27 km genieten van de Trail des Fantômes

Zaterdag trotseerden Kelly en ik ruim 27 km woeste Ardennen in de regen en modder. We stegen hierbij verticaal 1043 meter tussen de glibberige boomwortels en blinkende rotsen. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen.

We startten allebei met ons ultra lichtgewicht regenjasje want het regende en dat zou niet meer ophouden. Maar na een kilometer speelden we het uit want koud hadden we niet. De inspanning van de eerste helling op te lopen, verwarmde onze lijven.

Samen uit, samen thuis. Stap per stap zonder flauw doen. Doorbijten als het moest. Weten dat aan elke klim een einde komt en dat zelfbeklag nog nooit iemand vooruit heeft geholpen.

Sommige stukken waren rauw en genadeloos, andere sprookjesachtig verraderlijk maar steeds technisch. Het parcours liep volledig naast, doorheen en dicht bij de Ourthe die we twee maal doorwaadden. Heerlijk om de kuiten te verwennen na soms zure klimpartijen.

Zelf namen we geen foto's om ons volledig op de prachtige natuur en de gladde ondergrond te kunnen concentreren. Hierbij dank ik dan ook Facebook friends Jos en Roland voor de foto's. De professionele foto's zijn van sportfotograaf Geoffrey Meuli.

Kelly en Katrien op de Ohm Trail

18920820_10213411107210069_7559309586134805517_o

Dat Kelly en ik sportief aan elkaar gewaagd en complementair zijn, durf ik met zekerheid stellen. In mountainbike is zij ongetwijfeld mijn meerdere en in trail running en kajak ben ik dat. Voorlopig toch. We motiveren elkaar en tegen de Houffa Raid in oktober zullen we als een goed geolied dames duo functioneren tussen die stoere mannen. Tot nog toe zijn wij het enige vrouwenteam maar we laten ons daar niet door afschrikken. De volharding en ijzeren wil om doelstellingen te halen waarbij we de lat hoog leggen, is bij allebei onmiskenbaar aanwezig. Dat heeft Kelly vorige Pinksterzondag bewezen op de Ohm Trail in Aywaille en omstreken.

Na een regenachtige nacht in mijn tentje aan de Amblève wachtte ik Kelly op die de ochtend zelf van thuis naar de startplaats zou rijden. Runcoach.be was al om 9u vertrokken voor de 50 km. Ik was wat plaatsvervangend zenuwachtig omdat de organisatie tijdens de briefing nogal wat waarschuwingen meegaf. Over verloren lopen, glibberige paden en zware klimpartijen. Bovendien was de 20 km waarvoor Kelly wou inschrijven slechts een onderschatte benadering van de werkelijke afstand. 20 km zou uiteindelijk 24 km worden. Het was Kelly’s eerste keer dat ze zoveel kilometers en hoogtemeters zou lopen en ik hoopte dat ze niet afgeschrikt zou worden en bijgevolg zou besluiten: nooit meer! Of zelfs boos zijn op mij. Maar een klein stemmetje in mijn hoofd fluisterde dat ze het geweldig zou vinden.

Om 10u30 stonden wij helemaal paraat om te starten.

Ik wist dat doseren de grootste uitdaging zou worden. Dat ik Kelly een beetje zou moeten afremmen om de volledige tocht vol te kunnen houden. Ik vreesde dat ze zich anders zou opbranden. Daarom hadden we afgesproken dat ik het tempo zou bepalen. Voorzichtigheidshalve had ik beslist dat we lichtjes onder mijn eigen vermogen zouden lopen. We praatten vrolijk en luchtig afgewisseld met periodes van stilzwijgen en genieten van het landschap.

18891729_10213411110010139_385754198326199751_o

18839799_10213411107250070_4737718642436025241_o

Alles ging heel goed tot ongeveer 15 km. Toen kreeg Kelly krampen in haar kuiten. Haar conditie mag dan wel prima zijn, die pittige off-road hoogtemeters bijten hardnekkiger dan je je als ‘gewone’ loper kan inbeelden. Het leek alsof dit niet meer in orde zou komen en ik vreesde dat ze zich een blessure zou lopen als we de trail zouden verderzetten.

Knipsel1

Na 15,7 km met 861 positieve hoogtemeters in 2u23 minuten (waarvan heel wat minuten rust op het einde omdat Kelly zo’n pijn had aan haar benen) besloot ik dat we beter de race zouden afbreken. Dit was het niet waard, het naar boven lopen was absoluut nog niet voorbij en ik was bezorgd. Natuurlijk was dit niet leuk. Niet voor Kelly omdat het haar eerste trail wedstrijd was. Niet voor mij omdat ik me verantwoordelijk voelde. Dat ik zelf een DNF (did not finish) zou hebben, kon me absoluut niets schelen. Ik zette de tracking op mijn TomTom-sporthorloge op ‘stop’. De trail was afgelopen.

Maar daar stond ik dan aan de feeërieke oever van de Ninglinspo terwijl mijn loopmaatje met pijn op de grond zat. Ik klampte toevallige wandelaars aan met de vraag hoe ver de bewoonde (met autowegen bereikbare) wereld was. Dat zou toch een paar kilometer worden, antwoordden ze.

Knipsel2

Ik weet niet wat er door Kelly haar hoofd ging maar mijn focus was erg scherp en voor mijn part kwam het er nu enkel nog op neer om een straat te bereiken, de organisatie te bellen en ons te laten ophalen. Toch hoorde ik haar vastberaden zeggen: ik probeer verder te doen. Tja, dat deden we dan op het gemak wanneer het moeilijk was voor haar beenspieren en wat sneller als ze kon. Vanaf dan bepaalde Kelly volledig het tempo. De resterende 8,2 km met 236 positieve hoogtemeters liepen we in 1u14 wat ik nog een straffe prestatie van Kelly vind.

Knipsel3

Waar een wil is, is een weg, ook naar de toppen en dalen. Alzo liepen Kelly en Katrien dan toch de Ohm Trail uit gedurende 24 km met 1100 positieve hoogtemeters.

 

 

 

Ohm Trail – België’s zwaarste

De loneliness of a long distance runner… Alsof 50 km nog niet genoeg is, een half uur verloren lopen in de bossen rond Aywaille en alzo je elfde positie kwijt geraken.

de runcoach blogt


Gisteren nog eens tijd genomen om een Trail wedstrijd te gaan lopen. Het werd een sportief weekend in volle natuur. Zaterdag coachten Katrien en ik een klant van Trailrunning Managers op de terril van C-Mine in Genk. Een pittige opwarmer voor het echte werk op zondag. De Ohm Trail in Aywaille heeft zichzelf met zijn 50km en 2440 positieve hoogtemeters tot België’s zwaarste uitgeroepen. Of dat zo is weet ik niet, maar dat het er prachtig is staat buiten discussie!

Katrien stond aan de start met collega/vriendin Kelly, die haar debuut in traillopen maakte op de 24km. Ikzelf vertrok anderhalf uur eerder met zo’n 140 die hards voor de volle 50. Het ging super. Tot km 15 liep ik rond de 10de positie. Maar bij een lange klim voelde ik me plots heel eenzaam. Geen andere lopers te zien. Het duurde even voor mijn frank viel, maar bij een splitsing…

View original post 78 woorden meer

50 km magie op de North C Trail 


Life starts outside your comfort zone.

Gisteren deed ik iets waar ik twee jaar lang aan getwijfeld heb. Het begon twee jaar geleden toen Runcoach.be de race aan het lopen was. De bedenking dat ik dit nooit zou kunnen vermengd met de schrik en bezorgdheid dat hij tijdens deze trail het loodje zou leggen. Daarna ontstond het stiekeme verlangen dit ook te kunnen met het nuchtere besef dat dergelijke langdurige fysische inspanning voor mij onhaalbaar zou zijn.

Vorig jaar liep ik met een twijfelend hart het parcours van de 30 km uit terwijl hij opnieuw de 50 km liep. Stikkapot en na tranen tijdens de loodzware beklimmingen van de duinen finishte ik met nog meer respect voor wie de 50 km kon volbrengen. Zou ik dit ooit kunnen? Het verlangen groeide maar wimpelde ik af in het kader ‘toch nog een beetje realistisch blijven’.

En toen startte eind maart 2016 de eerste editie van de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker. Ik formuleerde een dubbele persoonlijke uitdaging. Financieel zou ik €1000 sponsorgeld inzamelen. Sportief zou ik tijdens de kleine zeven maanden durende campagne 1000 km lopen. Als ik zou slagen, zou ik op 11 maart 2017 de North C Trail lopen. Jawel, 50 km. Ik weet nog dat ik toen besefte hoe overmoedig het was dit te poneren maar het toch schriftelijk formuleerde. Belofte maakt schuld want al snel geraakte in aan €1000. Lap.

Gisteren was het 11 maart. Het werd een dag om nooit te vergeten. Na de twijfel en het verlangen was er de faalangst die tot woensdag 7 maart de bovenhand had. Ik had mij nog steeds niet ingeschreven. Ik durfde er niet in geloven, had schrik om me belachelijk te maken en het werd mij afgeraden door Runcoach.be na mijn vorige ultra trail. Woensdag draaide ik echter een knop om. “Foert, ik doe het!” Wat had ik te verliezen?

Ondertussen kon je niet meer online inschrijven dus ik zou een daginschrijving ter plekke betalen. Op Facebook zag ik donderdag toevallig een oproepje van ene Peter Rietveld die zijn startbewijs te koop aanbood wegens onverwacht niet kunnen deelnemen.


Het gevolg was dat ik gisteren startte met het idee ‘wie niet waagt, niet wint’ en een vreemd borstnummer dat mij incognito maakte. “En hier loopt Peter voorbij…”, schalde een stem door de microfoon. “Of toch niet, dit is duidelijk geen Peter maar laten we haar Petra noemen.” grinnikte de man. Ik zwaaide en glimlachte met een klein hartje en een grote banaan in mijn linkerhand.

De banaan hield ik de eerste 15 km vast, lopend op het strand van Koksijde tot Bray-Dunes in la douce France. Sarah en Fien flankeerden me en ik had toen nog niet kunnen dromen dat we zij aan zij met zijn drieën simultaan na 50 km over de finish zouden lopen op een mooi drafje door een erehaag van de event medewerkers onder luid applaus.

Na 15 km hielden we een eerste keer halt want Sarah moest een steentje uit haar schoen halen. Het onding had een blaar tussen twee tenen veroorzaakt maar het gaf mij de tijd de banaan te verorberen gevolgd door een eerste jelly.
Toen doken we duinen in. Op en neer in mul zand. We stimulerenden elkaar en trokken niet alleen de kar waar nodig maar ook veel foto’s met de Go Pro van Sarah. Het weer was ons goed gezind zonder wind en met non-stop zon.

Het hele gebeuren was voor mij een magische droom die elke verwachting oversteeg omdat het bleek te lukken en hoe! Het generieke product oversteeg uitermate het verwachte product, zou ik in mijn hoorcollege Marketing zeggen. De Customer Experience was subliem met een extreem hoge merkidentificatie als resultaat. Leve Sportevents.be! Sportevents.be is the best!

Veel zand en volhardend voortlopen dus. Maar vooral genieten van de pracht van de uitgestrekte duinen, grapjes maken onderweg en aan de controle- en bevoorradingsposten. Het mocht voor mij wat vlotter vooruit gaan maar het samen blijven primeerde voor mij. Samen was dit nog leuker. Misschien lag daarin wel de superkracht die ik gisteren kon ervaren.

Zo kwam het dat we na een loodzware laatste 3 km met de pittigste duinen – die ze voor het laatst hadden voorbehouden als een ware bouquet final – , een ernstige overweging van Fien om te stoppen na 35 km – ze voelde zich misselijk door de langdurige inspanning – en rusttijden door bevoorradingsposten en fotoshoots, onze 50 km beëindigden in een kleine 8 uren. Netjes binnen de toegestane limiet van 8 uren en 15 minuten.

Ik heb iets succesvol gedaan waarvan tot tijdens het lopen zelf niet durfde vermoeden dat ik het zou kunnen. Het heeft me veel onterechte faalangst en zelftwijfel gekost maar geen bloed, zweet noch tranen. (Het kleine beetje bloed van de duindoornen buiten beschouwing gelaten.) Het resultaat is dat ik mij de gelukkigste persoon ter wereld waan met een gevoel dat ik zelden ervaar: dat ik fier mag zij op iets wat ik kan.

Het grote verschil met de ultra Trail des Gueules Noires? Toen was ik zo uitgeput met koorts en extreme pijn dat ik niet blij kon zijn na het finishen, laat staan enig gevoel van fierheid ervaren.