Strong Viking Warrior

Heb ik al verteld dat mijn zus de tofste zus ter wereld is? Eenmaal per jaar verlaat ik mijn comfortzone door met haar een obstacle race te lopen. En te klimmen, kruipen, hangen, trekken, heffen, zwieren, slaan, sjouwen en springen. Bij zo’n OCR komen een resem werkwoorden om het hoekje kijken.

De afspraak was dat als ik een uitdaging niet zou durven door hoogtevrees, ik hem zou overslaan. Maar deze keer had ik slechts één doel: de angst overwinnen en het zelfvertrouwen klaarstomen voor mijn zwaarste sportieve doel van 2017, binnenkort op 8 oktober: de HouffaRaid. Daar kan ik mij geen hoogtevrees permitteren.

De Strong Viking dus. Met zus Nele en haar verre buurman Hans stonden we paraat in domein Puyenbroeck in Wachtebeke. De infrastructuur en de sfeer zouden de niets vermoedende passant laten denken dat hier een festival gaande was. Eet- en drankkramen, picknicktafels, echte en oudere jongeren. Het leek wel iets tussen Pukkel- en Graspop.

De MC van dienst riep door de micro dat we een halfuur voor de aanvang in het startvak moesten klaar staan. Onmiddellijk zag ik daar de bedoeling van in. Een stoere, exotische schone stond op het podium om ons op te warmen met opzwepende muziek. In een ketting, armen rond elkaars schouders met zijn allen aan elkaar vastgehaakt jumpen, trappelen, rekken. De spieren werden losgegooid en opgewarmd. Vuurkanonnen schoten vlammen loodrecht de lucht in.

Iedereen brulde de MC na van Oorah en No Viking is left behind en andere oppeppende teksten. Natuurlijk speelde ik het spel mee. Doch ik was daar om te sporten, hé. Voor mij moest daar geen theater aan toegevoegd worden. Stiekem genoot ik wel. De positieve sfeer zat er goed in.

Het begon met over een muur van drie meter klauteren. Voor iemand als ik is het klimmen zelf geen uitdaging doch er terug afspringen wel. Sommigen vergaten dat er tussen de ruim dertig obstakels ook gelopen moest worden en wandelden. 14 kilometer in totaal. Fijn voor hen maar ik had een training nodig. Nele en ik hebben geen halve dagen op overschot in onze agenda’s dus rende ons trio een heuse interval looptraining bij elkaar die afgewisseld werd met krachtpatserij. De ene keer waren dat evenwichtsbalken waar je al dan niet een duel met schild en knuppel uitvocht. Wie verloor moest tien burpees als straf uitvoeren dus ik mepte na een minuut katjesspel de Nederlandse man die mijn onfortuinlijke tegenstander was van de boomstam af. Het verrassingseffect uitgespeeld. Geen burpees op mijn agenda vandaag. Lopen naar het volgende obstakel.

We moesten onderste boven hangend met handen en voeten aan een koord 10 meter een waterplas overschuiven. Dit vergde een techniek die ik niet onder de knie had dus bibi haalde de overkant net niet en viel in het water en voelde zich even een muskusrat. Slijkwater drong overal binnen en het smaakte erg vies. Lopen naar het volgende avontuur.

Later volgden nog reeksen steile modderbergen en zuigende modderpoelen maar de strafste hindernis was toch wel de Fjord Drop. Hiervoor moest je niet fysisch sterk zijn doch over stalen zenuwen beschikken.

Deze hoge en extreem steile glijmuur deed je letterlijk vallen, over het water vliegen en dan versuft neerploffen met een niet te evenaren gevoel van ongeloof.

De waarheid gebiedt te vermelden dat ik dit eigenlijk niet durfde. Angstzweet en slappe benen, weet je. Dat ik tegen de man die mijn ging afduwen zei dat ik niet wilde. Niet.

Ik durf echt niet, zei ik maar hij duwde me zachtjes de diepte in.

Straf maar ik was hem dankbaar. Life starts outside the comfort zone. Dit had ik niet willen missen. Feeling alive and kicking.

Juichend liepen we verder. De adrenaline gaf me vleugels en ik nam de monkey bars alsof het niets was.

Ik voelde me sterk, beheerst maar ook het kleine meisje dat in de jaren ’70 met de buurjongens en neven ravotte in het slijk van de polders. Toen besefte ik nog niet dat vrouwen niet onder moeten doen en even goed hun mannetje kunnen en mogen staan. Oorah!

Mijn schat Runcoach.be en de dochters waren meegekomen om te supporteren. Zij mochten frietjes eten terwijl de mama alle modder en vuil ging afwassen onder de met tuinslang geïmproviseerde maar erg welgekomen koude douche. 🙂

Yoga van mijn voeten

De titel klinkt oneerbiediger dan bedoeld want als loper en fietser ondervind ik dagelijks hoe belangrijk het is om lief te zijn voor de voetjes. Bepaalde asana's uit de yoga zijn ware weldoeners voor deze cruciale lichaamsdelen. En als je in de godverlaten stationsruïne van Florenville bijna twee uren op de trein wacht, houdt niemand je tegen om met enkele nuttige oefeningen de verveling te lijf te gaan.

Yoga is bij uitstek geschikt om de voeten gespierd en soepel te houden want de voet moet in bijna alle houdingen werken. Vooral evenwichtsposes hebben een versterkend effect omdat ze de voetspieren optimaal activeren om te zorgen dat je niet omvalt.

Sinds ik terug ben van de loop/werkreis in de Pyreneeën begin juli*, doet mijn linkervoet zeer aan de onderkant van hiel tot middenvoet. Natuurlijk niet ondragelijk veel maar ik voel het wel dat mijn voetbeentjes, -pezen en spiertjes afgezien hebben door het technisch lastig lopen. Een ongerust innerlijk stemmetje vraagt zich dan af: toch geen hielspoor? Een ander stemmetje sust dan: maar neen, is door het trailen in de bergen waarbij je een paar keer teveel je linkervoet fout neerplantte.

Hielspoor is een verkalking aan de onderkant van het hielbeen op de plek waar de peesplaat van de voet aangehecht is. Dit ontstaat door overbelasting van de voet. Niet alleen hardlopers kunnen er last van krijgen, ook lang op (teen)slippers lopen kan het veroorzaken. Yogaoefeningen waarbij je de kuit en de onderkant van de voet flink stretcht, stimuleren de genezing.

Enkele yogaoefeningen voor de voeten:

  • Sta in de berghouding (Tadasana) en spreid de tenen zo wijd mogelijk.
  • Boomhouding (Vrkasana) zoals op de foto.
  • Hond met hoofd naar beneden (Adho Mukha Svanasana).
  • Diamanthouding (Vajrasana).
  • Teenstretch-houding (Prapadasana)

Wat probeer je te vermijden?

  • Langer dan twee uren op hoge hakken stappen.
  • Schoenen met krappe neus.
  • Slippers dragen.

Een heerlijke voetmassage of verfrissend voetenbad zijn altijd een aanrader.

Met dank aan Yoga Magazine dat als bron fungeerde.

* Tiens, ik heb nog geen blog geschreven over onze loopavonturen in de Pyreneeën. Die komt maar niet uit de pijplijn wegens erg veel opgedane indrukken en de overvloed aan verzameld multimedia materiaal.

Upgrade to multisport 100% completed

Life is better on the trails. Dat wist ik al sinds ik voor het eerst trail liep in het Koppenbergbos, ondertussen 2,5 jaar geleden. Het werd nog beter in de Zwitserse Jura (Trail de l’Absynthe) en hooggebergte van Graubünden (Irontrail), onze Ardennen en de Pyreneeën. Off road lopen in de vrije natuur geeft je vleugels. Alle minder spectaculaire loopjes en core power trainingen bereiden je voor op een volgend trail running doel. Daarom sla je ze niet over en verdraag je dat het soms eentonig lijkt. Je weet waarvoor je het doet. Voor het lang trail lopen dus. 

Maar je kan nog iets anders op die trails doen dan lopen. Adrenaline door je lijf voelen gieren op een mountainbike bijvoorbeeld. Sinds deze week is hiermee een nieuwe wereld voor me opengegaan. 

De wereld laag op het water vanuit een kajak ontdekken, maakt het avontuurlijk outdoor sporten compleet. Dat wist ik al uit m’n kindertijd maar toen ik zelf kinderen kreeg, dacht ik nooit meer in een kajak te zullen kruipen. Sinds drie weken ben ik lid van de Brugse Kajak Klub. Het is zo tof dat ik direct een gezinsabonnement genomen heb. 

Ik moet nu een beetje regelmaat en proportie vinden want het bedrijven van multisport moet nog allemaal te combineren zijn. De aangename verrassing schuilt in het gemak waarmee ik de drie sporttakken naadloos kan laten aansluiten. Het aantal trainingen van vorige week had ik niet kunnen doen als het alleen maar lopen zou zijn.

  • Dinsdag 30,5 km MTB in de duinen en polders. 
  • Woensdag 21,1 km lopen.
  • Donderdagochtend 40 min. core power.
  • Donderdagavond 8,1 km kajak.
  • Vrijdagmorgen 7 km lopen.
  • Vrijdagmiddag 22,1 km fietsen (clickpedalen leren gebruiken).
  • Zaterdagmorgen 15,3 km MTB (clickpedalen off road leren gebruiken). 

Wegens tijdgebrek kan ik de belevenissen onmogelijk vertellen. Ik probeer toch een paar flarden neer te pennen als een geheugensteuntje. Zand, duinen, bibberen, 4x vallen, opstaan, juichen, witte bloesems, afstappen, wind, blauwe binnenbillen, blijven lopen, triomferen, buikspieren, armspieren, kajakken, kinderen, Runcoach.be, donker, water, vroeg opstaan, lopen met moedig meisje met MS, fiets op maat afhalen, mountainbike clickpedaalschoenen kopen, fietshelm kopen, rechts in- en uit clicken leren, dan links, dan allebei samen, click-click, koersbroek kopen, oefenen in bos met heuvels, grasdijk Damse Vaart oprijden, aarzelen, vastgekluisterd aan pedalen vallen, opstaan, fietsen, molenheuvels opfietsen, vallen zonder losklikken, helpende touwloper met hond ontmoeten, thuiskomen en voor het huis voor de ogen van verontruste toeristen vallen op de klinkers. Oefening baart kunst.

Morgenochtend ga ik lopen met Joke. En daarna misschien kajakken met de oudste kinderen. Of een ritje mountainbiken op de gewone weg om het snel losklikken te oefenen. Het is geen of-of-of maar en/of-en/of-en/of. L’embarras du choix. Heerlijk toch?

Mystery Run


Zaterdag 15 oktober vond de eerste editie van de obstacle Mystery Run plaats in Oudenaarde op het terrein van The Outsider. Je kon inschrijven voor 6 of 12 km lopen met hindernissen.

Op initiatief van mijn zus en onder het mom van ‘de kinderen moeten er niet altijd bij zijn om samen iets te doen’ hadden we ons enkele maanden geleden ingeschreven voor de langste afstand. Wat er ons te wachten zou staan, was een groot mysterie maar we hadden zo onze vermoedens.

De start leek even op een color run maar na 200 meter kwamen we aan de eerste verrassing waarmee de toon direct gezet was. Een paar 100 m door een vieze, zwarte sloot waden met je bovenbenen volledig onder water om telkens onder een afdekking te kruipen terwijl je probeerde niet om te vallen of met je gezicht in het vieze water te hangen. In de tweede ronde zakten we natuurlijk nog dieper in de modder wat het uit de sloot geraken ook niet vergemakkelijkte. Iedereen was al eens door de sloot gepasseerd om de bodem nog meer te mixen met hun voeten. Nu waren we direct ondergedompeld tot halverwegen de buik. Koud aan de poep want snel gaat het niet vooruit in dat modderige water.

Daarna moest je een zestal keer in en uit een diepe sloot geraken wat sommigen niet lukte zonder zetje of helpende hand. Tot hilariteit. Handen aan de poep (maar nooit aan de mijne.)

Een kort stuk lopen door het bos en water oversteken door klauteren over een vijftiental aan elkaar vastgebonden kano’s. Sommigen vielen in het water, anderen wiebelden zo fel dat het één soep was. Uitkijken dat je vingers niet geplet worden tussen twee bootjes was een minimum qua voorzorgsmaatregels. In de tweede ronde lieten we de kano’s letterlijk links liggen door van oever naar oever te zwemmen. Zonder aarzelen,hup het water in, zwemmen, eruit en lopen naar het volgende obstakel.

Weer een waterkanaal oversteken. Deze keer over een lange mat. Onmogelijk om niet in het water te vallen dus voor de twee rondes sprongen we onmiddellijk in het water om naar de overkant te zwemmen.

Lopen en balancerend zonder steun via boomstammen grachten oversteken. Over een houten muur van 2,5 meter klimmen en eraf springen. Dat wou ik niet doen.

Lopen door het bos. Kruipen op ellebogen en knieën. Container in en uit. Kruipen door betonnen buizen. Lopen door een labyrint en als je de uitgang vindt: op je handen en knieën over asfalt kiezels kruipen onder een podium dat maar 50 cm kruiphoogte had.

Lopen door het bos. Dranghekken om over te klauteren. Wel 20 na elkaar. Containers. Autobanden. Fietsbanden. Vele malen boomstammen over grachten. (Niet vallen!)

Lopen door het bos. Een death ride over water. Springen zodra je de overkant bereikt of je zwiert terug en blijft misschien hangen boven dat water. Gewoon gaan zonder al te veel bij na te denken maar wel gefocust op veiligheid en efficiëntie. Haha, precies een militaire oefening.

We waren nat en vuil, vol adrenaline maar voelden ons samen, gelukkig en sterk. Ik vermoed dat dit het opzet is van een OCR? Moe werd ik er niet echt van. Ware het niet dat je het na twee rondes wel gehad had qua beleving, het mocht nog twee keer zo lang duren voor mijn part.

Het was leuk, nooit saai, nooit dwingend en een ervaring waarvan ik kan zeggen dat ik echt blij ben hem op mijn voltooiingslijstje te mogen plaatsen. Ik kan geen vergelijking maken want het was mijn allereerste OCR ooit. Ik kan alvast besluiten dat het zeker niet de laatste was. Wim suggereerde om een Spartan Race te volbrengen en dat zal ik waarschijnlijk wel doen maar het risico op blessures is toch niet te onderschatten en ik zou voor geen geld ter wereld mijn trail running avonturen in gevaar willen brengen.

Besluit wat mij betreft:

  • Nog! Maar als extra bovenop lopen en trail running. Maximaal 2x per jaar.
  • Dit moet ik in team of in duo doen. Zeker niet alleen.
  • Volgende liefst wat meer uitputtend. Het was fysisch niet echt bevredigend voor mij. Maar de fun compenseert dit deels. Spartan Races zijn misschien van een zwaarder kaliber. Wie weet.

Woensdag drukdag


Op woensdag geef ik geen les maar regel vanalles en nog wat voor het werk. IT problemsolving, opleidingen trainersschool en sportmanagemenstages coördineren en allerlei gefragmenteerde taken. Kinderen halve dag school, meisjes naar ballet brengen, zelf drumles volgen (AC/DC momenteel) en tussendoor wat sporten zoals een uur grondoefeningen als cross training op het lopen bij Ilse van de Body Lifestyle. Dat laatste is een aanrader voor iedereen want je trainingsniveau is aangepast aan je persoonlijke situatie. Zelfs mijn moeder gaat wekelijks maar het zal deels van haar zijn dat ik veel energie heb.

Zo had ik nog 45 minuten te wachten tot de balletles van de tweeling klaar was. Wat doe je dan? 7 km lopen in het herfstzonnetje langs het kanaal en voelen dat je leeft. 5 minuten en 37 seconden per kilometer. Voor mij is dat rap.

Training geven met Runcoach.be 

Vorige dinsdag mocht ik meegaan met Runcoach.be voor een groepstraining van werknemers van een Oostends bedrijf – Metagenics – die hij begeleidt bij de voorbereiding van de MetaRelax Ostend Night Run. De loopwedstrijd vindt plaats op 24 september om 20u. Je kan inschrijven voor 7, 14 of 21 km in ronden van 7 kilometer.

Runcoach.be liep mee met de basisgroep op de dijk en ik mocht de meer gevorderde lopers op sleeptouw nemen. Hij kan zichzelf helaas niet splitsen dus kwam een assistente goed van pas.

Ik nam mijn lopers mee op het strand. Drie mannen met elk hun eigen loopniveau. Mul zand wegens vloed beloofde een pittig training. We spraken af dat ik bij de traagste man zou blijven en de twee koplopers telkens naar ons zouden teruglopen wanneer ze een golfbreker bereikten. We hadden 40 minuten tijd waarvan we de helft in het zand renden, dan kwam een kort maar lastig stuk richting dijk om op de gele tegels van de zeedijk terug te lopen naar het Kursaal.

Na de looptraining volgde een sessie met verstevigende oefeningen op het strand. Squats, de plank en de stoel. Fitte werknemers die zich na het werk nog naar de dijk reppen om samen te trainen. Hoe mooi is dat?

Wil je meer weten over de workshops, lezingen en begeleidingen voor bedrijven die Runcoach.be op maat aanbiedt onder het motto Boost your health? Maak een vrijblijvende afspraak via info@runcoach.be of bel Dominiek De Meulemeester op 0473/311.023.

Er is ook nog ruimte voor particulieren die gecoacht willen worden bij het lopen of gaan bewegen en gezonder leven. Telkens in het unieke totaalconcept van Runcoach.be met de drie pijlers beweging, gezonde voeding en mentale veerkracht waarbij je stap per stap jezelf doet boosten.

Bodystyling met een tandje bij

Gisterenavond genoot ik van een flinke loop rond de Vesten in de regen en gezelschap. Ik voel sindsdien terug het heerlijke onrustige gevoel in mijn benen van veel te lopen. De volume-opbouw is terug in volle gang.

Nu is het zeker belangrijk om de core power extra goed te verzorgen. Niet enkel de beenspieren maar ook de buik en onderrug helpen mee voor een mooie en gezonde loopstijl.

Normaal werk ik mijn wekelijkse reeksen grondoefeningen bij Ilse af in 45 minuten op automatische piloot. Behalve wanneer er nieuwe reeksen op het programma staan. Vanmiddag had ik zo’n upgrade. Meer dan welkom nu mijn looptrainingen terug opgedreven worden. Zwaardere oefeningen en 14 reeksen in plaats van 12. Elke reeks herhaal ik 60, 120 of 180 keer. Ik had vandaag een uur nodig en dochterlief die me vergezelde vroeg waarom ik af en toe een korte break nam.

“Ben je klaar?” vroeg ze steeds.

“Nee…”

“Waarom stop je dan?”

“Omdat het precies lastiger is dan gewoonlijk.”

Moe maar voldaan sloot ik de sessie af. Morgen een snelle 12 kilometer-loop en zondag een trage duurloop van 20. Beide in gezelschap. De loopgroep op Facebook Runcoach.be | Lopen in Brugge begint goed te draaien. Loop je een keertje mee?