Verjaardagsloopje tot 1000 km

naamloos

Lopen voor het Goede Doel. Een kilometer voor een euro. Zo zamelde ik in 3 maanden €1000 in. Mijn uitdaging was om tussen 26 maart en 16 oktober 1000 kilometer te lopen voor de fundraising campagne Loop Naar De Maan van KOTK. Maar eigenlijk koppelde ik daar een fijne persoonlijke extra aan. Ik wou heel graag die laatste kilometers uitgerekend op mijn verjaardag lopen. Vandaag dus. Tijdens de middagpauze liep ik samen met 4 collega’s in het bos zodat de kilometerteller de 1000 overschreed. Dat ik niet alleen was vond ik geweldig leuk want ik liet toch een gilletje van tevredenheid uit mijn keelgat ontsnappen.

Gisteren werd de kilometerteller hersteld na wat heen-en-weer communicatie via Facebook. Stante pede klaarde mijn hemel op en uiteraard zal ik volgend jaar weer deelnemen aan deze campagne.

Als mijn doel gehaald werd, beloofde ik mijn eerste ultra trail te gaan lopen op 11 maart 2017, nl. 50 kilometer lopen op strand en duinen op de North C Trail. Binnenkort schrijf ik me in. Maar eerst ga ik eind oktober 45 km lopen in Bilbao. Omwille van de UTMB-punten die ik nog nodig heb voor volgende zomer. Hiermee licht ik weer een tipje van een andere sluier op maar later meer hierover. Die eerste ultra trail komt dus toch een paar maanden eerder dan ooit gedacht en ik ben er helemaal klaar voor!

Maar morgen eerst iets anders: mijn allereerste OCR. Met mijn zus. In Oudenaarde. Twaalf kilometer met geheimzinnige obstakels. Mijn eerlijk vooroordeel? Ik denk dat het niets voor mij is maar ik ben nieuwsgierig. Laat maar komen!

 

Lopen, sauna en sushi

Zondag ben ik vroeg opgestaan om met een loopmaatje 20 km te lopen. Ze had jaren terug nog 20’s gelopen maar nu zat ze op 12-13 km en waagde de sprong naar 20. En met succes! We liepen langs de Brugse Vesten naar Damme en terug om dan de rest van de vesten te veroveren. We triomfeerden als twee koninginnen over ’t Zand en liepen terug langs het Koning Albert-park en eindigden in het Minnewaterpark. Wat een loop-kick!

Tevreden achteraf stretchen en genieten van een antioxiderende smoothie die Runcoach.be ons bij aankomst uitschonk. Alzo lag er nog een hele zondag voor ons.

In de vooravond verwende ik mijn spieren en geest met sauna-beurten afgewisseld met koud water en ijstherapie. Veel water gedronken en Pukka detox-thee.

Een avondmaal van sushi met groene thee met gember. Heerlijk geslapen en helemaal opgeladen voor de maandag.

Moet je ook eens proberen. 🙂

Customer experience Trail des Trappistes

Een modern, succesvol bedrijf zorgt dat zijn klanten en personeel ambassadeurs van hun merk worden. Ik interpreteer hierbij vrij de woorden van marketing specialist Steven Van Belleghem. Zorg als bedrijf voor een optimale customer’s experience zodat het AIDA-model (Attention, Interest, Desire, Action) versterkt wordt door het ADIA-model (Acknowledgement, Dialogue, Incentiviastion, Activation). Bouw een sterke emotionele band op met je klanten door hen te bedanken voor hun trouw. Vervolgens maak je het mogelijk dat er dialoog is tussen je klanten. Voorzie een platform, faciliteer de conversatie, luister en neem eraan deel waar nodig. Beloon de klanten functioneel en emotioneel voor hun trouw. Activeer tenslotte het conversatiepotentieel van de klanten.

Vergeef me dat ik deze ene keer bij het bloggen niet kan laten een deel van het werk en een deel van mijn privé-leven te vermengen. Beiden zijn passies die elkaar hier mooi raken. Het mag gezegd worden dat op gebied van inbound marketing Sportevents.be een very good practice is met zijn prima producten die voor een topervaring zorgen, de communicatie strategie, de excellente service en de conversaties op de social media. Het resultaat is dat ik na deel te nemen aan twee van hun evenementen (North C Trail en Trail des Trappistes) fan ben en vol vertrouwen uitkijk naar een volgende deelname.

Maar hoe zag die top customer experience er nu voor mij uit?

Het begint al ettelijke dagen voor het evenement en eigenlijk start de beleving al bij de inschrijving. Via de bedrijfswebsite kan je alle nodige info consulteren en dagdromen bij de technische fiche van het parcours met landkaart en profiel van de beklimmingen en afdalingen.

kaart

hoogte

Je visualiseert je tocht, geniet al op voorhand maar hoopt tegelijk dat je je persoonlijk sportief doel zal halen. Voor sommigen is dat een tijdsdoel, voor anderen is dat het halen van de eindmeet. Bij mij was het: genieten van de natuur tijdens het lopen eindigen na 7 uren. (Maar het lukte me een pak sneller dan geschat 🙂 ).

Ondertussen broedt er allerlei content op Twitter, Facebook en Instagram. Je voelt dat andere deelnemers net al even opgewonden zijn omdat race day nadert. Hier zie je een voorbeeldje van een Facebook-post door Trail des Trappistes, 2 dagen voor het evenement. 213 likes, 43 commentaren en 61 keer gedeeld. Dat is niet weinig voor een evenement waar 1892 mensen aan deelnamen. Het kriebelt al bij de deelnemers.

semois.png

Zelf postte ik regelmatig over mijn trainingen op Instagram en mijn blog waardoor het automatisch ook op mijn Twitter- en Facebookaccounts kwam. Bijvoorbeeld toen ik daags voordien mijn ‘compulsory’ gear klaarmaakte en een foto op Instagram plaatste.

gear.png

 

Op vrijdagavond vertrokken Runcoach.be en ik met een volgeladen auto naar camping La Rosière op 500 meter van de start. Het was nodig zo dicht mogelijk bij de start te logeren want hij moest om 4u ’s morgens vertrekken voor zijn trail van 100 km. Met de wagen van naar de startplaats rijden was geen optie want ik moest er ook nog geraken voor mijn start om 11u voor mijn trail van 39,9 km.

We haalden ons borstnummer in de evenemententent op het dorpsplein van Florenville. Als aandenken kregen we van de organisatie een mooie buff met het logo van de trail. Daarna aten we een heerlijke pasta om nog wat te carboloaden. We dronken veel water en een lekkere Orval – ook om te carboloaden. Het trendy restaurant zat vol pasta-etende lopers. Fijn is dat.

dossard

Alzo sliepen wij in een tentje op een camping naast de Semois. Om 20u in bed en zoveel mogelijk slapen tot de wekker ging om 3u. (Toch maar een kwartier vroeger gezet 😉 ) Daarna sliep ik niet meer goed want mijn tent was zo leeg zo alleen en vooral: ik hoopte dat Runcoach.be niet te zwaar zou afzien terwijl ik nog nachtrust had. Dat hij bij het oversteken van de Semois struikelde, volledig frontaal in het water viel en daarbij zijn scheenbeen verwondde, heb ik pas achteraf vernomen. Hij verloor erdoor zijn sterke positie op kop maar eindigde alsnog 21ste met een prachtige tijd van 11u 39min.

Om 8u stond ik op en vond het best aangenaam om dankzij het kamperen direct in de natuur te zijn. Ik ruimde de tent op, ontbeet en maakte me klaar om ruim op tijd naar het dorpsplein te trekken. In de grote tent dronk ik koffie en observeerde de andere deelnemers. Al gauw kwam de française Delphine naast me zitten. Ze woonde in de buurt en nam deel ter voorbereiding van de marathon van Chamonix over 4 weken. Omdat er in verhouding telkens weinig vrouwen deelnemen op de trail afstanden die ik loop, schept het een band en trekken vrouwen elkaar automatisch aan, is mijn uitleg. We zouden samen starten.

Na 10 kilometer liet ik haar gaan want ik durfde haar tempo niet blijven volgen uit schrik voor wat nog moest komen op de volgende 30 kilometer. We hadden de Semois al overgestoken op 8,2 km en het ijskoude water deed deugd aan mijn kuiten maar het duurde toch even voor mijn voeten niet langer als ijsklompen voelden. De watercrossing had me de weken vooraf best wat gepieker bezorgd maar het was uiteindelijk een heerlijke ervaring. Ik voelde me compleet en sterk en vrij en deel van de natuur. Gelukkig wist ik op dat moment niet dat Runcoach.be daar gevallen was en dat hij erg ongerust was dat ik onderweg een blessure en/of schrik zou krijgen. We hadden afgesproken dat we elkaar geen berichten zouden sturen. Onze toestellen waren immers waterdicht verpakt. Geen nieuws was goed nieuws.

Op de eerste ravito van 17 km, dronk ik gauw een beker cola en gritste 2 stukken chocolade-cake mee die ik snelwandelend naar boven verorberde. Na 21 km was ik tot mijn verbazing nog maar 2u21 bezig. Even hoopte ik in nogmaal zoveel tijd te eindigen maar dat was buiten de technisch zware klim op 22km gerekend. Het was naar boven klimmen op de rotsen met handen en voeten. Door de intensieve inspanningen vooraf was mijn looppas niet meer stabiel genoeg om zonder behulp van mijn bovenste ledematen te gaan klauteren. Het duizelde in mijn lijf dat wel een ton aanvoelde en ik was blij dat ik boven was. De talrijke klimpartijen gevolgd door afdalingen maken een trail run gevarieerd maar tegelijk erg zwaar. Omdat de dijspieren en kuiten gevoelig worden door het klimmen, ben ik erg voorzichtig met de afdalingen. Je voelt je zweven, vliegen en net niet vallen als je te snel naar beneden loopt op de bospaden met bruine bladeren die slijk, boomwortels en stenen verbergen waarover je echt niet wil struikelen.

Het was de enige dag in een reeks regenachtige dagen dat het niet regende. De zon scheen maar in de bossen had ik daar geen last van. Zweten deed ik wel. Ik droeg een professionele sportzonnebril van Cébé, speciaal voor trail running. De product beleving hiervan zal ik in een volgende blogpost beschrijven. Hij oversteeg alle verwachtingen. Het enige vervelende was de talrijke aanwezigheid van vliegjes. Na een tiental exemplaren zowel via mond als neus in te slikken, gebruikte ik mijn buff als masker want plezant is anders.

Plots was ik 32 km verder en bereikte de tweede en tevens laatste ravito voor alweer cola en cake. Persoonlijk vind ik 2 ravito’s voldoende want ik droeg immers een rugzak met 3 liter drinkwater. De overweldigende beleving van eenzaam in de bossen te lopen – daarvoor doe je het toch – zou ook niet voldoende tot zijn recht komen als er om de 5 kilometer een rustpost zou zijn.

De tocht eindigde met een saai stuk vals plat naar boven langs de rijweg gevolgd door een glibberige afdaling in een bos om met een erg pittige klim de dorpskern van Florenville te bereiken. Tijdens die laatste klim liep ik Runcoach.be tegen het lijf die absoluut niet verwacht had dat ik nu al zou aankomen. Hij was klaar en op weg naar de camping om zich te verfrissen.


Natuurlijk was ik content en fier door zijn verbazing. Zelf had ik geschat dat ik 7 uren zou nodig hebben en hij gokte op misschien wel 8 uren maar eenmaal op de straten van het dorp liep ik met een laatste sprintje blijgezwind onder de boog van de finish na 5u34min. Tijd voor de beloning: een trappiste Rochefort.


Next: Trail des Trappistes

Vandaag is de draad terug opgenomen met een frisse, nieuwe start na mijn eerste marathon. Voor de eerste keer terug gaan lopen met een klein hartje en mijn nieuwe loopschoenen. Voor de marathon wou ik deze nieuwe schoenen nog niet aantrekken om blaren te vermijden. Het zijn Asics Fuji Trabuco 4 exemplaren met weinig demping en een kleine drop, geschikt voor middellange tot lange trails. Ik liep al anderhalf jaar op deze schoenen van de 3 reeks en het lijkt of dit model voor mijn voeten werd ontwikkeld.

Ik genoot van een heerlijk ochtendloopje om 8u op de Brugse Vesten. Zonnestraaltjes, fluitende vogels en zwanennesten.

brugge

Bij een nieuwe start past een nieuw doel. Voor de afwisseling is het een vrij avontuurlijk doel: de Trail des Trappistes in Florenville op 21 mei. Ik ga 39 km trail lopen over rotsen en heuvels door rivieren en bossen. Het Lord of The Rings gevoel achterna. Het schijnt een erg technische loop te zijn met veel klimmen. Dit zou moeten lukken binnen een tijdslimiet van 10 uren. Geen flauw idee hoeveel tijd ik nodig zal hebben. Misschien wordt het een lange, eenzame zaterdag want de wedstrijd heeft een limiet van 400 deelnemers en was al snel volzet waardoor ik geen maatje kan meenemen.

Dit is de allereerste editie van de Trail des Trappistes. Ze wordt net zoals de North C Trail georganiseerd door Sportevents.be dus ik heb er alle vertrouwen in dat het weer een sympathiek, prima evenement wordt. Lopers hebben de keuze uit 5 verschillende afstanden dwars doorheen de Gaume. Via de Semois gaat het naar Herbeumont, Suxy en Chiny. Bij terugkomst in Florenville worden alle lopers beloond met een lekkere trappist naar keuze. Mijn trail start om 11u, telt 1010 positieve hoogtemeters, 2 bevoorradingsposten en 2 rivieroversteken van de Semois. Dit laatste is volledig nieuw voor mij en ik heb geen idee of ik mij daarbij gewoon natte voeten moeten voorstellen, een volledige onderdompeling in ijskoud Ardens rivierwater of iets daartussen. Anyway, het kriebelt al en ik heb goesting om me over te leveren aan dit mooie stukje vaderland. Zie hier het profiel en het parcours van de 39,9 km:

hoogte

kaart

Tillegembos

  
In de kleuterklas mochten we bij mooi weer in de late lente de Zilverstraat verlaten om met een oranje bus van het openbaar vervoer naar Tillegembos te gaan. Dat is één van mijn fijnste herinneringen aan mijn kleuterschooltijd. We picknickten op het glooiend grasveld van de tuin van de zusters. We plukten boterbloemen en madeliefjes om bloemenkettingen te maken. We ravotten eindeloos in de speeltuin met zand. Dat waren de gelukkigste dagen op school.

Altijd als ik in Tillegembos loop, denk ik daaraan. Vandaag was het niet anders.  

 

26K regen

Zoals eerder beweerd, hou ik van lopen in de regen. Vandaag was niet anders. Op het programma stond een trage lange duurloop van Brugge naar de Siphon in Oostkerke (Damme) via de Vesten langs de Damse Vaart en terug, en dan de rest van de Brugse Vesten om te eindigen bij het vertrekpunt. Onderaan dit blogbericht vind je het kaartje met het gelopen parcours.

Je bent vrij lang geconfronteerd met jezelf als je lang in je eentje loopt. Eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk en snak ik naar die momenten alleen in de natuur. Pure me-time.

Ik loop sinds een jaar nooit meer met muziek. Vaak zing ik dan de hele tekst van The Loneliness Of The Long Distance Runner in mijn hoofd. Van de geniale band Iron Maiden, verwijzend naar de gelijknamige film uit 1962. Een lied waarvan ik in mijn tienerjaren nooit had kunnen vermoeden dat het rond mijn veertigste zo zou beginnen koesteren.

The tough of the track with the wind and the rain that’s beating down on back…

 
Regenen deed het dus al toen ik de voordeur achter me dicht trok. Maar echt eenzaam was ik niet. Nog niet aan de laatste windmolen op de Vesten kruisten Hollende Arts Didier en ik elkaar.

– Hey Kat! Waarheen loop je? Naar de Siphon? Ik ga mee.

En hij draaide zich om. Bij hem stonden al 26 kilometers van de geplande 40 op de teller. Als tieners roeiden we in dezelfde roeiclub in Dudzele. De BTR. Een vijftal jaar geleden ontmoetten we elkaar terug in een context van het lopen. Hij is een van de lopers die me deden overwegen om ooit een marathon te lopen. We praatten goed bij tot in Damme. Aan de brug keerde hij terug naar Brugge anders zou hij 50 km lopen als hij bij me bleef.

Hoe fijn het bijpraten ook was, de rust van alleen te lopen in de regen was magisch, ‘mentaal helend’ en versterkend. Runners high deed zijn intrede want ik was goed aan het lopen en ik genoot met volle teugen van de bomen, de polders, de rechte Damse Vaart, de regen en de stilte.

Plots bereikte ik de Siphon. Geen paling in het groen maar een gesloten, leeg restaurant. Als kind kwam ik hier zo vaak met mijn ouders, broer en zus. Mijn jongere broer en ik aten altijd steak au poivre. Als echte grote mensen.

Ik zou vandaag niet meer langs de Damse Vaart terugkeren, bedacht ik. Ik loop lekker een stukje langs de Stinker en de Blinker om dan tussen Damme en Oostkerke uit te komen op een polderpad naar Koolkerke. Dit is mijn heimat ondanks mijn leven in Antwerpen tot 2006. Het is nu pas dat ik hier kom lopen. Deze paden uit mijn kindertijd ken ik op mijn duimpje.

Alzo liep ik door Oostkerke en passeerde aan de grens met Koolkerke mijn ouderlijk huis in de gietende regen. Gelukkig was niemand thuis anders moest ik de verleiding om op te houden – het regent en ik ben kletsnat – weerstaan.

In Koolkerke-dorp na 17 km, stopte ik 3 minuten voor een power bar en wat water wegens knorrende maag. Daar sloeg ik rechts af richting Kruisabeele om zo via Sint-Jozef naar Brugge te lopen. Dat stoppen was echt dom want ik had het koud gekregen en het duurde tot kilometer 20 voor het gevoel dat mijn vingers gingen afvriezen weer weg was.

Toen ik aan de brandweer kwam, zat ik terug op het parcours van de Vesten. Nog steeds regen maar nog steeds runners high. En alzo liep ik 26K. De afstand die Didier achter de rug had toen we kruisten. Voor mij een record afstand voor het lopen. (Trail afstanden meet ik in Runkeeper als ‘stappen’ wegens de lagere snelheid eigen aan het trailen).

26 km in 2:43 met pauzes inbegrepen, 9,6 km/u. Ruim 1.800 kcal verbrand. Ik zal niet meer klagen.

 


Bomentunnel

  
Loop 2 uren, zonder te denken aan tijd of snelheid. Geniet van het parcours. Snelheid en afstand spelen hier geen rol. Met deze wijze woorden zond Runcoach.be me deze mistige ochtend op pad.  

Ik liep op de Brugse Vesten, nam een afslag aan de Damse Vaart tot Damme waar ik de brug overliep om aan de overkant terug naar Brugge te lopen.   

Dan deed ik de rest van de Vesten tot ik thuis kwam aan het Minnewater en Begijnhof. Of zoals ik vandaag aan m’n Brusselse vriendin uitlegde: ik loop vandaag de vorm van een lekstok. Nu zie ik aan het kaartje dat er al een hap uit gebeten is. 

Voldaan. Runners high.