Marathon in mineur


Waar moet ik beginnen met het verslag van mijn eerste marathon, de Marathon Zeeuws-Vlaanderen? Gisteren heb ik hem eindelijk gelopen dus mijn droom is verwezenlijkt. Helaas was het een vijf uur durende nachtmerrie. Correctie. Het begon goed en het finishen met dochter Emma die een eindje meeliep, was fijn.

Het zijn mijn geest en mijn lichaam die faalden maar een drietal factoren hebben me niet bepaald geholpen.

Ten eerste werden we vrijdag, uitgerekend de dag voor de marathon, onterecht met zorgen opgescheept. Geen idee of anderen het van zich af zouden kunnen zetten maar zelf ben ik zo gevoelig dat mijn functioneren blokkeert in dergelijke situaties en ik buikpijn krijg. Donderdagnacht lag ik nog wakker van de zenuwen. Vrijdagnacht van het verdriet en de vraagtekens.

Toch stond ik gisteren met voldoende moed op om naar Nederland te vertrekken. Vrienden haalden ons op en Emma ging mee. Aangekomen in Hulst regende het pijpenstelen maar gelukkig stopte dit toen we startten.

Ten tweede. Ik was nerveus en liep in een cocon waar ik probeerde alles buiten te sluiten. Ik leek weer toeschouwer van mezelf. Emotieloos en vervreemd. Tot 10 km ging het best goed maar genieten kwam er niet aan te pas. De natuur was prachtig maar het weer bar door tegenwind en het parcours loodzwaar. Gras, modder, aarde en soms asfalt.

mzv1

Ten derde. Rond 15 km begon mijn maag vervelend te doen en na 17 km kromp hij zo samen dat ik moest overgeven. Niet goed maar ik hoopte dat de kous daarmee af was. Na bijna 20 km haalde Dorien, die ik de laatste week via de social media had ontmoet, me in. We liepen en praatten wat samen maar ik voelde me niet het fijnste gezelschap met mijn boodschap dat ik maagkrampen had en tegen een mentale opdoffer vocht. Over het overgeven zweeg ik uit schrik te horen dat ik beter zou ophouden. Het was best fijn haar in levende lijve te ontmoeten. Ze was zo opgewekt, positief en had een heel open blik. Laat mij maar, zei ik, ga maar! Omdat ik me ellendig voelde, was ik liever alleen. Ik zou toch niet kunnen blijven volgen.

Ik had net zoals gepland op 20 km mijn eerste gel ingenomen. Zonder sportvoeding rond 20 km is het moeilijk om lange afstanden te lopen want je glycogeenvoorraad geraakt uitgeput. Mijn maag verdroeg het niet goed en na een poos, toen ik water gedronken had bij de volgende voorraadpost, moest ik weer kokhalzen en overgeven.

Ik was nog maar halverwege, de moed was in mijn schoenen gezonken, kon het slechte nieuws van de vorige dag niet uit mijn lijf krijgen en voelde me compleet mislukt als loper. Als Michele en Emma langs het parcours stonden, zou ik de marathon afbreken. Maar ze hadden blijkbaar besloten om ons in Terneuzen aan de eindmeet op te wachten. Achteraf gezien maar best want Marc was blijkbaar hetzelfde van plan wegens pijn aan zijn been.

25 km ver en ik was leeg. Een auto zonder brandstof. Wandelen in plaats van lopen. Tweede gel inslikken op goed geluk. Natuurlijk protest van de maag. Deze keer was hij nog maar doorgeslikt of hij moest er al weer uit. Huilen en nu echt willen stoppen. Ik liep in een natuurdomein waar je niet kon stoppen en besloot bij de volgende voorraadpost te eindigen.

Achter me hoorde ik iemand afzien en overschakelen naar wandelen. Het was Tin. Nog iemand die op de sukkel was. Overal had ze krampen. In- en uitwendig. We wandelen samen. Terwijl ik nog aan stoppen dacht, zei zij: “Het is mijn eerste marathon en ik ga hem uitlopen!”

mzv2

Voor mij was dit een cruciaal moment. Haar vastberadenheid en de steun van zoveel mensen uit mijn omgeving, gaven me de kracht die ik nodig had om vol te houden.

Tot 38 km hebben Tin en ik afwisselend gelopen en gestapt. Soms samen, soms apart. We kwamen elkaar telkens weer tegen. Haar papa fietste mee op de stukken waar dit kon. Daardoor kon ik haar met een gerust geweten achter me laten.

Nog 4 kilometer, nog 2 km en dan plots liep ik het centrum van Terneuzen binnen. Emma stond klaar om de laatste meters met mij naar de finish te hollen. 5u en 7 minuten was ik onderweg geweest. Dit rampscenario had ik niet eens mogelijk geacht. Mijn coach ook niet.

Van de uitputting, schaamte en teleurstelling maar ook opluchting dat ik hem toch uitgelopen had, huilde ik als een klein kind. Achteraf vernam ik dat dit een zware marathon (veldlopen) is die dit jaar door de weersomstandigheden de zwaarste editie ooit was. En dat ik helemaal niet bij de laatsten was. Een schamele troost maar het helpt wel.

Genoeg getreurd. We zijn een dag verder. Volgende keer beter. Dat zal op nine-eleven zijn. De In Flanders-Fields-Marathon lonkt.


Veel dank aan de heer Paul Compiet die de lopers tijdens de Marathon Zeeuws-Vlaanderen fotografeerde. Beide loopfoto’s in deze blog komen van zijn Facebook-pagina.

Tapering off

Dit staaltje street art van Roa illustreert perfect hoe ik me deze week voelde. Uitgeblust. Boordevol runner’s blues. Het is één van de vele pareltjes van het street art festival The Crystal Ship dat nu in mijn favoriete badplaats Oostende aan de gang is. (Allen daarheen!) Gisteren bewonderde ik het met mijn vriendin Katrien S.

Ik zie de twijfelaars en ‘haters’ – slang van de jeugd – nu oogrollend hun gelijk binnenhalen. Dat lopen is nergens goed voor. Zie je wel. Helaas moet ik hen teleurstellen. Een proces van tapering off is hier gestart. De laatste trainingsfase voor een marathon.

Door het volumelopen van vorige week (113 km op 10 dagen) met als kroonstuk de 36 kilometer van zaterdag ben ik door het verplicht kalmer aandoen in een dipje terecht gekomen. Gelukkig was ik op voorhand verwittigd door Runcoach.be die me alle tools aangereikt heeft om dit aan te pakken. Het goede nieuws is dat ik vandaag terug bruis van energie. Het dipje was duister maar duurde slechts vier dagen.

In de vakliteratuur vind je alle info over taperen. Ik citeer hieronder een stukje uit mijn persoonlijke begeleiding van Runcoach.be dat uitlegt wat er precies aan de hand is met je lichaam als je in tapering zit:

Taperen is voor lopers vaak moeilijk. Je zit in een goeie ‘flow’ en je lichaam vraagt erom om te gaan trainen maar zonder rustperiodes kom je op een bepaald ogenblik in een fase waarin je meer nadeel dan voordeel uit je looptraining haalt.

Een veel voorkomend probleem bij het verminderen van de trainingen, is onrust in de benen. Soms trekken je spieren onwillekeurig samen. De benen kunnen ook zwaar en opgezwollen aanvoelen. De activiteit en de hormonale feedback daarop is verstoord omdat je dat plots vermindert of stillegt.

Er kunnen ook andere symptomen optreden bij het naar beneden trekken van je gewoonlijke trainingen. Je slaap kan onrustiger zijn en sommige mensen hebben last van ‘runnersblues’. Dagen waarop je geen zin hebt om wat dan ook te doen. Bij het lopen komt massaal veel ‘endorfine’ ook wel ‘gelukshormoon’ genoemd vrij. Net zoals bij het eten van chocolade, alcoholgebruik met mate, chilipepers, ultraviolet licht, seks en massage.

Vandaag ben ik uit het dipje geklommen. Straks een loopje van ongeveer 10 kilometer. Zondag nog eens en dinsdag nog een beurt van 5 kilometer. Nog 8 dagen tot de marathon Logus De Hoop. Hoe zouden de 596 andere deelnemers zich voelen?

Naamloos

The show must go on

Toen ik deze ochtend ontwaakte en besefte dat de terroristische aanslagen in Brussel geen nachtmerrie waren maar gisteren echt gebeurd waren, zonk de moed me in de schoenen. Geen zin om te gaan les geven, geen zin in ontbijt en geen zin om te lopen. Alles leek te banaal in de schaduw van de actualiteit der feiten en de tweedracht die haat probeert te oogsten. Bovendien dacht ik een blogpauze in te lassen. Wat baat het te bloggen over lopen en gezonde voeding in crisissen?

Tot hier de inkadering. Deze ochtend ontving ik het e-mailbericht van Loop Naar De Maan. Dat het vandaag begon. Samen met een paar duizend mensen lopen om Kom Op Tegen Kanker te steunen. De moed kwam terug aan de oppervlakte. De fenix en de vlam, weet je.

We gaan ons hoofd nu niet laten hangen.

Maandagavond was het niet gelukt om de gemiste kilometers van zondag deels in te halen. Na een drukke werkdag kwam ik om 19u met de kleinsten thuis. Eten, opruimen en kinderen in bed. Het was 21u en ik had nog ruim twee uren nodig om mijn voorbereidend werk voor de volgende dag af te maken.

Gisteren, dinsdag, was lopen onverwacht ook geen optie. Na een uiterste vreemde lesdag met geëmotioneerde studenten die zich moeilijk konden focussen, zat ik thuis. Mentaal verlamd.

Deze namiddag liep ik uiteindelijk tien mijlen langs het zeekanaal tijdens de balletles van de tweeling. Mijn eerste bijdrage voor Loop Naar De Maan. De eerste 5 km deden mijn scheenbenen pijn en pas na 10 km liep ik echt lekker.

Gelukkig had ik nog 6 km om in de flow te lopen. Ik wist dat ik geduldig moest zijn en dat de constante 1-2-3-4-inademen plus 1-2-3-uitademen zijn werk zou doen. Dat heb ik van Runcoach.be geleerd. Dat het uiteindelijk goed komt. En na regen altijd zonneschijn.

Uitgaan is tol betalen

Zaterdag liep ik 9,5 kilometer in een setting weekend-na-alweer-een-drukke-werkweek-tijd voor gezin-annex-huishouden. Niets nieuws onder de zon. Behalve dat we ’s avonds een verjaardagsfeest hadden. Eentje dat laat begon waardoor om 23u naar huis gaan geen optie was. Het gevolg was dat ik weliswaar nuchter pas om 2u in bed lag.

Om 8u moesten we opstaan zodat we om 10u met de kinderen ergens ter plekke waren. Ik zou mijn looptoer rond Brugge plus Brugge-Damme-Brugge in de namiddag klaren.

Helaas. Eenmaal thuis overviel een reusachtige vermoeidheid me. Ik kan marathon-training niet combineren met een sociaal leven. Dit was het enige weekend in maanden dat ik nog eens onder de mensen kwam buiten een kader van lopen. Het gevolg heeft me gekraakt.

Ondergetekende heeft haar training dus geskipt. Dat wordt vanavond als de kleinsten in bed zitten een dikke 10 km en morgenavond de rest. Het begint echt te spannen. Nog 26 drukke dagen tot mijn eerste marathon.

Gewettigd afwezig wegens ziekte

Ziehier een extract uit het mailtje van mijn coach. Ik heb geen ander aanvaardbaar beeldmateriaal.

Snotter en snik. Sinds zondag heb ik niet meer gelopen. Mijn eerst geplande training was voor woensdag namiddag tussen twee werkblokken door. Helaas heb ik tussen het werk wat geslapen want keelpijn en koorts strooiden roet in het eten. En neen, dat komt niet door teveel lopen dat ik eens ziek word. Ik ben wel blijven werken deze week maar meer ging niet.

Donderdag weer onmogelijk om te trainen. Mottig en moe. Keelpijn zonder koorts.

Vandaag normaal Fartlek-training na het werk en ik was er mentaal klaar voor, had er ook zin in maar toen opende ik de wekelijkse e-mail van Runcoach.be en besloot zijn raad op te volgen. Training afgelast.

Morgen nog een intense werkdag op de SID-beurs in de Kortrijkse expohallen. Stuur gerust uw kinderen die al aan hoger onderwijs denken. Ik informeer hen heel graag over de opleidingen Sportmanagement en Cultuurmanagement.

Rollercoaster

 Ups en downs… Hoe euforisch ik begin deze week was door de endorfine pieken van het vermageren en vele trainen, zo neerslachtig was ik gisterenavond en vandaag door het wegblijven van een nieuwe endorfine piek. Nochtans heb ik vanmorgen goed gelopen maar het kon mijn onrust niet verhelpen.
Niet leuk want het voelt alsof je geen mentale controle hebt, maar in mijn feedback van Runcoach.be vernam ik dat het volkomen normaal is. Dat ik nu door een transitiefase ga. Van een maal per week lopen omschakelen naar drie maal per week en op ruim een week drie kilogram afvallen: mijn hormonen slaan op hol.

Hij heeft me gerustgesteld. Nu weet ik wat zich in mijn lichaam afspeelt en is die zelftwijfel weg. Mijn schema voor volgende week biedt weer nieuwe uitdagingen.