Dubble date met de duinen

Vorig weekend brachten Runcoach.be en ik door in Oostende. Zaterdag was werkdag voor ons project Trailrunning Managers. ’s Ochtends gaf poolreiziger Dixie Dansercoer een uiterst inspirerende lezing over expedities  naar plaatsen waar u en ik nooit zullen gaan. Zeiler Fritz Buyl sloot aan met het verhaal van Marc De Keyser en hemzelf van werken, leven en (ultra)marathon lopen op Antarctica. Beiden zijn daar weerman tijdens onze winter. (Marc zelf was last minute verhinderd door uitlopende weersvoorspellingen voor expeditieteams op de Himalaya.)


Na een lichte lunch volgde een looptraining in de duinen. Zelf had ik de eer iemands allereerste trail run ooit te coachen. In de zonnige duinen dan nog. Het was voor mij wat zoeken naar een tempo om de smaak van lopen in mul zand met hellingen zoet genoeg te maken zodat er geen afschrikkend effect aan de pas kwam. Tegelijk wou ik vermijden dat het loopje op een wandeling zou gelijken. Keep it simple was mijn plannetje. Eerst een dik half uur door de duinen hollen en dan teruglopen over het strand. 

Toen we klaar waren, was mijn gezelschap onder de indruk van het verschil in beleving ten opzichte van ‘gewoon hardlopen’, tevreden en van plan om dit meer te gaan doen. Mission accomplished

Zondag ten slotte lonkte de morgenstond om een eigen training in de duinen en op het strand te verkiezen boven uitslapen. Runcoach.be bepaalde hoe snel ik mocht lopen. Aanvankelijk vond ik dat te traag maar tot groot jolijt liep ik de laatste twee kilometers op de dijk aan een voor mij behoorlijk tempo van 5 min. 41 sec. naar 5 min. 22 sec. op het einde. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik ben het lopen nog niet afgeleerd door het mountainbiken en kajakken maar draag er de vruchten van.

Vuurdoop mountainbike

Zie mij daar staan met mijn lumineus idee om te beginnen technisch mountainbiken met veel hoogtemeters. Zonder enige ervaring en met meer hoogtevrees dan een gemiddelde persoon.

Gelukkig is Runcoach.be van alle markten thuis en heeft hij een pak ervaring op de mountainbike waar ik vandaag dankbaar gebruik kon maken. In afwachting van mijn eigen trailfiets huurden we een exemplaar in Middelkerke. Zonder klikpedalen en zonder koersbroek met zeemvel. Auch.

Maar ik had er zin in. Hij heeft me leren ultra trail lopen en zo heb ik mijn hoogtevrees in de bergen de baas gekunnen. Met die fiets zal het ook wel lukken.

Dertig km leek me als beginner ideaal om mee te starten.  Bij het bestuderen van het bord aan de start was ik danig naar de te volgen weg aan het kijken. Dat het hier een parcours met drie sterren betrof ontsnapte aan mijn analyserende blik. Dat er een classificatiesysteem voor de moeilijkheidsgraad bestaat, wist ik op dat moment nog niet. Nog nooit van gehoord. Eén ster voor de beginnende, twee sterren voor de meer ervaren mountainbiker en drie voor de – euh – sportieve ervaren bikers. Dat zag ik pas nadien maar merkte ik al gauw. 

Met vallen en opstaan.

We doken al snel de duinen in. Ik slaakte gilletjes die ik niet kon onderdrukken. Runcoach.be beweerde dat ik lijkbleek zag van de schrik. Dit kan ik niet. Dit durf ik niet. En zachtjes gillen. 

Het ging zo: smalle single track paadjes duin op en duin af in mul zand waar je soms aan kon ontsnappen door op de zijkanten met duingras te rijden. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg was, slingerden de smalle paadjes in haarspeldbochten, zowel in de afdalingen als in het klimmen. En ook: die boompjes, struiken, boomwortels en takken. Het leek wel of ik in een computer game terecht gekomen was. Razendsnel je stuur mikken, versnellingen vergooien, achter je zadel hangen en vooral enkel op je achterwiel remmen. OMG wat een voortdurende adrenaline gepomp was dat??

Na vijf kilometer was ik vier keer gevallen. Twee keer met die fiets op me en twee keer zonder extra klappen van stuur of pedalen op mijn benen of handen.

Ontspan je wat meer voor de foto, zei Runcoach.be. Ja, hallo, dacht ik. De zenuwen gieren door mijn lijf. 

Toen plaatste ik mijn hand in de zij, klaar voor een update van mijn mind set. Ik ga mij hier niet laten doen door wat duinen, bochten en zand, dacht ik. Ik was klaar om te vliegen als het moest.

Ik overwon de schrik en volgde mijn instinct. Naar beneden, afremmen, goed mikken tussen de boomstammen, kordaat het voorwiel over de boomwortels en takken heffen en blijven gaan!

En dan ineens kwamen we in de polders terecht waar we een plat stuk langs een kanaal volgden. Plat maar irritant hobbelend. Het was gras over dikke kiezelstenen. Runcoach.be dacht dat ik moe was maar het was mijn achterwerk dat brulde van de pijn. Miljaar. Is dat zadelpijn? 

Gelukkig liet een volgend stukje met asfalt en beton toe om te bekomen van de hobbels. 

Na 30 km mountainbiken voelde ik mij dronken van het vele slingeren, doorvliegen en op en neer gaan maar de dorst was niet gelest na deze eerste keer. Deze sport zal samen met kajak een mooie aanvulling op trail running worden.

Nu nog mijn eigen fiets afhalen. En klikpedalen, helm en koersbroek.

Maar morgen wil ik graag een halve marathon lopen want hoewel ik zaterdag gelopen heb, lijkt het alweer een eeuw geleden. Ik voel mij momenteel een overspelige bedrieger.

Kind van de duinen*


Dit jaar word ik 45 jaar en daarmee heb ik geen enkel probleem, integendeel. Zoals iedereen word ik natuurlijk ook met ups en downs geconfronteerd maar nog steeds leef ik mijn leven als een zondagskind. Daar sta ik op. Zelfs al kan je onmogelijk alles in de hand hebben: het is jouw leven. Maak er iets moois van. Wees desnoods bereid hoge prijzen te betalen. 

Dit gezegd zijnde: hoewel geboren en getogen aan het uiterste oosten van de Noordzeekust ben ik wegens mijn leeftijd al lang geen duinenkind meer. Doch als ik heerlijk lang kan trail runnen, voel ik mij vrij als een kind dat mag buiten spelen. Time to play is dan ook niet voor niets de universele leuze van traillopers onderweg.

Maar hoe verliep het herstel na 50 km North C Trail van zo’n 44-jarige die op 4 jaar tijd 4 kinderen baarde doch dit geen hindernis vindt om verder dan 42 km te gaan lopen? 

Het is geen geheim dat ik dankzij het trage tempo (7:49 u) niet compleet uitgeput finishte. De tijdslimiet werd netjes gehaald en het samen uitlopen primeerde terecht. Ik had het gezelschap van Fien en Sarah niet willen missen door pakweg een uur eerder in mijn eentje te finishen en dan misschien wel een wrak te zijn. Want er is vooral nog dat drukke leven nadien. 

Zaterdag North C Trail, zaterdagnacht nauwelijks geslapen door de opwinding en dan zondag een zeer intensieve werkdag in nette jurk, nylons en hoge hakken met toekomstige studenten en ouders op de infodag van Vives Hogeschool, inclusief tafels, stoelen en dozen verhuizen achteraf. Dat was geen enkel probleem. Ik was niet stijf, niet moe en had nergens pijn. De verklaring was niet ver te zoeken: de loophormoontjes gierden door mijn lijf. Runner’s high ten top. Gelukkig kon ik ’s nachts goed en diep slapen.


Maandag gaf ik enthousiast les. Vuur en vlam. In de lunchpauze gaf ik er een lap op tijdens mijn core stability training om daarna verder te werken op de campus tot 20u15. Ik vond het een beetje verdacht dat ik geen last had. Alle verplaatsingen zoals steeds met de fiets, goed voor zo’n 12 km.

Dinsdag gaf ik weer gedreven les en werkte productief mijn taken af, inclusief een infosessie bij een potentiële klant met Runcoach.be. ’s Avonds taxiede ik de dochters naar de muziekschool en hielp met hun schoolwerk. Geen vuiltje aan de lucht en nog steeds op runner’s high. Fietsverplaatsingen beperkt tot 6 km.

Woensdag was de runner’s high uitgewerkt en kwamen de runner’s blues. Lesgeven tot kwart voor één was nog tof maar de rest van de dag leek ondoenbaar wegens een lusteloos gevoel dat met geen stokken te verjagen was. Bovendien had ik af en toe rillingen en een koortsachtig gevoel. Dit zijn blijkbaar typische reacties van het lichaam op langdurig diep gaan tijdens een ultra afstand. Eigenlijk was dit al sinds zondag maar door de euforie negeerde ik het tot woensdag. Ik fietste in totaal 22 km maar voelde de hele dag een diepe, zware vermoeidheid van mijn lichaam. Als afleiding maakte ik ’s avonds granola en energieballetjes (blog volgt).

Donderdag werkte ik een lange dag op de campus. In de vroege ochtend werkte ik eerst gedisciplineerd mijn fitness programma af. Geen blues meer en een stabiel gemoed. Nog een beetje moe. Slechts 6 km fietsen.

Vrijdag een lange lesdag op de campus, een klein beetje moe maar tevreden. 6 km fietsen.

Vanmorgen om half acht ben ik voor het eerst weer gaan lopen. Met volle goesting in de regen liepen Joke en ik de 9,2 km lange Vesten van Brugge. Mooi op tijd om de studerende kinderen die ik nog voor mijn vertrek in gang zette op te volgen, te douchen en naar het kantoor van Runcoach.be te gaan om nieuwe klanten te ontvangen.

Conclusie: ik voel mij fysisch en mentaal in topvorm. Verstandig trainen rendeert.

* Kind van de duinen is een zinspeling op het actuele hitje van Jebroer, Kind van de duivel.

Onze North C Trail 2017 in beeld

1 eerste foto blog_edited - tekst

Het leuke is dat Sarah haar Go Pro meebracht zodat wij een massa beeldmateriaal verzamelden om nog jaren na te genieten van de wonderbaarlijke ervaring die wij met zijn drieën beleefd hebben in de uitgestrekte duinen van de Westhoek. Sarah is behalve ultra trail runner ook fotograaf en kan je volgen op https://www.instagram.com/blistersisterscrew/ en https://www.instagram.com/sarahmoutonphotography/

Zet je schrap voor 50 km beelden van Sarah, Fien en Katrien in het zand.

50 km magie op de North C Trail 


Life starts outside your comfort zone.

Gisteren deed ik iets waar ik twee jaar lang aan getwijfeld heb. Het begon twee jaar geleden toen Runcoach.be de race aan het lopen was. De bedenking dat ik dit nooit zou kunnen vermengd met de schrik en bezorgdheid dat hij tijdens deze trail het loodje zou leggen. Daarna ontstond het stiekeme verlangen dit ook te kunnen met het nuchtere besef dat dergelijke langdurige fysische inspanning voor mij onhaalbaar zou zijn.

Vorig jaar liep ik met een twijfelend hart het parcours van de 30 km uit terwijl hij opnieuw de 50 km liep. Stikkapot en na tranen tijdens de loodzware beklimmingen van de duinen finishte ik met nog meer respect voor wie de 50 km kon volbrengen. Zou ik dit ooit kunnen? Het verlangen groeide maar wimpelde ik af in het kader ‘toch nog een beetje realistisch blijven’.

En toen startte eind maart 2016 de eerste editie van de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker. Ik formuleerde een dubbele persoonlijke uitdaging. Financieel zou ik €1000 sponsorgeld inzamelen. Sportief zou ik tijdens de kleine zeven maanden durende campagne 1000 km lopen. Als ik zou slagen, zou ik op 11 maart 2017 de North C Trail lopen. Jawel, 50 km. Ik weet nog dat ik toen besefte hoe overmoedig het was dit te poneren maar het toch schriftelijk formuleerde. Belofte maakt schuld want al snel geraakte in aan €1000. Lap.

Gisteren was het 11 maart. Het werd een dag om nooit te vergeten. Na de twijfel en het verlangen was er de faalangst die tot woensdag 7 maart de bovenhand had. Ik had mij nog steeds niet ingeschreven. Ik durfde er niet in geloven, had schrik om me belachelijk te maken en het werd mij afgeraden door Runcoach.be na mijn vorige ultra trail. Woensdag draaide ik echter een knop om. “Foert, ik doe het!” Wat had ik te verliezen?

Ondertussen kon je niet meer online inschrijven dus ik zou een daginschrijving ter plekke betalen. Op Facebook zag ik donderdag toevallig een oproepje van ene Peter Rietveld die zijn startbewijs te koop aanbood wegens onverwacht niet kunnen deelnemen.


Het gevolg was dat ik gisteren startte met het idee ‘wie niet waagt, niet wint’ en een vreemd borstnummer dat mij incognito maakte. “En hier loopt Peter voorbij…”, schalde een stem door de microfoon. “Of toch niet, dit is duidelijk geen Peter maar laten we haar Petra noemen.” grinnikte de man. Ik zwaaide en glimlachte met een klein hartje en een grote banaan in mijn linkerhand.

De banaan hield ik de eerste 15 km vast, lopend op het strand van Koksijde tot Bray-Dunes in la douce France. Sarah en Fien flankeerden me en ik had toen nog niet kunnen dromen dat we zij aan zij met zijn drieën simultaan na 50 km over de finish zouden lopen op een mooi drafje door een erehaag van de event medewerkers onder luid applaus.

Na 15 km hielden we een eerste keer halt want Sarah moest een steentje uit haar schoen halen. Het onding had een blaar tussen twee tenen veroorzaakt maar het gaf mij de tijd de banaan te verorberen gevolgd door een eerste jelly.
Toen doken we duinen in. Op en neer in mul zand. We stimulerenden elkaar en trokken niet alleen de kar waar nodig maar ook veel foto’s met de Go Pro van Sarah. Het weer was ons goed gezind zonder wind en met non-stop zon.

Het hele gebeuren was voor mij een magische droom die elke verwachting oversteeg omdat het bleek te lukken en hoe! Het generieke product oversteeg uitermate het verwachte product, zou ik in mijn hoorcollege Marketing zeggen. De Customer Experience was subliem met een extreem hoge merkidentificatie als resultaat. Leve Sportevents.be! Sportevents.be is the best!

Veel zand en volhardend voortlopen dus. Maar vooral genieten van de pracht van de uitgestrekte duinen, grapjes maken onderweg en aan de controle- en bevoorradingsposten. Het mocht voor mij wat vlotter vooruit gaan maar het samen blijven primeerde voor mij. Samen was dit nog leuker. Misschien lag daarin wel de superkracht die ik gisteren kon ervaren.

Zo kwam het dat we na een loodzware laatste 3 km met de pittigste duinen – die ze voor het laatst hadden voorbehouden als een ware bouquet final – , een ernstige overweging van Fien om te stoppen na 35 km – ze voelde zich misselijk door de langdurige inspanning – en rusttijden door bevoorradingsposten en fotoshoots, onze 50 km beëindigden in een kleine 8 uren. Netjes binnen de toegestane limiet van 8 uren en 15 minuten.

Ik heb iets succesvol gedaan waarvan tot tijdens het lopen zelf niet durfde vermoeden dat ik het zou kunnen. Het heeft me veel onterechte faalangst en zelftwijfel gekost maar geen bloed, zweet noch tranen. (Het kleine beetje bloed van de duindoornen buiten beschouwing gelaten.) Het resultaat is dat ik mij de gelukkigste persoon ter wereld waan met een gevoel dat ik zelden ervaar: dat ik fier mag zij op iets wat ik kan.

Het grote verschil met de ultra Trail des Gueules Noires? Toen was ik zo uitgeput met koorts en extreme pijn dat ik niet blij kon zijn na het finishen, laat staan enig gevoel van fierheid ervaren.


Novemberblauw

Voor mijn doen lang niet geblogd doch daarom niet minder gelopen. Samen lopen is leuk maar remt de vrije gedachtenloop en het erover bloggen af. Maar hier ben ik weer.

Sinds een dikke week heb ik er in Brugge een fijn loopmaatje bij. De eerste keer liepen we op 11 november rond de Vesten. Twee dagen later was een zondagochtendloop van 20 km aan de beurt langs de Damse Vaart en de derde keer was vorige dinsdagmorgen, goed voor 13 km Vesten.

Vrijdagmiddag liep ik met drie collega’s tijdens de lunchpauze door het bos en dit weekend verblijf ik met Runcoach.be op onze zeilboot in Oostende. Vandaag is dat zo:

Gisteren had ik een looptraining van 30 km gepland. Van Oostende jachthaven tot Lombardsijde en terug. Ware het niet dat ik het vrijwillig bepaald had en overtuigd was van zijn belang in de voorbereiding op de 50 km die ik dit jaar absoluut nog wil kunnen lopen, ik had er weinig zin in.

Na amper 5 km wou ik er de brui aan geven. Mijn lichaam en geest waren moe. Mijn benen wogen zwaar. Vervelende mensen spookten door mijn hoofd en lachten in hun vuistje omdat ik er niet in slaagde ze te verbannen uit mijn gedachten. De noordoostenwind hielp ook niet bepaald en de wetenschap hoe lastig ik het telkens al had met trainingen van dertigers al evenmin. Het gevoel van onbekwaamheid en zelftwijfel stak op. Plus het verlangen naar een bed om te slapen. Het heldere besef dat ik beter lange afstanden met een loopmaatje kan volmaken. De mentale sterkte om 30 km in je eentje te lopen moet er absoluut zijn, hoe mooi de zee en de duinen ook zijn in november.


Maar mijn besluit stond vast. Geen sprake van dat ik m’n training zou afbreken omwille van mentale hindernissen. Hup, hup, lopen en niet toegeven.

Na 15 km voelde ik de euforie van in de helft te vertoeven. Hierna startte het echte aftellen. Ik keerde om in de duinen en wie stond drie meter voor me? Runcoach.be. Hij was me een half uur na mijn vertrek achterna gelopen met het idee me in te halen. Maar omdat het niet zeker was of hij het zou doen en ik hem na 15 km nog niet had gezien, had ik al geconcludeerd dat hij op de boot was gebleven.

Ik was zo blij dat ik niet nog eens zo lang alleen met mezelf moest lopen. In Raversijde kwam collega Karel een kilometertje naast ons fietsen op zijn mountainbike. Voor ik het wist, liepen we Oostende terug binnen, de Vives-campus Industriële Wetenschappen voorbij, het Thermae Palace, de Venetiaanse Gaanderijen, St-Malo, het Kursaal, Beausite, de vuurrode gedeukte blokken van Arne Quinze, de voor de storm afgesloten pier, de Vistrap, het station en onze boot. Na 30 km waarvoor ik 3u27′ nodig had.

Uiteraard was ik heel content dat ik ze had gelopen maar vooral dat het gedaan was. Hoe graag ik ook loop. Liefst niet te lang alleen in november.

De duinen van Vlissingen 

We voeren gisteren van Oostende naar Vlissingen. Het spannendste was de Mercator Marina verlaten, de vaargeul van Zeebrugge oversteken en de drukke vaarroute van de Westerschelde oversteken om aan te meren in de piepsmalle jachthaven Michiel de Ruyter. Maar dit is geen zeilblog dus spaar ik de details. 

Enfin, na een bewogen dag op zee gevolgd door een verkwikkende nachtrust waren Runcoach.be en ik vanmorgen klaar voor een rustige duinenloop van een kleine 11 km. 

We liepen over wandelpaden van schelpengruis, zandpaden voor paarden en VTT en betegelde paden over de duinkammen. Als afwisseling was er een zandpad door een prachtig stuk duinbos.

Het kost mij moeite om in de hartslagzone rond 140 te lopen. Dan loop ik op platte bodem aan 6’45 á 7 minuten per km. Tja. Gewoon genieten van het lopen en de mooie natuur is natuurlijk de bedoeling. En de hoogtemeters werken ook bevredigend. Leve de duinen!

Trouwens ondertussen liep ik al 642 km van de beloofde 1000 km voor Loop Naar De Maan en ik ben het nog lang niet beu.