Fijne city run


Met mijn zestienjarige zoon lopen, geeft me vleugels. We praten en luisteren. Pure quality time. Voorlopig krijg ik hem enkel mee op 5 kilometer loopjes. Hij komt supporteren op mijn marathon. Dat vind ik geweldig.

Zijn eerste kilometers voor Loop Naar De Maan zijn hierbij een feit. Mijn teller staat na 5 dagen op 56 km. Die 1000 km moet lukken. Hopelijk die €1000 sponsoring ook.

Met dank aan mijn coach!

Vandaag zat ik bomvol energie. Mijn benen schreeuwden gisteren al om te mogen lopen. Maar mijn coach plaatste het lopen pas voor woensdag in mijn agenda.

Omdat hij van dichtbij kon vaststellen dat ik zondagmorgen al compleet gerecupereerd was van de North C Trail, gaf hij deze morgen toe aan mijn smeekbede of ik vanavond toch al 5 km mocht lopen.

Pas om 21u had ik tijd om te vertrekken. Mijn benen leken van mijn lichaam weg te willen lopen. Ik had nooit durven dromen dat ik vandaag en gisteren zoveel energie zou hebben. Ik liep gemiddeld 5:38 per kilometer, oftewel 27’23”.

Het beste bewijs hoe fantastisch goed Runcoach.be het lopen aan de levensstijl van zijn klanten aanpast. Of het nu zondagslopers zoals ik zijn, marathon-dromers, mensen die in beweging gebracht willen worden zonder per sé te gaan lopen of start-to-runners, ieders grenzen worden verlegd.

Wil je ook vleugels krijgen van Runcoach.be en uitvliegen? Contacteer hem of mij. Vooral mensen met tijdsgebrek zullen hun gading vinden.

De molens van Brugge doen

 Désolée, geen foto’s van de windmolens op de Brugse Vesten maar ik ben wel telkens naar boven naar de molens gehold om toch een beetje heuveltraining te genieten. Dus als ik mijn training van deze ochtend kort en krachtig mag samenvatten is het ‘de grote Brugse Vesten met de Molens’. (Mijn coach zegt steeds: onderweg  alles meepakken wat je kan en aangezien ik vandaag niet meer dan 9 km mocht doen was het evident.)

Over twee luttele weken heb ik een date met duin de Hoge Blekker op de North C Trail die start in Koksijde. De laatste echte hoogtemeters die ik liep, dateren al van 15 augustus 2015 toen ik de Iron Trail in Zwitserland liep.

Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of die 31 km lopen in de duinen zwaarder of lichter zullen zijn dan die 26 km trailen in het hooggebergte.

Ik weet het je na 5 maart te vertellen.

Ik liep dus vanmorgen voor het werk een rustige 9,4 km rond Brugge aan gemiddeld 9,8 km/u. Het was energie bijtanken en genieten.  

Zoon activeren

  Maandag, nieuwe werkweek. Om 6u30 op en thuis om 19u. Daartussen geen minuut kalmte noch rust ontmoet. Ook genre: beschaamde excuses aan de juffrouw van de schoolopvang wegens op 5 minuten na niet halen van het sluitingsuur.

Dus eindelijk thuis om 19u. Koken voor zes, manlief afwezig wegens avondwerk maar gelukkig reeds voor de helft van het koken gezorgd. 19u30 avondeten. 20u30 klaar voor m’n loopje. Na afwerken mamataakjes en -aandacht. 

Het regende, was donker en overal lokten grote plassen ons in de val. Maar mijn zoon van zestien liep met mij mee. Daar had ik de hele dag naar uitgekeken en het maakte mijn dag goed.

Toen vandaag het huilen me nader stond dan het lachen – omdat het soms verdomd lastig is op een maandag mama en werkmens zijn maar we niets te klagen hebben en dankbaar moeten zijn voor alles wat we hebben – visualiseerde ik mijn avondloopje met zoonlief. 

Het is niet eenvoudig als mama om quality time met een zestienjarige zoon in een groot gezin te beleven. Ik hoop dat ik hem nog vaak mee lopen krijg. 

We liepen rustig maar degelijk. Geen gehol, geen competitie. Gewoon ‘onze job doen’, mijn 20 minuten afwerken. Helemaal geen kniepijn. Oef. 

En nu lig ik fris gewassen in de zetel tevreden mijn blogje te schrijven. Ok, zolang dit duurt maar terug voldoende energie bijgetankt om nog een tweetal uren de dagtaken af te ronden.

   

Rondjes in het park

  Sommigen pikten reeds op dat mijn rechterknie sinds vorige zondag pijn deed aan de patella. Enkel tijdens het lopen. Dat wierp een kleine schaduw over mijn dinsdagavondloopje en bosloopje van vrijdag. Tijdens de zwem- en powertrainingen voelde ik er niets van. De impact van tot 7 maal je lichaamsgewicht op je knieën te drukken bij het lopen, heeft duidelijk een spoor nagelaten.

Toch wat discussie tussen Runcoach.be en mij over pijntjes en blessures. Waar de grens ligt. Hij pleit voor voorzichtigheid. Ik sla tilt door het gebrek aan kilometers vreten dus wil doorbijten doch de vrees mijn marathon niet te kunnen lopen dwingt mij hem te gehoorzamen. 

Geen lange afstanden gedurende minstens een week. 

Om te huilen, vind ik dat. Want is het niet zo dat wanneer je pijn voelt maar toch kan blijven lopen omdat het niet ondraaglijk is, men van een pijntje spreekt? Pas als je erdoor niet kan lopen, het een blessure betreft? Desalniettemin wil ik nog jaren blijven lopen dus volg ik de raad van mijn coach op. Stel je voor dat het verergert. Volgens hem zit ik voor op het marathon trainingsschema dus is er geen enkele reden tot stress.

Tot en met vrijdag elke dag slechts 15 tot maximum 20 minuten lopen. Elke dag versterkende oefeningen voor de quadriceps, genre de stoel en squads. Plus streching voor de quadriceps. 

Gisteren niet gelopen en enkel de quadriceps sterker gemaakt. Vanmorgen met vier van de kinderen naar het park gegaan. Ze moeten tenslotte buiten komen. Ik heb rondjes in het park gelopen zodat ik hen bijna voortdurend kon zien in de speeltuin. Het was ook maar 20 minuten. Zo vallen rondjes best mee. Maar nu komt het:

Mijn knie deed helemaal geen pijn!

Ligt het aan de lichtere training van de voorbije week? De 2 voorbije nachten van eindelijk nog eens meer dan 6 uren slaap? De hersteldrankjes van Runcoach.be zoals guldenroedethee met peper, gember, curcuma, wilgenbast en duivelsklauw? Het tijgerbalsem?

Of misschien had die knie wat tijd nodig, trok hij aan de alarmbel en hebben we goed geluisterd. Nog even rustig aan deze week.