De sportvoedingsformule voor duursporters

sportvoedingsformule.PNG

Gisterenavond nam ik deel aan het webinar van sportdiëtiste Stephanie Scheirlynck over sportvoeding voor duursporters. Ik kan al onmiddellijk verklappen dat dit insloeg als een bom en zijn effect niet gemist heeft. Het frappantste was voor mij het verschil in eten bij lopers, fietsers, triatleten en dat wat ik soms allemaal na elkaar bijeen train onder ultra lang sporten valt. Wat een heel verschillende voeding vergt dan als je pakweg enkel een middellange loop doet op een dag. Het klinkt raar maar ik eet dus te weinig op dagen dat ik intensief sport. De hele dag bescheiden eten alsof het ‘rustdag’ is en ’s avonds een grote biefstuk friet eten omdat je die dag 4500 kcal verbrandde, is geen goede oplossing.

Vooraf moest je een test maken om je huidige kennis over sportvoeding te bepalen. Omdat ik al wat weet dankzij de coaching die ik een jaar bij Runcoach.be volgde, was mijn score behoorlijk. De basiskennis over sportvoeding heb ik onder de knie maar ik moet door veranderde omstandigheden eigenlijk dringend overschakelen naar een hoger niveau. Trainen voor een multisport race vergt meer brandstof dan ik besefte. Vrijdag kwam ik op de fiets de man met de hamer tegen waardoor mijn voelsprieten als een antenne de info oppikten dat er een webinar over sportvoeding gepland was.

Stephanie was erg duidelijk en to the point met zeer nuttige informatie waardoor ik direct verkocht was om me te laten begeleiden op vlak van voeding. Ik heb dan ook een premium account gekocht bij Evermove om toegang te hebben tot alle modules en calculators met feedback.

Voor het sportvoedingsgedeelte zal ik dus deze weg inslaan maar tegelijk zal ik terug aankloppen bij Runcoach.be om mij te laten coachen voor de trainingen. Dat heb ik na vorige week beslist. Zoals ik momenteel bezig ben met sport zonder iemand die mij daarin bijstaat, zal ik mij opbranden. Dat voel ik. Ik heb iemand nodig die er de rem op zet want zelf wil ik altijd maar meer en meer trainen. Enerzijds uit schrik dat ik het anders niet zal kunnen, anderzijds omdat ik momenteel flirt met het gevoel van totale uitputting en de daaraan gekoppelde roes waarop ik drijf. Als ik niet op dat punt kom, blijf ik op mijn honger zitten en ik vind dat een beetje eng.

Waarom doe ik nu voor het voedingsgedeelte geen expliciet beroep op Runcoach.be? Doet dit geen afbreuk aan zijn expertise op vlak van voeding? Absoluut niet, kijk maar naar Vincent Pierins die hij coacht en alzo veel vermagerd is en van ‘bijna niet lopen’ geëvolueerd is naar ‘bijna klaar om een halve marathon te lopen’.

Knipsel

Ik wil echter de tijd die hij in mijn sportprogramma stopt beperkt houden zodat ik geen tijd afneem die hij beter aan betalende klanten voor coaching kan benutten. De tijd die hij wekelijks aan mijn voedingsadvies zou besteden, kan hij niet meer ‘verkopen’ om zijn boterham te verdienen. Eén van de kenmerken van de dienstverlenende sector: er is geen voorraad.  Misschien hoor ik bovendien liever niet van mijn levenspartner hoeveel en wat en wanneer ik mag eten. Want eerlijk: eten ligt gevoelig bij velen en ook bij mij. Conclusie: mijn trainingsschema’s laat ik aan hem over en mijn voeding zal ik daar op afstemmen met de sportvoedingsformule. En de mentale veerkracht is momenteel top.

Wordt vervolgd. Ik ben heel benieuwd.

belang sportvoedingBron: De sportvoedingsformule

Dubble date met de duinen

Vorig weekend brachten Runcoach.be en ik door in Oostende. Zaterdag was werkdag voor ons project Trailrunning Managers. ’s Ochtends gaf poolreiziger Dixie Dansercoer een uiterst inspirerende lezing over expedities  naar plaatsen waar u en ik nooit zullen gaan. Zeiler Fritz Buyl sloot aan met het verhaal van Marc De Keyser en hemzelf van werken, leven en (ultra)marathon lopen op Antarctica. Beiden zijn daar weerman tijdens onze winter. (Marc zelf was last minute verhinderd door uitlopende weersvoorspellingen voor expeditieteams op de Himalaya.)


Na een lichte lunch volgde een looptraining in de duinen. Zelf had ik de eer iemands allereerste trail run ooit te coachen. In de zonnige duinen dan nog. Het was voor mij wat zoeken naar een tempo om de smaak van lopen in mul zand met hellingen zoet genoeg te maken zodat er geen afschrikkend effect aan de pas kwam. Tegelijk wou ik vermijden dat het loopje op een wandeling zou gelijken. Keep it simple was mijn plannetje. Eerst een dik half uur door de duinen hollen en dan teruglopen over het strand. 

Toen we klaar waren, was mijn gezelschap onder de indruk van het verschil in beleving ten opzichte van ‘gewoon hardlopen’, tevreden en van plan om dit meer te gaan doen. Mission accomplished

Zondag ten slotte lonkte de morgenstond om een eigen training in de duinen en op het strand te verkiezen boven uitslapen. Runcoach.be bepaalde hoe snel ik mocht lopen. Aanvankelijk vond ik dat te traag maar tot groot jolijt liep ik de laatste twee kilometers op de dijk aan een voor mij behoorlijk tempo van 5 min. 41 sec. naar 5 min. 22 sec. op het einde. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik ben het lopen nog niet afgeleerd door het mountainbiken en kajakken maar draag er de vruchten van.

Upgrade to multisport 100% completed

Life is better on the trails. Dat wist ik al sinds ik voor het eerst trail liep in het Koppenbergbos, ondertussen 2,5 jaar geleden. Het werd nog beter in de Zwitserse Jura (Trail de l’Absynthe) en hooggebergte van Graubünden (Irontrail), onze Ardennen en de Pyreneeën. Off road lopen in de vrije natuur geeft je vleugels. Alle minder spectaculaire loopjes en core power trainingen bereiden je voor op een volgend trail running doel. Daarom sla je ze niet over en verdraag je dat het soms eentonig lijkt. Je weet waarvoor je het doet. Voor het lang trail lopen dus. 

Maar je kan nog iets anders op die trails doen dan lopen. Adrenaline door je lijf voelen gieren op een mountainbike bijvoorbeeld. Sinds deze week is hiermee een nieuwe wereld voor me opengegaan. 

De wereld laag op het water vanuit een kajak ontdekken, maakt het avontuurlijk outdoor sporten compleet. Dat wist ik al uit m’n kindertijd maar toen ik zelf kinderen kreeg, dacht ik nooit meer in een kajak te zullen kruipen. Sinds drie weken ben ik lid van de Brugse Kajak Klub. Het is zo tof dat ik direct een gezinsabonnement genomen heb. 

Ik moet nu een beetje regelmaat en proportie vinden want het bedrijven van multisport moet nog allemaal te combineren zijn. De aangename verrassing schuilt in het gemak waarmee ik de drie sporttakken naadloos kan laten aansluiten. Het aantal trainingen van vorige week had ik niet kunnen doen als het alleen maar lopen zou zijn.

  • Dinsdag 30,5 km MTB in de duinen en polders. 
  • Woensdag 21,1 km lopen.
  • Donderdagochtend 40 min. core power.
  • Donderdagavond 8,1 km kajak.
  • Vrijdagmorgen 7 km lopen.
  • Vrijdagmiddag 22,1 km fietsen (clickpedalen leren gebruiken).
  • Zaterdagmorgen 15,3 km MTB (clickpedalen off road leren gebruiken). 

Wegens tijdgebrek kan ik de belevenissen onmogelijk vertellen. Ik probeer toch een paar flarden neer te pennen als een geheugensteuntje. Zand, duinen, bibberen, 4x vallen, opstaan, juichen, witte bloesems, afstappen, wind, blauwe binnenbillen, blijven lopen, triomferen, buikspieren, armspieren, kajakken, kinderen, Runcoach.be, donker, water, vroeg opstaan, lopen met moedig meisje met MS, fiets op maat afhalen, mountainbike clickpedaalschoenen kopen, fietshelm kopen, rechts in- en uit clicken leren, dan links, dan allebei samen, click-click, koersbroek kopen, oefenen in bos met heuvels, grasdijk Damse Vaart oprijden, aarzelen, vastgekluisterd aan pedalen vallen, opstaan, fietsen, molenheuvels opfietsen, vallen zonder losklikken, helpende touwloper met hond ontmoeten, thuiskomen en voor het huis voor de ogen van verontruste toeristen vallen op de klinkers. Oefening baart kunst.

Morgenochtend ga ik lopen met Joke. En daarna misschien kajakken met de oudste kinderen. Of een ritje mountainbiken op de gewone weg om het snel losklikken te oefenen. Het is geen of-of-of maar en/of-en/of-en/of. L’embarras du choix. Heerlijk toch?

Trail des Gueules Noires

Versleten. Zo zag ik er zaterdag uit na 55 km. Sinds ik zo intensief loop, kan me het eigenlijk nog bitter weinig schelen of ik lelijk op een foto sta. Eind vorig jaar droomde ik dat 2016 het jaar van mijn marathon zou worden. Het werden er twee met een trail run van 40 km er tussen in. Toen lonkte ultra trail. Waar een marathon stopt op 42,195 km, start ultra. Waar een wil is, is een weg en de volhouder wint.

Het plan om in de Pyreneeën een ultra te lopen mislukte eind oktober. De hoogtemeters waren te geconcentreerd, het was te gevaarlijk en onmogelijk. De Apuko Extrem was te extreem. Ik had alles gedaan wat ik kon maar de teleurstelling bleef een beetje hangen. Mijn allereerste DNF. Did Not Finish. Nooit plezant.

Het leven is vallen en opstaan. Failure = leren. Ik ben daar heel nuchter in geworden. Mijn oog viel op iets om de DNF in Spanje definitief te verteren. De totaal onbekende, kleinschalige Trail des Gueules Noires in Blegny. Georganiseerd door ongelooflijk sympathieke plaatselijke vrijwilligers. €12 wedstrijdgeld inclusief een spaghetti en drankje na de finish. Ter ondersteuning van twee goede doelen. Ondanks de opgestapelde vermoeidheid en enkele nachten van 3 à 4 uren slaap de werkweek voordien, reden Runcoach.be en ik vorige vrijdagavond toch recht van mijn werk naar Luik. Gelukkig kon ik de nacht voor de trail slapen als een roos in een nochtans luidruchtig motel zodat ik zaterdagochtend fris als een vis vol goede moed startte.

We begonnen op het plateau van Herve in weiland. Wit bevroren grassprietjes kraakten onder onze voeten. Ik was in de zevende hemel. De eerste terril opklimmen gebeurde met een grote glimlach. Runcoach.be zou niet op zijn tempo lopen maar voortdurend bij mij blijven. Kwestie van me te coachen maar ook als quality time onder elkaar. Samen iets doen wat je leuk vindt met je partner is erg belangrijk. (Later als we bejaard zijn, graven we onze herinneringen op: weet je nog die keer toen we een ultra liepen in Luik? Hohoho!)

herve

Er kwamen bossen met heuvels en een ondergrond van koffiegruis. Op de flanken blijven zonder wegzakken naar beneden was hier de uitdaging. Ik was ontspannen maar had een foute slip aan. Een katoenen onderbroek die begon te schuren aan mijn liezen. Niet aan denken. Niets aan te doen. Veel te koud om te stoppen en alles uit te trekken. Gewoon het ongemak bannen uit mijn brein.

Na 23 km wachtte ons de eerste ravito met soep, chips en cola. Eerst weigerde ik de soep omdat mijn buik rommelig was maar dan dronk hem toch voor het zout op aanraden van Runcoach.be. So far so good.

We liepen door de prachtige Vallei van de Julienne met korte doch ijskoude watercrossing richting Visée. Toen sloeg het noodlot toe. Was het het parcours dat plots zo lelijk was geworden? Plots lagen overal vuilniszakken en stort in de bossen en we liepen kilometers langs de autosnelweg met het angstaanjagend geluid van verkeer dat voorbij raasde. We hadden best al wat lastige klimpartijen gedaan maar ik had niet verwacht dat ik het al na 35 km zo lastig zou krijgen. Mijn linkerknie begon tegen te werken. In de afdalingen deed hij zodanig veel pijn dat ik niet meer snel naar beneden kon lopen. Eerst gewoon zeurderig maar na een tijdje huilde ik van de pijn. Tijd om mijn trekking poles uit te halen. Een snelle rekensom bracht Runcoach.be tot de conclusie dat ik moest stoppen.

Je kan niet zomaar overal stoppen tijdens een trail run. Als je midden in een bos of heuvel zit, moet je verder. Je bent onbereikbaar voor vervoer zodat je wel moet doorlopen tot een berijdbare weg. Ik legde me halvelings neer bij een abandon maar toen we eindelijk een weg bereikten, had ik me bedacht en hoorde mezelf volgende woorden fluisteren: ‘Ik wil niet stoppen!’. Pijn is tijdelijk maar de overwinning is voor altijd. ‘Ik ga nog door tot ik net voorbij marathon-afstand ben’, zei ik. De troostprijs in ruil voor een DNF zou een +43 km zijn. Magere troost of verstandige beslissing door het risico op langdurige blessure? Dat laatste deed me twijfelen maar de wilskracht overwon.

Natuurlijk besefte ik dat het niet beter zou worden en dat het klimmen en afdalen op lastige ondergrond niet zou verminderen waardoor ik al snel berekende dat ik op die manier misschien 8 uren zou doen over marathon afstand . Na 40 km deed ondertussen ook mijn rechterknie pijn tijdens het afdalen. Terwijl je normaal de trage kilometers van het klimmen deels compenseert met het snellere dalen, was het bij mij omgekeerd. Beide knieën brandden bij het afdalen waardoor ik trager daalde dan steeg. Afdalen werd kermen van de pijn. Vloeken ook. Om te huilen. Wat ik dan ook deed. De tranen vloeiden rijkelijk en Runcoach.be wist niet meer wat hij het best kon zeggen. Hij liep steeds 30 meter voorop en wachtte me op. Hij triggerde mijn weerstand afwisselend door te zeggen dat ik beter zou opgeven maar moedigde me tegelijk aan. Ik was woedend op mezelf omdat mijn knieën niet meewilden, razend omdat ik op mijn grens zat maar ik had op geen enkel ogenblik zelfmedelijden. ‘Je moet!’, zei ik voortdurend hardop alsof het een mantra was. ‘Ik kan het! Ik wil het! Ik geef NIET op!’

Het werd donker en we liepen twee keer verloren in de bossen. Alsof het uitgestippelde parcours van 53 km niet lang genoeg was. Sinds 47 km liep ik niet meer maar strompelde zelfs op de vlakke stukken. De laatste kilometers was ik weg in trance en besloot om de ontsnapte border collie die sinds km 45 naast ons liep te adopteren. De kinderen zouden blij zijn. Weiland en bos en reusachtige molshopen van de Waalse mijnbouw. Industrieel erfgoed dat de natuur herschiep. Het leek een eindeloze aaneenschakeling van op en neer gaande landschappen waar een onzichtbare kracht me door duwde.

De geur van de eindmeet lonkte en we bereikten met de hond die we al ‘Moatje’ gedoopt hadden een dorp. ‘Blegny! We zijn er!’ huilde ik van geluk. Op het dorpsplein was een feestje. Kerstmutsen, vuurkorven en bier. ‘Blegny?!’ riep ik? ‘Bon courage, c’est par là. Encore 4 kilomètres tout droit!’ antwoordde een jongeman. Ik hoopte dat hij ons in het ootje nam maar de oranje pijltjes en lintjes van het parcous bevestigden zijn woorden. We doken terug een donker weiland in tussen de koeien. De hond was in het dorp gebleven. Dat leek ons toch de beste oplossing.

Nog een laatste hobbel-bos, een laatste hobbel-asfaltweg en toen de poorten van de hemel: we liepen de speelplaats van de gemeenteschool van Blegny binnen. Ik kon het niet geloven dat ik dit volbracht had. Applaus van de andere deelnemers bracht de laatste tranen naar boven en ik gooide me in de armen van Runcoach.be om hem te bedanken voor zijn engelengeduld. Met een dikke tien uren lopen, klimmen en strompelen en soms kruipen in de afdalingen was ik voorlaatste van de finishers. Hoeveel deelnemers onderweg gestopt waren, weet ik nog niet maar de organisator zei dat het er behoorlijk wat waren door het lastig parcours.

De rollercoaster van emoties was niet mals. Langdurig diep gaan, doet wat met een mens. Het tandklapperen kon ik niet onder bedwang houden en Runcoach.be legde uit dat ik koorts gemaakt had zonder me daar bewust van te zijn. In stress-situaties schakel je bepaalde gevoelens uit door een mysterieuze oerkracht, dacht ik. Zo moe dat ik was, kostte het mijn laatste energie om te douchen. Ik viel vroeg in slaap maar ontwaakte alweer om half één. De hormonen stroomden door mijn lichaam en mijn benen deden zoveel pijn dat ik ze niet eens kon wegdenken. Pas rond een uur of vijf ’s ochtends kon ik terug slapen. Dit zou ik van mijn leven niet meer doen.

Zondag reden we naar Valkenburg om te recupereren met warme baden en sauna. De emoties waren gezakt tot het niveau: Ik zal nog 50 km trail lopen op de North C Trail met Sarah want dat is ‘beloofd’ maar dan beperk ik me terug tot marathon afstanden. Of maximum 45 km. Mijn besluit het hier nu bij te laten was al terug aan het milderen. Want zonder die kniepijn had ik ongetwijfeld de volle 55 km genoten.

 

 

Trailrunning Managers

trailrunning-managers

Runcoach.be combineert met het parcours Trailrunning Managers een sportieve uitdaging met dynamisch netwerken, lezingen en workshops. De primaire doelgroep bestaat uit ondernemers, hoger kader en (top)managers.

Na een klein half jaar training en coaching wordt in team de Carros De Foc in de Spaanse Pyreneeën gelopen. In twee dagen verzetten we 55 km en 9200 positieve hoogtemeters. Dit is pittig maar haalbaar voor beginnende trail runners maar tevens ook boeiend voor iedereen met trail ervaring.

We verblijven een drietal nachten samen in de Pyreneeën waarvan eentje in een berghut in woeste maar prachtige natuur. Iedereen zal uit zijn of haar comfortzone treden en ik ben zeer nieuwsgierig naar het effect op de groepsdynamiek.

Je leest het goed: we. Ik ga mee lopen. Momenteel stel ik me daarbij de bezemwagen voor. We laten natuurlijk niemand achter.

Runcoach.be en ik zouden het enorm waarderen als je de informatie over Trailrunning Managers doorverwees naar familie, vrienden, kennissen of collega’s. Bloggers die deze post herbloggen, krijgen zeker een wederdienst. Want poets, wederom poets maar dan in de positieve zin. De co-brander in mij gelooft daarin.

We hebben hier ongelofelijk veel zin in en stelden een top cast samen voor de lezingen en workshops. Nog niet helemaal overtuigd? Misschien heb je altijd al eens een praatje willen maken met Dixie Dansercoer, ijsmarathonloper Marc De Keyser of Sandra Bekkari en andere, iets minder bekende inspirerende personen? Klik zeker eens door naar de brochure. En klik eens op de koppeling op Carros de Foc: de hemel op aarde.

Download de brochure.

Schrijf je in.

Wacht niet tot Nieuwjaar met je goede voornemens. Stel nu reeds dit sportieve doel.

Glow in the dark


Eerlijk is eerlijk. Ware het niet dat ik absoluut mijn uitdaging om 1000 km in een half jaar te lopen voor de actie Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker wil verwezenlijken, ik had na de marathon van twee weken geleden een looppauze ingelast. Lees: ik vertrek al twee weken puur op volhardendheid want heb niet veel zin om te starten. Maar eenmaal op dreef, geniet ik van het lopen.


Als ik tegen 14 oktober mijn 1000 km wil halen, zal ik nog een tandje moeten bij steken door elke dag 6 km te lopen. Of om de drie dagen 20 km wat te tijdrovend is tijdens de eerste lesweken van het academiejaar. Wat marge kan geen kwaad.

Een beetje peptalk ook niet want die activering van de start valt mij momenteel het zwaarst. Nog 77 km en dan ga ik mijn verjaardag vieren. Met mijn allereerste obstacle run ooit. Een ideetje van mijn zus: we gaan samen deelnemen aan de Mystery Run in Oudenaarde. 12 km avontuur, laat maar komen!