Oostende-Blankenberge-Oostende


Mul zand, nat zand, stuifzand, zuigzand, gerimpeld zand, kriebelend zand op het strand. Duin op, duin af, we hebben het vanmiddag allemaal gehad.

Runcoach.be en ik namen het veerbootje in Oostende om een lange duurloop naar Blankenberge en terug te ondernemen. Aangezien de combinatie blakende zon en lopen voor mij niet ideaal is, heb ik zwaar afgezien en mij ettelijke keren afgevraagd of ik niet beter zou stoppen. Zelfbeklag is natuurlijk nergens goed voor.

Hopla, 32 km op de teller en een half uur na aankomst kon ik terug lachen. Voldoende om tevreden te zijn en de hele avond na te genieten.


Evenwijdigheid in de oneindigheid 

 

Lopen in de open natuur opent je zintuigen. Gisteren was ik ruim 8 kilometer omringd door een strand dat eindeloos gerimpeld was. Evenwijdig kronkelende lijnen met water tussen. Een flinke evenwichtsoefening tijdens het lopen want bij elke voetlanding moest het hele lichaam uitgebalanceerd worden. Runcoach.be zegt dat ik een voetzwever ben en dat ik bij vermoeidheid verander in een dijbeenzwever, maar steeds een zwever blijf door mijn voorvoetlanding en naar voor hellende schouders. Het andere type lopers landt op de hiel en noemt men zitters. Zo zie je maar dat alles ter wereld bestudeerd en benoemd wordt. 

Af en toe moest ik een golfbreker overlopen. Die dingen liggen ook al evenwijdig. Ik vind ze prachtige hindernissen.  

 

De zon klopte genadeloos mijn tempo naar beneden maar dat vond ik niet zo erg. Ik had immers ook een portie duinlopen gepland dus mijn gemiddelde snelheid zou toch de dieperik ingaan. Een voorproefje voor de 50 km duinenloop die ik volgende winter zal doen als ik €1000 ingezameld heb voor KOTK. Aangezien ik nu al aan €900 geraakt ben, ziet het ernaar uit dat het doelbedrag tegen 16 oktober binnen zal zijn. Ook hier ontmoette ik schijnbaar oneindige evenwijdigheid in het naar boven lopen. Traptredes en schuttingen naar de horizon.

  

Ik eindigde mijn 10 mijlen (16,2 km gelopen) alzo op de noen in 1u46 met een gemiddelde pace van 6’38” per kilometer. Zweten en nazweten dat ik deed!

Vanmorgen was mijn lichaam al iets beter aan de felle zon aangepast en mijn benen snakten naar een strandloopje. De rimpels in het zand waren er nog. Na een halfuur liep ik naar de dijk om de rest in de schaduw te lopen. Il ne faut pas pousser mémé dans les orties. Morgen staat een 20 km als lange middagpauze op het menu.

  
Als afsluitertje toon ik waarom bij mij geen muziek in de oren klinkt tijdens het lopen. Mijn zintuigen focussen enkel op de natuur, ook het gehoor. Kijk en luister. 

30 km North C Trail

North C Trail 2016 from Motomediateam.be on Vimeo.

Gisteren startte ik in Koksijde als deelnemer aan de 30 km van de North C Trail. Aan de startlinie om 10u50 begreep ik al gauw dat het vooral een onderonsje voor mannen betrof. We wachtten op het startsein. De zon straalde goedgezind en door de boxen galmde Sun is shining van Axwell Ingrosso.

Omringd door heel wat testosteron kwam plots de Kortrijkse Sarah naast mij staan met de opmerking dat er niet veel vrouwen waren die deze afstand zouden lopen. Na wat snelle uitwisseling van informatie bleek Sarah zoals ik deel te nemen in het kader van haar marathon training. Ze zal haar vijfde marathon lopen. Ook in april, ook in Nederland maar dan in Rotterdam.

Plots begon iedereen te lopen, het strand op tot in De Panne waar we de duinen indoken. Een natuurgebied met de naam De Westhoek. Ik had Sarah achter me gelaten op het strand maar toen ik foto’s stond te maken, was ze daar weer. Kilometer 7 zou het hoogste punt worden maar belange niet het lastigste.


We babbelden er vrolijk op los in de duinbossen tot het toch vrij hard begon te regenen en ik even stopte om mijn regenjas uit mijn trailrugzak te nemen. Een vriendelijke loper van de 50 km – ondertussen zaten wij op hetzelfde parcours – bood aan mijn rugzak te dragen terwijl we een duin beklommen en ik mijn regenjas aantrok.

Sarah zou ik terug zien bij de eerste eet-en drankpost op 15 km. Zij had haar regenjas al aan toen we startten. Ik at een snoepje, een energiereep, dronk 2 bekers cola uit m’n opvouwbare eco-cup en grapte dankbaar met de andere traillopers en medewerkers van de organisatie. Sarah had ik maar kort gezien want ze had het koud en wou doorlopen. We zouden elkaar niet meer terugzien.

duin

Tot een kilometer of 20 vond ik het een makkie maar plots doken de hoge duinen eindeloos op. De stralende zon was terug, de regenjas trok ik weer uit en het werd drukker door de lopers van de 21 km die er op het parcours bijgekomen waren. Heel wat jonge triatleten die erg op hun snelheid gebrand waren. Fijn moment was toen eentje me voorbij liep en groette met Dag mevrouw. Het was Joachim, een ex-student Sportmanagement van me, die de 21 km liep.


Op 24 km stond de tweede ravito en pauzeerde ik weer voor een babbel, cola en energierijk voedsel.  Mij van geen kwaad bewust. In de waan dat het zwaarste al voorbij was. De laatste 6 km waren echter loodzwaar.

Ik begrijp nog steeds niet hoe ik mezelf voortdurend op de nog hogere, steile duinen van mul zand naar boven kon hijsen. De afdalingen berokkenden me koud zweet van hoogtevrees. Tranen moesten bedwongen worden door mezelf moed in te praten. Dit herhaalde zich een dikke 5 kilometer aan een stuk.

De laatste kleine kilometer was ik zo blij dat ik terug kon lopen op het strand – dat ook mul zand was maar hemels plat – dat de negatieve emoties smolten als sneeuw onder de zon. Een paar meter voor de finish zag ik mijn liefste Runcoach.be die me stond op te wachten. Moe maar trots op mijn verwezenlijking stortte ik me in zijn armen toen de omroeper mijn naam riep omdat ik over het eindpunt gelopen was.

Ondertussen zijn we een dag verder. Gisterenavond was ik erg moe maar een verkwikkende nachtrust en een goede conditie hebben er voor gezorgd dat ik vanmorgen helemaal niets voelde toen ik de trappen op en af huppelde en het huishouden deed. Ik had verwacht dat ik kapot zou zijn. De conclusie is bijgevolg getrokken. Volgend jaar 50 kilometer duinen is mijn nieuwe lopersdroom. I’ll be back!

Stilletjes

Trailrunning is cool! Trailrunning is veel completer dan lopen op de weg! Bij trailrunning gaat het om de totale beleving; mens, natuur en hindernissen.

duinen

Trailrunning is vooral altijd helemaal anders. Halve marathon trail lopen in de Zwitserse Jura? Ik bibberde van de zenuwen maar volbracht de missie met 722 hoogtemeters op de Trail de l’Absinthe in juni 2015.  Een pak kilometers meer op een hoogte tussen 1 500 en 2 500 meter boven de zeespiegel in het Zwitserse hooggebergte? De dagen ervoor was ik misselijk van de hoogte én de stress maar de 26 kilometers en de 1 300 hoogtemeters van de Iron Trail in augustus 2015 vormden mijn mooiste loopervaring ooit. Adrenaline en gelukshormonen gierden door mijn lijf. Ik waande me een personage uit Lord of The Rings.

Morgen ga ik iets nieuws doen waarvan ik geen idee heb of ik het zal kunnen in uitgeruste toestand. Laat staan na een drukke werkweek zoals nu het geval is. Maar ik wil het zeker proberen en meegemaakt hebben. Vroeg opstaan en dan 31 km lopen door de duinen van de westkust. Forfait geven zou ik enkel in geval van blessure overwegen. Toch heb ik al enkele dagen een bang hartje. Ik word heen en weer geslingerd tussen de schrik om te falen en de opwinding van de sprong in het onbekende. Net zoals aan de vooravond van mijn twee Zwitserse trails. Ik wil het voor geen geld missen.

 

Strand, duinen en spuikom

  
Na een weliswaar leuke fotoshoot van anderhalf uur voor en met Runcoach.be in de duinen en op het strand moest ik eigenlijk een lange duurloop van 120 minuten volbrengen. Ware het niet dat die fotoshoot erg vermoeiend was. Lopen tot alle foto’s in orde waren.  Het was een extra intervaltraining. 

Ik was deze ochtend te vroeg wakker door allerlei stress, ook voor het lopen. Bovendien deed elke spier in mijn lichaam zeer met als toppunt de spieren rond mijn sleutelbenen en net onder mijn ribben. Van het zwemmen? 

Na 7 km moeizaam op het strand en in de duinen werd de training ingekort. In plaats van de voorziene Oostende-De Haan-Oostende werd het Oostende-Klemskerke-Bredene-Oostende. 

Uiteindelijk 14,5 km op de teller maar ik was niet om aan te spreken. Weer het gevoel dat ik het niet kan. En nooit ga kunnen. Dat ik beter wacht met een marathon te lopen tot ik echt tijd heb. Tijd om te trainen en te recupereren. Ik heb geen tijd om te bekomen na een training. Huishouden, werken, gezin. Goesting om mijn smartphone in het zeewater te gooien. Alles en iedereen kon de pot op en de frustratie bracht me aan het huilen. Hoe zal ik ooit 3x deze luttele afstand lopen als ik vandaag ploeterde op 14 km?