegen en de wind trotseren

Zondag was de tijd rijp en beschikbaar om een lang gevecht met de elementen te trotseren. Water van de zee, lucht in de vorm van harde wind, aarde van zand en het vuur? Dat zat vanbinnen.

De Putters uit Oostkamp – geen bende vogelspotters noch motards – organiseerden Oostende – Duinkerke – Oostende. Op het strand. Goed voor 100 km krachttraining, zeker als je zoals ik maar één paar buitenbanden voor alle gebruik hebt. Maar dat ontdekte ik pas nadien toen iemand mij Victoria Tattoo Light banden met 1.2 druk aanraadde.

Onmiddellijk na de start reed ik al gauw voorlaatste. Ik kon nog een drietal golfbrekers mee in groep oversteken maar daarna waren ze foetsie. Een aantal renners waren dan ook echte profs zoals Cédric Defreyne die toevallig een student van mij is en niet toevallig profwielrenner bij EFC-L&R Vulsteke U23 Cycling Team. Kopwind aan 6-7 Beaufort duwde mijn gemiddelde snelheid naar 10 km/u voor de eerste 50 km.

Het zand lachte me uit en de zeewind floot me na. Ik vreesde een platte band te ontwaren maar het was mijn wiel dat permanent in het zand gezakt was waardoor de platte band gezichtsbedrog was. Heel soms hoopte ik dat hij echt plat was. Dan moest ik wel stoppen en de tram terug nemen naar Oostende. Maar ik had zo mijn redenen om mezelf te pushen naar het walhalla van zand en zout.

Ik had het mezelf gegund. Dat ik nog eens op het aantrekkelijke randje mocht balanceren van een mentaal hindernissenparcours tijdens een ultra duursport in een woeste, prachtige speeltuin die mij helemaal zou opzuigen. De volgende nacht zou Runcoach.be immers naar zijn wildernis vertrekken om te traillopen met Dixie Dansercoer. Hij Groenland, ik de Noordzee.

Ik had het mezelf beloofd. Dat sterke gevoel van door te zetten, in jezelf te blijven geloven in het diepste dal wanneer je twijfelt of je toch geen Don Quichote bent. Ik wist dat ik gewoon moest volhouden en niet flippen omdat het vloed werd, maar gewoon de Noord-Franse duinen moest induiken. Ik wist dat achteraf de roes van ongeloof, tevredenheid en trots zou komen.

De strandstrook tussen Zuydcoote en Duinkerke werd alsmaar smaller en het zand onberijdbaar. Sommige duinen hadden steile betonnen muren als een soort dijk aan het strand. Daar kon ik met mijn fiets niet op- of afklimmen. Dat ik maar gauw 50 km op de teller had, dan kon ik omkeren en de wind weer het hof maken in plaats van te verwensen.

Hoe lastig het soms was, ik genoot van de eenzaamheid op het strand en in de duinen. Het Noordzeestrand was 100 km lang van mij. Het was zondag en ik was op reis. Solo. Als een kleine ontdekkingsreiziger kwam ik terug thuis uit een andere wereld. Vuil, met rode wangen en voldoende positieve vibes om een hele week te overbruggen. Want natuurlijk droom ik ook van Groenland en Antarctica. 😉

#sportersbelevenmeer

Mick Jagger zingt een liedje dat regelmatig door mijn hoofd spookt. You can’t always have what you want. Je kan dat in meerdere opzichten beschouwen. Kiezen is verliezen of ook: soms wil je iets kiezen dat niet lukt. Soms sla je de bal mis. Dat moet je leren aanvaarden. Tenzij je opnieuw probeert om toch te slagen in je opzet.

Hierover zal ik het deze keer niet hebben. Ik ken mijn sportieve grenzen maar al te goed. En ja, dat doet soms zeer ook al ben ik blij met wat ik wel kan.

Over dat kiezen is verliezen. Een dag telt maar 24 uren en dat is voor mij persoonlijk te weinig. Zo veel dat ik wil doen maar zo weinig tijd. Eergisteren liepen weer heel wat atleten een (halve) marathon, o.a. in Brugge. Ik ging naar de start om enkele lopers aan te moedigen na een zeer korte zaterdagnacht. Zelf meelopen zou onverantwoord geweest zijn en ik had die dag een familiefeest bij ons thuis maar wat een heimwee borrelde op! Eigenlijk had ik ook willen meelopen in eigen stad. Zelfs al was het parcours lelijk buiten de binnenstad.

Maar ik heb een keuze gemaakt. De keuze om een postgraduaat Digital Marketing te halen waarvoor ik sporttijd opoffer. Een academiejaar geen zware wedstrijden. Focus op de studies. En nog steeds in de eerste plaats het gezin en de job en het bedrijf. De truc zal zijn om mijn sporthartje op te halen aan de kleintjes. Zoals deze Fartlek op een herfstige maandagochtend in het Minnewaterpark toen alle kinderen naar school vertrokken, nog net voor het werk begon.

Want – echt waar – #sportersbelevenmeer

De bossen roepen

Het is geen geheim dat mijn energiepeil sinds september in een dip zit. Erg is het evenmin. Ik weet immers dat de tijd zich in cycli van op- en neergaan beweegt. Zoals een trail run of mountainbike rit in de Ardennen. First things first en soms zijn er flessenhalzen waardoor gezin en werk geduwd worden maar de fles toch verstopt. Of zoiets.

Bon. Probleem was natuurlijk dat we voor de HouffaRaid aan het trainen waren en geen extra tijd of energie aan de etmalen konden breien. Trainingstijd in sterk heuvelachtig gebied op de mountainbike die mijn maatje en ik hard nodig hadden om de zware offroad klimpartijen onder tijdsdruk meester te kunnen.

Twee weken geleden reden Kelly en ik naar Houffalize om het mountainbike parcours uit te testen. Doodmoe – ik viel de avond ervoor op restaurant aan tafel in slaap op nota bene mijn eigen verjaardagsetentje – maar met het voornemen dat er misschien nog uitgerust kon worden tegen race day. 960 positieve hoogtemeters op 25 km. Na 10 kilometer was het vet meer dan van de soep. Ik trilde van angst en frustratie. Dit was onmogelijk voor ons en we besloten dat we niet zouden starten op de HouffaRaid op 8 oktober.

Vandaag dus. Ondertussen hadden Runcoach.be en ik wel het hotel geboekt voor vier. Want vrienden zouden meekomen om te supporteren en te helpen met materiaal. Gisteren zijn we toch vertrokken met het voornemen er een gezellig, sportief weekend van te maken zonder druk, zonder moeten maar enkel met mogen.

We hebben twee keer hetzelfde mountainbike parcours vanuit Bastogne gereden. Een keer gisteren ter verkenning met zijn tweeën en een keer deze ochtend met zijn vieren. 338 positieve hoogtemeters op 27 km. Een derde van de hoogtemeters van het eerste MTB-deel van de HouffaRaid. Het mocht eens klein en helemaal niet uitputtend zijn. Geen schip is vergaan. Ik heb zo intens genoten van het samen iets leuks doen op een ontspannende manier zonder prestatiedruk.

De velden waren drassig en groen. De lokroep van de herfstbossen deed zijn werk. Zuurstof en een zee van paddenstoelen. Voor het eerst in weken voelde ik dat ik uit het slop geraakte en terug op mijn positieven kwam. Daarvoor waren enkel een mountain bike en modderplassen nodig. En het warme gevoel van liefde en vriendschap.

Voor en na (😉):

Strohalmpjes

Zoals ik gisteren al liet doorschemeren ben ik ontzettend moe. Ik zou wel weken willen slapen en me in rust baden. Tja. Daar ga ik niet over zeuren want productief is zaagwerk niet. Integendeel.

Ik probeer vol te houden en sluit daartoe een maximaal aantal prikkels buiten. Elk rustpunt grijp ik dankbaar om wat te herladen.

Daarom wou ik tijdens de lunchpauze bewust niet afspreken om in een groepje te lopen maar alleen zijn met de bomen om mijn eigen weg te kiezen in stilte en traagheid. Elk voetbeentje, het bekken, de schouders en de bek voelden pijnlijk en het ging voor geen meter vooruit. Alsof ik letterlijk de werklast in gewicht meezeulde.

Maar zonder dit loopje had ik vast hoofdpijn opgelopen in de drukte en de continuïteit van het werk. Even echt buiten komen, bewegen en uit je werk stappen is een goede remedie om er weer tegenaan te gaan. Nog even doortrekken tot 17u en dan hopelijk loskoppeling en in rechte lijn naar het weekend.

Doorbijten en blijven gaan

Sinds een paar weken leef ik in een cocon van focus met gevoel op nul omdat de werkbelasting op een hoogtepunt zit. Er is nauwelijks ruimte in tijd noch qua energie om voldoende te sporten waardoor ik stilletjes alsmaar voortdoe. Ik probeer het evenwicht te bewaren en niet van de richel te vallen. Het wordt vanaf november vast beter. Of misschien wel eerder. We zullen zien. Bewust ga ik geen enkele discussie aan wanneer mensen die uitlokken. Gewoon op de tanden bijten en voortdoen. Werken alsof het een ultra trail betreft. Ooit komt er een einde aan en volgt de opluchting van oef!

Van elk moment dat ik een beetje sport kan meepikken, geniet ik dus dankbaar. Zoals vanavond. Dankzij oma en opa konden Runcoach.be en ik na het avondeten samen kajakken.

De energie is weer bijgetankt. Morgen geef ik er nog een lap op op de campus met hopelijk een korte lunchloop in het bos en zaterdag haal ik mijn schade in met een dagje mountainbike in Houffalize. Laat die hoogtemeters in de Luxemburgse bossen maar komen!

Strong Viking Warrior

Heb ik al verteld dat mijn zus de tofste zus ter wereld is? Eenmaal per jaar verlaat ik mijn comfortzone door met haar een obstacle race te lopen. En te klimmen, kruipen, hangen, trekken, heffen, zwieren, slaan, sjouwen en springen. Bij zo’n OCR komen een resem werkwoorden om het hoekje kijken.

De afspraak was dat als ik een uitdaging niet zou durven door hoogtevrees, ik hem zou overslaan. Maar deze keer had ik slechts één doel: de angst overwinnen en het zelfvertrouwen klaarstomen voor mijn zwaarste sportieve doel van 2017, binnenkort op 8 oktober: de HouffaRaid. Daar kan ik mij geen hoogtevrees permitteren.

De Strong Viking dus. Met zus Nele en haar verre buurman Hans stonden we paraat in domein Puyenbroeck in Wachtebeke. De infrastructuur en de sfeer zouden de niets vermoedende passant laten denken dat hier een festival gaande was. Eet- en drankkramen, picknicktafels, echte en oudere jongeren. Het leek wel iets tussen Pukkel- en Graspop.

De MC van dienst riep door de micro dat we een halfuur voor de aanvang in het startvak moesten klaar staan. Onmiddellijk zag ik daar de bedoeling van in. Een stoere, exotische schone stond op het podium om ons op te warmen met opzwepende muziek. In een ketting, armen rond elkaars schouders met zijn allen aan elkaar vastgehaakt jumpen, trappelen, rekken. De spieren werden losgegooid en opgewarmd. Vuurkanonnen schoten vlammen loodrecht de lucht in.

Iedereen brulde de MC na van Oorah en No Viking is left behind en andere oppeppende teksten. Natuurlijk speelde ik het spel mee. Doch ik was daar om te sporten, hé. Voor mij moest daar geen theater aan toegevoegd worden. Stiekem genoot ik wel. De positieve sfeer zat er goed in.

Het begon met over een muur van drie meter klauteren. Voor iemand als ik is het klimmen zelf geen uitdaging doch er terug afspringen wel. Sommigen vergaten dat er tussen de ruim dertig obstakels ook gelopen moest worden en wandelden. 14 kilometer in totaal. Fijn voor hen maar ik had een training nodig. Nele en ik hebben geen halve dagen op overschot in onze agenda’s dus rende ons trio een heuse interval looptraining bij elkaar die afgewisseld werd met krachtpatserij. De ene keer waren dat evenwichtsbalken waar je al dan niet een duel met schild en knuppel uitvocht. Wie verloor moest tien burpees als straf uitvoeren dus ik mepte na een minuut katjesspel de Nederlandse man die mijn onfortuinlijke tegenstander was van de boomstam af. Het verrassingseffect uitgespeeld. Geen burpees op mijn agenda vandaag. Lopen naar het volgende obstakel.

We moesten onderste boven hangend met handen en voeten aan een koord 10 meter een waterplas overschuiven. Dit vergde een techniek die ik niet onder de knie had dus bibi haalde de overkant net niet en viel in het water en voelde zich even een muskusrat. Slijkwater drong overal binnen en het smaakte erg vies. Lopen naar het volgende avontuur.

Later volgden nog reeksen steile modderbergen en zuigende modderpoelen maar de strafste hindernis was toch wel de Fjord Drop. Hiervoor moest je niet fysisch sterk zijn doch over stalen zenuwen beschikken.

Deze hoge en extreem steile glijmuur deed je letterlijk vallen, over het water vliegen en dan versuft neerploffen met een niet te evenaren gevoel van ongeloof.

De waarheid gebiedt te vermelden dat ik dit eigenlijk niet durfde. Angstzweet en slappe benen, weet je. Dat ik tegen de man die mijn ging afduwen zei dat ik niet wilde. Niet.

Ik durf echt niet, zei ik maar hij duwde me zachtjes de diepte in.

Straf maar ik was hem dankbaar. Life starts outside the comfort zone. Dit had ik niet willen missen. Feeling alive and kicking.

Juichend liepen we verder. De adrenaline gaf me vleugels en ik nam de monkey bars alsof het niets was.

Ik voelde me sterk, beheerst maar ook het kleine meisje dat in de jaren ’70 met de buurjongens en neven ravotte in het slijk van de polders. Toen besefte ik nog niet dat vrouwen niet onder moeten doen en even goed hun mannetje kunnen en mogen staan. Oorah!

Mijn schat Runcoach.be en de dochters waren meegekomen om te supporteren. Zij mochten frietjes eten terwijl de mama alle modder en vuil ging afwassen onder de met tuinslang geïmproviseerde maar erg welgekomen koude douche. 🙂