Kind van de duinen*


Dit jaar word ik 45 jaar en daarmee heb ik geen enkel probleem, integendeel. Zoals iedereen word ik natuurlijk ook met ups en downs geconfronteerd maar nog steeds leef ik mijn leven als een zondagskind. Daar sta ik op. Zelfs al kan je onmogelijk alles in de hand hebben: het is jouw leven. Maak er iets moois van. Wees desnoods bereid hoge prijzen te betalen. 

Dit gezegd zijnde: hoewel geboren en getogen aan het uiterste oosten van de Noordzeekust ben ik wegens mijn leeftijd al lang geen duinenkind meer. Doch als ik heerlijk lang kan trail runnen, voel ik mij vrij als een kind dat mag buiten spelen. Time to play is dan ook niet voor niets de universele leuze van traillopers onderweg.

Maar hoe verliep het herstel na 50 km North C Trail van zo’n 44-jarige die op 4 jaar tijd 4 kinderen baarde doch dit geen hindernis vindt om verder dan 42 km te gaan lopen? 

Het is geen geheim dat ik dankzij het trage tempo (7:49 u) niet compleet uitgeput finishte. De tijdslimiet werd netjes gehaald en het samen uitlopen primeerde terecht. Ik had het gezelschap van Fien en Sarah niet willen missen door pakweg een uur eerder in mijn eentje te finishen en dan misschien wel een wrak te zijn. Want er is vooral nog dat drukke leven nadien. 

Zaterdag North C Trail, zaterdagnacht nauwelijks geslapen door de opwinding en dan zondag een zeer intensieve werkdag in nette jurk, nylons en hoge hakken met toekomstige studenten en ouders op de infodag van Vives Hogeschool, inclusief tafels, stoelen en dozen verhuizen achteraf. Dat was geen enkel probleem. Ik was niet stijf, niet moe en had nergens pijn. De verklaring was niet ver te zoeken: de loophormoontjes gierden door mijn lijf. Runner’s high ten top. Gelukkig kon ik ’s nachts goed en diep slapen.


Maandag gaf ik enthousiast les. Vuur en vlam. In de lunchpauze gaf ik er een lap op tijdens mijn core stability training om daarna verder te werken op de campus tot 20u15. Ik vond het een beetje verdacht dat ik geen last had. Alle verplaatsingen zoals steeds met de fiets, goed voor zo’n 12 km.

Dinsdag gaf ik weer gedreven les en werkte productief mijn taken af, inclusief een infosessie bij een potentiële klant met Runcoach.be. ’s Avonds taxiede ik de dochters naar de muziekschool en hielp met hun schoolwerk. Geen vuiltje aan de lucht en nog steeds op runner’s high. Fietsverplaatsingen beperkt tot 6 km.

Woensdag was de runner’s high uitgewerkt en kwamen de runner’s blues. Lesgeven tot kwart voor één was nog tof maar de rest van de dag leek ondoenbaar wegens een lusteloos gevoel dat met geen stokken te verjagen was. Bovendien had ik af en toe rillingen en een koortsachtig gevoel. Dit zijn blijkbaar typische reacties van het lichaam op langdurig diep gaan tijdens een ultra afstand. Eigenlijk was dit al sinds zondag maar door de euforie negeerde ik het tot woensdag. Ik fietste in totaal 22 km maar voelde de hele dag een diepe, zware vermoeidheid van mijn lichaam. Als afleiding maakte ik ’s avonds granola en energieballetjes (blog volgt).

Donderdag werkte ik een lange dag op de campus. In de vroege ochtend werkte ik eerst gedisciplineerd mijn fitness programma af. Geen blues meer en een stabiel gemoed. Nog een beetje moe. Slechts 6 km fietsen.

Vrijdag een lange lesdag op de campus, een klein beetje moe maar tevreden. 6 km fietsen.

Vanmorgen om half acht ben ik voor het eerst weer gaan lopen. Met volle goesting in de regen liepen Joke en ik de 9,2 km lange Vesten van Brugge. Mooi op tijd om de studerende kinderen die ik nog voor mijn vertrek in gang zette op te volgen, te douchen en naar het kantoor van Runcoach.be te gaan om nieuwe klanten te ontvangen.

Conclusie: ik voel mij fysisch en mentaal in topvorm. Verstandig trainen rendeert.

* Kind van de duinen is een zinspeling op het actuele hitje van Jebroer, Kind van de duivel.

Een gewone zaterdag

Geluk zit in kleine dingen en manifesteert zich bijna dagelijks maar je moet het willen zien en met beide handen grijpen.

Vanmorgen sneed de wekker om 7u genadeloos door de slaapkamer.  Runcoach.be moest gaan werken en mijn voornaamste taak was vandaag: kinderen op hun bestemmingen brengen, zorgen dat ze eten, hun spullen tijdig klaar hebben en verhinderen dat er chaos heerst. 

Om 10u30 had ik dit al gedaan: gezond ontbijt gemaakt en de keuken opgeruimd, een wasrek leeggemaakt en de was geplooid, een grote bak glas klaargezet om dan in de glascontainer te gooien, Maya in balletpak gehesen, Anna aan haar huiswerk geplaatst, Emma gestimuleerd om haar Franse PowerPoint op te starten en Arno voorzien van groene thee, geld en instructies om met Anna te gaan lunchen en daarna samen naar de scouts te fietsen. Lena logeert bij oma en opa met verwennerijen dus ik heb eentje minder om de focus op te houden. 

Om 10u30 vertrok ik met Emma en Maya naar een deelgemeente waar Emma om 11u verwacht werd voor een verjaardagsfeest. Dan reed ik door met Maya naar de balletles die een uur duurt. 

En zo kon ik eventjes die heerlijke 5 km lopen en blij zijn met alles rond me heen. De dag is nog bijlange niet om. Fijne zaterdag, allemaal! 

Waar is de lente?


Dat het nu maar gauw lente wordt. Behalve de duinen en stranden van de Noordzee ligt de natuur er maar troosteloos bij in deze tijd van het jaar. Lopen in de bossen lijkt een doodse bedoening, de loslopende honden niet meegeteld. (Off topic: Ik háát het dat mensen hun honden niet aan de lijn houden op strand of bos. “Dat hij niets zal doen”, boeit mij niet. Ik ken u en uw hond niet. Houd uw hond dicht bij u en ja, ik gil als uw geliefd huisdier mij met zijn tong uit de muil frontaal tegemoet loopt.)

Grijze dagen en grauwe bossen dus. Toch doet het deugd om jezelf naar buiten te jagen voor een wandeling of loopje. Want binnen zitten, kan je daarna doen. Buiten kan je energie bijtanken, eens uitwaaien en los lopen.

Ik had alweer zelfmedelijden omdat ik vanochtend (zondag) moest werken. Het lijkt alsof ik nooit rust in mijn hoofd vind doordat mijn job geen begin- en einduren heeft maar een enorme waslijst van heel veel opdrachten is. Ik had de noen, 12u, als grens gesteld. Daarmee moest het klaar zijn. Mijn dagelijkse portie geluk lag in het feit dát het klaar was. Morgen begint een nieuw semester op de campus met nieuwe studentengroepen en één nieuw opleidingsonderdeel bij studenten die ik wel al ken. Ik smeer mijn stembanden en stel mijn arendsoog scherp. Klaar om er een lap op te geven en de studenten te enthousiasmeren voor marketing, marktonderzoek en IT.

Veel moeten werken is één ding maar het constant achter de feiten hollen is nog andere koek. Het is de vrees voor dat laatste dat mij enorm stresseert. Ik breng het er goed vanaf maar de prijs die ik (en dus m’n gezin) ervoor moeten betalen, is niet mals. Het is voortdurend balanceren op een slappe koord. Proberen om niet de kaart te trekken van het zagen en klagen.

Na de lunch volgde een korte power nap in de fauteuil. Dan met Runcoach.be 3 kinderen meenemen naar het bos. Eentje is ziek en blijft thuis. Lang wegblijven, is dus niet aan de orde. Twee grote gaan niet mee want fietsen naar de bioscoop.

En zo konden drie meisjes in de speeltuin van het bos ravotten onder toezicht van Runcoach.be die zelf al voor dag en dauw een dikke 10 mijlen met een klant was gaan lopen. Ondertussen kon mama Katrien een klein half uurtje door de bossen hollen en over de boomwortels en modderplassen springen. En deugd dat dat deed!

Stalhille-Brugge

Sinds een dik jaar wonen wij in het historisch centrum van Brugge. Onze overburen zijn het Begijnhof, het Minnewater onze tuin. Één kind loopt nog school in polderdorp Stalhille. We konden het niet over ons hart krijgen haar uit het dorpsschooltje weg te rukken. Dus elke morgen wordt zij van Brugge naar Stalhille gebracht met de wagen.

Vanuit ecologisch en praktisch oogpunt besloot ik dat ze nu oud genoeg is geworden om met de bus naar school te gaan. De bus rijdt toch en een personenwagen minder in het verkeer is voor iedereen beter. Zelf fiets ik elke dag naar mijn werk. Dat houdt in dat ik soms eerst Anna naar Stalhille rijd, de auto thuis parkeer en op de fiets spring richting werk. De weg naar het werk is per auto een verkeersnachtmerrie maar per fiets door de autovrije dreven is het een aangename outdoor activiteit.

De streekbus dus. Ik moet zeggen dat ik tevreden ben over het openbaar vervoer van De Lijn. Marketingmix in het kort:

  1. P van Communicatie: 10/10. Duidelijke informatie via de routeplanner op hun website en de borden op de perrons.
  2. P van Product: 10/10. Wij zijn blij dat het mogelijk is om tegen schooltijd per bus in Stalhille te geraken. Dat dit kan. Het betreft hier een niet evidente rit wegens grote wegenwerken en zeldzame bestemming. Niemand anders dan wij gaan ’s ochtends naar Stalhille met die bus.
  3. P van distributie: 10/10. Ticket kopen per sms of cash bij de chauffeur.
  4. P van prijs: 10/10. Voor €3 rijd je onmogelijk met de wagen heen en terug (want je blijft natuurlijk niet zelf in Stalhille).

Omdat het de eerste keer was dat Anna de bus zou nemen, koos ik een dag uit waarop ik pas om 10u45 op het werk moest zijn. Om 7u27 namen we bus 35 voor Oostende op het Zand. Het was nog donker en we genoten van de busrit door naar de ochtendstond te kijken. Ik toonde waar Anna op de stopbel moest drukken zodat we konden uitstappen aan de kerk van Stalhille. Aankomst om 8u08. Twee minuten stappen naar school.

En nu? Hoe zou ik terug in Brugge geraken? Er rijdt geen bus terug voor de vooravond. Belbus?

Lopen heeft zo zijn voordelen, ook hier. Ik had natuurlijk loopkledij aangetrokken en zette het op een drafje door het polderdorp richting zeekanaal. Ondertussen was de zon opgekomen.

Dit had een fijne loop moeten worden want de dauw van de ochtend maakte de velden prachtig in het prille morgenlicht. Helaas woog een zware last op mijn schouders en ik had een déjà-vugevoel van mijn allereerste marathon.

Mensen. Ze kunnen een ander genadeloos kraken. Zwart maken. Oordelen. Verantwoordelijk stellen. Neerhalen. Leugens verspreiden. Beschuldigen. Kapot maken. Zich aan jou vastklampen en proberen om jou dan mee in hun negativiteit naar beneden te sleuren.

Ik liep 13 kilometer en voelde letterlijk het gewicht op mijn schouders. Bovendien zat er een rat in mijn lichaam die zich een weg naar boven naar mijn hersenen vrat. Hoe hard ik ook mijn best deed om de stortvloed van woorden van die persoon uit mijn hoofd en hart te bannen, het lukte niet. Net als tijdens mijn eerste marathon.

Grenzen en vergeving. Ik ben er te laks in. Iedereen verdient opnieuw kansen. Maar soms is het genoeg geweest. Voor altijd.

Na 11 km liep ik Brugge binnen aan de Bloedput. Het lopen ging niet meer. Ik besloot de rest te stappen en sloot mijn loopsessie op Runkeeper. Maar ik moest op tijd aankomen om naar het werk te kunnen vertrekken. Ik moest wel voort lopen dus dat deed ik. Nog 2 kilometer.

Toen ik thuis kwam, hadden alle zwanen zich verzameld aan het Sashuis (foto). Het zijn de kleine dingen die soms troost bieden. Zwanen in plaats van tranen.

Fijne city run


Met mijn zestienjarige zoon lopen, geeft me vleugels. We praten en luisteren. Pure quality time. Voorlopig krijg ik hem enkel mee op 5 kilometer loopjes. Hij komt supporteren op mijn marathon. Dat vind ik geweldig.

Zijn eerste kilometers voor Loop Naar De Maan zijn hierbij een feit. Mijn teller staat na 5 dagen op 56 km. Die 1000 km moet lukken. Hopelijk die €1000 sponsoring ook.

Terug op post

Na 21u ’s winters nog buiten komen om te lopen, is mijn comfortzone verlaten. Blij dat ik het deed en weer even de dagelijkse rompslomp kon loslaten. Met zoon en een voorzichtige overschrijding van de maximaal toegestane 20 minuten hebben we de snelheid zachtjes opgedreven. Wat voor een mooi lijndiagram zorgde.