27 km genieten van de Trail des Fantômes

Zaterdag trotseerden Kelly en ik ruim 27 km woeste Ardennen in de regen en modder. We stegen hierbij verticaal 1043 meter tussen de glibberige boomwortels en blinkende rotsen. Ik had nergens anders willen zijn en niets anders willen doen.

We startten allebei met ons ultra lichtgewicht regenjasje want het regende en dat zou niet meer ophouden. Maar na een kilometer speelden we het uit want koud hadden we niet. De inspanning van de eerste helling op te lopen, verwarmde onze lijven.

Samen uit, samen thuis. Stap per stap zonder flauw doen. Doorbijten als het moest. Weten dat aan elke klim een einde komt en dat zelfbeklag nog nooit iemand vooruit heeft geholpen.

Sommige stukken waren rauw en genadeloos, andere sprookjesachtig verraderlijk maar steeds technisch. Het parcours liep volledig naast, doorheen en dicht bij de Ourthe die we twee maal doorwaadden. Heerlijk om de kuiten te verwennen na soms zure klimpartijen.

Zelf namen we geen foto's om ons volledig op de prachtige natuur en de gladde ondergrond te kunnen concentreren. Hierbij dank ik dan ook Facebook friends Jos en Roland voor de foto's. De professionele foto's zijn van sportfotograaf Geoffrey Meuli.

Start Trail des Fantômes 100 km

De wekker ging af om 2u30 deze nacht en we schoten meteen in actie. De 100 km-editie van de Trail des Fantômes wordt maar eens om de drie jaar ingericht en Runcoach.be greep deze gelegenheid aan om nog eens een lange ultra trail te rennen. Zijn vorige 100 km was de Trail des Trappistes van 2016 in Florenville. Toen finishte hij als 21ste op de meer dan 100 deelnemers na 11u34min. Maar vandaag staan hem een pak meer hoogtemeters te wachten dus een richttijd opgeven, is een gok.

Ik zal al blij zijn als hij heelhuids aankomt en onderweg niet verloren loopt zoals op de Ohm Trail of zijn vorige deelname aan de Trail des Fantômes 50 km. Daar liep hij vijf kilometer verkeerd maar eindigde toch nog bij de eerste vijftig.

Om 3u30 haalden we zijn borstnummer af en dan was het wachten tot het startschot om 4u. Daar liep hij dan. De nacht in.

Trillende benen

Soms hoor je profwielrenners op de massamediakanalen zeggen dat ze slechte benen hebben. Tot voor kort kon ik me daar weinig bij voorstellen. Na een zware trail of marathon had ik uiteraard steeds een vreemd gevoel in de benen maar ondertussen weet ik hoe anders dit voelt na een zware rit en na een zware loop. Na het lopen voel ik het direct. Genoeg!, smeken de benen dan.

Mijn ervaring is dat ik tijdens en onmiddellijk na het mountainbiken niet besef dat het zwaar was. Ik zeg telkens met een grote glimlach – en niet om stoer te doen – dat ik mentaal moe ben van de techniciteit van dergelijke rit maar dat mijn lichaam het niet voelt. De focus, de adrenaline maar niet de fysische inspanning vermoeien me. Ondertussen heb ik begrepen dat offroad hoogtemeters fietsen wel iets met mijn benen doet en moet ik deze bewering toch bijstellen.

Dinsdagmorgen deed ik een klein, traag loopje met Joke in Koolkerke op een leuke locatie. We zouden 40 minuten aan 9 km/u lopen. Ik had er best zin in en was opgetogen eindelijk nog eens met haar te kunnen trainen. Doch na de zware mountainbike rit van zondag in Spa, ging het mij totaal niet af. Mijn scheenbenen deden pijn, mijn billen ook. De botten in mijn benen leken roestige knoken. Na amper 20 minuten sliep mijn volledig rechterbeen en ik leek wel buiten adem. Onvoorstelbaar maar ik telde botweg af tot de tijd om was. Logisch eigenlijk want ik weet best wel dat spieren wat tijd vragen om zich te herstellen. Maar ik wil zo graag alle tijd waarover ik beschik efficiënt benutten om te trainen.

Ik besefte dat mijn benen rust nodig hadden want zo zou ik onmogelijk de Trail des Fantômes van komende zaterdag in La Roche succesvol en genietbaar kunnen uitlopen. De hoogtemeters zijn genadeloos.

Maar ik had op woensdag nog een training op de agenda die ik absoluut niet wou annuleren. Mountainbiker Jakke zou me er in Herentals een lap op laten geven op een technisch uitdagend bosparcours in de Kempen. Een ronde telde 36 km en we zouden er twee rijden.

Toevallig hadden zowel hij als ik een uitvlucht om slechts één ronde te crossen. We fietsten de rode, groene en blauwe lus van het Sport Vlaanderen MTB parcours Herentals-Kasterlee met enkele extra pittige stukjes van Jakke himself die dat daar beter dan zijn broekzak kent.

Het eerste half uur bibberde ik van de stress en durfde niet eens over boomwortel-trapjes van 20 cm vliegen in de afdalingen. Klimmen geen probleem, maar dalen: hola, Pola… Ik moest er – l'histoire se répète – mentaal inkomen, mijn moed bijeen rapen en letterlijk Komaan Cattoor, zo geraak je er niet! als een mantra tegen mezelf herhalen.

Maar dan kwam ik in de flow en ontspande me zonder de alertheid te verliezen. Anders vlieg je tegen een boom, zoef je verkeerd over de boomwortels en trapjes of ga je uit de U- en S-bochten. En dat wou ik zeker nu met de trail run van zaterdag niet meemaken. Mijn benen waren nog steeds moe en zwaar en ik zwoer komende donderdag en vrijdag niet meer te zullen trainen.

Alzo geschiedde vandaag, samen met Runcoach.be, de eerste sportrustdag in La Roche. Een uur wandelen kan natuurlijk nooit kwaad. Benieuwd of de benen morgen weer een beetje luchter zullen voelen. En of het evenveel zal regenen als vandaag. Dat er zaterdag in de modder zal worden getraild is een feit. 😉

Angst de kop indrukken

Een jongetje was dol op paardrijden tot hij een dag van het paard viel. Daarna heeft hij nooit meer op een paard gezeten. Een begrijpelijke reactie maar wel jammer. Geen idee of ik mijn kind zou verplichten om verder te gaan paardrijden maar zelf besefte ik dat na mijn val van drie dagen geleden waarbij ik over kop ging, op mijn hoofd viel en mijn mountainbike op mij, zo snel mogelijk terug op die fiets moest springen. Ik ben dan ook een volwassene die dat inziet en volledig zelf kan beslissen hoe ik daarmee omga.

De ochtend na de val ging het trail lopen niet lekker wegens een linkerbeen dat toch meer gehavend bleek dan verwacht. De voorziene MTB-training van de namiddag werd afgelast en de volgende dag – gisteren dus – stond plots onverwacht rust op het programma.

Daarvoor kwam ik niet naar de Ardennen, hé.

Het werd een dag bij onze noorderburen met veel sauna, warme baden, koude baden en lezen in een boek over digitale marketing en in Franse bladen over trail running. Ach, het regende toch pijpenstelen.

Vandaag brak onze laatste dag in Spa aan. Runcoach.be en ik startten vanmorgen op MTB-route 5 om bij de splitsing na ongeveer 20 km verder te fietsen op route 6. Dat gebeurde niet zonder slag of stoot. Het had niet alleen gisteren maar ook de hele nacht ferm geregend dus de grond was nat wat enerzijds voor gladde steentjes en rotsen zorgde en anderzijds voor zachte modder en waterplassen.

Route 5 is het parcours waar ik donderdag na 18,5 feilloze offroad kilometers op de grillige heuvels en over boomwortels en sparrenappels ineens gevallen was. Op die plaats was ik mijn zuurverdiend zelfvertrouwen kwijtgespeeld. De Plek des Onheils had ik liever vermeden want ik wist zeker dat mijn zelfvertrouwen daar niet ergens als een item op de grond voor het oprapen lag. De regen zou het trouwens weggespoeld hebben. Enfin, ik had helemaal geen zin om daar weer te passeren maar de eerste 20 km van route 6 vallen onvermijdelijk samen met deze weg. Het was met een klein hartje en met halfvol vertrouwen in mijn Runcoach.be dat ik fietste. Voor het eerst fietste ik voor het (trainings)resultaat en niet voor het genot van de rit.

Dat ik na 4 kilometer tijdens een beklimming van een rots met mijn klikpedalen omviel was te wijten aan mijn koersbroek met extra stevig zeem die eigenlijk een maat te groot is. Ik moest rechtstaan op de pedalen en naar voor hellen om niet achterom te slaan want mijn voorwiel loste de grond door de hellingsgraad. Dat ging goed tot ik weer op mijn zadel wou zitten. Mijn zeem hing te laag waardoor hij vasthaakte aan mijn zadelpunt, ik mijn evenwicht verloor en naar rechts omviel. Een blauwe plek op mijn kont en een dikke sorry, het is niet erg, ik kan het echt wel, tegen Runcoach.be die natuurlijk geschrokken was. En innerlijk zei ik tegen mezelf dat het gedaan was met sukkelen.

Vervrouw je, trek die broek hoger en niet flauw doen!

Gelukkig zou dit de enige valpartij van de volledige rit worden. Bovendien was het zo dat ik na het passeren van de Plek des Onheils bij toverslag toch genoot van de rest van de rit. Goed voor 28 kilometer onverhoopt genot. Ik zou kunnen liegen en schrijven dat ik in stijl en met glans de Plaats der Val getrotseerd heb doch ik ben geen heldin. Ik ben afgestapt en met een inwendige vloek en mijn mountainbike in de hand naar beneden gestapt.

Vandaag deed ik een aantal MTB-dingen voor het eerst. Want ik ben nog steeds een beginner die in april voor het eerst op een mountainbike kroop. Het betreft door de modder en plassen crossen (mjammie!), over de duizend positieve hoogtemeters bijeen fietsen in één rit en beekjes doorsteken (watercrossing).

Er is nog veel werk aan de winkel om mijn hoogtevrees in de afdalingen te overwinnen maar ik geef niet op. En dát gevoel geeft mij veel energie en levenskracht.

Het eerste etmaal te Spa

Het leven zoals het is. Met ups en downs, figuurlijk en letterlijk. Bij mij lees je wat goed gaat maar ik veeg het afval nooit onder het tapijt. Als het niet goed lukt, zeg ik het ook. Iedereen beseft dat het leven geen ponykamp is. Ook niet in Spa.

Gisteren planden Runcoach.be en ik een bescheiden mountainbike training in de vooravond. We kozen route 5. Drie sterren qua technisch niveau, bijna volledig offroad en een dikke 20 km die nadien 27 km bleek. So far, so good. Klikpedalen gingen goed, zware klimpartijen gingen goed, afdalingen onder controle tot die ene na 18,5 km waar ik per ongeluk – uit schrik doe je domme dingen – fout remde. Op mijn voorwiel.

Uiteraard ging ik onmiddellijk over kop. In slow motion beleefde ik alles erg bewust. Mijn hoofd raakte hard de grillige grond en het leek of iemand een mokerslag op mijn kaak gaf. De impact werd door mijn fietshelm gecounterd. Ook mijn schouder deelde in de klappen. Daarna viel mijn fiets op me. Scheenbeen bloedde lelijk maar dat was oppervlakkig doch mijn linkerdijbeen was er het ergst aan toe. Mijn quadriceps was niet alleen bont en blauw, het voelde vooral alsof een bruut er op bleef schoppen.

Ik dacht dat het nog maar anderhalve kilometer was en droogde mijn tranen. Misschien was het nog niet zo slecht dat het nog een kleine 10 km met klimmen en dalen bleek te zijn want de angst moest verdreven worden. Trappen deed pijn, maar wat wil je. Een beetje trager gaat ook.

Vanmorgen viel de pijn in mijn linkerdij redelijk mee dus de geplande 20 km trail lopen kwam niet in het gedrang. Vastbesloten zou ik desnoods wandelen in plaats van lopen.

Zelf koos ik de rode route van Extratrail van Decathlon. Runcoach.be zou meelopen op mijn tempo tot in Spa zelf om dan op zijn tempo uiteindelijk 35 km door de bossen te rennen met 1156 positieve hoogtemeters op de zwarte route. Hij deed dat aan een gemiddelde van 5'58" per kilometer wat straf is.

In het begin kon ik nog lachen en genieten.

De heuvelachtige bossen waren sprookjesachtig en mijn conditie zat goed.

Maar ik was helemaal alleen. Er was een ruzie ontketend tussen mij en mijn linkerbeen dat ik na een tijdje met mankepoot aansprak. Dreigen, slijmen, smeken, niets hielp. Mankepoot zei foert! en ik moest mijn plan trekken.

De weg was nog lang en steil. De natuur was prachtig maar ik baalde compleet. Het lopen ging niet naar mijn zin en deed pijn.

Gelukkig heb ik al veel ervaring met trail lopen en lang alleen lopen. Mijn trukendoos ging open. Verstand op nul en rustig blijven lopen. Vier tellen inademen langs de mond, drie uit. Repeat. Dat helpt echt en is mijn stok achter de deur als ik het zwaar heb tijdens het lopen. De natuur begin weer te glinsteren als een grote schatkamer.

Het parcours was trouwens prima afgepijld. Onmogelijk om te verdwalen. Decathlon verdient echt een pluim met Extratrails. Plots kwam ik aan de splitsing van de rode en zwarte route die tot nog toe samenliepen. De zwarte route maakte een grotere lus die later terug zou aansluiten bij de rode. Ergens op dat zwart stuk moest Runcoach.be aan het lopen zijn. Of misschien was hij zo snel dat hij alweer op het gemeenschappelijke rijd-zwarte pad was en mij nooit zou inhalen omdat ik achterop hinkte. De moed zakte me in de schoenen en ik onderging weer een moeilijk moment ondanks het theatrale uitzicht op de splitsing, zie foto:

Gelukkig volgde hierna een redelijk vlak wandelpad dat helemaal niet technisch was en de vooruitgang verliep beter dan ik gehoopt had.

Mankepoot gehoorzaamde zo goed hij kon en bracht me op het laatst in een mooi bos. En ineens was ik klaar. Terug bij af. Mankepoot en ik hadden het zonder kleerscheuren gehaald.

De 36 km MTB training heb ik uitgesteld. Wijselijk maar eerlijk? Ik had er vooral geen zin in.

Kajak op de Semois

Met vier kinderen kajakten Runcoach.be en ik vorige week op de Semois. We wisten dat het water eigenlijk te laag stond om goed te zijn maar wilden de kajak-lustige kinderen niet teleurstellen want ze vroegen al maanden om in de Ardennen te mogen kajakken. De lage waterstand maakte de tocht zwaar omdat we vaak moesten uitstappen om de boot verder te trekken telkens we op de bodem strandden. Er was bovendien nauwelijks stroming maar de natuurpracht – we ontmoetten tot op 50 cm afstand een bever – en de blije kinderen compenseerden de mankementjes.

We huurden drie dubbele kajaks van le Batifol bij camping Le Canada in Chiny voor een tocht van 12 km naar Lacuisine. Ik piekerde me suf hoeveel kronkels de Semois zou moeten maken om aan die twaalf te geraken want ik wist door mijn vorig verblijf in de Ardennen dat fietsen naar Florenville via Lacuisine amper 7 km was.

De aap kwam nadien uit de mouw want TomTom meldde na aankomst dat het slechts 8,5 km betrof. Een ontevreden klant zou kunnen opperen dat dit boerenbedrog was en de €90 terugeisen maar laat het nu toevallig zo wezen dat de kindertjes het kajakken moe waren na 8 km en zich inhielden om niet te zeuren toen ik 'nog 4 km' antwoordde op hun vraag of het nog ver was. Een halve kilometer verder kwam er dus onverwacht een einde aan de tocht want ineens waren we in Lacuisine.

Yoga van mijn voeten

De titel klinkt oneerbiediger dan bedoeld want als loper en fietser ondervind ik dagelijks hoe belangrijk het is om lief te zijn voor de voetjes. Bepaalde asana's uit de yoga zijn ware weldoeners voor deze cruciale lichaamsdelen. En als je in de godverlaten stationsruïne van Florenville bijna twee uren op de trein wacht, houdt niemand je tegen om met enkele nuttige oefeningen de verveling te lijf te gaan.

Yoga is bij uitstek geschikt om de voeten gespierd en soepel te houden want de voet moet in bijna alle houdingen werken. Vooral evenwichtsposes hebben een versterkend effect omdat ze de voetspieren optimaal activeren om te zorgen dat je niet omvalt.

Sinds ik terug ben van de loop/werkreis in de Pyreneeën begin juli*, doet mijn linkervoet zeer aan de onderkant van hiel tot middenvoet. Natuurlijk niet ondragelijk veel maar ik voel het wel dat mijn voetbeentjes, -pezen en spiertjes afgezien hebben door het technisch lastig lopen. Een ongerust innerlijk stemmetje vraagt zich dan af: toch geen hielspoor? Een ander stemmetje sust dan: maar neen, is door het trailen in de bergen waarbij je een paar keer teveel je linkervoet fout neerplantte.

Hielspoor is een verkalking aan de onderkant van het hielbeen op de plek waar de peesplaat van de voet aangehecht is. Dit ontstaat door overbelasting van de voet. Niet alleen hardlopers kunnen er last van krijgen, ook lang op (teen)slippers lopen kan het veroorzaken. Yogaoefeningen waarbij je de kuit en de onderkant van de voet flink stretcht, stimuleren de genezing.

Enkele yogaoefeningen voor de voeten:

  • Sta in de berghouding (Tadasana) en spreid de tenen zo wijd mogelijk.
  • Boomhouding (Vrkasana) zoals op de foto.
  • Hond met hoofd naar beneden (Adho Mukha Svanasana).
  • Diamanthouding (Vajrasana).
  • Teenstretch-houding (Prapadasana)

Wat probeer je te vermijden?

  • Langer dan twee uren op hoge hakken stappen.
  • Schoenen met krappe neus.
  • Slippers dragen.

Een heerlijke voetmassage of verfrissend voetenbad zijn altijd een aanrader.

Met dank aan Yoga Magazine dat als bron fungeerde.

* Tiens, ik heb nog geen blog geschreven over onze loopavonturen in de Pyreneeën. Die komt maar niet uit de pijplijn wegens erg veel opgedane indrukken en de overvloed aan verzameld multimedia materiaal.

Sportief kamperen met kids

Met vijf kinderen namen Runcoach.be en ik vakantie in Florenville in de provincie Luxemburg, dicht bij de Franse grens. Geen huisje noch camping car maar heuse iglotentjes boden ons onderdak. Life begins outside the comfort zone dus wat is hier ontspannender en spannender dan vijf nachten naast de Semois slapen en 's nachts de regendruppels boven je hoofd horen tikken en tegen de ochtend gewekt worden door de kraaien die er de habitués zijn?

Het kleine centrum van Florenville bevindt zich op de top van een heuvel naast de Semois. Haar opvallende kerktoren steekt in de wijde omgeving boven alles uit waardoor je als wandelaar, loper of fietser een dankbaar oriëntatiepunt krijgt. Verdwalen wordt zo een stuk moeilijker.

Wij zeggen steevast dat we naar de Ardennen gaan maar Florenville ligt waar twee fundamenteel verschillende geologische entiteiten samenkomen: l'Ardenne en La Lorraine. Deze heb elk hun eigen landschap wat bijdraagt aan de schoonheid van deze regio. U raadt het al, ik ben een beetje verliefd op Florenville.

Behalve de karakteristieken van de locatie zelf, koesteren Runcoach.be en ik hier mooie herinneringen dankzij de Trail des Trappistes die we hier in 2016 liepen. Terwijl ik toen succesvol 40 km liep, werkte Runcoach.be zijn 100 km af. Sindsdien kriebelt het hier. Deze week was mijn derde verblijf in Florenville.

Aan de horizon verschijnen de Ardennen met massief bos en de Semois loopt hier verder in La Lorraine met een grote meander in de alluviale vlakte. De erosie van de rivier heeft een cuesta gevormd met op de top Florenville.

Deze maand was ik hier al eerder komen kamperen met dochter Lena en onze tweeling verbleef hier elf dagen op scoutskamp. Nu kwamen we met het hele gezin terug om te sporten en spelen op maat van de kinderen. Je dacht toch niet dat vakantie voor ons een week hangen op een exotisch strand was? Met alle respect voor wie dat wel ontspannend vindt maar ik zou lastig worden.

Dit is het logboek van mijn sportieve activiteiten. Runcoach.be en ik hebben afwisselend getraind en op de kinderen gepast.

  • Woensdagavond: 2 km mountainbike technieken aangeleerd aan Anna (12j)
  • Vrijdagochtend: 13 km trail running waarvan 3 km met Anna.

  • Vrijdagnamiddag: 1056 meter schoolslag gezwommen in 30:16 minuten, wat 2,1 km per uur is. Ik had enkel een bikini. Zonder badpak en zwembril kan ik niet crawlen.
  • Zaterdagochtend: 8,5 km kajak met Runcoach.be en de kids.

  • Zaterdagnamiddag: 17,2 km offroad mountainbike in 1u12

  • Zondagmiddag: 12,5 km trail running in 1u24. Dankzij de MTB had ik mooie stukjes ontdekt die ik nu liep.

  • Maandagochtend: 4,5 km MTB-technieken aanleren aan Anna.

Verder ravotten de kinderen vol fantasie in de Semois, speelden we frisbee en voetbal en maakten we vaak wandelingetjes van 1 kilometer. De heuvel op naar de bewoonde wereld.

Hoe combineert u een gezinsvakantie met sport? Ik hoor het graag.

Onverwacht gelopen

Een leuk kenmerk van een persoonlijke blog is dat je zelf de context en het perspectief kiest. Wat door de band genomen absurd, nonnews of een randverschijnsel is, krijgt met een aantal woorden naar keuze aandacht. Elke blogger kan zijn ei kwijt waarna allerlei filters en zoekrobotten de weg uitstippelen. De discussie over exposure, me-marketing en narcisme is zo jaren 2006. Toen was jij de person of the year. Get over it. Pessimisten denken: allemaal egotrippers en navelstaarders die over zichzelf publiceren. Optimisten zeggen: tous ensemble!, collaboration en de positieve kracht van de inspiratie. Met daartussen heel veel tinten grijs als nuance. Het is geen geheim dat ik de positieve kant aanhang en me volledig onderdeel voel van een (virtuele) community van lopers en ondertussen ook mountainbikers. Voor mij werkt dit prima en ik voel mij er als een vis in het water. Maar als je plots zelf niets meer te delen hebt en enkel nog de trainingen van anderen bewondert, sta je daar schoon te blinken. Het is normaal dat je wil meespelen.

Uitgerekend tijdens het verlof, dus niet eens in hectische tijden, kreeg ik vorige week dinsdag uit het niets een lumbago. Lopen, kajak, mountainbike: onmogelijk. Binnen mijn leefwereld – mag het? – is niet mogen lopen en daardoor negen dagen niet gelopen hebben, een zware straf. Lopen is nu eenmaal een evident onderdeel van mijn dagelijks leven vandaar dat een dergelijke disruptie een lichamelijke en geestelijke kwelling is. Mentaal omdat ik eerst niet wist wat ik mankeerde en hoelang ik buiten strijd zou zijn. Als ik zou weten dat het slechts een dikke week zonder duursport zou betekenen, kon ik daar best mee leven. Iets niet weten maakt het moeilijk. Weten dat je lief je dumpt is pijnlijk en hard maar het niet weten (misschien wel, misschien niet) is veel erger. Je piekert je suf en je tijdskader valt weg.

Sommigen vroegen of het niet fijn was eens een periode niet te moeten lopen. Duh. Ik zou bij wijze van spreken geld gegeven hebben om te kunnen lopen. Mijn gedachten dwaalden meer dan anders af naar wie niet meer kan lopen. Het cliché dat je niet beseft wat je mist tot het er niet meer is. Het idee niet meer te kunnen lopen, vond ik vreselijk.

Gisteren vroeg een vriendin of ik 's avonds met haar wou lopen. Overtuigd dat dit geen optie was, wimpelde ik het fijne voorstel af met de boodschap dat dit helaas niet kon. Een uur later stelde Runcoach.be ineens voor dat ik mijn loopkleren zou aantrekken om te testen of ik al terug kon rennen. Ik was er niet gerust in en dacht aan zoiets: =ALS("starten"=ONWAAR;"rust";ALS("pijn"=WAAR;EN("stop";"rust");"Trail des Fantômes")). Anders gezegd, op korte termijn lag mijn bezorgdheid bij mijn eerst volgende race op 12 augustus namelijk de 27 km Trail de Fantômes. Het zelfbeeld dat mijn spieren in negen dagen in pap waren veranderd moest ik bijsturen via mijn spiegelbeeld om er terug in te geloven.

Dus zonder verwachtingen maar hoopvol begon ik gisterenavond te rennen op 7 km van ons huis. Met de kinderen die op logeerpartijtje bij mijn ouders gingen, had ik de bus genomen zodat ik 'moest' teruglopen.

Dat mijn benen loodzwaar waren nam ik er voor een keer met plezier bij. Mijn enige doel was om 7 km te kunnen lopen zonder te moeten stoppen door pijn. Ik rende het bosje van het Fort van Beieren binnen en ergerde mij niet eens aan de loslopende honden. Vergis u niet: dit was eenmalig. Honden aan de leiband houden a.u.b. Daarna kwam ik uit aan de Damse Vaart waar Runcoach.be me opwachtte om samen naar huis te lopen. Triatleten zwommen in de vaart en met mijn zonneklep van de Triatlon Brugge aan, kiemde een stiekem verlangen om ooit deze wedstrijd solo af te leggen. Later. Ooit. First things first.

Na een tijdje voelden mijn benen en hoofd lichter en ik genoot van elke pas. Focus. Flow. Mijn machine draaide terug. Ik doorliep de Vesten die ik als mijn broekzak kende met een uiterst tevreden gevoel. Runcoach.be zag dat het goed was.

Ik liep 7,2 km met een gemiddelde pace van 5'42" per kilometer en een te snelle eerste kilometer. Maar dat kwam omdat er juist voor ik zou passeren een rappe loper door zijn voordeur kwam die ik niet wou lossen tot aan de splitsing waar hij richting Damme koos. Een heel klein beetje competitie als duwtje in de euh… rug.

En de loopcommunity reageerde erg ondersteunend, bvb. op Strava kreeg ik een mooi aantal kudo's (likes) en commentaren.

Deze rugversterkende oefeningen hieronder voer ik tweemaal per week uit en wou ik ten slotte nog meegeven:

Hoe gaat het bij jou mentaal tijdens een onverwachte time-out wegens blessure of ziekte? Heb je tips ter overbrugging? Ik hoor het graag.

Het koolhydratentaboe

Vooral bij vrouwen lijkt het populair om maaltijden enkel uit wat vlees en groenten samen te stellen en aardappelen, brood of andere koolhydraten te verbannen als waren ze vergif voor de lijn. Nochtans zijn koolhydraten brandstoffen die aan de basis liggen van een evenwichtige voeding.

Natuurlijk eet je beter op een doorsneedag geen 500 gram brood, witte rijst of pasta of frieten maar anderzijds te weinig (complexe) koolhydraten eten, verzwakt het lichaam en stuurt de man met de hamer onverbiddelijk langs bij duursporters. Koekjes en gebak eet je best uitzonderlijk en met mate. Ze bevatten niet alleen veel suiker maar ook veel vet. Met mate, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan maar voedingsmiddelen volledig schrappen is erg moeilijk.

Op dagen dat je traint, mag of moet je meer eten maar weten wanneer, wat en hoeveel, is belangrijk om efficiënt te zijn. Carboloaden met vezelarme koolhydraten op de dagen voor een langdurige wedstrijd is dan weer een ander verhaal. Ik vind het best opletten geblazen maar begin het onder de knie te krijgen. De praktijk en het karakter moeten soms nog volgen.

Voor een vrouw van mijn leeftijd met mijn levensstijl zou een dagelijkse inname van 2200 kcal volstaan op rustdagen. Liefst verdeeld over 5 of 6 momenten met telkens ongeveer drie uren ertussen. Wil je vermageren, dan eet je minder maar iedereen heeft koolhydraten en gezonde vetten nodig dus deze stoffen pogen volledig te schrappen is echt niet goed.

Ondertussen sta ik al zes dagen ongewild op non-actief wat lopen, mountainbike en kajak betreft wegens een lumbago die niets met sporten te maken heeft doch met te lang in mijn tent liggen. Mijn krachttrainingen doe ik wel behalve twee reeksen die nu mechanisch niet lukken zoals op de rug liggen en de gestrekte benen vanuit liggende positie omhoog heffen met gewichten. Eerlijk? Ik heb schrik dat ik niet alleen ga verdikken als ik niet gauw 10 km of meer ga lopen of 50 km mountainbiken maar ook dat mijn conditie wegsmelt.

Ik heb dus van de nood een deugd gemaakt en verdiep me de laatste dagen in sportvoedingsleer. Tevens word ik in de keuken gespot tussen tuinkruiden, fijngehakte groenten en zelfgebakken volkoren speltbrood. Balen is voor een keer toegelaten. Nah.