De cirkel is rond

 

Je zei dat je vaak gaat kajakken in de baai en dat je die tochtjes nooit hebt vereeuwigd. Je had geen verhalen, foto’s of video’s gepost. Was je soms onder de auspiciën van de CIA aan het kajakken? (De Cirkel, Dave Eggers)

Ik startte de dag om half zeven met de dagelijkse ochtendroutine van was ophangen, koffie zetten en kinderen schoolklaar maken. Nog voor acht uur vertrok ik om te lopen. Zonder smartphone om het roze ochtendlicht tussen de bonte bomen te fotograferen en te delen met de wereld. Connect. Hello world mijn voeten. De vogels floten vrolijk in het Minnewaterpark en kregen mijn volle aandacht.

Wat heb je tijdens die laatste tocht gezien, Mae? Was het mooi?

De maan was bijna vol, Eamon, het water was kalm en ik had het gevoel door vloeibaar zilver te peddelen. Ik werd een tijdje gevolgd door een eenzame zeehond. (De Cirkel, Dave Eggers)

Aan de Katelijnepoort stond loopmaatje Daniel van de kajakclub te wachten. We liepen aan een mooi tempo de Vesten van Brugge. Onze sporthorloges toonden dat we netjes onder de 6 minuten per kilometer bleven zonder diep te gaan. Brugge is een kleine stad dus toen de toer een lus werd, tikten we nog geen 9 kilometer af. Mijn volle agenda stond dankzij het tempo alsnog een extra kilometer toe dus breide ik er in het Minnewaterpark nog een extra kilometer aan tot groot jolijt van de mannen van de groendienst die op een bank hun boterhammen met koffie tot zich namen.

Ok, zei Eamon, ik heb een zoon met een aangeboren afwijking. Ook al is hij een ongelofelijk levendige jongen en proberen we zijn mogelijkheden te verbeteren, hij zal altijd in een rolstoel blijven zitten. Hij kan niet lopen. Hij kan niet rennen. Hij kan niet gaan kajakken. (De Cirkel, Dave Eggers)

Onbereikbaar en geen foto’s van het loopje en dit was nog maar het begin van de donderdag. (FOMO of diefstal?) Tevreden fietste ik na een verkwikkende douche naar het werk.

Dus wat doet mijn zoon als hij toch zoiets wil ervaren? Dan kijkt hij een filmpje. Of foto’s. Hij ervaart de wereld voor een groot deel via andermans ervaringen. Waar het om gaat, Mae, is dat hij niet kan zien wat jij ziet in je kajak. Vind jij het terecht dat je hem en miljoenen anderen dit ontzegt? (De Cirkel, Dave Eggers)

Vanavond ging ik met Runcoach.be kajakken in het donker. Van het Eiland naar de Dampoort en terug. Mijn smartphone had ik bewust thuisgelaten want foto’s in het donker op het water zijn nogal zwart. Mijn sporthorloge was ik vergeten in het stopcontact van de keuken. Uitgerust met een wit licht aan de voorkant van onze reddingsvest en een rood aan de achterkant voeren we naast de Vesten. We moeten immers zichtbaar zijn voor de schepen. Twee stuks kruisten ons. Een mastodont die niet zwaar geladen was maar heel veel breedte op de waterweg innam en een gewone grote aak die wel zwaar geladen was en ferme golven genereerde waardoor we kermisgewijs tien minuten op en neer gaand konden kajakken.

Mae’s mond was kurkdroog en ze probeerde niet te laten merken hoe ze zich voelde.

Het was egoïstisch, Eamon. Op het moment dat je je vrienden of iemand als je zoon ervaringen ontzegt zoals die van mij, dan neem je in feite iets af. Je steelt iets waar ze recht op hebben. Kennis is een grondrecht. Toegankelijkheid tot alle mogelijke ervaringen behoort tot de basale grondrechten van de mens. (De Cirkel, Dave Eggers)

Misschien geloof je het niet want ik heb noch foto’s om te delen noch registratie op Strava maar wie zal het worst wezen? Wij prezen onszelf gelukkig met deze 6 km watersport.

FOMO

Ondertussen heeft de Intel Core i7 processor in mijn hoofd me de voorbije tien dagen net niet ontgoocheld – het kleinood is dan ook geschapen voor zware toepassingen – en is mijn lijf herrezen als een feniks uit de as.

Hoe eerlijk moet je zijn? Ik moet helemaal niets en hou niet van schone schijn. Je moet succesvol zijn en als je het niet bent, moet je doen alsof. Duh?

Vorige week kwam mij ter ore dat mijn blog de laatste tijd anti-reclame voor Runcoach.be zou zijn. Omdat ik er zo moe uitzie. Omdat ik dipjes heb. Omdat ik niet bruis van energie.

Ik steek het niet onder stoelen of banken dat het moeilijke weken zijn geweest. Dacht iemand nu echt dat Runcoach.be een toverstok had om het leven om te toveren in non-stop rozengeur en maneschijn? De realiteit is er en kan je voor een deel wijzigen maar vooral je ingesteldheid bepaalt je vermogen om gelukkig te zijn. Dat laatste kan je grotendeels vormen.


Bijvoorbeeld. Soms moet je jezelf verplichten iets leuks voor jezelf te gaan doen zelfs al ben je doodmoe van het werken. Dus vrijdagavond kwam ik om 19u30 thuis, zette mijn fiets weg en kleedde me om.

Mijn goede vriend Arne die ik wegens mijn drukte al veel te lang niet zag, trad op met zijn metal band in Oostende op doortocht naar London. Runcoach.be en ik hadden er deugd van. Ik voelde me sinds lang terug happy.

Dankzij de coaching heb ik in 2016 als extreem drukke mama van in de veertig ruim 1800 km gelopen waaronder een trail van 40 km, twee marathons en een ultra trail. Ik heb dus heel wat sportieve grenzen verlegd en werd daardoor op het werk productiever dan ooit. Maar ik heb ook geleerd om mijn grenzen te herkennen en gas terug te nemen zoals de voorbije dagen. Ik durf zelfs te stellen dat ik dankzij het lopen niet gekraakt ben onder de werkdruk. Dus meer dan ooit: laat u coachen door Runcoach.be en sta versteld hoe sterk jij bent!

Ik dacht een tijdje dat ik een blessure had waardoor ik het lopen on hold zou moeten zetten. Eerlijk? Het potentiële vonnis een hele tijd niet te mogen lopen, was met geen mentaal coachen te verzachten. Met een klein hartje trok ik naar de dokter. De diagnose van de huisarts luidde hamstrings / insertie tendinopathie *geen idee wat die slash daar doet*. Het goede nieuws: ik mag zoveel lopen als ik wil. Dat heb ik minstens 5 keer ter bevestiging gevraagd. Het slechte nieuws: lang zitten zal nog een hele tijd blijven pijn doen maar laat dat een reden zijn om veel rond te huppelen. Kinesitherapie zou de genezing kunnen versnellen. Helaas heb ik daar geen tijd voor. Als het had gemoeten zou ik zeker ruimte vrij maken in mijn drukke agenda. Maar ik ga niet toveren als het niet nodig is.

Dus ja, weinig geblogd doch wel gelopen. Twee keer 10 km. Nog steeds veel minder dan gewoonlijk maar ik moet eventjes niets op loopvlak van mezelf. Dat is ok.

Ik moet veel minder dan ik denk. Jezelf vanalles opleggen. Omdat je denkt dat het moet van Anderen. Of omdat je vreest niet meer mee te zullen zijn met de permanente informatiestroom. Dingen missen. FOMO. The fear of missing out waardoor je slaaf bent van je mailbox, Messenger of heel je smartphone. Het blikveld versmalt elke dag de hele dag door naar 35 vierkante centimeter scherm. Wijde horizonten om te lopen heb ik nodig, geen permanente aanwezigheid van devices die de focus versplinteren en het waanidee van succesvol multi-tasken voeden.

Maandag heb ik e-mail, Facebook, Messenger, Twitter en Instagram van mijn iPhone gezwierd. Wat een rust in mijn hoofd. Wat een vrijheid. Mijn inwendige Intel Core i7 moet niet steeds op volle toeren draaien.

Pure kookboeken


Vanavond kwam een bekende kookboekenschrijfster bij ons thuis op bezoek. Oorspronkelijk is ze regisseur maar de meesten kennen haar als voedingsspecialiste en kokkin. Of omdat ze de echtgenote is van een nog bekendere regisseur.

Het was rond etenstijd dus voorzagen we snel wat gezonde hapjes waaronder een bloemkool couscous met groene kruiden.


Best spannend om in de rapte na het werk op automatische piloot etenswaren voor te schotelen aan een professionele kokkin. Maar ook best aangenaam. Tijd voor een loopje nu!