Back in the running

Vanmorgen vrij vroeg was het eindelijk zo ver. Het moment was aangebroken om na 7 weken loopstilte me terug aan een loopje te wagen.

Om half zeven in een short die ik in de Pyreneeën kocht en met twee bovenlagen en buff rond de hals zette ik aan. De stad sliep nog en het was frisser dan ik gedacht had maar dat vond ik best grappig. Ijzige vingers konden me niet deren. Daarvoor was ik te zeer in mijn nopjes. Ik genoot van de koude lucht op de warme blote huid van mijn benen. Dit had ik gemist.

Geen idee welk tempo aan de orde was maar ik hield me rustig zoals Runcoach.be had opgedragen in de hervatte wekelijkse coaching. De vijf kilometer waren zo om en achteraf hoorde ik van hem dat hij gedacht had dat ik me niet aan deze afstand zou houden maar het dubbele zou lopen. Nee hoor, ik moest immers op tijd in de zaterdagles geraken.

Ik was zo content dat ik terug kon lopen, dat het voelde alsof ik nooit was gestopt en dat ik mijn eerste vijf km in 28 minuten zou afwerken, was een oppeppende extra. Yes!

Thuis heb ik goed gestretcht en dan mijn reeksen planking en burpees afgewerkt. In het filmpje kan je zien wat ik daarbij doe. Core stability was een van de weinige trainingen die ik tijdens mijn looppauze onderhield. In de kerstvakantie heb ik ook twee keer 40 km gemountainbiked maar daar hield het mee op. Geen kajak, geen zwemmen, niets. 😶

<<<

Nog nooit zat ik daarna zo gefocust in de les. Als het van mij afhangt, pik ik elke ochtend zo’n nuchter loopje om de dag te beginnen. Maar nu moet ik wachten tot donderdag van de coach. Dan mag ik acht kilometers malen.

En mijn voeten? Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik wel iets voel onder mijn hielen maar ik zal het lopen zeer voorzichtig terug opbouwen. Beloofd.

Eindelijk weer strandlopen

Hier volgt nog een voorbeeldje dat kiezen verliezen is.

Vorige herfst en winter brachten Runcoach.be en ik om de twee weekends door op een zeiljacht in Oostende. Zo konden we trainingen op het strand houden, een van de vele geneugten van de loopsport. Maar mijn keuze om te leren ‘spectaculair’ offroad mountainbiken in de Ardennen impliceerde een hoge aanwezigheid van mezelf in de Ardennen. Super maar ten koste van de winderige strandloopjes op het liefst harde zand van Oostende en naburige gemeenten.

In mijn FB-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Oostende was het hierdoor stilletjes in de lente, zomer en begin van de herfst maar vorige week postte ik de oproep om zondagochtend 15 km te gaan lopen op het strand. Serge en Lieven pikten hierop in en waren deze ochtend present.

De zon weerspiegelde een intens helder licht in de ondiepe plassen. Voor we het beseften hadden we ruim 8 km gelopen over golfbrekers en strand. Omkeren en teruglopen.

Ik liep traag maar zij vonden dat niet erg. Ik wel. Mijn linkerzitbeen doet pijn, sinds december. Mijn voeten doen pijn sinds juli in stijgende lijn qua intensiteit en frequentie. Het kan bijna niet anders dan hielspoor zijn. Voortdurend doen ze pijn, ook als ik niet ren en zelfs ’s nachts in mijn bed. Het went, net als de zitpijn maar subiet verslijt mijn lichaam tot ik niet meer kan hardlopen en wat dan? Actie is hier op zijn plaats.

Runcoach.be zal bekijken wat ik best doe. Wordt vervolgd.

Sparkles

De voorbije week heb ik drie keer gelopen en één HIIT-training gedaan. Een tijdje terug zou ik balen dat het niet genoeg is om mijn onrustige innerlijke mens te temmen maar nu geniet ik van elke minuut dat ik buiten ben en kan rennen in plaats van moeten, moeten, moeten. Hoe leg je uit dat het mogen gaan lopen in hectische tijden die je met huid en haar opslokken, een zegen is die ervoor zorgt dat je stand houdt in de storm?

Om te beginnen word je tijdens het lopen heerlijk volledig met rust gelaten. Geen e-mails, geen mag-ik-eens-iets-vragen, geen zou-je-hiermee-kunnen-helpen, geen was plooien, niet opruimen, geen puberstreken, geen negatieve berichtgeving.

Ondertussen kom je buiten, liefst in velden en bos, om zuurstof te ademen en een overvloed aan herfstkleuren en -geuren tot je te nemen. En kleine zoogdiertjes voorbij te zien stuiven. Invasief exotisch of niet, ik vind het romantisch, melig als ik ben.

Bovendien verbrand je de nodige calorieën en is een mens niet gemaakt om stil te zitten, iets wat in moderne tijden met schermen alom en virtuele werelden te veel gebeurt. Je neemt plaats voor je al dan niet mobiele monitor en voor je het weet heb je uren gezeten. Zitpijn krijg je er gratis bij. In mijn geval heb ik na tien minuten prijs. Een schouderblessure desnoods als je foutief de muis bedient. Om maar te zwijgen over de ogen.

Als je in aangenaam gezelschap loopt, komt het sociaal beestje ook aan zijn trekken. Dan ben ik in mijn contact met anderen eens niet de docent, de mama of digitale marketing machine van Runcoach.be maar gewoon mijn lopende zelve.

Donderdagmorgen voor het werk liepen we met drie de toer van de Brugse Vesten. Daniel van de kajak-club, Joke en ik. Heel tof want ik luisterde graag naar zijn Stockholm must sees voor Joke en de kano-avonturen van het voorbije weekend in Frankrijk. Dat ze ver moesten rijden om het water te vinden. En de vooruitzichten op het club weekend in de Ardennen en een 150 km lange kanotocht in Zweden die hij deze zomer wil maken. Ofschoon ik niet meekan op de weliswaar prachtige meerdaagse uitstapjes met de club, voel ik mij daar toch erg welkom. Het is een warme, gezellige bende en ik voel mij daar thuis.

Zaterdagmorgen liepen Kristie en ik haar vaste parcours van thuis. Voor mij helemaal nieuw en verrassend mooi. We liepen langs de reusachtige gevangenis naar het zeekanaal in de buurt van Varsenare langs vurige astervelden en dan door de Koude Keuken op een Finse piste. Ik was daar nog nooit geweest en kende die locatie enkel van naam omdat de kinderen er soms gaan sporten met school en ik onlangs een halve belofte maakte om daar eens te gaan badmintonnen. Neen, vergeet niet wat ik beloof maar veel geduld is aan de orde.

Vanmorgen hadden we met een vijftal loopmaatjes een afspraak in het bos. Toen ik om kwart na zeven op mijn telefoon keek, zag ik de eerste annulering, dan algauw de tweede en tegen vertrektijd de derde. Geen idee of dat was omdat het zaterdag te leuk was geweest of omdat het katten en honden regende. Onze zaterdagavond was fantastisch leutig geweest met vrienden en de kinderen op een scoutsfeest en de regen is natuurlijk voor iedereen even koud en nat. Geen probleem natuurlijk, maar wel spijtig want ik keek er naar uit om in het ongeveer zelfde olijke gezelschap van vorige zondag te rennen in de Brugse bossen. Moe en harde regen of niet, niets zou mijn strak plan in de weg staan. Ik haalde met binnenpret – zie foto bovenaan – mijn stalen ros van de koer om naar Tilleghembos te rijden waar Annelies – hopelijk – als enige overblijver zou verschijnen. Want afzeggen is soms toevallig doch tevens besmettelijk.

Ik hulde me in regenbestendige kledij voor de fiets en kwam met kletsnatte voeten aan in een leeg bos met lege parking. Misschien was ik toch de piekenzot van ‘t spel…

Net toen ik in mijn eentje zou aanzetten, reed een lichtgrijze auto de parking op. Annelies en haar echtgenoot Michael stapten uit. Alzo werd het een modderige bosloop met drie. Annelies trok na een zestal kilometer aan het treintje want zij liep iets te snel voor haar man en ik om haar tempo te kunnen aanhouden. Ik denk dat we heel goed zuurstof en herfsttaferelen konden bijtanken. Dat ik de rest van de dag na een warm bad opruimde, de was deed en streek, was helemaal niet erg. Integendeel.

Hagelbui in het bos

Terwijl het gezin zich nog in dromenland bevond, sloop ik weg uit een nog verkeersluw Brugge naar een loop-date-met-zes. Joke, Annelies, Kristie, Lieven en Vincent zijn allemaal op één of andere manier in de Facebook loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge terecht gekomen. Mensen samenbrengen om iets fijns zoals een frisse bosloop te doen, gelukkig word ik daarvan.

Het is bijna een vaste zondagse traditie geworden om in de vroegte de Drie Kastelenroute in de Brugse bossen te rennen. Eerst liepen we samen tot de bliksem en donderslagen in een zompige grasvlakte tussen Tillegem en Beisbroek de wolken deed openbarsten. Ze braakten hagelstenen die hard op mijn knikker en dijen kaatsten. Tijd om even met Kristie onder de eerstvolgende boom een korte lachpauze te houden en de anderen door te laten lopen.

Vanaf dan was het dubbel goed uitkijken waar we de voeten neerzetten. Uitglijden zou de pret bederven. Ofwel lagen er een laag ijsbollen ofwel ijskoude waterplassen. En toch zeiden we meermaals blij hoeveel deugd het deed buiten in de natte kou maar omhuld door de warmte van het lopen. Dat ik bij mijn thuiskomst klappertandde en een uur nodig had om terug een normale lichaamstemperatuur te krijgen, hoorde er bij. Die gekke moeder, zag ik de kinderen denken tijdens hun ontbijt.

De rest van de dag was organisatorisch, inclusief de was plooien tijdens Shalane Flanagans laatste 4 kilometer op de New Yorkse marathon. Ik zag haar perfecte lichaam als een sierlijke loopmachine de zege binnen halen in 2u26. Haar ogen en mond weerspiegelden de extreme inspanning en ik vroeg me af wat er die laatste kilometer door haar hoofd ging. Ze liep door het lint en dan volgde de ontlading, de opluchting, de overwinning. Welverdiend en veertig jaar geleden dat er nog eens een Amerikaanse dame deze wedstrijd won.

De Belgische Koen Naert werd achtste met een tijd van ongeveer 2u15. Dat moet ik nog checken en verbeter me gerust. Ik zal u dankbaar zijn voor de hulp.

Het zijn allemaal sporthelden ondanks dat er maar één de eerste kan zijn. Ik hou meer van het feest dan van de competitie.

Op aanraden van en met Joke ga ik dit jaar trouwens nog een trail meepikken. Kwestie van het niet af te leren. De Natuurloop Zonnebeke op 17/12. Omdat het past en mijn agenda weer een beetje opfleurt.

De cirkel is rond

 

Je zei dat je vaak gaat kajakken in de baai en dat je die tochtjes nooit hebt vereeuwigd. Je had geen verhalen, foto’s of video’s gepost. Was je soms onder de auspiciën van de CIA aan het kajakken? (De Cirkel, Dave Eggers)

Ik startte de dag om half zeven met de dagelijkse ochtendroutine van was ophangen, koffie zetten en kinderen schoolklaar maken. Nog voor acht uur vertrok ik om te lopen. Zonder smartphone om het roze ochtendlicht tussen de bonte bomen te fotograferen en te delen met de wereld. Connect. Hello world mijn voeten. De vogels floten vrolijk in het Minnewaterpark en kregen mijn volle aandacht.

Wat heb je tijdens die laatste tocht gezien, Mae? Was het mooi?

De maan was bijna vol, Eamon, het water was kalm en ik had het gevoel door vloeibaar zilver te peddelen. Ik werd een tijdje gevolgd door een eenzame zeehond. (De Cirkel, Dave Eggers)

Aan de Katelijnepoort stond loopmaatje Daniel van de kajakclub te wachten. We liepen aan een mooi tempo de Vesten van Brugge. Onze sporthorloges toonden dat we netjes onder de 6 minuten per kilometer bleven zonder diep te gaan. Brugge is een kleine stad dus toen de toer een lus werd, tikten we nog geen 9 kilometer af. Mijn volle agenda stond dankzij het tempo alsnog een extra kilometer toe dus breide ik er in het Minnewaterpark nog een extra kilometer aan tot groot jolijt van de mannen van de groendienst die op een bank hun boterhammen met koffie tot zich namen.

Ok, zei Eamon, ik heb een zoon met een aangeboren afwijking. Ook al is hij een ongelofelijk levendige jongen en proberen we zijn mogelijkheden te verbeteren, hij zal altijd in een rolstoel blijven zitten. Hij kan niet lopen. Hij kan niet rennen. Hij kan niet gaan kajakken. (De Cirkel, Dave Eggers)

Onbereikbaar en geen foto’s van het loopje en dit was nog maar het begin van de donderdag. (FOMO of diefstal?) Tevreden fietste ik na een verkwikkende douche naar het werk.

Dus wat doet mijn zoon als hij toch zoiets wil ervaren? Dan kijkt hij een filmpje. Of foto’s. Hij ervaart de wereld voor een groot deel via andermans ervaringen. Waar het om gaat, Mae, is dat hij niet kan zien wat jij ziet in je kajak. Vind jij het terecht dat je hem en miljoenen anderen dit ontzegt? (De Cirkel, Dave Eggers)

Vanavond ging ik met Runcoach.be kajakken in het donker. Van het Eiland naar de Dampoort en terug. Mijn smartphone had ik bewust thuisgelaten want foto’s in het donker op het water zijn nogal zwart. Mijn sporthorloge was ik vergeten in het stopcontact van de keuken. Uitgerust met een wit licht aan de voorkant van onze reddingsvest en een rood aan de achterkant voeren we naast de Vesten. We moeten immers zichtbaar zijn voor de schepen. Twee stuks kruisten ons. Een mastodont die niet zwaar geladen was maar heel veel breedte op de waterweg innam en een gewone grote aak die wel zwaar geladen was en ferme golven genereerde waardoor we kermisgewijs tien minuten op en neer gaand konden kajakken.

Mae’s mond was kurkdroog en ze probeerde niet te laten merken hoe ze zich voelde.

Het was egoïstisch, Eamon. Op het moment dat je je vrienden of iemand als je zoon ervaringen ontzegt zoals die van mij, dan neem je in feite iets af. Je steelt iets waar ze recht op hebben. Kennis is een grondrecht. Toegankelijkheid tot alle mogelijke ervaringen behoort tot de basale grondrechten van de mens. (De Cirkel, Dave Eggers)

Misschien geloof je het niet want ik heb noch foto’s om te delen noch registratie op Strava maar wie zal het worst wezen? Wij prezen onszelf gelukkig met deze 6 km watersport.

27 km genieten van de Trail des Fantômes

Zaterdag trotseerden Kelly en ik ruim 27 km woeste Ardennen in de regen en modder. We stegen hierbij verticaal 1043 meter tussen de glibberige boomwortels en blinkende rotsen. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen.

We startten allebei met ons ultra lichtgewicht regenjasje want het regende en dat zou niet meer ophouden. Maar na een kilometer speelden we het uit want koud hadden we niet. De inspanning van de eerste helling op te lopen, verwarmde onze lijven.

Samen uit, samen thuis. Stap per stap zonder flauw doen. Doorbijten als het moest. Weten dat aan elke klim een einde komt en dat zelfbeklag nog nooit iemand vooruit heeft geholpen.

Sommige stukken waren rauw en genadeloos, andere sprookjesachtig verraderlijk maar steeds technisch. Het parcours liep volledig naast, doorheen en dicht bij de Ourthe die we twee maal doorwaadden. Heerlijk om de kuiten te verwennen na soms zure klimpartijen.

Zelf namen we geen foto's om ons volledig op de prachtige natuur en de gladde ondergrond te kunnen concentreren. Hierbij dank ik dan ook Facebook friends Jos en Roland voor de foto's. De professionele foto's zijn van sportfotograaf Geoffrey Meuli.

Onverwacht gelopen

Een leuk kenmerk van een persoonlijke blog is dat je zelf de context en het perspectief kiest. Wat door de band genomen absurd, nonnews of een randverschijnsel is, krijgt met een aantal woorden naar keuze aandacht. Elke blogger kan zijn ei kwijt waarna allerlei filters en zoekrobotten de weg uitstippelen. De discussie over exposure, me-marketing en narcisme is zo jaren 2006. Toen was jij de person of the year. Get over it. Pessimisten denken: allemaal egotrippers en navelstaarders die over zichzelf publiceren. Optimisten zeggen: tous ensemble!, collaboration en de positieve kracht van de inspiratie. Met daartussen heel veel tinten grijs als nuance. Het is geen geheim dat ik de positieve kant aanhang en me volledig onderdeel voel van een (virtuele) community van lopers en ondertussen ook mountainbikers. Voor mij werkt dit prima en ik voel mij er als een vis in het water. Maar als je plots zelf niets meer te delen hebt en enkel nog de trainingen van anderen bewondert, sta je daar schoon te blinken. Het is normaal dat je wil meespelen.

Uitgerekend tijdens het verlof, dus niet eens in hectische tijden, kreeg ik vorige week dinsdag uit het niets een lumbago. Lopen, kajak, mountainbike: onmogelijk. Binnen mijn leefwereld – mag het? – is niet mogen lopen en daardoor negen dagen niet gelopen hebben, een zware straf. Lopen is nu eenmaal een evident onderdeel van mijn dagelijks leven vandaar dat een dergelijke disruptie een lichamelijke en geestelijke kwelling is. Mentaal omdat ik eerst niet wist wat ik mankeerde en hoelang ik buiten strijd zou zijn. Als ik zou weten dat het slechts een dikke week zonder duursport zou betekenen, kon ik daar best mee leven. Iets niet weten maakt het moeilijk. Weten dat je lief je dumpt is pijnlijk en hard maar het niet weten (misschien wel, misschien niet) is veel erger. Je piekert je suf en je tijdskader valt weg.

Sommigen vroegen of het niet fijn was eens een periode niet te moeten lopen. Duh. Ik zou bij wijze van spreken geld gegeven hebben om te kunnen lopen. Mijn gedachten dwaalden meer dan anders af naar wie niet meer kan lopen. Het cliché dat je niet beseft wat je mist tot het er niet meer is. Het idee niet meer te kunnen lopen, vond ik vreselijk.

Gisteren vroeg een vriendin of ik 's avonds met haar wou lopen. Overtuigd dat dit geen optie was, wimpelde ik het fijne voorstel af met de boodschap dat dit helaas niet kon. Een uur later stelde Runcoach.be ineens voor dat ik mijn loopkleren zou aantrekken om te testen of ik al terug kon rennen. Ik was er niet gerust in en dacht aan zoiets: =ALS("starten"=ONWAAR;"rust";ALS("pijn"=WAAR;EN("stop";"rust");"Trail des Fantômes")). Anders gezegd, op korte termijn lag mijn bezorgdheid bij mijn eerst volgende race op 12 augustus namelijk de 27 km Trail de Fantômes. Het zelfbeeld dat mijn spieren in negen dagen in pap waren veranderd moest ik bijsturen via mijn spiegelbeeld om er terug in te geloven.

Dus zonder verwachtingen maar hoopvol begon ik gisterenavond te rennen op 7 km van ons huis. Met de kinderen die op logeerpartijtje bij mijn ouders gingen, had ik de bus genomen zodat ik 'moest' teruglopen.

Dat mijn benen loodzwaar waren nam ik er voor een keer met plezier bij. Mijn enige doel was om 7 km te kunnen lopen zonder te moeten stoppen door pijn. Ik rende het bosje van het Fort van Beieren binnen en ergerde mij niet eens aan de loslopende honden. Vergis u niet: dit was eenmalig. Honden aan de leiband houden a.u.b. Daarna kwam ik uit aan de Damse Vaart waar Runcoach.be me opwachtte om samen naar huis te lopen. Triatleten zwommen in de vaart en met mijn zonneklep van de Triatlon Brugge aan, kiemde een stiekem verlangen om ooit deze wedstrijd solo af te leggen. Later. Ooit. First things first.

Na een tijdje voelden mijn benen en hoofd lichter en ik genoot van elke pas. Focus. Flow. Mijn machine draaide terug. Ik doorliep de Vesten die ik als mijn broekzak kende met een uiterst tevreden gevoel. Runcoach.be zag dat het goed was.

Ik liep 7,2 km met een gemiddelde pace van 5'42" per kilometer en een te snelle eerste kilometer. Maar dat kwam omdat er juist voor ik zou passeren een rappe loper door zijn voordeur kwam die ik niet wou lossen tot aan de splitsing waar hij richting Damme koos. Een heel klein beetje competitie als duwtje in de euh… rug.

En de loopcommunity reageerde erg ondersteunend, bvb. op Strava kreeg ik een mooi aantal kudo's (likes) en commentaren.

Deze rugversterkende oefeningen hieronder voer ik tweemaal per week uit en wou ik ten slotte nog meegeven:

Hoe gaat het bij jou mentaal tijdens een onverwachte time-out wegens blessure of ziekte? Heb je tips ter overbrugging? Ik hoor het graag.