#sportersbelevenmeer

Mick Jagger zingt een liedje dat regelmatig door mijn hoofd spookt. You can’t always have what you want. Je kan dat in meerdere opzichten beschouwen. Kiezen is verliezen of ook: soms wil je iets kiezen dat niet lukt. Soms sla je de bal mis. Dat moet je leren aanvaarden. Tenzij je opnieuw probeert om toch te slagen in je opzet.

Hierover zal ik het deze keer niet hebben. Ik ken mijn sportieve grenzen maar al te goed. En ja, dat doet soms zeer ook al ben ik blij met wat ik wel kan.

Over dat kiezen is verliezen. Een dag telt maar 24 uren en dat is voor mij persoonlijk te weinig. Zo veel dat ik wil doen maar zo weinig tijd. Eergisteren liepen weer heel wat atleten een (halve) marathon, o.a. in Brugge. Ik ging naar de start om enkele lopers aan te moedigen na een zeer korte zaterdagnacht. Zelf meelopen zou onverantwoord geweest zijn en ik had die dag een familiefeest bij ons thuis maar wat een heimwee borrelde op! Eigenlijk had ik ook willen meelopen in eigen stad. Zelfs al was het parcours lelijk buiten de binnenstad.

Maar ik heb een keuze gemaakt. De keuze om een postgraduaat Digital Marketing te halen waarvoor ik sporttijd opoffer. Een academiejaar geen zware wedstrijden. Focus op de studies. En nog steeds in de eerste plaats het gezin en de job en het bedrijf. De truc zal zijn om mijn sporthartje op te halen aan de kleintjes. Zoals deze Fartlek op een herfstige maandagochtend in het Minnewaterpark toen alle kinderen naar school vertrokken, nog net voor het werk begon.

Want – echt waar – #sportersbelevenmeer

Woelige wateren

Exact een week en een sloot woelig water verder. Hard gewerkt, gezwommen om niet te verdrinken en veel in twijfel getrokken. Alles. Behalve mijn gezin. Zij waren mijn strohalm. Mijn rots in de branding. Tel daar een behoorlijk aantal steunende collega’s bij en je komt tot de slotsom dat mensen wonderen kunnen doen.

Dagelijks tonen de media ons hoe mensen elkaar kapot maken en de conclusie dat alles zinloos is, loert om de hoek. Je zou bijna vergeten wat de kracht is van een helpende hand, een troostende knuffel, een opbeurend berichtje en de vraag: Kan ik iets doen om je te helpen?

Lopen wou ik ook al niet. De training van dinsdag ging niet door wegens doorwerken tot 22u op de campus en dan leeg. Chique-plat. Woensdag was ik doodmoe door een quasi slapeloze nacht maar mijn zestienjarige zoon zette het samen met mij op een lopen. 10 km Fartlek. Spelen met de heuveltjes van de Brugse windmolens. Ik had mezelf ertoe verplicht omdat ik ergens diep van binnen wist dat lopen helpt wanneer het niet meer gaat. Je ertoe aanzetten is het moeilijkst. Dankzij Arno deed ik het. Na de training zag ik eindelijk weer een sprankel hoop.

Donderdag werkte ik tijdens de lunchpauze netjes mijn crosstraining af op automatische piloot. Vrijdag in de vroege ochtend liep ik 45 minuten voor het werk en beloonde mezelf daarna met een mooi, gezond ontbijt met rood fruit, granen en zaden. Ik dronk kokoswater met spuitwater. Half om half want puur kokoswater lust ik niet. Vol moed vertrok ik naar het werk.

Vanmorgen maakten manlief en ik een gaatje in onze agenda’s om samen een uur te gaan lopen. Het samen lopen deed enorm veel deugd en het resultaat van 11,2 km was voor mij een geweldige boost.


Alles komt goed.

Rust is ook trainen


De voorbije week heb ik erg weinig gelopen. Twee keer een half uur vijf-plus kilometer. Correctie, ook eens per ongeluk vier kilometer toen ik naar een plaats die 750 meter ver ligt heen en terug liep. De brug was gesloten voor een schip dus liep ik door tot de volgende brug die natuurlijk ook net sloot wanneer ik daar aankwam. Dan maar teruglopen tot de vorige brug. Enfin. Goed bezig.

De motivatie om te lopen was een beetje zoek door een extreem drukke werkweek met o.a. twee dagen na elkaar van dertien uren op de campus. En dan om kwart na negen leeg thuis komen. Maandag was dat met moed die in de schoenen was gezonken en met nergens anders zin in dan neerploffen maar dinsdag kon er gelukkig nog een donker laatavondloopje van 30 minuten af. 5,45 km, pace 5:30 per kilometer. Dat deed deugd en liet me daarna slapen als een roos.

Maar het mindful eten lukte telkens enkel tot ’s avonds. Dan at ik te snel, te veel en ongezond. Frustratie alom.

Woensdagavond om negen uur 1000 meter crawl gezwommen. Geen zin om te gaan, ook niet om in het water te springen doch nadien moe maar tevreden naar huis gegaan en nog een dik uur gewerkt aan mijn cursus online marketing over dark social, Snapchat, Google Adwords, interstitials en conversions die uit de funnel stromen.

Donderdag na het werk 45 minuten hard gezweet tijdens een spierversterkende workout met dus in totaal 4 kilometer lopen daarheen en terug wegens boten en bruggen. Mindful in de Quick gegeten. Iets met frietjes en kippenburger met rode ajuinenringen. Dat zijn dan twee uienringen die tussen het sponsbroodje liggen. Naast dat schijfje augurk en de slasnipper. Niet goed bezig maar foert.

Vrijdagochtend zou ik een halfuur lopen om 7u ware het niet dat ik echt geen zin had. Te veel was, te veel rommel, te veel gedachten.

Gisterenochtend ging ik dat halfuur wel inhalen maar ’s avonds om acht uur ging ik het écht doen om het uiteindelijk te skippen.

Runcoach.be hamert er vaak op dat rustperiodes inlassen ook bijdraagt tot het trainen. Hoewel ik me daarbij iets voorstel genre normale werkuren draaien, een poetsvrouw, kinderloze dagen en voldoende tijd voor nachten van zeven uren slaap, heb ik besloten dat ik geen faalweek maar een rustweek meemaakte. Mijn loopspieren heb ik deze week danig gespaard. Mijn lachspieren helaas ook.

Deze ochtend was ik niet eens van plan om te gaan lopen tot Runcoach.be voorstelde om samen een halfuur Fartlek te lopen met de heuvels van de molens erin.


Resultaat was 5,3 km in 30 minuten met een pace schommelend tussen 5:26 en 5:52. Eigenlijk was mijn dag goed gemaakt en zag ik de zon weer.

img_2433

Fartlek in stad Brugge

  Na mijn loopje gisteren van 27 km door de velden had ik niet verwacht dat ik vandaag zou mogen trainen. Eigenlijk had ik verwacht dat Runcoach.be niet content zou zijn omdat ik zijn training aan mijn laars had gelapt door 3 uren te lopen in plaats van de voorziene anderhalf. En dat ik tot dinsdag niet meer zou mogen lopen. 

Tot ik gisterenavond de wekelijkse e-mail van de coaching las. Zaterdagmorgen: 10 km Fartlek door toeristisch Brugge. Humor heeft hij wel, die coach van me! 

Fartlek is Zweeds en betekent vaartspel.  Het is een vorm van intervaltraining. Je loopt je eerst warm op een normaal tempo. Dan speel je met je omgeving door te sprinten van punt A naar B, wat te slalommen tussen bvb. fietsrekken. Zo sprintte ik van het ene riooldeksel tot ik er vijf had, de cirkel van de Markt, de lengte van de hallen van het Belfort, rond de Stadsschouwburg, de Burg, tussen het huis van de ene vriendin en het huis van de andere vriendin, rond de Vismarkt enzovoort. Ik probeerde zoveel mogelijk historische gebouwen en standbeelden te tikken. Impulsief net als het parcours dat je ter plekke kiest. 

Zo liep ik tussen de toeristen door mijn mooie stad. Zonder hen te tikken. Lopen is een veelzijdige sport. Soms best grappig.