Crossen in de bossen

Woensdagavond stond een mountainbike training op de planning. Daar kan ik heel kort over zijn. Dat het snikheet was, schrok me niet af. Ik had een liter water mee en sportvoeding. Het zou maximum drie uren trappen worden. 
Tot groot jolijt nam ik overal waar ik kon de moeilijkste stukjes mee en maakte er een erezaak van zoveel mogelijk de rijbaan te vermijden op de stukken die de bossen verbonden met gewone straten. Mijn klikpedalen baarden me geen zorgen alsof ik nooit anders gefietst had. Ik betrapte mezelf erop dat ik slalomde tussen paaltjes en bomen en jumpte om te testen hoe dat voelde. Nice dus. Letterlijk vreugdesprongetjes maar dan op de mountainbike.

So far so good. Maar dan, na 33 km begonnen mijn voeten te branden van de pijn. Hetzelfde euvel als de laatste keer regio Heuvelland toen ik 78 km mountainbikete in warm weer maar toen begon het pas de laatste 20 km. Het is duidelijk dat de warmte mijn voeten doet zwellen waardoor mijn klikschoenen te smal worden en ze mijn voetbeentjes aan de tenen vermorzelen.

Ik moest nog 11 km fietsen en huilde en vloekte van de pijn. Er zat niets anders op dan afstappen en op mijn sokken verder fietsen. De keuze voor het kleinste kwaad. Ach ja. 

Gelukkig werd dit goed gemaakt door de vele leuke reacties van mijn (virtuele) mountainbike maten op MTB-Praat op Facebook. Toevallig werkte ik de laatste tijd rond digitale marketing, (sub)segmenteren en de hoge ROI van e-mailmarketing door targeting. Onder het mom van DIY wou ik ook eens targeten om een leuke respons te ontvangen. Geen nood aan aandacht of bevestiging, daarvoor ben ik te oud en te down to earth. De juiste boodschap op het juiste moment naar de juiste doelgroep zenden. 

Ik postte dit in MTB-Praat wetende dat ik nooit zoveel respons kan krijgen op mijn eigen profiel:


De terminologie in de reacties is geweldig leuk en barst van energie en aanmoedigingen. Harken, bijvoorbeeld, zalig toch?

Decathlon scoort met digital marketing

Naamloos.png

Warning: het lezen van deze blogpost kan u geld besparen.

Bij mij spot je regelmatig symbiose. Bijvoorbeeld wanneer een kruisbestuiving van een professionele interesse optreedt met iets uit het privé leven. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Zeker als het met anderen gedeeld kan worden omdat er waarde aan verbonden is. En laat waardecreatie nu toevallig het basisfundament van marketing zijn.

Ik zit namelijk helemaal zelf – met duizenden anderen – middenin een Decathlon-case die een good practice van digital marketing is. Ik zal het hier niet hebben over hun website, hun e-mailmarketing noch search engine advertising (SEA) maar wel over hun social media marketing. Hoe zij dit geniaal inzetten om op een positieve, sportieve wijze zieltjes te winnen. Decathlon faciliteert conversation met een zeer actief platform op Facebook, voorziet daarbij waardevolle, nuttige content en maakt ambassadeurs van zijn klanten zoals mezelf die mee het bedrijf promoten (collaboration). Er ontstaat een community van sporters die een hogere customer experience krijgen bij Decathlon.

Tot hier de intro over marketing. Wat doet Decathlon nu precies en wat kan jij doen om geld te besparen? Een aantal maanden geleden vroeg ik mij af wat de meerwaarde van Strava ten opzichte van Runkeeper precies was. Ondertussen ben ik bijna een Strava-freak (n.v.d.r. dit is overdreven, ironisch) geworden want:

Decathlon beloont haar klanten met korting voor elke gelopen of gefietste kilometer op Strava!

Alstublieft! Dàt wou ik u dus vertellen.

Wat moet u daarvoor precies doen?

  1. Een account hebben bij Decathlon (= geregistreerde klant zijn)
  2. Een openbare account hebben op Strava.
  3. Je klantnummer van Decathlon achter je naam op Strava plaatsen.
  4. Lid worden van de club Decathlon Running Fans op Strava. Ook als je enkel zou fietsen. 😉
  5. Elke maand deelnemen aan de distance challenge voor fietsen en/of lopen op Strava. Niet vergeten elke maand opnieuw mee te doen.
  6. Lid worden van de Facebook-groep Strava Challenge. Daar zit de community.
  7. Je loop- en fietsactiviteiten met Strava tracken en openbaar laten. Slotje open laten. Elke gelopen km telt voor 3 punten en elke gefietste km telt voor 1 punt.
    400 punten = 1 kortingsbon van €6.
    Deze punten komen bij de verzamelde punten van je aankopen. Je moet dus niet wachten tot je bvb. 400 km gefietst hebt. De bedragen van je aankopen met de klantenkaart bepalen ook je punten.
  8. Manu Verbinnen af en toe bedanken in de Facebook-groep. Want dit is de marketing man van Decathlon die dit allemaal voor ons mogelijk maakt. Soms zijn er extra acties waardoor je bvb. 50 punten krijgt. Zoals gaan lopen op Global Running Day. Of zoals nu: als we tegen 30 juni met 5000 leden in de Facebook-groep zitten, krijgt iedereen 100 punten extra. Is dat niet geweldig leuk?

Dus als je sportief fietst of zelfs gewoon naar je werk of de bakker fietst, wandelt of loopt en je bent klant bij Decathlon, waarom zou je dan op deze leuke manier geen extra kortingbonnen willen verdienen?

The time is now


We zijn al bijna weer een week verder sinds de vorige blogpost maar ik heb me voorgenomen om minder te bloggen. Dit omwille van twee redenen. Ten eerste is het een loopblog met als zijsprongetje gezonde voeding en geen blog over sport in het algemeen maar ik heb nu plots zoveel meer te vertellen over kajak en MTB. Ik vind er mijn plekje niet goed voor op mijn blog. De tweede reden past in het kader van timemanagement. Ik dacht tijd uit te winnen door niet te bloggen en die dan in de sport zelf te stoppen.
Maar ik wou toch drie persoonlijke vaststellingen neerpennen.

  1. Lopen doet aanzienlijk meer calorieën verbranden dan MTB en kajak in een gelijke tijdsspanne. De intensiteit van lopen is veel hoger.
  2. Om te trainen met de fiets heb je pakweg driemaal zoveel tijd nodig als om te gaan lopen. Met mijn druk professioneel + gezinsleven is dat een hinderpaal.
  3. Het gevoel van zorgeloze vrijheid ervaar ik enkel met het lopen omdat daar geen materiaalstress opduikt. De aankoop van een degelijke MTB is slechts het begin. Zonder pedalen – apart te kopen – lukt het niet, de veiligheid eist een helm en handschoenen. MTB-koersschoenen heb je ook nodig en na één training begreep ik waarom de loopbroek vervangen diende te worden door een echte fietsbroek met spons of iets dergelijks in de voering. (Het lijkt wel of ik een pamper draag.) Tel daar nog reserve-onderdelen en onderhoud bij en los van de extra kosten dat dit meesleept, kruipt daar schaarse tijd in. Dus in plaats van te bloggen, zou ik beter mijn fiets poetsen en de ketting smeren, snap-j’em? En zonder kajak, peddel, spatzeil en zwemvest kun je niet kajakken. Gelukkig huur ik dat in de club. Die reddingsvest is waarschijnlijk verplicht. Dat moet ik nog uitdokteren. Conclusie: tijdens de balletlessen van de dochters, de lunchpauze op de campus of op verplaatsing/reis kan ik in een handomdraai een loopje scoren maar fietsen of kajakken blijkt wat ingewikkelder. En neen, op stap met het gezin, kan de mama het zich niet veroorloven om extra materiaal zoals een MTB en toebehoren in te pakken of mee te zeulen.

Maar ik zou natuurlijk mezelf niet zijn als ik daar geen mouw aanpaste. 

  1. Kajak is de wekelijkse gezinssport. Vaker mag als het kan, maar moet niet.
  2. Lopen op 5 à 7 km tijdens verloren wachtmomenten doe ik al en blijf ik doen. Elke week lukt een 10 km ochtendloopje met Joke.
  3. Ik probeer in het weekend één langeduurloop te behouden en één MTB-rit van maximum 3 à 4 uren in te lassen.
  4. Twee core power trainingen per week heb ik al ingepast.

Missing value is hier de tweede training op MTB. Ik moet meer tijd vinden om te kunnen fietsen…
Deze week heb ik bijna elke dag gefietst om de clickpedalen te oefenen. Uiteraard heb ik ook gelopen, gekajakt en mijn core power aangesterkt. Vanmorgen heb ik 71 km gemountainbiked waarbij ik maar één keer ben gevallen, weliswaar in de bramen. De bloedende benen waren slechts oppervlakkig geschonden. Door de doornen. Maar ik prijs mezelf gelukkig: op een enge track tussen de brandnetels ben ik tijdens een klimpartijtje net niet tussen het nitraatrijke onkruid beland. 

Upgrade to multisport 100% completed

Life is better on the trails. Dat wist ik al sinds ik voor het eerst trail liep in het Koppenbergbos, ondertussen 2,5 jaar geleden. Het werd nog beter in de Zwitserse Jura (Trail de l’Absynthe) en hooggebergte van Graubünden (Irontrail), onze Ardennen en de Pyreneeën. Off road lopen in de vrije natuur geeft je vleugels. Alle minder spectaculaire loopjes en core power trainingen bereiden je voor op een volgend trail running doel. Daarom sla je ze niet over en verdraag je dat het soms eentonig lijkt. Je weet waarvoor je het doet. Voor het lang trail lopen dus. 

Maar je kan nog iets anders op die trails doen dan lopen. Adrenaline door je lijf voelen gieren op een mountainbike bijvoorbeeld. Sinds deze week is hiermee een nieuwe wereld voor me opengegaan. 

De wereld laag op het water vanuit een kajak ontdekken, maakt het avontuurlijk outdoor sporten compleet. Dat wist ik al uit m’n kindertijd maar toen ik zelf kinderen kreeg, dacht ik nooit meer in een kajak te zullen kruipen. Sinds drie weken ben ik lid van de Brugse Kajak Klub. Het is zo tof dat ik direct een gezinsabonnement genomen heb. 

Ik moet nu een beetje regelmaat en proportie vinden want het bedrijven van multisport moet nog allemaal te combineren zijn. De aangename verrassing schuilt in het gemak waarmee ik de drie sporttakken naadloos kan laten aansluiten. Het aantal trainingen van vorige week had ik niet kunnen doen als het alleen maar lopen zou zijn.

  • Dinsdag 30,5 km MTB in de duinen en polders. 
  • Woensdag 21,1 km lopen.
  • Donderdagochtend 40 min. core power.
  • Donderdagavond 8,1 km kajak.
  • Vrijdagmorgen 7 km lopen.
  • Vrijdagmiddag 22,1 km fietsen (clickpedalen leren gebruiken).
  • Zaterdagmorgen 15,3 km MTB (clickpedalen off road leren gebruiken). 

Wegens tijdgebrek kan ik de belevenissen onmogelijk vertellen. Ik probeer toch een paar flarden neer te pennen als een geheugensteuntje. Zand, duinen, bibberen, 4x vallen, opstaan, juichen, witte bloesems, afstappen, wind, blauwe binnenbillen, blijven lopen, triomferen, buikspieren, armspieren, kajakken, kinderen, Runcoach.be, donker, water, vroeg opstaan, lopen met moedig meisje met MS, fiets op maat afhalen, mountainbike clickpedaalschoenen kopen, fietshelm kopen, rechts in- en uit clicken leren, dan links, dan allebei samen, click-click, koersbroek kopen, oefenen in bos met heuvels, grasdijk Damse Vaart oprijden, aarzelen, vastgekluisterd aan pedalen vallen, opstaan, fietsen, molenheuvels opfietsen, vallen zonder losklikken, helpende touwloper met hond ontmoeten, thuiskomen en voor het huis voor de ogen van verontruste toeristen vallen op de klinkers. Oefening baart kunst.

Morgenochtend ga ik lopen met Joke. En daarna misschien kajakken met de oudste kinderen. Of een ritje mountainbiken op de gewone weg om het snel losklikken te oefenen. Het is geen of-of-of maar en/of-en/of-en/of. L’embarras du choix. Heerlijk toch?

Vuurdoop mountainbike

Zie mij daar staan met mijn lumineus idee om te beginnen technisch mountainbiken met veel hoogtemeters. Zonder enige ervaring en met meer hoogtevrees dan een gemiddelde persoon.

Gelukkig is Runcoach.be van alle markten thuis en heeft hij een pak ervaring op de mountainbike waar ik vandaag dankbaar gebruik kon maken. In afwachting van mijn eigen trailfiets huurden we een exemplaar in Middelkerke. Zonder klikpedalen en zonder koersbroek met zeemvel. Auch.

Maar ik had er zin in. Hij heeft me leren ultra trail lopen en zo heb ik mijn hoogtevrees in de bergen de baas gekunnen. Met die fiets zal het ook wel lukken.

Dertig km leek me als beginner ideaal om mee te starten.  Bij het bestuderen van het bord aan de start was ik danig naar de te volgen weg aan het kijken. Dat het hier een parcours met drie sterren betrof ontsnapte aan mijn analyserende blik. Dat er een classificatiesysteem voor de moeilijkheidsgraad bestaat, wist ik op dat moment nog niet. Nog nooit van gehoord. Eén ster voor de beginnende, twee sterren voor de meer ervaren mountainbiker en drie voor de – euh – sportieve ervaren bikers. Dat zag ik pas nadien maar merkte ik al gauw. 

Met vallen en opstaan.

We doken al snel de duinen in. Ik slaakte gilletjes die ik niet kon onderdrukken. Runcoach.be beweerde dat ik lijkbleek zag van de schrik. Dit kan ik niet. Dit durf ik niet. En zachtjes gillen. 

Het ging zo: smalle single track paadjes duin op en duin af in mul zand waar je soms aan kon ontsnappen door op de zijkanten met duingras te rijden. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg was, slingerden de smalle paadjes in haarspeldbochten, zowel in de afdalingen als in het klimmen. En ook: die boompjes, struiken, boomwortels en takken. Het leek wel of ik in een computer game terecht gekomen was. Razendsnel je stuur mikken, versnellingen vergooien, achter je zadel hangen en vooral enkel op je achterwiel remmen. OMG wat een voortdurende adrenaline gepomp was dat??

Na vijf kilometer was ik vier keer gevallen. Twee keer met die fiets op me en twee keer zonder extra klappen van stuur of pedalen op mijn benen of handen.

Ontspan je wat meer voor de foto, zei Runcoach.be. Ja, hallo, dacht ik. De zenuwen gieren door mijn lijf. 

Toen plaatste ik mijn hand in de zij, klaar voor een update van mijn mind set. Ik ga mij hier niet laten doen door wat duinen, bochten en zand, dacht ik. Ik was klaar om te vliegen als het moest.

Ik overwon de schrik en volgde mijn instinct. Naar beneden, afremmen, goed mikken tussen de boomstammen, kordaat het voorwiel over de boomwortels en takken heffen en blijven gaan!

En dan ineens kwamen we in de polders terecht waar we een plat stuk langs een kanaal volgden. Plat maar irritant hobbelend. Het was gras over dikke kiezelstenen. Runcoach.be dacht dat ik moe was maar het was mijn achterwerk dat brulde van de pijn. Miljaar. Is dat zadelpijn? 

Gelukkig liet een volgend stukje met asfalt en beton toe om te bekomen van de hobbels. 

Na 30 km mountainbiken voelde ik mij dronken van het vele slingeren, doorvliegen en op en neer gaan maar de dorst was niet gelest na deze eerste keer. Deze sport zal samen met kajak een mooie aanvulling op trail running worden.

Nu nog mijn eigen fiets afhalen. En klikpedalen, helm en koersbroek.

Maar morgen wil ik graag een halve marathon lopen want hoewel ik zaterdag gelopen heb, lijkt het alweer een eeuw geleden. Ik voel mij momenteel een overspelige bedrieger.

De Koppenberg en het zwarte gat

Zaterdag waren Runcoach.be en ik in Melden, deelgemeente van Oudenaarde en één van de trekpleisters der Vlaamse Ardennen. Melden ligt namelijk aan de voet van de Koppenberg. We kwamen dan ook om een beetje heuveltraining te genieten en de vleugels van het lopend afdalen te voelen.


Het klimwerk was onmiddellijk in the face met als start de – naar Vlaamse normen – lange klim op de wereldberoemde kasseien van de Koppenberg. De regen maakte de beklimming nog wat zwaarder door de spekgladde ronde stenen.

We bereikten gauw het Koppenbergbos. Daar huppelden we bergop en bergaf over de boomwortels, plassen, boomstammen en brugjes langs paden vol roestbruine bladeren.


We liepen de bosheuvel een vijftal keer op en af in een klein uur tijd wat goed was voor 8 km met 224 positieve hoogtemeters, veel modder en voldoening. Door de regen moest het niet meer zijn. Dat was het dan, dacht ik.

Runcoach.be stelde doodleuk voor om in Melden te overnachten zodat we op zondagochtend nog eens konden trainen op de heuvels. Daarop was ik niet voorzien maar het kon in principe omdat we twee dagen kinderloos waren. Vooruit dan maar. Toiletgerief, vers ondergoed en sokken kan je overal kopen dus dat was geen probleem. Mijn smartphone zou wel leeg lopen zonder oplader en dat vond ik geen leuk vooruitzicht. Het betekende lopen zonder besef van tijd, afstand en afgelegd parcours op voor mij redelijk onbekend terrein.

De zondagochtend liet ik me dus opslokken door dit zwarte gat zonder technologie. Geen Strava, geen tijdsbesef, geen statistieken. We vertrokken om 9u en namen weer direct de kasseiweg naar de top van de Koppenberg om het gelijknamig bos in te duiken.

Na de afdaling volgden we een extreem modderig pad door de velden dat weer volledig klimmend verliep. Toen kwamen we aan een grote baan die we overstaken om weer door velden te lopen tot we een volgend heuvelbos doorkruisten. Geen idee welk bos maar de rondingen van deze heuvel waren prachtig. We liepen later voorbij een watermolen en over een verharde weg door een veld tot we een fietspad bereikten dat vroeger een spoorweg was. Zo kwamen we terug in Melden.

Een sporthorloge had ik niet bij. Runcoach.be loopt altijd zonder meting, behalve die ene keer toen we Strava uittestten. Hij was verbaasd dat ik blokkeerde op het gebrek aan tracking. Dat het voor mij een mentale inspanning vergde om te lopen zonder te meten hoe ver en hoe lang. We waren terug om 10u49. De rest is een mysterie maar vooral een herinnering aan een mooie ochtend waar de zonnestralen en de modderspatten op mijn blote benen het eerste lentegevoel opgewekt hebben.

Strava ziet u

Niets zo leuk om een zaterdag of zondag mee te beginnen als stilletjes uit bed glijden, loopkledij aan en het huis uit sluipen voor een ochtend loopje. Terwijl het huis nog slaapt, 8 km lopen tot voorbij de zonsopgang in het Minnewaterpark. Onopgemerkt.

Maar Strava was getuige en hoe! Die app ziet werkelijk alles. Bijvoorbeeld dat ik de heuvels van de historische molens oprende:


Akelig of formidabel? Geef mij maar dat laatste hoewel ik geen app nodig heb om te weten dat ik lekker naar boven ben gerend. Ik heb geen bewijsmateriaal nodig. Of toch?


Dat antwoordde Gregory me op Twitter toen ik me begin januari afvroeg waarom ik Strava zou gebruiken als loop-app.

Ondertussen ben ik een blije gebruiker van Strava. Je kan er meer mee dan met Runkeeper.

  • Je resultaten zijn meer gedetailleerd.
  • Meer gebruikers = meer kudo’s en reactie = meer stimulatie van collega-lopers.
  • Conversaties kan je gemakkelijker beheren vanuit het overzicht van je trainingen.
  • Integratie van je foto’s van Instagram.
  • Je kan intekenen op maandelijkse uitdagingen.
  • Je kan lid worden van ‘clubs‘ waar je in dialoog kan gaan en rankings maken binnen de club.
  • Je kan labels of tags op je trainingen kleven. Nog zelf niet gedaan. Het nut ontsnapt me voorlopig.

Welke extra voordelen heb ik hier nog niet opgesomd? Wat zijn de tekorten ten opzichte van Runkeeper? Laat het me weten in een reactie op deze blogpost. Ik hoor het graag.