Upgrade to multisport 100% completed

Life is better on the trails. Dat wist ik al sinds ik voor het eerst trail liep in het Koppenbergbos, ondertussen 2,5 jaar geleden. Het werd nog beter in de Zwitserse Jura (Trail de l’Absynthe) en hooggebergte van Graubünden (Irontrail), onze Ardennen en de Pyreneeën. Off road lopen in de vrije natuur geeft je vleugels. Alle minder spectaculaire loopjes en core power trainingen bereiden je voor op een volgend trail running doel. Daarom sla je ze niet over en verdraag je dat het soms eentonig lijkt. Je weet waarvoor je het doet. Voor het lang trail lopen dus. 

Maar je kan nog iets anders op die trails doen dan lopen. Adrenaline door je lijf voelen gieren op een mountainbike bijvoorbeeld. Sinds deze week is hiermee een nieuwe wereld voor me opengegaan. 

De wereld laag op het water vanuit een kajak ontdekken, maakt het avontuurlijk outdoor sporten compleet. Dat wist ik al uit m’n kindertijd maar toen ik zelf kinderen kreeg, dacht ik nooit meer in een kajak te zullen kruipen. Sinds drie weken ben ik lid van de Brugse Kajak Klub. Het is zo tof dat ik direct een gezinsabonnement genomen heb. 

Ik moet nu een beetje regelmaat en proportie vinden want het bedrijven van multisport moet nog allemaal te combineren zijn. De aangename verrassing schuilt in het gemak waarmee ik de drie sporttakken naadloos kan laten aansluiten. Het aantal trainingen van vorige week had ik niet kunnen doen als het alleen maar lopen zou zijn.

  • Dinsdag 30,5 km MTB in de duinen en polders. 
  • Woensdag 21,1 km lopen.
  • Donderdagochtend 40 min. core power.
  • Donderdagavond 8,1 km kajak.
  • Vrijdagmorgen 7 km lopen.
  • Vrijdagmiddag 22,1 km fietsen (clickpedalen leren gebruiken).
  • Zaterdagmorgen 15,3 km MTB (clickpedalen off road leren gebruiken). 

Wegens tijdgebrek kan ik de belevenissen onmogelijk vertellen. Ik probeer toch een paar flarden neer te pennen als een geheugensteuntje. Zand, duinen, bibberen, 4x vallen, opstaan, juichen, witte bloesems, afstappen, wind, blauwe binnenbillen, blijven lopen, triomferen, buikspieren, armspieren, kajakken, kinderen, Runcoach.be, donker, water, vroeg opstaan, lopen met moedig meisje met MS, fiets op maat afhalen, mountainbike clickpedaalschoenen kopen, fietshelm kopen, rechts in- en uit clicken leren, dan links, dan allebei samen, click-click, koersbroek kopen, oefenen in bos met heuvels, grasdijk Damse Vaart oprijden, aarzelen, vastgekluisterd aan pedalen vallen, opstaan, fietsen, molenheuvels opfietsen, vallen zonder losklikken, helpende touwloper met hond ontmoeten, thuiskomen en voor het huis voor de ogen van verontruste toeristen vallen op de klinkers. Oefening baart kunst.

Morgenochtend ga ik lopen met Joke. En daarna misschien kajakken met de oudste kinderen. Of een ritje mountainbiken op de gewone weg om het snel losklikken te oefenen. Het is geen of-of-of maar en/of-en/of-en/of. L’embarras du choix. Heerlijk toch?

Sportieve doelstellingen voor 2017

Sinds vorige week ga ik sportief vreemd. Ik eet daarbij niet van twee maar drie walletjes. Pas op, mijn grote liefde blijft trail running maar omdat mijn grens op korte ultra afstanden ligt, kan ik sportief enkel groeien door sneller te lopen of extra sporttakken toe te voegen. Het eerste ambieer ik niet wegens de realiteit van mijn lichaam, gezin en werk. Ik houd het op trail running tot maximum 60 km. Doelstellingen moeten ambitieus, goed voorbereid maar realistisch zijn.

Mijn eerste doelstelling van 2017 was om netjes binnen de tijdlimieten de 50 km race van de North C Trail als ultra trail te lopen. Missie volbracht. De tevredenheid overheerst nog steeds maar wordt verder gevoed door het vooruitzicht op een volgend sportief doel.

Mijn tweede doelstelling dit jaar is twee keer de Carros de Foc lopen voor en met Trailrunning Managers. Met 4500 D+ op 55 km gaan we dit met ons team in twee dagen doen. Voor mij is het twee keer lopen in dit unieke stuk hooggebergte van de Pyreneeën omdat Runcoach.be en ik dit eerst in de voorbereiding zelf gaan lopen, ook in twee dagen omdat we een simulatie willen maken. Aangezien het werkgerelateerd is, wordt dit voor mij een opgedrongen doch zeer dankbaar doel. In volledige vrijheid zou ik dit parcours anders in één dag willen vervolmaken als persoonlijk doel.

Mijn derde en laatste doelstelling voor 2017 ontstond gradueel. Het aanvaarden van mijn grens op korte ultra trail running gecombineerd met het toevallig en half-gedwongen als toeschouwer bijwonen van het BK cyclocross en een verre voorgeschiedenis als polyvalente kajakker waren de ingrediënten om voor een eureka-gevoel te zorgen toen Sportevents met haar nieuwste product op de proppen kwam. De HouffaRaid.

Deze adventure raid voor duo’s en solo’s zal plaats vinden op 8 oktober 2017 om 9u in de natuur van Les Deux Ourthes in Houffalise. De plaatsen worden beperkt tot 150 duo’s en 45 solo’s. Inschrijven kan sinds 21 maart maar dankzij onze op voorhand getoonde interesse konden we een voorinschrijving doen op 14 maart.

We, dat zijn collega Kelly en ik. K2 oftewel twee slimme blondjes met ballen aan hun lijf. Wij gaan aaneensluitend eerst 4 km samen lopen (ik?) en fietsen (Kelly?) dan 26 km (950 D+) mountainbiken naar het stuwmeer van Nisramont waar we 2 kmkajakken om dan 13 km zeer technisch trail te lopen. Dan keren we terug per kajak, 2 km op het stuwmeer en sluiten af met 14 km (450 D+) mountainbiken. Voor elke etappe moeten we tijdslimieten halen om niet uit de race te vliegen.

Vorige week begon ik vreemd te gaan. Niet zo zeer door de extra trainingen voor bovenlichaam- en armspieren als wel door lid te worden van de Brugse Kajak Klub. Donderdagavond om 20u – dus heerlijk in het donker – had ik het genoegen een dikke 6 km te kajakken alsof ik terug 16 was en nooit gestopt was na een levensperiode van afstandskajak, kajakpolo en wildwaterkajak. Ook toen was het vreemdgaan. Ik was in die tijd namelijk roeister.

(Het mountainbiken start binnen een dag of tien. Alles op zijn tijd. En het lopen blijft gewoon doorgaan, allemaal te volgen op mijn Strava-account.)

Foto: Sportevents.be

Eerste opleidingsdag Trailrunning Managers

Gisteren waren we vroeg uit de veren om rond 7u naar Paal (Beringen) te vertrekken. De afspraak vond plaats in een vergaderzaal van Flanders Bike Valley.

Management coach Geert Byttebier van White Bull Management wachtte ons op voor een veelbelovende voormiddag met als thema Grensverleggend Leiderschap.


Geert is zowel economist als psycholoog en coacht middle en senior management bij bedrijven en de overheid. Op sportief vlak legt hij de lat voor zichzelf niet laag. Hij volbrengt volledige Iron Man triatlons.

Uiteraard ga ik zijn volledige discours hier niet uit de doeken doen maar wel een tipje van de sluier oplichten. Ik som hiervoor enkele zinnen op die bij mij zijn blijven hangen.

  • Een ambitieuze, realistische en verantwoorde uitdaging goed leren doen, leidt tot een positieve ervaring.
  • De kracht zit in het spanningsveld van de generatieve complementariteiten.
  • De beslissing toch iets te doen waarvan je vreest het misschien niet te zullen kunnen, neem je omdat je iets voor jezelf uit de ervaring wil halen.
  • Transformatie en groei gebeurt in de loops op het pad naar je doelstelling dat lineair noch progressief verloopt.
  • Duursport doet je mentaal groeien om met tegenslagen te leren omgaan.

Hij leidde ons op een boeiende manier in tot de cultural values van Richard Barret en de competing values van Robert Quinn. Daarbij betrok hij het referentiekader, de drijfveren en de doelstellingen van de deelnemers.

Na een gezonde lunch kleedden we ons om. Twee ingenieurs in de aërodynamica lieten ons de windtunnel testen. Normaal worden hier enkel professionele wielrenners en hun racekledij getest maar wij huurden de accommodatie zodat de Trailrunning Managers konden proeven van deze unieke ervaring. De wind kon opgedreven worden tot 110 km/u maar wij vonden 40 km/u voldoende.


Uitgewaaid waren we klaar voor een wandeling en looptraining op de terrils van Koersel, dat is ook Beringen. Onder een prachtige zonnetje trotseerden we 300 positieve hoogtemeters in een kleine 5 km-loop. Het leukste deel waren zoals altijd de afdalingen. Het kind in je wordt terug wakker tijdens het trail lopen. In je mind set schakel je over van het slagveld  (het moet) naar het speelveld (het is leuk). Het spanningsveld met de juiste focus om toch goed te presteren.

Lopen naar de maan en trappen tegen kanker

ons_keppe

Begin oktober 2016 ontmoette ik loopmaatje Joke via de Facebook-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge. Ik denk te mogen stellen dat het onmiddellijk klikte en nog geen negen dagen later hadden we al drie keer samen gelopen. Al gauw bleek dat (samen) lopen voor Joke gelinkt was aan haar vriendin Veerle. Tot een jaar daarvoor liepen Joke en Veerle altijd samen.

Eind 2015 kwam het slechte nieuws: er werd kanker vastgesteld bij Veerle. Er werden geen doekjes omgewonden, ze wisten onmiddellijk dat het eindig was, alleen wisten ze niet hoelang haar nog was gegund. Op 19 september 2016 overleed ze.

Met dit stukje tekst begint de webpagina van Team Ons Keppe in de site van De 1000 km Tegen Kanker. Dit fietsteam bestaat uit Danny (de man van Veerle) en zijn vrienden Jürgen (Jokes man) en Tom. Ik roep via deze weg iedereen op om de pagina te bezoeken en een gift over te maken via het daar vermelde rekeningnummer BE14-7331-9999-9983 met de mededeling “170-182-882 GIFT”.

Het werkt namelijk zo: tijdens het Hemelvaartweekend 25-28 mei, worden de 1000 km gefietst maar je mag pas starten wanneer je per fietser €5000 giften verzameld hebt. Dat is natuurlijk andere koek dan de €1040 die ik vorig jaar bijeen liep voor Loop Naar De Maan. Danny mag alvast fietsen want hij verzamelde ondertussen meer dan €5000 maar voor Jürgen is elke extra storting welkom want hij heeft nog veel nodig om aan de drempel te geraken. Hij schrijft op hun webpagina het volgende over de drijfveer van hun fietsproject:

Veerle is de wind in onze rug. We geloven dan ook dat onze eigen grenzen verleggen het verwerkingsproces alleen maar ten goede kan komen. Het is een mooie manier om niet alleen ons keppe te herinneren en haar verlies te verwerken, maar ook om in contact te treden met lotgenoten en de zorg voor mensen met kanker te helpen verbeteren.

In november al besliste ik om in 2017 te passen voor Loop Naar De Maan en eerder het sponsorproject van deze mensen te steunen.

Dus daarom, beste mensen, zal je dit jaar niets van mij horen over Loop Naar De Maan maar lanceer ik af en toe een oproepje om Joke en de haren te steunen. Voor Veerle en alle anderen die de strijd tegen kanker nog aan het voeren zijn. Uiteraard draag ik iedereen die loopt of fietst voor KOTK een warm hart toe: bedankt en veel succes met de uitdagingen!

 

Cyclocross parcours

img_5527

Dit weekend vindt in Oostende ter hoogte van de Thermae Palace het BK Cyclocross plaats. Veldrijden ziet er van ver op de televisie nog te doen uit omdat de helden die ze tonen zo goed zijn dat het lijkt alsof hun inspanning best meevalt. De toeschouwer kijkt al dan niet met pint en braadworst in de hand en de topsporters presteren alsof het met de vingers in de neus is.

Dat was tot maandag mijn vage beeld over veldrijden.

Op tweede nieuwjaarsdag liepen Runcoach.be en ik op het strand voor wat een rustige training zou worden. Toen we aan de Thermae Palace kwamen, zagen we een parcours dat in opbouw was. Hopen zand om heuvels na te bootsen en een tijdelijke steile brug die naar de Wellington Renbaan voor de paardenkoers leidde. Dat was te mooi om te laten liggen dus liepen wij het parcours af. De brug was steiler dan ik dacht maar Runcoach.be schoot natuurlijk als een raket omhoog en zweefde over de zandhopen alsof hij een berggeitje was. Het was best fijn om op het gras te lopen waar anders enkel koerspaarden mogen rennen maar het mulle zand en de hoogtemetertjes vielen me tegen. Zware benen strooiden roet in het eten maar als je veel loopt weet je dat het niet altijd feest is en dat dit helemaal niet erg is wat op zijn beurt de negatieve ervaring tijdens de loop weer afremt. Blijven lopen en alles komt goed.

cyclocros-parcours

Lopen is nooit eentonig als je voor variatie in ondergrond, locatie, trainingsmethode en parcours zorgt maar deze keer wekte het bij mij vooral een mateloze bewondering op voor een sport die mij vreemd is. Nu heb ik respect ontwikkeld voor een sporttak waarvan ik geen flauw idee had hoe zwaar ze is. De volgende keer als ik een veldrijder M/V ontmoet, zal ik die persoon toch met een andere bril bekijken.

Lunchpauze ideaal om te sporten

  Er zijn veel dagen dat ik geen tijd heb voor een lunchpauze. In het beste geval prop ik dan al stappend of werkend een boterham in de mond. Soms is het een knorrende maag rond vier uur waardoor ik besef dat ik noch gegeten noch gepauzeerd heb.
Vandaag koester ik de luxe van anderhalf uur middagpauze. (Stel je voor!) 

De beslissing is snel gemaakt: Fietsen naar de BodyLifeStyle voor een flinke crosstraining. Douche. Terugfietsen naar het werk. Boterham. Helemaal klaar voor de vergadering. Gegarandeerd zonder het suffe klopje waaraan ik vroeger rond half twee wel eens aan kon lijden. Vol energie en goed gezind.

Wat doe jij tijdens je lunch break?