Kajak op de Semois

Met vier kinderen kajakten Runcoach.be en ik vorige week op de Semois. We wisten dat het water eigenlijk te laag stond om goed te zijn maar wilden de kajak-lustige kinderen niet teleurstellen want ze vroegen al maanden om in de Ardennen te mogen kajakken. De lage waterstand maakte de tocht zwaar omdat we vaak moesten uitstappen om de boot verder te trekken telkens we op de bodem strandden. Er was bovendien nauwelijks stroming maar de natuurpracht – we ontmoetten tot op 50 cm afstand een bever – en de blije kinderen compenseerden de mankementjes.

We huurden drie dubbele kajaks van le Batifol bij camping Le Canada in Chiny voor een tocht van 12 km naar Lacuisine. Ik piekerde me suf hoeveel kronkels de Semois zou moeten maken om aan die twaalf te geraken want ik wist door mijn vorig verblijf in de Ardennen dat fietsen naar Florenville via Lacuisine amper 7 km was.

De aap kwam nadien uit de mouw want TomTom meldde na aankomst dat het slechts 8,5 km betrof. Een ontevreden klant zou kunnen opperen dat dit boerenbedrog was en de €90 terugeisen maar laat het nu toevallig zo wezen dat de kindertjes het kajakken moe waren na 8 km en zich inhielden om niet te zeuren toen ik 'nog 4 km' antwoordde op hun vraag of het nog ver was. Een halve kilometer verder kwam er dus onverwacht een einde aan de tocht want ineens waren we in Lacuisine.

Sportief kamperen met kids

Met vijf kinderen namen Runcoach.be en ik vakantie in Florenville in de provincie Luxemburg, dicht bij de Franse grens. Geen huisje noch camping car maar heuse iglotentjes boden ons onderdak. Life begins outside the comfort zone dus wat is hier ontspannender en spannender dan vijf nachten naast de Semois slapen en 's nachts de regendruppels boven je hoofd horen tikken en tegen de ochtend gewekt worden door de kraaien die er de habitués zijn?

Het kleine centrum van Florenville bevindt zich op de top van een heuvel naast de Semois. Haar opvallende kerktoren steekt in de wijde omgeving boven alles uit waardoor je als wandelaar, loper of fietser een dankbaar oriëntatiepunt krijgt. Verdwalen wordt zo een stuk moeilijker.

Wij zeggen steevast dat we naar de Ardennen gaan maar Florenville ligt waar twee fundamenteel verschillende geologische entiteiten samenkomen: l'Ardenne en La Lorraine. Deze heb elk hun eigen landschap wat bijdraagt aan de schoonheid van deze regio. U raadt het al, ik ben een beetje verliefd op Florenville.

Behalve de karakteristieken van de locatie zelf, koesteren Runcoach.be en ik hier mooie herinneringen dankzij de Trail des Trappistes die we hier in 2016 liepen. Terwijl ik toen succesvol 40 km liep, werkte Runcoach.be zijn 100 km af. Sindsdien kriebelt het hier. Deze week was mijn derde verblijf in Florenville.

Aan de horizon verschijnen de Ardennen met massief bos en de Semois loopt hier verder in La Lorraine met een grote meander in de alluviale vlakte. De erosie van de rivier heeft een cuesta gevormd met op de top Florenville.

Deze maand was ik hier al eerder komen kamperen met dochter Lena en onze tweeling verbleef hier elf dagen op scoutskamp. Nu kwamen we met het hele gezin terug om te sporten en spelen op maat van de kinderen. Je dacht toch niet dat vakantie voor ons een week hangen op een exotisch strand was? Met alle respect voor wie dat wel ontspannend vindt maar ik zou lastig worden.

Dit is het logboek van mijn sportieve activiteiten. Runcoach.be en ik hebben afwisselend getraind en op de kinderen gepast.

  • Woensdagavond: 2 km mountainbike technieken aangeleerd aan Anna (12j)
  • Vrijdagochtend: 13 km trail running waarvan 3 km met Anna.

  • Vrijdagnamiddag: 1056 meter schoolslag gezwommen in 30:16 minuten, wat 2,1 km per uur is. Ik had enkel een bikini. Zonder badpak en zwembril kan ik niet crawlen.
  • Zaterdagochtend: 8,5 km kajak met Runcoach.be en de kids.

  • Zaterdagnamiddag: 17,2 km offroad mountainbike in 1u12

  • Zondagmiddag: 12,5 km trail running in 1u24. Dankzij de MTB had ik mooie stukjes ontdekt die ik nu liep.

  • Maandagochtend: 4,5 km MTB-technieken aanleren aan Anna.

Verder ravotten de kinderen vol fantasie in de Semois, speelden we frisbee en voetbal en maakten we vaak wandelingetjes van 1 kilometer. De heuvel op naar de bewoonde wereld.

Hoe combineert u een gezinsvakantie met sport? Ik hoor het graag.

Lopen in goede en kwade dagen


De brug naar het Begijnhof. Dit plaatje werd al door vele kunstenaars vastgelegd op doek of papier. Oneindig veel toeristen schoten hier een foto als bewijs dat ze idyllisch Brugge gezien hebben. Sommigen beweren dat je hier in een sprookje leeft. Deze foto maakte ik dinsdagochtend bij de thuiskomst na een tienkilometerloopje. Als wij buiten komen, is dit ons zicht. Als we voor ons kijken tenminste. Kijken we bijvoorbeeld naar links, dan zien we dit:


Sommigen verwijten je dat je hier in een sprookje leeft. Is het toegelaten om er het beste van te maken? Soms vraag ik mij dat af als ik merk hoe hard en zuur bepaalde mensen anderen decimeren. Maar mijn conclusie is dat het onze plicht is er het beste van te maken. De weg die ik bewandeld heb, is zeker niet de eenvoudigste geweest en sommige beslissingen waren hartverscheurend maar nodig. Om er het beste van te maken. Wie op de loer ligt en een ander een mes in de rug steekt onder het motto ‘ik ben ongelukkig, dus ik maak iedereen ongelukkig’ is bij mij niet meer welkom. De kansen zijn meer dan op voor wie anderen het daglicht in de ogen niet gunt.

Twee jaar nadat ik beginnen lopen was, viel mijn huwelijk uit elkaar. Er was geen oorzakelijk verband, het was niemands schuld en natuurlijk erg jammer voor die vier bloedjes van kinderen tussen vier en acht. Maakt dat van ons slechte ouders? Ik dacht het niet. De details gaan niemand aan, ik mijd drama en – gelukkig -komen we met vier (stief)ouders goed overeen maar dat wil niet zeggen dat ik van ijs ben. In het begin bleef ik lopen want ik zou mijn eerste 20 km van Brussel verwezenlijken. Maar daarna viel het stil.

Ik kon niet meer gaan lopen. Ik was bang. Niet van het donker, niet van wilde honden of eigenaardige figuren. Ik was bang van mezelf. Bang van mijn binnenste, gedachten en gevoelens tegelijk. Want als ik liep, kwamen eerst de gedachten tevoorschijn. Met een gemeen stemmetje. Je bent slecht. Het is jouw schuld. Je bent mislukt. Je deugt voor niets. Je stelt iedereen teleur. 

Aanvankelijk dacht ik slimmer dan het stemmetje te zijn. Ik zou niet luisteren maar het riep hardnekkig tot ik zwichtte. Angst stak de kop op en maakte de benen slap. Ik kon enkel gaan lopen als de kindjes niet bij mij waren en het gemis voelde tijdens het lopen nog ondraaglijker. Lopen associeerde ik met angst en verdriet wat moest worden vermeden. Na een tijdje weigerde ik nog te gaan lopen. Tenzij sporadisch in gezelschap maar dat was toen niet evident want ik had geen loopmaatjes zoals nu. 

Nochtans doet lopen net zo’n deugd voor lijf en leden. Je gaat helderder denken en kan mentaal weer tegen een stootje. Wandelen trouwens ook. Ermee beginnen en er een gewoonte van maken is misschien het moeilijkste. 

Ongeveer twee jaar later begon ik weer regelmatig te lopen. Meestal alleen. De draad terug oppikken vooral omdat ik toch iets aan de conditie wou doen en bepaalde afstanden me prikkelden. Nu was het een rationele aanpak. Een win-win concept. Kinderen niet bij mij?, ik kan maar beter goed voor mezelf zorgen zodat zij bovendien straks een fitte mama hebben. Dus in plaats van te treuren, lopen. 

Van het een kwam het ander en de liefde voor lopen groeide en doet dat nog steeds. Het zal dan ook geen toeval zijn dat Runcoach.be bijna drie jaar geleden in mijn leven kwam. Sindsdien is het lopen niet meer te stoppen. Lopen is een evidentie geworden. Een automatische handeling om energie bij te tanken die logisch is om te doen. 

Dus deze week prees ik mij gelukkig en de koning te rijk dat ik drie keer met zeer fijne mensen mocht lopen. 

  • Dinsdagmorgen 10 km intervallopen met Joke. Gemiddeld 5’30” per kilometer. Brugse Vesten. Allebei beseften we de meerwaarde van dit samen te doen.
  • Woensdagavond 9 km tempo lopen met David. Gemiddeld 5’41” per kilometer. Brugse Vesten.
  • Vrijdagavond 12,5 km boslopen met Kristie, David en Runcoach.be. De mannen veel sneller en wij gemiddeld 6’28” per kilometer.

Dat dit voor mij en vele andere lopers, fietsers, wandelaars, what ever, het goede leven is, zullen sommigen nooit snappen en ik heb daar geen enkel probleem mee. Maar mijn ding blijf ik doen en erover vertellen ook.

EK Ultra Marathon MTB

Vandaag waren we in de Pyreneeën, meer bepaald in Veilha waar de start en het einde van het Europees Kampioenschap Ultra MTB plaatsvond. Een race van maar liefst 213 km met 6200 positieve hoogtemeters. Slechts 8% van het parcours bestond uit asfalt. De rest was bospaden (61%) en grind/aarde (31%). 


Hieronder zie je nog enkele foto’s van de helden die in minder dan 10 uren finishten. Het zijn alledrie Spaanse kanjers. De gele is de winnaar met minstens 6 minuten voorsprong. De rode is de tweede en deze met de berg op de achtergrond is de derde. Proficiat en diep respect aan alle finishers! De foto zonder fietser heb ik geleend van de organisatie Pedales del Mundo. Meer heerlijke MTB-foto’s van hen vind je op hun Instagram.


Uiteraard is dit (nog) niet aan mij besteed maar dromen mag. Het is normaal dat het kriebelde in mijn buik, mijn fantasie op hol sloeg en ik mezelf al in gedachten door de bergen en bossen zag crossen. Toen ik net daarvoor een sportief zwempak kocht, stond daar niet voor niets There are no limits op gedrukt. 😉


Of zijn er toch grenzen? Enfin, zelf mocht ik van Runcoach.be deze week niet meer sporten na het lopen op de Triatlon van Brugge vorige zaterdag. Het zou ook niet gegaan zijn want door een combinatie van extreem lang non-stop werken en het gezin was mijn lichaam beginnen tegenpruttelen door doodmoe te zijn en mijn ogen te saboteren. Ik zie sinds zondag amper iets en moet mijn ogen voortdurend bevochtigen met oogdruppels. Autorijden lukt niet en ik was een gevaar op de fiets de voorbije week. Mijn looks zijn al frisser geweest dan de laatste dagen maar we blijven lachen.

Ik heb nog tijd tot maandag om te recupereren en dan begint het leukste van werken voor Runcoach.be. Dan gaan we met Trailrunning Managers de Carros de Foc lopen! Ik kijk er ongelofelijk naar uit. Hiermee weet je dan ook al waarover de volgende blogpost zal gaan.

Zeeleven

Mensen vragen soms waar ik de energie vandaan haal maar voor mij is het de logica zelve om de dingen te doen die ik graag doe. Het kost mij geen energie, integendeel. Als ik dat niet zou doen, dan zou ik pas een zwaar energielek krijgen. Natuurlijk kan je niet voortdurend je zin doen en als je denkt enkel gelukkig te worden door de lotto te winnen, onmogelijke schoonheidsidealen te bereiken of je in een vingerknip naar luilekkerland te kunnen transporteren dan zoek je het misschien te ver. 

Do more of what makes you happy. Het is een simpele huis-tuin-keukenspreuk maar met een waarheid als een koe. Deze way of life kreeg vorm na een lange zoektocht naar troost toen ik mijn kinderen noodgedwongen moest missen door de scheiding met hun vader. Eerst werkte ik me te pletter en ging vaak uit om het gemis op te vullen. Dat werkte niet. Nu kan ik ons leven organiseren en combineren op een evenwichtige manier die mij de vrijheid geeft om veel outdoor te leven en te sporten. Het vele werken is gebleven maar het nachtleven heb ik al lang vaarwel gezegd. 

Het idee van een rondje te lopen voor de dag begint of het vooruitzicht na het werk te kunnen kajakken bij de overgang van dag naar donker geeft me vleugels. Lekker vroeg opstaan om het mooiste stuk van de dag buiten door te brengen. Sport als extra motivatie en beloning. Wat kies jij om jezelf te motiveren of te belonen?

Doch als ik in volledige vrijheid zou kunnen kiezen, dan deed ik wat Thomas Siffer ooit deed. Met een zeilboot 3 jaren met het gezin de wereldzeeën bevaren. Op de mooiste plekken aanmeren om daar te trail lopen, kajakken, zwemmen, fietsen. De wereld proeven. 

Maar dat gaat dus niet.

Het zeilen beperkt zich voorlopig tot korte tochten op de Noordzee en Zeeland. Ondertussen zit ik met Runcoach.be op onze zeilboot en ben ik het logboek van Thomas aan het lezen. Dit boek leest extra beklijvend in het ruim van een zeilboot. Het past compleet in dit kader en bij het stapeltje lectuur van wateralmanak en havengids. Het inlevingsvermogen wordt danig uitvergroot.

Al even onbeschrijfelijk is het geluksgevoel dat ik krijg door vroeg uit de veren het roze ochtendlicht in de haven te aanschouwen wanneer ik een loopje aanvat. De wereld is nog stil en ik mag lopen op de pier en het strand. Voor mij is dat een ultiem gevoel van vrijheid. 

Alle andere uren of dagen zal ik wel werken en zorgen maar dit is van mij.

En nog iets: gisteren heb ik een prachtige mountainbike gekocht. Weer een wereld die zich voor me opent. 

Een gewone zaterdag

Geluk zit in kleine dingen en manifesteert zich bijna dagelijks maar je moet het willen zien en met beide handen grijpen.

Vanmorgen sneed de wekker om 7u genadeloos door de slaapkamer.  Runcoach.be moest gaan werken en mijn voornaamste taak was vandaag: kinderen op hun bestemmingen brengen, zorgen dat ze eten, hun spullen tijdig klaar hebben en verhinderen dat er chaos heerst. 

Om 10u30 had ik dit al gedaan: gezond ontbijt gemaakt en de keuken opgeruimd, een wasrek leeggemaakt en de was geplooid, een grote bak glas klaargezet om dan in de glascontainer te gooien, Maya in balletpak gehesen, Anna aan haar huiswerk geplaatst, Emma gestimuleerd om haar Franse PowerPoint op te starten en Arno voorzien van groene thee, geld en instructies om met Anna te gaan lunchen en daarna samen naar de scouts te fietsen. Lena logeert bij oma en opa met verwennerijen dus ik heb eentje minder om de focus op te houden. 

Om 10u30 vertrok ik met Emma en Maya naar een deelgemeente waar Emma om 11u verwacht werd voor een verjaardagsfeest. Dan reed ik door met Maya naar de balletles die een uur duurt. 

En zo kon ik eventjes die heerlijke 5 km lopen en blij zijn met alles rond me heen. De dag is nog bijlange niet om. Fijne zaterdag, allemaal! 

Waar is de lente?


Dat het nu maar gauw lente wordt. Behalve de duinen en stranden van de Noordzee ligt de natuur er maar troosteloos bij in deze tijd van het jaar. Lopen in de bossen lijkt een doodse bedoening, de loslopende honden niet meegeteld. (Off topic: Ik háát het dat mensen hun honden niet aan de lijn houden op strand of bos. “Dat hij niets zal doen”, boeit mij niet. Ik ken u en uw hond niet. Houd uw hond dicht bij u en ja, ik gil als uw geliefd huisdier mij met zijn tong uit de muil frontaal tegemoet loopt.)

Grijze dagen en grauwe bossen dus. Toch doet het deugd om jezelf naar buiten te jagen voor een wandeling of loopje. Want binnen zitten, kan je daarna doen. Buiten kan je energie bijtanken, eens uitwaaien en los lopen.

Ik had alweer zelfmedelijden omdat ik vanochtend (zondag) moest werken. Het lijkt alsof ik nooit rust in mijn hoofd vind doordat mijn job geen begin- en einduren heeft maar een enorme waslijst van heel veel opdrachten is. Ik had de noen, 12u, als grens gesteld. Daarmee moest het klaar zijn. Mijn dagelijkse portie geluk lag in het feit dát het klaar was. Morgen begint een nieuw semester op de campus met nieuwe studentengroepen en één nieuw opleidingsonderdeel bij studenten die ik wel al ken. Ik smeer mijn stembanden en stel mijn arendsoog scherp. Klaar om er een lap op te geven en de studenten te enthousiasmeren voor marketing, marktonderzoek en IT.

Veel moeten werken is één ding maar het constant achter de feiten hollen is nog andere koek. Het is de vrees voor dat laatste dat mij enorm stresseert. Ik breng het er goed vanaf maar de prijs die ik (en dus m’n gezin) ervoor moeten betalen, is niet mals. Het is voortdurend balanceren op een slappe koord. Proberen om niet de kaart te trekken van het zagen en klagen.

Na de lunch volgde een korte power nap in de fauteuil. Dan met Runcoach.be 3 kinderen meenemen naar het bos. Eentje is ziek en blijft thuis. Lang wegblijven, is dus niet aan de orde. Twee grote gaan niet mee want fietsen naar de bioscoop.

En zo konden drie meisjes in de speeltuin van het bos ravotten onder toezicht van Runcoach.be die zelf al voor dag en dauw een dikke 10 mijlen met een klant was gaan lopen. Ondertussen kon mama Katrien een klein half uurtje door de bossen hollen en over de boomwortels en modderplassen springen. En deugd dat dat deed!