De Gavers 


De tweelingdochters en hun klas hadden vervoer naar Kortrijk nodig voor een halve sportdag mijn maandag was flexibel. Bijgevolg reed ik maar zat met een gat in mijn agenda. De regio kende ik niet en dan is anderhalf uur lopen niet evident. Na een rondvraag op Facebook en Twitter waar ik in de buurt een mooie 15 kilometer kon lopen, viel de keuze op De Gavers, een natuurdomein in Harelbeke. 


Ik liep door de motregen door bos en gras langs de Gaverbeek en het grote meer. Het waren inderdaad 15 mooie kilometers waarna ik beslijkt maar netjes op tijd de dochters kon ophalen. 

O ja: mijn TomTom-runner werkte onmiddellijk. Betere verbinding met de salliet in het Kortrijkse dan in Brugge? 


Marathon training stava

  • Nog 35 dagen en het is 16 april waar om 11u in Hulst het startschot wordt gegeven voor de Logus De Hoop Marathon. Logus De Hoop is de titelsponsor van de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Eindmeet: Terneuzen. Verwachte tijd: tussen 4u30 en 5u (voorzichtig, realistisch: trage loper). Eerste marathon van 2 geplande marathons in 2016.
  • BMI: 23,2. Ik ga nu 4 weken proberen om nog een tweetal kilo’s te verliezen. Het was maanden geleden dat ik nog eens op de weegschaal wilde staan maar vandaag wou ik het weten. 67 kilo voor een lichaamslengte van 1m70.
  • Aantal looptrainingen van deze week is 5 plus 1 crosstraining. Maandag 5km in het donker op de Vesten, dinsdag niets, woensdag 10 km overdag rond de Vesten, donderdag Bodystyling, vrijdag 9,3 km overdag in het bos, vandaag 15 km op het strand en morgen 25 km op het strand en de dijk.
  • Werkefficientië: optimaal. Zie verder.

Nog nooit eerder was ik zo efficiënt en productief op het werk. Bvb. Gisteren met de nodige energie 6 volle uren informatica gedoceerd (4+lunchpauze+2), daarna een dik uur gepauzeerd om te gaan traillopen in het bos vlakbij de campus.

Terug op de campus nog tot 19u30 zeer efficiënt gewerkt zodat ik 2 dagen het werk mentaal kan loslaten. Maandag kan ik er dan weer invliegen. Als alle werkgevers dit gegeven zouden inzien… Fitte werknemers! Of het nu gaat over lopen, wandelen, fietsen, bewegen tout court, even het werk loslaten door de benen te strekken en buitenlucht te ademen, verricht wonderen. Runcoach.be helpt mij dit evenwicht te vinden. Hij is dan ook systeemtherapeut van opleiding. Dat ondervind ik in elk aspect van zijn coaching.

Natuurlijk, ik ben zijn vrouw dus per definitief niet objectief maar ik communiceer het toch. Waarom zou ik zwijgen over een prima product dat mijn levenskwaliteit in al haar facetten optimaliseert?

Begeleiding van Runcoach.be is een aanrader voor iedereen: bedrijven én particulieren. Vooral particulieren zoals ik die géén tijd hebben en bijgevolg juist nood hebben aan coaching op vlak van beweging, gezonde voeding en mentale veerkracht – de drie pijlers van Runcoach.be. Ik heb geen tijd om het allemaal zelf uit te vlooien en dan pas toe te passen in mijn leven. Bovendien zou ik dit zelf niet zo goed kunnen.

Hieronder volgen nog twee kiekjes van gisteren in het bos. Zalig toch?


30 km North C Trail

North C Trail 2016 from Motomediateam.be on Vimeo.

Gisteren startte ik in Koksijde als deelnemer aan de 30 km van de North C Trail. Aan de startlinie om 10u50 begreep ik al gauw dat het vooral een onderonsje voor mannen betrof. We wachtten op het startsein. De zon straalde goedgezind en door de boxen galmde Sun is shining van Axwell Ingrosso.

Omringd door heel wat testosteron kwam plots de Kortrijkse Sarah naast mij staan met de opmerking dat er niet veel vrouwen waren die deze afstand zouden lopen. Na wat snelle uitwisseling van informatie bleek Sarah zoals ik deel te nemen in het kader van haar marathon training. Ze zal haar vijfde marathon lopen. Ook in april, ook in Nederland maar dan in Rotterdam.

Plots begon iedereen te lopen, het strand op tot in De Panne waar we de duinen indoken. Een natuurgebied met de naam De Westhoek. Ik had Sarah achter me gelaten op het strand maar toen ik foto’s stond te maken, was ze daar weer. Kilometer 7 zou het hoogste punt worden maar belange niet het lastigste.


We babbelden er vrolijk op los in de duinbossen tot het toch vrij hard begon te regenen en ik even stopte om mijn regenjas uit mijn trailrugzak te nemen. Een vriendelijke loper van de 50 km – ondertussen zaten wij op hetzelfde parcours – bood aan mijn rugzak te dragen terwijl we een duin beklommen en ik mijn regenjas aantrok.

Sarah zou ik terug zien bij de eerste eet-en drankpost op 15 km. Zij had haar regenjas al aan toen we startten. Ik at een snoepje, een energiereep, dronk 2 bekers cola uit m’n opvouwbare eco-cup en grapte dankbaar met de andere traillopers en medewerkers van de organisatie. Sarah had ik maar kort gezien want ze had het koud en wou doorlopen. We zouden elkaar niet meer terugzien.

duin

Tot een kilometer of 20 vond ik het een makkie maar plots doken de hoge duinen eindeloos op. De stralende zon was terug, de regenjas trok ik weer uit en het werd drukker door de lopers van de 21 km die er op het parcours bijgekomen waren. Heel wat jonge triatleten die erg op hun snelheid gebrand waren. Fijn moment was toen eentje me voorbij liep en groette met Dag mevrouw. Het was Joachim, een ex-student Sportmanagement van me, die de 21 km liep.


Op 24 km stond de tweede ravito en pauzeerde ik weer voor een babbel, cola en energierijk voedsel.  Mij van geen kwaad bewust. In de waan dat het zwaarste al voorbij was. De laatste 6 km waren echter loodzwaar.

Ik begrijp nog steeds niet hoe ik mezelf voortdurend op de nog hogere, steile duinen van mul zand naar boven kon hijsen. De afdalingen berokkenden me koud zweet van hoogtevrees. Tranen moesten bedwongen worden door mezelf moed in te praten. Dit herhaalde zich een dikke 5 kilometer aan een stuk.

De laatste kleine kilometer was ik zo blij dat ik terug kon lopen op het strand – dat ook mul zand was maar hemels plat – dat de negatieve emoties smolten als sneeuw onder de zon. Een paar meter voor de finish zag ik mijn liefste Runcoach.be die me stond op te wachten. Moe maar trots op mijn verwezenlijking stortte ik me in zijn armen toen de omroeper mijn naam riep omdat ik over het eindpunt gelopen was.

Ondertussen zijn we een dag verder. Gisterenavond was ik erg moe maar een verkwikkende nachtrust en een goede conditie hebben er voor gezorgd dat ik vanmorgen helemaal niets voelde toen ik de trappen op en af huppelde en het huishouden deed. Ik had verwacht dat ik kapot zou zijn. De conclusie is bijgevolg getrokken. Volgend jaar 50 kilometer duinen is mijn nieuwe lopersdroom. I’ll be back!

Tillegembos

  
In de kleuterklas mochten we bij mooi weer in de late lente de Zilverstraat verlaten om met een oranje bus van het openbaar vervoer naar Tillegembos te gaan. Dat is één van mijn fijnste herinneringen aan mijn kleuterschooltijd. We picknickten op het glooiend grasveld van de tuin van de zusters. We plukten boterbloemen en madeliefjes om bloemenkettingen te maken. We ravotten eindeloos in de speeltuin met zand. Dat waren de gelukkigste dagen op school.

Altijd als ik in Tillegembos loop, denk ik daaraan. Vandaag was het niet anders.  

 

Marionet

 Vandaag heb ik een trage duurloop van 20 kilometer achter de benen in de prachtige bossen en velden van Doomkerke, Kruiskerke, Aalter, Beernem en Wingene.

Het was lang geleden dat ik nog eens trailde en elk spiertje in mijn lichaam zijn best moest doen om het evenwicht te bewaren, te springen en de afstand vol te houden in de wetenschap dat het tempo maar laag lijkt voor wie nog nooit trail gelopen heeft.

De eerste 5 kilometers liep Runcoach.be met me mee om mijn looptstijl nog eens te evalueren. Ik startte te snel op het asfalt maar dat deed ik in de hoop mijn gemiddelde snelheid nog wat te redden want ik wist dat de zompige weides en de modderige bossen en boomwortels niet lief voor de benen zijn. Mijn plan was om sneller te lopen op elk stuk asfalt dat ik tegenkwam maar op den duur ging dat niet meer snel.

Hij raadde me aan te lopen als een marionet met denkbeeldige touwtjes tussen duimen en wijsvingers alsof bij elke armbeweging mijn voeten met koordjes omhoog getrokken werden.

Daarna liep ik alleen en genoot van de stilte van de bossen en de wind op de velden. De laatste 3 km haalde hij me terug in. Hij liep namelijk een lus van 25 km.

Dat laatste stuk vond ik fysisch en mentaal zwaar. Ik weet dat ik me zeker niet met hem mag vergelijken maar hij liep voor zijn doen erg traag om samen te kunnen eindigen. Dan voel ik me geen goede loper. Ik loop dan liever alleen om niet geconfronteerd te worden met het gigantisch verschil.

Toen we terug bij het vertrekpunt kwamen, zag ik dat het 19 km was in plaats van 20. Dat stemde me niet tevreden dus ben ik doorgelopen tot exact 20 kilometer.