EK Ultra Marathon MTB

Vandaag waren we in de PyreneeĂ«n, meer bepaald in Veilha waar de start en het einde van het Europees Kampioenschap Ultra MTB plaatsvond. Een race van maar liefst 213 km met 6200 positieve hoogtemeters. Slechts 8% van het parcours bestond uit asfalt. De rest was bospaden (61%) en grind/aarde (31%). 


Hieronder zie je nog enkele foto’s van de helden die in minder dan 10 uren finishten. Het zijn alledrie Spaanse kanjers. De gele is de winnaar met minstens 6 minuten voorsprong. De rode is de tweede en deze met de berg op de achtergrond is de derde. Proficiat en diep respect aan alle finishers! De foto zonder fietser heb ik geleend van de organisatie Pedales del Mundo. Meer heerlijke MTB-foto’s van hen vind je op hun Instagram.


Uiteraard is dit (nog) niet aan mij besteed maar dromen mag. Het is normaal dat het kriebelde in mijn buik, mijn fantasie op hol sloeg en ik mezelf al in gedachten door de bergen en bossen zag crossen. Toen ik net daarvoor een sportief zwempak kocht, stond daar niet voor niets There are no limits op gedrukt. 😉


Of zijn er toch grenzen? Enfin, zelf mocht ik van Runcoach.be deze week niet meer sporten na het lopen op de Triatlon van Brugge vorige zaterdag. Het zou ook niet gegaan zijn want door een combinatie van extreem lang non-stop werken en het gezin was mijn lichaam beginnen tegenpruttelen door doodmoe te zijn en mijn ogen te saboteren. Ik zie sinds zondag amper iets en moet mijn ogen voortdurend bevochtigen met oogdruppels. Autorijden lukt niet en ik was een gevaar op de fiets de voorbije week. Mijn looks zijn al frisser geweest dan de laatste dagen maar we blijven lachen.

Ik heb nog tijd tot maandag om te recupereren en dan begint het leukste van werken voor Runcoach.be. Dan gaan we met Trailrunning Managers de Carros de Foc lopen! Ik kijk er ongelofelijk naar uit. Hiermee weet je dan ook al waarover de volgende blogpost zal gaan.

Trailrunning Managers

trailrunning-managers

Runcoach.be combineert met het parcours Trailrunning Managers een sportieve uitdaging met dynamisch netwerken, lezingen en workshops. De primaire doelgroep bestaat uit ondernemers, hoger kader en (top)managers.

Na een klein half jaar training en coaching wordt in team de Carros De Foc in de Spaanse Pyreneeën gelopen. In twee dagen verzetten we 55 km en 9200 positieve hoogtemeters. Dit is pittig maar haalbaar voor beginnende trail runners maar tevens ook boeiend voor iedereen met trail ervaring.

We verblijven een drietal nachten samen in de Pyreneeën waarvan eentje in een berghut in woeste maar prachtige natuur. Iedereen zal uit zijn of haar comfortzone treden en ik ben zeer nieuwsgierig naar het effect op de groepsdynamiek.

Je leest het goed: we. Ik ga mee lopen. Momenteel stel ik me daarbij de bezemwagen voor. We laten natuurlijk niemand achter.

Runcoach.be en ik zouden het enorm waarderen als je de informatie over Trailrunning Managers doorverwees naar familie, vrienden, kennissen of collega’s. Bloggers die deze post herbloggen, krijgen zeker een wederdienst. Want poets, wederom poets maar dan in de positieve zin. De co-brander in mij gelooft daarin.

We hebben hier ongelofelijk veel zin in en stelden een top cast samen voor de lezingen en workshops. Nog niet helemaal overtuigd? Misschien heb je altijd al eens een praatje willen maken met Dixie Dansercoer, ijsmarathonloper Marc De Keyser of Sandra Bekkari en andere, iets minder bekende inspirerende personen? Klik zeker eens door naar de brochure. En klik eens op de koppeling op Carros de Foc: de hemel op aarde.

Download de brochure.

Schrijf je in.

Wacht niet tot Nieuwjaar met je goede voornemens. Stel nu reeds dit sportieve doel.

Ordesa – paradijs van de PyreneeĂ«n

Na de dubbele DNF van zaterdag op de Apuko Extrem, bleven we nog twee dagen in Bilbao om onze wonden te likken en werk voor Runcoach.be te verrichten. Veel wandelen om de verzuring uit onze spieren te verjagen, was absoluut nodig. Trappen afdalen was het moeilijkst. Bekijks in de stad hadden we. Niet bewegen, was geen optie want dat ging het genezingsproces geen goed doen.
Gisteren kwamen we na 4 uren rijden aan in Torla, een prachtig Pyrenees dorp op 8 km van de ingang van het nationaal park van Ordesa. Vanmorgen maakten we ons klaar om daar te gaan lopen en klimmen langs de GR-11 route.

Het was als in een sprookjeslandschap met temperaturen rond het vriespunt in de dieptes en brandende zon op de hoogtes.



Zoals je het op de foto hierboven ziet, is traillopen in de bergen niet voortdurend rozengeur en maneschijn. Er zit minder zuurstof  in de lucht en als je net als ik aan hoogtevrees lijdt, zijn de afdalingen van 2160 meter naar 1700 meter geen cadeau. Het is alles of niets. Geen menukaart waaruit je kan kiezen om bepaalde stukken over te slaan. Je moet er door. Daar tegenover staat dat je mentaal beloond wordt. Buiten je comfort zone treden en je angsten aanvechten, opent deuren in je geest waardoor je groeit als mens.

We deden exact 4u30 over een afstand van iets minder dan 25 km (24,2) met 2500 (2496) hoogtemeters. Missie volbracht. Behalve de moeilijke momentjes, heb ik met volle teugen vol verwondering genoten.

En zoals het clichĂ© zegt: de foto’s kunnen de werkelijkheid niet vervangen maar wel onze herinnering levendig houden.

Verslag MaratĂłn Trail Apuko Extrem


Hier zit ik dan al om 14u15 in de auto op een parkeerplaats in bergdorpje Zaramillo in tranen van teleurstelling maar ook van de schrik. Ik zou op dit uur nog moeten bezig zijn met mijn race maar na 15 km heeft de organisatie me uit de race gezet wegens te traag. Ze hebben absoluut gelijk want als je geen 15 km kan doen onder de 3 uren geraak je nooit binnen de tijdslimiet aan die 46 km. 

Bovendien ben ik doodsbang geweest waardoor ik weinig kon genieten onderweg. De natuur was nochtans woest prachtig. Apuko Extrem, de naam is niet gestolen. Het gekke is dat na de 2 mountain trail runs die ik in Zwitserland al liep, mij niet kon inbeelden dat ik vandaag door een hel zou gaan terwijl ik de hemel verwachtte. Geen idee dat dit technisch veel zwaarder zou zijn dan de trails in het hooggebergte van de Alpen.

Ik schrijf bewust kilometers ‘doen’ en zeker niet ‘lopen’. Want lopen heb ik geen 2 kilometer kunnen doen. De hellingen waren voor mij een maat te groot met inclinatiegraden van 45% en meer. Frontaal een steile berg opstappen in plaats van zigzaggend naar de top slingeren, ik kon mijn ogen niet geloven en voelde mijn benen niet meer toen ik eenmaal de top bereikt had. Ik was nog geen 6 km gevorderd en voelde me al zo moe als de laatste kilometer van mijn laatste wegmarathon.

Toen liep het over de bergkammen (crĂȘtes) en gaf de hoogtevrees – geholpen door de vermoeidheid van de klim – mij slappe benen. Links noch rechts durven kijken, niet panikeren, niet stoppen met ademen ook al stokt hij ongenadig in je keel, niet nadenken over waar je terecht zou komen bij een val. 

Wanneer zou ik eindelijk eens kunnen lopen? De verloren tijd wat inhalen met naar beneden lopen was een lelijke streep door mijn rekening want ook dat gebeurde werkelijk recht naar beneden. Tussen de scherpe stenen. Schuifelend, niet eens lopend, viel ik drie keer wegens een voor mij onmogelijke afdaling. Daarna leek het alsof mijn rechterknie een aantal keer Barbie-pop-gewijs mijn onderbeen naar de verkeerde richting overboog. Naar voren of opzij in plaats van netjes naar achteren. 

Ik besefte al snel dat ik de eerste tijdslimiet niet zou halen. In een zotte gedachtenflits hoopte ik stiekem dat ik een valblessure zou ondergaan die het falen zou verantwoorden. Wie kan nu geen 15 kilometers maken beneden de 3 uren? Maar ik besefte ook dat hier een blessure krijgen een ramp zou zijn. Ik was zo al voortdurend bang. 

Het hield niet op. Nooit volgde je een wandelpad. Voortdurend rechtdoor omhoog en rechtdoor naar beneden. Principe ‘kilomĂštre verticale’ maar dan non-stop. Dit kon ik echt niet volhouden dus het was eerlijk gezegd maar best ook dat ik moest stoppen na 15 kilometer. Mijn hoofd barstte bovendien van de koppijn.

Wat nog een persoonlijke blunder leek toen ik door de organisatie werd teruggebracht, veranderde in verzachtende omstandigheden bij aankomst in Zaramillo. Huilende Spaanse mannen, geblesseerden, teleurgestelde macho-mannen. Dit was klaarblijkelijk een afvalrace. 

Maar toch. Ik voelde me ellendig en besloot me terug te trekken in de auto om te wachten tot Runcoach.be zou finishen. Hij was om 5u ’s ochtends vertrokken voor de 105 km. Misschien zou hij pas eindigen om 3u deze nacht. Hij mag niet weten dat ik gestopt ben. Hoe stelt hij het? Hij kan heel veel en is best snel maar dit is toch buiten categorie? Is dit eigenlijk nog wel trail running? Ik heb nooit langer dan 2 minuten per stukje gelopen. 

Terwijl ik dit schrijf, staat hij plots aan de wagen. 

Hij was blij dat ik gestopt was. Had getwijfeld om me te verbieden om te starten toen hij een tweetal uren bezig was in de vroege ochtend. Had het niet gestuurd omdat hij hoopte dat het bij mij minder zwaar zou zijn en omdat ik toch niet zou willen luisteren. Niet proberen is voor mij geen optie. Toen hij ‘mijn’ bergen bereikt had, besefte hij dat het bij mij even erg zou zijn en enkel de afstand het grote verschil zou maken. Het was dan ook te laat. Ik was vertrokken…

Hij stopte na 47 km. Nog nooit meegemaakt. Van de 125 deelnemers zijn er maar 36 gefinisht. Dus 89 teleurgestelden. 71%…

Ik stopte na 15 km. Nog nooit meegemaakt. Van de 100 deelnemers zijn er 60 gefinisht. Ik ben een van de 40 teleurgestelden. 40%…

We stellen ons vragen bij dergelijke evenementen. En vooral bij het ontbreken van elke waarschuwing over het extreem zwaar niveau en het gevaar van de trail in hun communicatie. Dit was geen trail running maar een verrassing en kaakslag van jewelste. Niet voor herhaling vatbaar maar met een ongelofelijk respect voor de finishers! 

Op weg naar de MaratĂłn Trail Apuko Extrem

Even alles op een rijtje zetten. In de eerste plaats voor mezelf want het is druk-druk om alles rond te krijgen.

Plaats: Zaramillo, links onder Bilbao, Baskenland

Datum: 29 oktober 2016

Vertrek: om 10 uur, controle van het verplichte materiaal om 9u15

Afstand: 46 kilometer

Categorie: berg trail running

Sfeerbeeld:

Apuko Extrem 2016 from Apuko Igoera on Vimeo.

Profielschema:

naamloos
Maximale tijd: 10 uren. Ik hoop op 8 Ă  9 uren looptijd. Geen idee hoe zwaar ik het zal ervaren. Het begint blijkbaar met een kuitenbijter. De eerste 6 kilometer bevatten de zwaarste klim maar dan ben ik nog ‘fris’. Kilometers 25 tot 35 lijken me ook niet mals en de grootste beproeving belooft km 40 tot 42 te worden want ik zal zeker vermoeidheid voelen… Mijn plan is alleszins om door te lopen zonder stoppen. Ik heb niet veel zin om in het donker lange tijd alleen in Baskische bergen en bossen te rennen. Trouwens je moĂ©t voor bepaalde uren gepasseerd zijn op 3 controleposten:
naamloos

Positieve hoogtemeters: 3500m D+

Aantal deelnemers: 14 vrouwen en 85 mannen, bijna allemaal Spanjaarden. Veel Baskische namen in de lijst.

Grond: 5% asfalt, 35% aarde, 30% bospaden, 10% velden en 20% waarover ze niets vermelden.

Aantal ravitos: 3
naamloos

Weersvoorspelling: 24 graden, zon

Uitrusting: trekking poles, camelbag, energierepen, fruitjelly, anrioxidantengels, zonnebril, buff, regenjasje, smartphone (verplicht). Nog eens nadenken over de kledij die ik zal dragen (korte of lange broek? Sleeves?) maar mijn trouwe Asics Fuji Trabuco’s gaan mijn beste maatjes zijn. Onderstaand lijstje morgenavond checken op aanwezigheid.

naamloos

De Baskische Apuko Extrem

De tweede reden waarom ik asap gerecupereerd wou zijn van de marathon van vorige zondag, naast mijn 1000 km uitdaging, is dat mijn eerste ultra trail run in zicht is.

Eind oktober zal ik de MaratĂłn Trail Apuko Extrem lopen vanuit Zamarillo, nabij Bilbao. Door de bossen, over heuvels en bergen gedurende 45,5 km en 2800 of 3500* positieve hoogtemeters zal mijn uithoudingsvermogen op de proef gesteld worden. Het wordt niet alleen een fysieke maar vooral een lange mentale oefening in zelfvertrouwen, kracht en positief denken in een prachtige doch eenzame omgeving.

Dringend tijd dat ik eindelijk trekking poles aanschaf zodat ik er op voorhand kan mee oefenen.

Mijn naam staat in de inschrijvingslijst te blinken als vreemde eend in de bijt tussen een massa Spaanse en Baskische namen. Best wel spannend. En aardrijkskunde is niet m’n sterkste kant want ik schreef eerst Catalaans. Steek het op de drukte van tegenwoordig.

Ik vond er ook een profiel van de hoogtemeters.

En een filmpje van twee jaar geleden dat mij al doet watertanden om dit terrein te belopen. Zeker eens klikken en kijken, ik had ook eerst mijn bedenkingen bij het begin.

*volgens Trace de Trail zullen er 2800D+ zijn en volgens Runedia 3500D+. De waarheid ligt waarschijnlijk ergens tussenin.