Doorbijten en blijven gaan

Sinds een paar weken leef ik in een cocon van focus met gevoel op nul omdat de werkbelasting op een hoogtepunt zit. Er is nauwelijks ruimte in tijd noch qua energie om voldoende te sporten waardoor ik stilletjes alsmaar voortdoe. Ik probeer het evenwicht te bewaren en niet van de richel te vallen. Het wordt vanaf november vast beter. Of misschien wel eerder. We zullen zien. Bewust ga ik geen enkele discussie aan wanneer mensen die uitlokken. Gewoon op de tanden bijten en voortdoen. Werken alsof het een ultra trail betreft. Ooit komt er een einde aan en volgt de opluchting van oef!

Van elk moment dat ik een beetje sport kan meepikken, geniet ik dus dankbaar. Zoals vanavond. Dankzij oma en opa konden Runcoach.be en ik na het avondeten samen kajakken.

De energie is weer bijgetankt. Morgen geef ik er nog een lap op op de campus met hopelijk een korte lunchloop in het bos en zaterdag haal ik mijn schade in met een dagje mountainbike in Houffalize. Laat die hoogtemeters in de Luxemburgse bossen maar komen!

Van de nood een deugd maken

Gisteren droeg ik oorbellen. Trosjes azuurblauwe cirkeltjes die stilletjes rinkelden omdat de luchtstroom ze tegen elkaar sloegen. Twee windmobieltjes aan mijn oren. 

Kleine sprankeltjes. Bewust beleefde details in het totaalpakket van een intense, rijkgevulde dag met maar liefst elf lezingen over digitale marketing in travel industry en netwerking. Ik woonde het Travelmedia Congres bij en capteerde de overgedragen informatie en kennis maximaal. Alles ging vlotjes via een funnel in mijn brein binnen. Mens sana in corpore sano, wie zal het zeggen?

Gisteren had ik weer geen tijd om mountainbike te trainen. Het blijft zoeken naar gaten in de agenda. Want gezin en werk gaan voor. Uiteraard.

In short en T-shirt doch uitgerust met pumps en oorbellen, fietste ik met m’n oude stadsfiets aan gemiddeld 20,6 km/u ruim 12 km naar het hotel waar het congres plaats vond. Mijn fietstas bevatte alles om fris gejurkt in de zaal te verschijnen alsof er geen fietsen aan te pas was gekomen. 

En zo kwam het dat ik ondanks het tijdgebrek om echt te trainen, blijgezind en mooi op tijd – zonder fileleed – aan de orde van de werkdag kon beginnen. 

’s Avonds kleedde ik me terug om en fietste even snel naar huis. Zelfde route maar slechts 9 km. Kan je raden waarom ik ’s morgens 3 km meer fietste op dezelfde weg? (Tip: verstrooide professor.) 

Een bewogen loopweek

Vorige week zaterdag was ik zwaar onder de indruk van mijn vetpercentage dat de voorbije maanden naar 31% gestegen was. Bovendien barstte de donderdag daarvoor een mens in de kleedkamer van de fitness in lachen uit toen ik mijn benen in een spannende loopbroek murwde. Ben je zeker dat je erin past?, vroeg ze. Hmm.

Het besluit was snel getrokken. Sedert vorige zondag schakelde ik resoluut over naar een koolhydraatarm voedingspatroon. Geen vuiltje aan de lucht en goed voor mijn zelfvertrouwen. Donderdag zou ik een duinenloop van 30 km ondernemen met Runcoach.be.

Helaas. Het werd donderdag maar een acuut geval van extreme stress dook op. Runcoach.be herzag bijgevolg het trainingsplan. Een dikke 20 km zou volstaan in dit noodgeval. Het starten vergde veel energie want mijn lijf stond stijf. Toch genoot ik de eerste 9 km van de voorjaarszon die de duinen, het strand en de zee inkleurden. Maar toen liep mijn batterij ineens leeg. Op. De glycogeenvoorraad was op door mijn eetpatroon in verandering. Mijn lichaam was een wagen met een lege benzinetank. Combineer dat machteloze gevoel met de heersende stress en na 15 km was ik een wrak in de duinen. Gedaan met de looppret. Teleurstelling alom want dit was een test voor de North C Trail op 11 maart.

Gelukkig schept elke dag terug nieuwe kansen. Vrijdag volgde een zware doch fijne lesdag. In de lunchpauze had ik afgesproken met een collega. We willen graag in duo de HouffaRaid doen. Dat is achtereenvolgens samen 28 km mountain bike, 2 km kajak, 13 km trail run, 26 km mountain bike, 2 km kajak en 5 km bike run. Ik kan er een paar kilometers naast zitten voor het fietsen, maar alla. Onder voorbehoud dat het in de nazomer van 2018 ingericht wordt en wij een plaats bemachtigen, gaan we dit samen doen als twee slimme, sterke blondjes.

Gisteren had ik dan een mama-kindjes-dag. ’s Avonds gingen de drie jongsten logeren bij oma en opa. De oudste ging op zwier in Antwerpen en de eerste trein terug nemen. Zo gaat dat als ze zeventien zijn, al als kind alleen het vliegtuig namen en op hun zestiende al een periode op kot zaten in Cambridge. Zelfstandig verstandig maar altijd met communicatie, afspraken en immer bereikbare ouders. Het was dus verdacht stil in huis met enkel wij en slechts een veertienjarige flinke meid.

Vanmorgen piepte de zon door de kieren van het rolluik. Toch maar een dikke boterham verorberen voor de koolhydraatjes.


Ik legde ik een briefje op de ontbijttafel dat Runcoach.be gaan lopen was en ik nu ook.

Ik liep eerst 3,5 km langs de vesten en profiteerde van elke molenheuvel. De krokussen priemden zich door het gazon en in een hoge holte van een dikke boomstam zag ik een kraaiennest doordat het mannetje op de wacht stond. Het vrouwtje stak enkel met haar kopje buiten. Lente in zicht!

Over de Dampoort en het drukke kruispunt gelopen, nam ik het fietspad langs de Damse Vaart tot in Damme.



Op de brug pauzeerde ik even om te drinken en toch maar een gelleke op te zuigen. Wat hou ik van deze plek uit mijn kindertijd!


Ik had een dikke acht km op de teller en zou rechtsomkeer gemaakt hebben om aan de afgesproken 16 km te geraken maar ik wist dat niemand op mij wachtte (pubers slapen toch lang uit) en permitteerde me een extra stuk aan deze loop te breien.

Op de grasdijk van de andere kant van het kanaal liep ik terug richting Brugge tot het graspad overging in asfalt. Dan keerde ik even terug richting Damme om het wandelpad in de velden naar het bos van Fort Van Beieren te nemen.

De speeltijd was begonnen want overal ontdekte ik heuveltjes en slingerpaden. 14 km gelopen en ik rekende snel uit dat teruglopen een halve marathon zou opleveren.


De enige pretbederver was een wandelaar met loslopende hond. Ja hoor, het dier kwam aangelopen en sprong enthousiast op mij terwijl het baasje zenuwachtig riep dat hij niets doet hoor! Ik heb mijn best gedaan beleefd te schelden en ware het niet dat ik zo kwaad was, het was grappig geweest. Nogmaals: houd uw honden aan de lijn in de bossen en op het strand.

Ik ben dan uit het bos gevlucht maar na een tijdje teruggelopen omdat ik vastliep in een woonwijk die me somber stemde en in de verkeerde richting lag. Het bos was haar magie kwijt door potentieel achter bomen loerende viervoeters.

Maar na het bos, de rest van de vaart en de rest van de Brugse Vesten, noteerde ik ruim een halve marathon in mijn logboek. Gemiddelde tijd per kilometer: 6’25”. Dat neemt geen hond me af.

Stalhille-Brugge

Sinds een dik jaar wonen wij in het historisch centrum van Brugge. Onze overburen zijn het Begijnhof, het Minnewater onze tuin. Één kind loopt nog school in polderdorp Stalhille. We konden het niet over ons hart krijgen haar uit het dorpsschooltje weg te rukken. Dus elke morgen wordt zij van Brugge naar Stalhille gebracht met de wagen.

Vanuit ecologisch en praktisch oogpunt besloot ik dat ze nu oud genoeg is geworden om met de bus naar school te gaan. De bus rijdt toch en een personenwagen minder in het verkeer is voor iedereen beter. Zelf fiets ik elke dag naar mijn werk. Dat houdt in dat ik soms eerst Anna naar Stalhille rijd, de auto thuis parkeer en op de fiets spring richting werk. De weg naar het werk is per auto een verkeersnachtmerrie maar per fiets door de autovrije dreven is het een aangename outdoor activiteit.

De streekbus dus. Ik moet zeggen dat ik tevreden ben over het openbaar vervoer van De Lijn. Marketingmix in het kort:

  1. P van Communicatie: 10/10. Duidelijke informatie via de routeplanner op hun website en de borden op de perrons.
  2. P van Product: 10/10. Wij zijn blij dat het mogelijk is om tegen schooltijd per bus in Stalhille te geraken. Dat dit kan. Het betreft hier een niet evidente rit wegens grote wegenwerken en zeldzame bestemming. Niemand anders dan wij gaan ’s ochtends naar Stalhille met die bus.
  3. P van distributie: 10/10. Ticket kopen per sms of cash bij de chauffeur.
  4. P van prijs: 10/10. Voor €3 rijd je onmogelijk met de wagen heen en terug (want je blijft natuurlijk niet zelf in Stalhille).

Omdat het de eerste keer was dat Anna de bus zou nemen, koos ik een dag uit waarop ik pas om 10u45 op het werk moest zijn. Om 7u27 namen we bus 35 voor Oostende op het Zand. Het was nog donker en we genoten van de busrit door naar de ochtendstond te kijken. Ik toonde waar Anna op de stopbel moest drukken zodat we konden uitstappen aan de kerk van Stalhille. Aankomst om 8u08. Twee minuten stappen naar school.

En nu? Hoe zou ik terug in Brugge geraken? Er rijdt geen bus terug voor de vooravond. Belbus?

Lopen heeft zo zijn voordelen, ook hier. Ik had natuurlijk loopkledij aangetrokken en zette het op een drafje door het polderdorp richting zeekanaal. Ondertussen was de zon opgekomen.

Dit had een fijne loop moeten worden want de dauw van de ochtend maakte de velden prachtig in het prille morgenlicht. Helaas woog een zware last op mijn schouders en ik had een déjà-vugevoel van mijn allereerste marathon.

Mensen. Ze kunnen een ander genadeloos kraken. Zwart maken. Oordelen. Verantwoordelijk stellen. Neerhalen. Leugens verspreiden. Beschuldigen. Kapot maken. Zich aan jou vastklampen en proberen om jou dan mee in hun negativiteit naar beneden te sleuren.

Ik liep 13 kilometer en voelde letterlijk het gewicht op mijn schouders. Bovendien zat er een rat in mijn lichaam die zich een weg naar boven naar mijn hersenen vrat. Hoe hard ik ook mijn best deed om de stortvloed van woorden van die persoon uit mijn hoofd en hart te bannen, het lukte niet. Net als tijdens mijn eerste marathon.

Grenzen en vergeving. Ik ben er te laks in. Iedereen verdient opnieuw kansen. Maar soms is het genoeg geweest. Voor altijd.

Na 11 km liep ik Brugge binnen aan de Bloedput. Het lopen ging niet meer. Ik besloot de rest te stappen en sloot mijn loopsessie op Runkeeper. Maar ik moest op tijd aankomen om naar het werk te kunnen vertrekken. Ik moest wel voort lopen dus dat deed ik. Nog 2 kilometer.

Toen ik thuis kwam, hadden alle zwanen zich verzameld aan het Sashuis (foto). Het zijn de kleine dingen die soms troost bieden. Zwanen in plaats van tranen.

Koplamp van de Aldi


De dagen worden nu flink korter en als je ’s avonds na een werkdag wil gaan lopen in de natuur, heb je verlichting nodig. Een drietal weken geleden kocht ik zonder veel aarzelen een lamp in de Aldi om op je hoofd te dragen. Ideaal om uit te testen op een lange avondloop en het ding kostte amper €5.

Ik was dan ook reuzebenieuwd of de lamp op mijn hoofd mij mateloos zou irriteren op een 20 kilometer of omgekeerd mij een fantastische dienst zou bewijzen langs de onverlichte paden van de Damse Vaart tussen de stad en de Siffon. Maandagochtend had ik in het donker op de Vesten gelopen maar daar heb je geen eigen licht nodig. Echt donker is dat niet door de straat- en parkverlichting. Het liep echt lekker en was ideaal om daarna de maandagochtend van een nieuwe werkweek aan te vatten. Jammer dat ik geen tijd had om meer te lopen maar ook het kleine geluk moet je koesteren.


Gehuld in fluokleuren en getooid met koplamp was ik klaar om te vertrekken toen Runcoach.be op het laatste nippertje besliste me te vergezellen. We zijn allebei verkouden met snotneuzen waardoor hij aanvankelijk niet zou lopen. Zelf had ik de hele dag op het werk verlangd naar mijn 20 kilometers lopen dus was ik er op gebrand om te lopen. Snotneus en zwaar hoofd of niet. En die lamp op mijn kop: het hoofd voelde toch al zwaar dus die lamp kon er ook nog bij.

Bovendien loop ik nu de laatste kilometers voor mijn uitdaging om voor 16 oktober 1000 km te lopen voor Loop Naar De Maan. Het loopje van vanavond zou mijn teller op 996 km brengen zodat ik bijna mijn loopdoel bereikt hebt. Jammer dat mijn teller op de website van LNDM sinds zondag blijft hangen op 972 km. Maandagmorgen zou daar dus 4 km moeten bijgekomen zijn en deze avond 20 km. Soit. Ondertussen liet een medewerkster van de campagne mij weten dat ze geen tijd hebben om het euvel te fixen omdat ze het slotevenement van zondag aan het voorbereiden zijn. Een afknapper vind ik dat omdat ik bijna 7 maanden dagelijks bezig was met mijn uitdaging en sponsors te zoeken en veel mensen mij opvolgen: zal ze het halen of niet? Ik vrees dat ik via mijn statistieken op Runkeeper zal moeten aantonen dat ik 1000 km gelopen heb. Ik droeg de campagne op handen en nu eindig ik met een negatief gevoel en het voornemen om volgend jaar voor een ander goed doel te lopen.

Dit jaar heb ik trouwens behoorlijk al wat kilometers gelopen voor mijn doen, merkte ik bij nazicht op Runkeeper. 1401 km. Nochtans weet ik van een naamgenoot dat zij alleen al voor LNDM ruim 1600 km gelopen heeft. Chapeau, Katrien! En Kurt liep er al 1370. Filip heeft al 1567 km gelopen voor LNDM. Het leuke is dat ik deze mensen via de campagne al dan niet IRL heb ontmoet.

runkeeper.png

Het was een hoe dan ook heerlijke loop met een onbeschrijfelijk gevoel van vrijheid door de stilte, de nevels boven het water en de duisternis van de polders. Uiteraard was ik de rest van de avond in mijn nopjes.

naamloos


Woensdag drukdag


Op woensdag geef ik geen les maar regel vanalles en nog wat voor het werk. IT problemsolving, opleidingen trainersschool en sportmanagemenstages coördineren en allerlei gefragmenteerde taken. Kinderen halve dag school, meisjes naar ballet brengen, zelf drumles volgen (AC/DC momenteel) en tussendoor wat sporten zoals een uur grondoefeningen als cross training op het lopen bij Ilse van de Body Lifestyle. Dat laatste is een aanrader voor iedereen want je trainingsniveau is aangepast aan je persoonlijke situatie. Zelfs mijn moeder gaat wekelijks maar het zal deels van haar zijn dat ik veel energie heb.

Zo had ik nog 45 minuten te wachten tot de balletles van de tweeling klaar was. Wat doe je dan? 7 km lopen in het herfstzonnetje langs het kanaal en voelen dat je leeft. 5 minuten en 37 seconden per kilometer. Voor mij is dat rap.

Laatste LSD voor IFF-Marathon


Vanavond was hij daar: het grote keerpunt. Over twee weken is het terug marathon-dag, de In Flanders Field Marathon van Nieuwpoort naar Ieper langs de IJzer en de Ieperlee dus na deze laatste grote training zal het vanaf morgen inhouden geblazen zijn. Gedaan met korte nachten, geen alcohol meer drinken en enkel nog korte loopjes. Volgende week komt dan een week tapering. 


Mijn LSD oftewel Long Slow Distance was geweldig leuk. Ik liep volledig in de flow aan een gemiddelde van 6:24 per kilometer met als snelste kilometer de 22ste die ik liep in 4 minuten 17 seconden. Goed voor het zelfvertrouwen dat ik na een halve marathon nog een sprintje aankon en binnen mijn comfort zone de volle 26 kilometers afwerkte.

Extra fijn was dat Runcoach.be de hele tijd meefietste. Dat kon omdat ik volledige parcours op tarmac liep. De marathon is deze keer op de weg dus ik wou niet offroad trainen voor mijn laatste lange duurloop.

Ik heb helemaal de grote Vesten rond Brugge gelopen en langs de Damse Vaart naar Oostkerke en terug. Omdat ik de voorbije dagen zo moe was, sliep ik vanmorgen uit tot 8u in plaats van om 7u te vertrekken voor mijn LSD. Door de warmte van de voorbije dagen wou ik ofwel vroeg starten ofwel liever wachten tot de avond. 

Het avondlicht was magisch. Ik was compleet in mijn nopjes en liep op runner’s high.