Lopen naar de maan en trappen tegen kanker

ons_keppe

Begin oktober 2016 ontmoette ik loopmaatje Joke via de Facebook-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge. Ik denk te mogen stellen dat het onmiddellijk klikte en nog geen negen dagen later hadden we al drie keer samen gelopen. Al gauw bleek dat (samen) lopen voor Joke gelinkt was aan haar vriendin Veerle. Tot een jaar daarvoor liepen Joke en Veerle altijd samen.

Eind 2015 kwam het slechte nieuws: er werd kanker vastgesteld bij Veerle. Er werden geen doekjes omgewonden, ze wisten onmiddellijk dat het eindig was, alleen wisten ze niet hoelang haar nog was gegund. Op 19 september 2016 overleed ze.

Met dit stukje tekst begint de webpagina van Team Ons Keppe in de site van De 1000 km Tegen Kanker. Dit fietsteam bestaat uit Danny (de man van Veerle) en zijn vrienden Jürgen (Jokes man) en Tom. Ik roep via deze weg iedereen op om de pagina te bezoeken en een gift over te maken via het daar vermelde rekeningnummer BE14-7331-9999-9983 met de mededeling “170-182-882 GIFT”.

Het werkt namelijk zo: tijdens het Hemelvaartweekend 25-28 mei, worden de 1000 km gefietst maar je mag pas starten wanneer je per fietser €5000 giften verzameld hebt. Dat is natuurlijk andere koek dan de €1040 die ik vorig jaar bijeen liep voor Loop Naar De Maan. Danny mag alvast fietsen want hij verzamelde ondertussen meer dan €5000 maar voor Jürgen is elke extra storting welkom want hij heeft nog veel nodig om aan de drempel te geraken. Hij schrijft op hun webpagina het volgende over de drijfveer van hun fietsproject:

Veerle is de wind in onze rug. We geloven dan ook dat onze eigen grenzen verleggen het verwerkingsproces alleen maar ten goede kan komen. Het is een mooie manier om niet alleen ons keppe te herinneren en haar verlies te verwerken, maar ook om in contact te treden met lotgenoten en de zorg voor mensen met kanker te helpen verbeteren.

In november al besliste ik om in 2017 te passen voor Loop Naar De Maan en eerder het sponsorproject van deze mensen te steunen.

Dus daarom, beste mensen, zal je dit jaar niets van mij horen over Loop Naar De Maan maar lanceer ik af en toe een oproepje om Joke en de haren te steunen. Voor Veerle en alle anderen die de strijd tegen kanker nog aan het voeren zijn. Uiteraard draag ik iedereen die loopt of fietst voor KOTK een warm hart toe: bedankt en veel succes met de uitdagingen!

 

Verjaardagsloopje tot 1000 km

naamloos

Lopen voor het Goede Doel. Een kilometer voor een euro. Zo zamelde ik in 3 maanden €1000 in. Mijn uitdaging was om tussen 26 maart en 16 oktober 1000 kilometer te lopen voor de fundraising campagne Loop Naar De Maan van KOTK. Maar eigenlijk koppelde ik daar een fijne persoonlijke extra aan. Ik wou heel graag die laatste kilometers uitgerekend op mijn verjaardag lopen. Vandaag dus. Tijdens de middagpauze liep ik samen met 4 collega’s in het bos zodat de kilometerteller de 1000 overschreed. Dat ik niet alleen was vond ik geweldig leuk want ik liet toch een gilletje van tevredenheid uit mijn keelgat ontsnappen.

Gisteren werd de kilometerteller hersteld na wat heen-en-weer communicatie via Facebook. Stante pede klaarde mijn hemel op en uiteraard zal ik volgend jaar weer deelnemen aan deze campagne.

Als mijn doel gehaald werd, beloofde ik mijn eerste ultra trail te gaan lopen op 11 maart 2017, nl. 50 kilometer lopen op strand en duinen op de North C Trail. Binnenkort schrijf ik me in. Maar eerst ga ik eind oktober 45 km lopen in Bilbao. Omwille van de UTMB-punten die ik nog nodig heb voor volgende zomer. Hiermee licht ik weer een tipje van een andere sluier op maar later meer hierover. Die eerste ultra trail komt dus toch een paar maanden eerder dan ooit gedacht en ik ben er helemaal klaar voor!

Maar morgen eerst iets anders: mijn allereerste OCR. Met mijn zus. In Oudenaarde. Twaalf kilometer met geheimzinnige obstakels. Mijn eerlijk vooroordeel? Ik denk dat het niets voor mij is maar ik ben nieuwsgierig. Laat maar komen!

 

Koplamp van de Aldi


De dagen worden nu flink korter en als je ’s avonds na een werkdag wil gaan lopen in de natuur, heb je verlichting nodig. Een drietal weken geleden kocht ik zonder veel aarzelen een lamp in de Aldi om op je hoofd te dragen. Ideaal om uit te testen op een lange avondloop en het ding kostte amper €5.

Ik was dan ook reuzebenieuwd of de lamp op mijn hoofd mij mateloos zou irriteren op een 20 kilometer of omgekeerd mij een fantastische dienst zou bewijzen langs de onverlichte paden van de Damse Vaart tussen de stad en de Siffon. Maandagochtend had ik in het donker op de Vesten gelopen maar daar heb je geen eigen licht nodig. Echt donker is dat niet door de straat- en parkverlichting. Het liep echt lekker en was ideaal om daarna de maandagochtend van een nieuwe werkweek aan te vatten. Jammer dat ik geen tijd had om meer te lopen maar ook het kleine geluk moet je koesteren.


Gehuld in fluokleuren en getooid met koplamp was ik klaar om te vertrekken toen Runcoach.be op het laatste nippertje besliste me te vergezellen. We zijn allebei verkouden met snotneuzen waardoor hij aanvankelijk niet zou lopen. Zelf had ik de hele dag op het werk verlangd naar mijn 20 kilometers lopen dus was ik er op gebrand om te lopen. Snotneus en zwaar hoofd of niet. En die lamp op mijn kop: het hoofd voelde toch al zwaar dus die lamp kon er ook nog bij.

Bovendien loop ik nu de laatste kilometers voor mijn uitdaging om voor 16 oktober 1000 km te lopen voor Loop Naar De Maan. Het loopje van vanavond zou mijn teller op 996 km brengen zodat ik bijna mijn loopdoel bereikt hebt. Jammer dat mijn teller op de website van LNDM sinds zondag blijft hangen op 972 km. Maandagmorgen zou daar dus 4 km moeten bijgekomen zijn en deze avond 20 km. Soit. Ondertussen liet een medewerkster van de campagne mij weten dat ze geen tijd hebben om het euvel te fixen omdat ze het slotevenement van zondag aan het voorbereiden zijn. Een afknapper vind ik dat omdat ik bijna 7 maanden dagelijks bezig was met mijn uitdaging en sponsors te zoeken en veel mensen mij opvolgen: zal ze het halen of niet? Ik vrees dat ik via mijn statistieken op Runkeeper zal moeten aantonen dat ik 1000 km gelopen heb. Ik droeg de campagne op handen en nu eindig ik met een negatief gevoel en het voornemen om volgend jaar voor een ander goed doel te lopen.

Dit jaar heb ik trouwens behoorlijk al wat kilometers gelopen voor mijn doen, merkte ik bij nazicht op Runkeeper. 1401 km. Nochtans weet ik van een naamgenoot dat zij alleen al voor LNDM ruim 1600 km gelopen heeft. Chapeau, Katrien! En Kurt liep er al 1370. Filip heeft al 1567 km gelopen voor LNDM. Het leuke is dat ik deze mensen via de campagne al dan niet IRL heb ontmoet.

runkeeper.png

Het was een hoe dan ook heerlijke loop met een onbeschrijfelijk gevoel van vrijheid door de stilte, de nevels boven het water en de duisternis van de polders. Uiteraard was ik de rest van de avond in mijn nopjes.

naamloos


Lopen in Haspengouw

Vanmiddag genoot ik van een recuperatieloopje met Runcoach.be in Kozen en Wijer in het mooie Haspengouw. Links en rechts van ons zagen we mooie appelgaarden vol grote rode appels   Jonagolds en Elstars en geelgroene Goldens.


We zijn uitgenodigd door HRM 4-3-3 op het bedrijf Fruitsnacks van Karel Paesmans dat bekend is van zijn fruitkorven voor bedrijven bij ruim 3500 bedrijven. Morgen is daar de jaarlijkse appelplukdag waar 4500 mensen verwacht worden. Runcoach.be zal hen opwarmen voor het plukken.

We verblijven in de mooi gerenoveerde vierkantshoeve B&B van Stijn Stijnen: de Pelender. Na het inchecken gevolgd door een vriendelijk onthaal van zijn vrouw en kindjes, trokken we onze loopkleren aan want ergens komen zonder er onze loopsporen na te laten, dat gaat niet. 😉

We hadden tijd voor 6 km. Gemiddeld was dat aan 5’58” per km.


Mijn kilometerteller voor Loop Naar De Maan staat nu op 972 km. Ik denk dat ik mijn uitdaging zal halen. Nog 28 km tegen vrijdag.


Twee werkdagen met een bosloop

Woensdag zou ik lopen maar ik had de fut niet om er een uur in mijn druk programma mee te vullen. Met de belofte de volgende dag dan minstens 12 km te lopen, suste ik m’n geweten.

Donderdag gaf ik zes volle uren webdesign en toen zat mijn hoofd vol woorden en code. Ik sloot het computerlokaal, trok mijn loopkledij aan en vertrok lopend naar het bos. 15 kilometer tussen de bomen en onverwacht in de regen. De magie van regendruppels op de bladeren van het bos vermengd met de geur van de herfst nam me mee op reis door ruimte en tijd. Ik voelde me weer dat twaalfjarig kind dat de wijde wereld introk op zwerftocht in de natuur. Toen waren het weilanden in de polders of roeitochten op het zeekanaal. De kracht van zich heel alleen een weg te banen in een verlaten omgeving. Ik liep door stukken bos die ik niet eerder kende en verwonderde me over bloemenvelden en goed verstopte bospaden.


Om 19u moest ik terug op de campus zijn voor een laatste drie uren werk. Ik had in plaats van te lopen twee uren voor mijn computerscherm kunnen voortwerken. Items genoeg op mijn to-do-lijst. Maar of het gezond zou geweest zijn voor mijn lichaam, geest en humeur betwijfelde ik. Om half zeven nam ik een verkwikkende douche zodat ik mooi op tijd present was voor de rest van de avond. Goed geluimd met veel energie.



De volgende dag liep ik al weer in het bos. Deze keer met drie collega’s in het zonnetje tijdens de lunchpauze. Goed voor 5,5 km en een toename op de kilometerteller voor Loop Naar De Maan. Nog 57 kilometer.


Sommige mensen die zelf vaak moe zijn en weinig bewegen om allerlei redenen beweren dat ik roofbouw op het lichaam pleeg maar ik antwoord dan dat de combinatie werk en gezin geen roofbouw op het lichaam pleegt dankzij het lopen. Het lopen houdt mij in gang en verplicht me tegelijk om tijdig op de rem te staan. Ik raad het iedereen aan. Kan je niet lopen, ga dan wandelen of zwemmen of fietsen of dansen of poetsen.

En… Vandaag een jurkje maat 38 aangehad. De vorige keer moet 30 jaar geleden zijn. Dank u, Runcoach.be!
 

Glow in the dark


Eerlijk is eerlijk. Ware het niet dat ik absoluut mijn uitdaging om 1000 km in een half jaar te lopen voor de actie Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker wil verwezenlijken, ik had na de marathon van twee weken geleden een looppauze ingelast. Lees: ik vertrek al twee weken puur op volhardendheid want heb niet veel zin om te starten. Maar eenmaal op dreef, geniet ik van het lopen.


Als ik tegen 14 oktober mijn 1000 km wil halen, zal ik nog een tandje moeten bij steken door elke dag 6 km te lopen. Of om de drie dagen 20 km wat te tijdrovend is tijdens de eerste lesweken van het academiejaar. Wat marge kan geen kwaad.

Een beetje peptalk ook niet want die activering van de start valt mij momenteel het zwaarst. Nog 77 km en dan ga ik mijn verjaardag vieren. Met mijn allereerste obstacle run ooit. Een ideetje van mijn zus: we gaan samen deelnemen aan de Mystery Run in Oudenaarde. 12 km avontuur, laat maar komen!

Marathon week

Vorige week zondag liep ik dus een laatste lange duurloop van 26 km maar wat volgde daarna? Een extreem drukke werkweek. Voorbode van een zware periode op het werk die de komende 12 weken de plak zal slaan. Stel je hier ellenlange werkweken bij voor. Veel tijd om te stressen voor de marathon heb ik niet en de marathon zelf zal mijn hoofd wat leger maken.
De voorbije week heb ik nog eens ruim 26 km gelopen maar dan in vier delen.

Woensdag een trage 10K rond de stad, alleen, ’s ochtends voor het werk. Donderdag een snellere 6K tijdens de lunchpauze in het bos met twee loopmaatjes. Vrijdag een trage 5K tijdens de lunchpauze, weer met twee loopmaatjes in het bos. Gisterenavond een snelle 5K op de Vesten, alleen, waar ik me de koning te rijk voelde en ten volle genoot. Laatste korte loop voor de definitieve tapering.

img_4715

Ondertussen carbo-loaden en wat meer trachten te slapen maar dat laatste is moeilijk door de zenuwen en de piekperiode op het werk. Deze week mag ik nog 3 à 4 kilometer lopen maar dan is het gedaan tot zondag. Mijn teller voor Loop Naar De Maan staat vandaag op 838 km en zou tegen half oktober moeten oplopen tot 1000 km, maar toch moet ik me nu even inhouden voor de aankomende hoogdag. M-day waarvoor ik een eenvoudig plan heb.

Ik ga de marathon aan een traag tempo lopen en proberen om elke kilometer in 6’30” rond te krijgen zodat ik snel kan recupereren. Daarna wil ik immers verder lopen naar mijn 1000 km. Maar de hoofdreden hierachter heb ik beloofd nog niet te onthullen. Na de marathon verklap ik groot nieuws. Nog even geduld uitoefenen.

Kalmthoutse Heide

The unbearable lightness of being of eerder: the bearable running in hot sand? Gisteren kon ik weer de lessen in bescheidenheid die trail lopen je meedogenloos in het gezicht smijt, aan den lijve ondervinden.

Het voornemen was om 35 km in de Kalmthoutse en Ossendrechtse Heide te rennen. De omgeving is daar prachtig maar de droge hitte in combinatie met de ondergrond had ik een tikkeltje onderschat. De volgende keer zou ’s ochtends in de winter beter zijn voor iemand met mijn fysiek vermogen. Bepaalde stukken in de heide zijn net een hete braadpan. Geen wonder dat daar soms bosbranden zijn. De positieve hoogtemeters vielen nog mee. We liepen een verticale stijging van 164 meter in het zand. Volgende zondag zullen het er zo’n 500 zijn op de Trail van de Vlaamse Ardennen. Niet in het zand maar door weiden en bossen.


De droge hitte van de heide speelde me parten. Na 18 km in het zand op en neer lopen, vreesde ik plots van mijn sus te draaien en kon dat niet verstoppen voor Runcoach.be. Hij stelde voor om de kortste weg terug te nemen zodat we nog maar 6 km zouden lopen in plaats van 17. Ik pruttelde niet eens tegen want deze loop in de zengende hitte was nogmaals een bevestiging dat ik niet geschapen ben om lange uithoudingsloopjes in dergelijke weersomstandigheden te ondernemen. Mijn brein kookte. (Waarom kan hij dit wel en ik niet?)

Na 24 kilometer en een klets lopen waren we terug bij de auto. Mijn camelbag met 2 liter water had ik tijdens het lopen volledig leeggedronken. Dat had ik niet verwacht. In de Ardennen of Alpen heb ik nooit zoveel gedronken tijdens trail runs van 25 à 40 km. Het was daar natuurlijk niet zo droog.


Ondertussen begint het spannend te worden of ik mijn 1000 kilometer nog zal kunnen lopen tegen 16 oktober. Ik zit nu aan 734 km dus moet nog gemiddeld 30 km per week lopen. Dat lijkt niet veel dus goed doenbaar maar ik zit met verplichte rustperiodes wegens 2 wedstrijden. Deze week mag ik slechts 3 keer 3 km lopen omdat zondag 21 km trail lopen volgt. Drie weken daarna een marathon gevolgd door een rustperiode van drie weken. Wanneer ga ik die resterende 266 km dan lopen? Wie zal het zeggen?

De duinen van Vlissingen 

We voeren gisteren van Oostende naar Vlissingen. Het spannendste was de Mercator Marina verlaten, de vaargeul van Zeebrugge oversteken en de drukke vaarroute van de Westerschelde oversteken om aan te meren in de piepsmalle jachthaven Michiel de Ruyter. Maar dit is geen zeilblog dus spaar ik de details. 

Enfin, na een bewogen dag op zee gevolgd door een verkwikkende nachtrust waren Runcoach.be en ik vanmorgen klaar voor een rustige duinenloop van een kleine 11 km. 

We liepen over wandelpaden van schelpengruis, zandpaden voor paarden en VTT en betegelde paden over de duinkammen. Als afwisseling was er een zandpad door een prachtig stuk duinbos.

Het kost mij moeite om in de hartslagzone rond 140 te lopen. Dan loop ik op platte bodem aan 6’45 á 7 minuten per km. Tja. Gewoon genieten van het lopen en de mooie natuur is natuurlijk de bedoeling. En de hoogtemeters werken ook bevredigend. Leve de duinen!

Trouwens ondertussen liep ik al 642 km van de beloofde 1000 km voor Loop Naar De Maan en ik ben het nog lang niet beu.

Zetelzitten

De enige keren dat ik voor 22u in de zetel ga zitten, zijn het gevolg van lopen. Ook dat is een voordeel van regelmatig te lopen. Je moet tijd inlassen voor een momentje van rust. Hierover had ik het eerder al. Veel moeders rusten nooit. Alsof het werken en zorgen niet mag stoppen.

Ondertussen in het TomTom-verhaal vermeld ik graag dat er zondagmorgen onmiddellijk connectie met de gps-satelliet was. Hoera. Gisterenavond moest ik dan weer wachten op verbinding tot ik twee straten verder gelopen was. Allemaal (stukjes) kilometers die niet op mijn teller voor Loop Naar De Maan komen. Die staat nu bijna op 530 km.

Ondertussen heb ik nog een nadeel van mijn sporthorloge ontdekt dat weliswaar aan mezelf te wijten is. Ik druk te hard op pauze terwijl ik moet wachten aan een groot kruispunt of op m’n loopmaatje bij de start. Resultaat: ik maak een onherroepelijk einde aan de meting van mijn loopje. Dan krijg ik gespleten loopjes. Alsof ik twee keer na elkaar liep. Details, details, ik weet het maar ik ga toch terug gewoon met Runkeeper op de iPhone lopen.