27 km genieten van de Trail des Fantômes

Zaterdag trotseerden Kelly en ik ruim 27 km woeste Ardennen in de regen en modder. We stegen hierbij verticaal 1043 meter tussen de glibberige boomwortels en blinkende rotsen. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen.

We startten allebei met ons ultra lichtgewicht regenjasje want het regende en dat zou niet meer ophouden. Maar na een kilometer speelden we het uit want koud hadden we niet. De inspanning van de eerste helling op te lopen, verwarmde onze lijven.

Samen uit, samen thuis. Stap per stap zonder flauw doen. Doorbijten als het moest. Weten dat aan elke klim een einde komt en dat zelfbeklag nog nooit iemand vooruit heeft geholpen.

Sommige stukken waren rauw en genadeloos, andere sprookjesachtig verraderlijk maar steeds technisch. Het parcours liep volledig naast, doorheen en dicht bij de Ourthe die we twee maal doorwaadden. Heerlijk om de kuiten te verwennen na soms zure klimpartijen.

Zelf namen we geen foto's om ons volledig op de prachtige natuur en de gladde ondergrond te kunnen concentreren. Hierbij dank ik dan ook Facebook friends Jos en Roland voor de foto's. De professionele foto's zijn van sportfotograaf Geoffrey Meuli.

Onverwacht gelopen

Een leuk kenmerk van een persoonlijke blog is dat je zelf de context en het perspectief kiest. Wat door de band genomen absurd, nonnews of een randverschijnsel is, krijgt met een aantal woorden naar keuze aandacht. Elke blogger kan zijn ei kwijt waarna allerlei filters en zoekrobotten de weg uitstippelen. De discussie over exposure, me-marketing en narcisme is zo jaren 2006. Toen was jij de person of the year. Get over it. Pessimisten denken: allemaal egotrippers en navelstaarders die over zichzelf publiceren. Optimisten zeggen: tous ensemble!, collaboration en de positieve kracht van de inspiratie. Met daartussen heel veel tinten grijs als nuance. Het is geen geheim dat ik de positieve kant aanhang en me volledig onderdeel voel van een (virtuele) community van lopers en ondertussen ook mountainbikers. Voor mij werkt dit prima en ik voel mij er als een vis in het water. Maar als je plots zelf niets meer te delen hebt en enkel nog de trainingen van anderen bewondert, sta je daar schoon te blinken. Het is normaal dat je wil meespelen.

Uitgerekend tijdens het verlof, dus niet eens in hectische tijden, kreeg ik vorige week dinsdag uit het niets een lumbago. Lopen, kajak, mountainbike: onmogelijk. Binnen mijn leefwereld – mag het? – is niet mogen lopen en daardoor negen dagen niet gelopen hebben, een zware straf. Lopen is nu eenmaal een evident onderdeel van mijn dagelijks leven vandaar dat een dergelijke disruptie een lichamelijke en geestelijke kwelling is. Mentaal omdat ik eerst niet wist wat ik mankeerde en hoelang ik buiten strijd zou zijn. Als ik zou weten dat het slechts een dikke week zonder duursport zou betekenen, kon ik daar best mee leven. Iets niet weten maakt het moeilijk. Weten dat je lief je dumpt is pijnlijk en hard maar het niet weten (misschien wel, misschien niet) is veel erger. Je piekert je suf en je tijdskader valt weg.

Sommigen vroegen of het niet fijn was eens een periode niet te moeten lopen. Duh. Ik zou bij wijze van spreken geld gegeven hebben om te kunnen lopen. Mijn gedachten dwaalden meer dan anders af naar wie niet meer kan lopen. Het cliché dat je niet beseft wat je mist tot het er niet meer is. Het idee niet meer te kunnen lopen, vond ik vreselijk.

Gisteren vroeg een vriendin of ik 's avonds met haar wou lopen. Overtuigd dat dit geen optie was, wimpelde ik het fijne voorstel af met de boodschap dat dit helaas niet kon. Een uur later stelde Runcoach.be ineens voor dat ik mijn loopkleren zou aantrekken om te testen of ik al terug kon rennen. Ik was er niet gerust in en dacht aan zoiets: =ALS("starten"=ONWAAR;"rust";ALS("pijn"=WAAR;EN("stop";"rust");"Trail des Fantômes")). Anders gezegd, op korte termijn lag mijn bezorgdheid bij mijn eerst volgende race op 12 augustus namelijk de 27 km Trail de Fantômes. Het zelfbeeld dat mijn spieren in negen dagen in pap waren veranderd moest ik bijsturen via mijn spiegelbeeld om er terug in te geloven.

Dus zonder verwachtingen maar hoopvol begon ik gisterenavond te rennen op 7 km van ons huis. Met de kinderen die op logeerpartijtje bij mijn ouders gingen, had ik de bus genomen zodat ik 'moest' teruglopen.

Dat mijn benen loodzwaar waren nam ik er voor een keer met plezier bij. Mijn enige doel was om 7 km te kunnen lopen zonder te moeten stoppen door pijn. Ik rende het bosje van het Fort van Beieren binnen en ergerde mij niet eens aan de loslopende honden. Vergis u niet: dit was eenmalig. Honden aan de leiband houden a.u.b. Daarna kwam ik uit aan de Damse Vaart waar Runcoach.be me opwachtte om samen naar huis te lopen. Triatleten zwommen in de vaart en met mijn zonneklep van de Triatlon Brugge aan, kiemde een stiekem verlangen om ooit deze wedstrijd solo af te leggen. Later. Ooit. First things first.

Na een tijdje voelden mijn benen en hoofd lichter en ik genoot van elke pas. Focus. Flow. Mijn machine draaide terug. Ik doorliep de Vesten die ik als mijn broekzak kende met een uiterst tevreden gevoel. Runcoach.be zag dat het goed was.

Ik liep 7,2 km met een gemiddelde pace van 5'42" per kilometer en een te snelle eerste kilometer. Maar dat kwam omdat er juist voor ik zou passeren een rappe loper door zijn voordeur kwam die ik niet wou lossen tot aan de splitsing waar hij richting Damme koos. Een heel klein beetje competitie als duwtje in de euh… rug.

En de loopcommunity reageerde erg ondersteunend, bvb. op Strava kreeg ik een mooi aantal kudo's (likes) en commentaren.

Deze rugversterkende oefeningen hieronder voer ik tweemaal per week uit en wou ik ten slotte nog meegeven:

Hoe gaat het bij jou mentaal tijdens een onverwachte time-out wegens blessure of ziekte? Heb je tips ter overbrugging? Ik hoor het graag.

Lopen in goede en kwade dagen


De brug naar het Begijnhof. Dit plaatje werd al door vele kunstenaars vastgelegd op doek of papier. Oneindig veel toeristen schoten hier een foto als bewijs dat ze idyllisch Brugge gezien hebben. Sommigen beweren dat je hier in een sprookje leeft. Deze foto maakte ik dinsdagochtend bij de thuiskomst na een tienkilometerloopje. Als wij buiten komen, is dit ons zicht. Als we voor ons kijken tenminste. Kijken we bijvoorbeeld naar links, dan zien we dit:


Sommigen verwijten je dat je hier in een sprookje leeft. Is het toegelaten om er het beste van te maken? Soms vraag ik mij dat af als ik merk hoe hard en zuur bepaalde mensen anderen decimeren. Maar mijn conclusie is dat het onze plicht is er het beste van te maken. De weg die ik bewandeld heb, is zeker niet de eenvoudigste geweest en sommige beslissingen waren hartverscheurend maar nodig. Om er het beste van te maken. Wie op de loer ligt en een ander een mes in de rug steekt onder het motto ‘ik ben ongelukkig, dus ik maak iedereen ongelukkig’ is bij mij niet meer welkom. De kansen zijn meer dan op voor wie anderen het daglicht in de ogen niet gunt.

Twee jaar nadat ik beginnen lopen was, viel mijn huwelijk uit elkaar. Er was geen oorzakelijk verband, het was niemands schuld en natuurlijk erg jammer voor die vier bloedjes van kinderen tussen vier en acht. Maakt dat van ons slechte ouders? Ik dacht het niet. De details gaan niemand aan, ik mijd drama en – gelukkig -komen we met vier (stief)ouders goed overeen maar dat wil niet zeggen dat ik van ijs ben. In het begin bleef ik lopen want ik zou mijn eerste 20 km van Brussel verwezenlijken. Maar daarna viel het stil.

Ik kon niet meer gaan lopen. Ik was bang. Niet van het donker, niet van wilde honden of eigenaardige figuren. Ik was bang van mezelf. Bang van mijn binnenste, gedachten en gevoelens tegelijk. Want als ik liep, kwamen eerst de gedachten tevoorschijn. Met een gemeen stemmetje. Je bent slecht. Het is jouw schuld. Je bent mislukt. Je deugt voor niets. Je stelt iedereen teleur. 

Aanvankelijk dacht ik slimmer dan het stemmetje te zijn. Ik zou niet luisteren maar het riep hardnekkig tot ik zwichtte. Angst stak de kop op en maakte de benen slap. Ik kon enkel gaan lopen als de kindjes niet bij mij waren en het gemis voelde tijdens het lopen nog ondraaglijker. Lopen associeerde ik met angst en verdriet wat moest worden vermeden. Na een tijdje weigerde ik nog te gaan lopen. Tenzij sporadisch in gezelschap maar dat was toen niet evident want ik had geen loopmaatjes zoals nu. 

Nochtans doet lopen net zo’n deugd voor lijf en leden. Je gaat helderder denken en kan mentaal weer tegen een stootje. Wandelen trouwens ook. Ermee beginnen en er een gewoonte van maken is misschien het moeilijkste. 

Ongeveer twee jaar later begon ik weer regelmatig te lopen. Meestal alleen. De draad terug oppikken vooral omdat ik toch iets aan de conditie wou doen en bepaalde afstanden me prikkelden. Nu was het een rationele aanpak. Een win-win concept. Kinderen niet bij mij?, ik kan maar beter goed voor mezelf zorgen zodat zij bovendien straks een fitte mama hebben. Dus in plaats van te treuren, lopen. 

Van het een kwam het ander en de liefde voor lopen groeide en doet dat nog steeds. Het zal dan ook geen toeval zijn dat Runcoach.be bijna drie jaar geleden in mijn leven kwam. Sindsdien is het lopen niet meer te stoppen. Lopen is een evidentie geworden. Een automatische handeling om energie bij te tanken die logisch is om te doen. 

Dus deze week prees ik mij gelukkig en de koning te rijk dat ik drie keer met zeer fijne mensen mocht lopen. 

  • Dinsdagmorgen 10 km intervallopen met Joke. Gemiddeld 5’30” per kilometer. Brugse Vesten. Allebei beseften we de meerwaarde van dit samen te doen.
  • Woensdagavond 9 km tempo lopen met David. Gemiddeld 5’41” per kilometer. Brugse Vesten.
  • Vrijdagavond 12,5 km boslopen met Kristie, David en Runcoach.be. De mannen veel sneller en wij gemiddeld 6’28” per kilometer.

Dat dit voor mij en vele andere lopers, fietsers, wandelaars, what ever, het goede leven is, zullen sommigen nooit snappen en ik heb daar geen enkel probleem mee. Maar mijn ding blijf ik doen en erover vertellen ook.

Onze North C Trail 2017 in beeld

1 eerste foto blog_edited - tekst

Het leuke is dat Sarah haar Go Pro meebracht zodat wij een massa beeldmateriaal verzamelden om nog jaren na te genieten van de wonderbaarlijke ervaring die wij met zijn drieën beleefd hebben in de uitgestrekte duinen van de Westhoek. Sarah is behalve ultra trail runner ook fotograaf en kan je volgen op https://www.instagram.com/blistersisterscrew/ en https://www.instagram.com/sarahmoutonphotography/

Zet je schrap voor 50 km beelden van Sarah, Fien en Katrien in het zand.

50 km magie op de North C Trail 


Life starts outside your comfort zone.

Gisteren deed ik iets waar ik twee jaar lang aan getwijfeld heb. Het begon twee jaar geleden toen Runcoach.be de race aan het lopen was. De bedenking dat ik dit nooit zou kunnen vermengd met de schrik en bezorgdheid dat hij tijdens deze trail het loodje zou leggen. Daarna ontstond het stiekeme verlangen dit ook te kunnen met het nuchtere besef dat dergelijke langdurige fysische inspanning voor mij onhaalbaar zou zijn.

Vorig jaar liep ik met een twijfelend hart het parcours van de 30 km uit terwijl hij opnieuw de 50 km liep. Stikkapot en na tranen tijdens de loodzware beklimmingen van de duinen finishte ik met nog meer respect voor wie de 50 km kon volbrengen. Zou ik dit ooit kunnen? Het verlangen groeide maar wimpelde ik af in het kader ‘toch nog een beetje realistisch blijven’.

En toen startte eind maart 2016 de eerste editie van de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker. Ik formuleerde een dubbele persoonlijke uitdaging. Financieel zou ik €1000 sponsorgeld inzamelen. Sportief zou ik tijdens de kleine zeven maanden durende campagne 1000 km lopen. Als ik zou slagen, zou ik op 11 maart 2017 de North C Trail lopen. Jawel, 50 km. Ik weet nog dat ik toen besefte hoe overmoedig het was dit te poneren maar het toch schriftelijk formuleerde. Belofte maakt schuld want al snel geraakte in aan €1000. Lap.

Gisteren was het 11 maart. Het werd een dag om nooit te vergeten. Na de twijfel en het verlangen was er de faalangst die tot woensdag 7 maart de bovenhand had. Ik had mij nog steeds niet ingeschreven. Ik durfde er niet in geloven, had schrik om me belachelijk te maken en het werd mij afgeraden door Runcoach.be na mijn vorige ultra trail. Woensdag draaide ik echter een knop om. “Foert, ik doe het!” Wat had ik te verliezen?

Ondertussen kon je niet meer online inschrijven dus ik zou een daginschrijving ter plekke betalen. Op Facebook zag ik donderdag toevallig een oproepje van ene Peter Rietveld die zijn startbewijs te koop aanbood wegens onverwacht niet kunnen deelnemen.


Het gevolg was dat ik gisteren startte met het idee ‘wie niet waagt, niet wint’ en een vreemd borstnummer dat mij incognito maakte. “En hier loopt Peter voorbij…”, schalde een stem door de microfoon. “Of toch niet, dit is duidelijk geen Peter maar laten we haar Petra noemen.” grinnikte de man. Ik zwaaide en glimlachte met een klein hartje en een grote banaan in mijn linkerhand.

De banaan hield ik de eerste 15 km vast, lopend op het strand van Koksijde tot Bray-Dunes in la douce France. Sarah en Fien flankeerden me en ik had toen nog niet kunnen dromen dat we zij aan zij met zijn drieën simultaan na 50 km over de finish zouden lopen op een mooi drafje door een erehaag van de event medewerkers onder luid applaus.

Na 15 km hielden we een eerste keer halt want Sarah moest een steentje uit haar schoen halen. Het onding had een blaar tussen twee tenen veroorzaakt maar het gaf mij de tijd de banaan te verorberen gevolgd door een eerste jelly.
Toen doken we duinen in. Op en neer in mul zand. We stimulerenden elkaar en trokken niet alleen de kar waar nodig maar ook veel foto’s met de Go Pro van Sarah. Het weer was ons goed gezind zonder wind en met non-stop zon.

Het hele gebeuren was voor mij een magische droom die elke verwachting oversteeg omdat het bleek te lukken en hoe! Het generieke product oversteeg uitermate het verwachte product, zou ik in mijn hoorcollege Marketing zeggen. De Customer Experience was subliem met een extreem hoge merkidentificatie als resultaat. Leve Sportevents.be! Sportevents.be is the best!

Veel zand en volhardend voortlopen dus. Maar vooral genieten van de pracht van de uitgestrekte duinen, grapjes maken onderweg en aan de controle- en bevoorradingsposten. Het mocht voor mij wat vlotter vooruit gaan maar het samen blijven primeerde voor mij. Samen was dit nog leuker. Misschien lag daarin wel de superkracht die ik gisteren kon ervaren.

Zo kwam het dat we na een loodzware laatste 3 km met de pittigste duinen – die ze voor het laatst hadden voorbehouden als een ware bouquet final – , een ernstige overweging van Fien om te stoppen na 35 km – ze voelde zich misselijk door de langdurige inspanning – en rusttijden door bevoorradingsposten en fotoshoots, onze 50 km beëindigden in een kleine 8 uren. Netjes binnen de toegestane limiet van 8 uren en 15 minuten.

Ik heb iets succesvol gedaan waarvan tot tijdens het lopen zelf niet durfde vermoeden dat ik het zou kunnen. Het heeft me veel onterechte faalangst en zelftwijfel gekost maar geen bloed, zweet noch tranen. (Het kleine beetje bloed van de duindoornen buiten beschouwing gelaten.) Het resultaat is dat ik mij de gelukkigste persoon ter wereld waan met een gevoel dat ik zelden ervaar: dat ik fier mag zij op iets wat ik kan.

Het grote verschil met de ultra Trail des Gueules Noires? Toen was ik zo uitgeput met koorts en extreme pijn dat ik niet blij kon zijn na het finishen, laat staan enig gevoel van fierheid ervaren.


Een gewone zaterdag

Geluk zit in kleine dingen en manifesteert zich bijna dagelijks maar je moet het willen zien en met beide handen grijpen.

Vanmorgen sneed de wekker om 7u genadeloos door de slaapkamer.  Runcoach.be moest gaan werken en mijn voornaamste taak was vandaag: kinderen op hun bestemmingen brengen, zorgen dat ze eten, hun spullen tijdig klaar hebben en verhinderen dat er chaos heerst. 

Om 10u30 had ik dit al gedaan: gezond ontbijt gemaakt en de keuken opgeruimd, een wasrek leeggemaakt en de was geplooid, een grote bak glas klaargezet om dan in de glascontainer te gooien, Maya in balletpak gehesen, Anna aan haar huiswerk geplaatst, Emma gestimuleerd om haar Franse PowerPoint op te starten en Arno voorzien van groene thee, geld en instructies om met Anna te gaan lunchen en daarna samen naar de scouts te fietsen. Lena logeert bij oma en opa met verwennerijen dus ik heb eentje minder om de focus op te houden. 

Om 10u30 vertrok ik met Emma en Maya naar een deelgemeente waar Emma om 11u verwacht werd voor een verjaardagsfeest. Dan reed ik door met Maya naar de balletles die een uur duurt. 

En zo kon ik eventjes die heerlijke 5 km lopen en blij zijn met alles rond me heen. De dag is nog bijlange niet om. Fijne zaterdag, allemaal! 

Back on track

Hoera, ik ben eindelijk terug op dreef aan het komen. Dat voelde ik dankzij een ochtendlijke 15 km. Het lijkt eeuwen geleden dat ik 15 km liep. Start om 7u45 na heen en weer fietsen met kind achterop en het naar school sturen van andere kids. Eerst 3 km zigzaggend door het centrum van Brugge lopen om de toer van de Vesten te kunnen starten met loopvriendin Joke. 9 km pratend lopen. Over werk en kinderen en de volgende loopafspraak. Afscheid nemen omdat ze huiswaarts afslaat en ik rond af met een solo van 3 km waarbij ik – uiteraard – de heuvels van de molens op- en afren. Afdalen met een huppelgevoel en armen die de lucht invliegen. Dromen van trail running in de bergen.

Concrete plannen want begin juni lopen Runcoach.be en ik samen de Carros de Foc in de Pyreneeën ter voorbereiding van de ultieme uitdaging met Trailrunning Managers. Mijn loopinstinct is helemaal terug wakker.

En daarnet toonde Runcoach.be me de loopkledij die hij voor de Trailrunning Managers besteld heeft.

Zaterdag tonen we dit op de Kick-Off van Trailrunning Managers dus ik moet nog even zwijgen maar zowel de mannen als de vrouwen gaan stralen in hun prachtige trailrunningpakjes.

Kom je zaterdag ook graag kijken op onze Kick-Off? Het project wordt helemaal voorgesteld, je kan de Eurofit testbatterij doen en een loopanalyse laten maken. Stuur mij gerust een bericht via info@runcoach.be.

Blind dating op Oudejaar


Wat zou jij het liefst doen op oudejaarsavond als je vrij mocht kiezen, zonder allerlei sociale verplichtingen? Spontaan geantwoord is dat bij mij: lopen.

Dat hebben we dan ook gedaan. Met vier lopers die we nooit eerder zagen. We hadden afgesproken om 23u15 aan het Begijnhof De Wijngaard om rond de Vesten te lopen. In het ergste geval zou het zwijgzaam en ongemakkelijk zijn. De realiteit toonde dat onze monden niet stil stonden, dat iedereen enthousiast en content was en dat de acht kilometers maar als drie aanvoelden.

De vele feestvierders onderweg moedigden ons aan en wij juichten. Het nachtlopen in een groepje van zes sprak tot de verbeelding. Het vuurwerk verraadde dat middernacht daar was. Nieuwjaarszoenen en gelukswensen.

Na het loopje volgden bubbels en babbels in ons huis. Ongedwongen en voor herhaling vatbaar. Weer een handvol toffe lopers ontmoet.

Sint-Anna in het ochtendgloren


Voor dag en dauw de voordeur achter je dicht trekken om de dag vroeg te starten met een ochtendloopje, ik raad het iedereen aan. De stad slaapt nog en de straten zijn leeg. Zeker in Brugge is dat sprookjesachtig.

Het was donker en ik beloofde Runcoach.be dat ik niet langs het jaagpad van het kanaal zou lopen noch op de Vesten, dus dook ik de stad Brugge dieper in. 

Plots liep ik in de Ezelstraat en omdat ik niet op drukkere banen wou uitkomen, sloeg ik rechts af in voor mij onbekend gebied. Brugge is zo klein dat je uiteindelijk altijd wel ergens op de Vesten uitkomt. Ik zag een stukje Brugge waar ik niet eerder geweest was. Het bleek Sint-Gillis te zijn. Toen kwam ik uit op de Langerei tegenover het Sint-Leocollege en dat ken ik maar al te goed. Als kind fietste ik zo Brugge binnen om naar school te gaan in de binnenstad.

Vanaf hier kende ik de weg en genoot van het lopen langs de Sint-Annarei en Groenerei. Ondertussen was het licht geworden. Voor ik het wist had ik 6 km door prachtige stukjes Brugge gelopen. Begijnhof, Minnenwaterpark, Sint-Salvator, belfort, Vismarkt, Gruuthuyse, ik zag het allemaal omhuld door het prille herfstlicht.

En dat allemaal voor de werkdag begint.



Kastelenroute 

Voor 9u30 op zondagochtend terug thuis komen van een verkwikkende 15 kilometer, wat heb je meer nodig om een perfecte zondag te beleven? 

Om 7u45 hadden Kristie en ik afgesproken aan de rand van Tillegembos om de Kastelenroute te lopen. Kilometers rennen tussen de bomen van Tillegem- en Beisbroekbos in herfstkleuren. 

Net voor de grote regenbuien kwam ik tevreden thuis om te ontbijten met appel, nootjes, havermout en melk. Met nog een hele zondag om te ontginnen.