Je ei kwijt kunnen


Officieel heet het exposure en ik beken zonder schroom dat ik schuldig pleit. Als ik gesport heb, voel ik me zo intens gelukkig en teer ik zo lang na op de energieboost dat iedereen het moet weten hoe deugddoend dit is. Dan wil ik iedereen wakker schudden en van de daken roepen: kom uit uw kot en loop, wandel, fiets, step, skate, zwem, kajak, … (naar keuze). Kom buiten, beweeg en word (blijf) een tevreden mens.
Dus soms – minder dan de helft der trainingen, echt – post ik mijn trainingsverloop met foto op Facebook. Nooit om op te scheppen ook al ben ik soms een keertje trots op mezelf. Altijd in de hoop mensen te inspireren en om mijn blijheid te delen. Ik post het op mijn eigen profiel wetende dat ondanks een mooi aantal ‘fans’ van mijn sportieve avonturen een groot aantal mensen zich dood ergeren aan deze exposure. Of erger allerlei beschuldigingen spuien richting werk of moederschap. Dat het onmogelijk is om nog deftig te kunnen werken of moederen. Helaas voor wie mijn sportposts beu is, ben ik het zwijgen niet op te leggen. Ach, ontvolg mij gerust. Doe ik zelf ook met Facebook-vrienden wiens inhoud mij irriteert. Even goede vrienden. (Zo zen maakt een gezonde geest in een gezond lichaam.)

Maar… waar ik écht mijn ei kwijt kan, is bij gelijkgezinden. Dezelfde passie delen schept een band. Zo kan ik ongeremd de extase na een sublieme mountainbike ride delen in de gesloten Facebook-groep MTB praat. Als je daar de blijde bike boodschap verkondigt, steek je een positieve kettingreactie van aanmoediging in gang. Neem gerust een kijkje via deze screenshot van de reacties nog geen 24 uren na het posten van mijn training in Heuvelland en Noord-Frankrijk op Hemelvaart. Om 17u postte ik hoe blij ik was met mijn ochtend 76,5 km mountainbike met 623 positieve hoogtemeters, 40% technisch gedeelte in 3u56 tijd. Dit kreeg ik als respons, een greep uit de lange reeks reacties:

Die mensen begrijpen natuurlijk als geen ander de beleving van wat je deed. De sensaties van mountainbiking kan je onmogelijk beschrijven, zelfs niet visueel voorstellen, aan wie het nooit deed. Het is een nieuwe wereld die sinds anderhalve maand voor mij opengegaan is. Ben je geen type om te lopen? Overweeg dan mountainbike voor de trails of fietsen op de weg als de adrenaline van offroad vlammen je een stapje te ver is.

Vraagje aan de lezers: maak jij je ook schuldig aan exposure? Of houd je je in? Post je bewust enkel sportposts op een aparte Facebook-pagina? Ik hoor het graag.