Alcohol

  Normaal drink ik dus geen alcohol tijdens de week en heel beperkt een glas of twee tijdens het weekend.
Tot er donderdagavond dat leuke etentje met het werk was. Waar je geen water kreeg maar je wijnglas wel rijkelijk bijgevuld werd. En opnieuw. 

Op zich geen probleem als je planning niet in zo’n strak keurslijf zit als bij mij. De volgende ochtend net iets te lang in bed gelegen met net iets teveel hoofdpijn. De uidroging, weet je wel. Waardoor ik geen tijd meer had om voor het werk te gaan lopen. Ai. Slechte punten. Niet voor herhaling vatbaar. Schuldgevoel. Fail.

Morgen ga ik 20 km lopen. In de bossen van Doomkerke. De feestdagen komen er aan. Ik zal voorbereid zijn en steeds zelf water bij me dragen. De voordelen van een reusachtige handtas. 

Interval poging 3

 Ik hoop dat het op iets begint te trekken maar die interval training vind ik moeilijk. Op de grafiek zie je wel dat ik 3x een sneller tempo liep. Tussen minuten 10 en 15, tussen 20 en 23 en dan tussen 26 en 30 minuten moest ik rapper lopen.

Normaal zou ik niet zo laat op de dag trainen. Ik had m’n loopplunje mee op het werk om in een pauze in het bos te rennen maar helaas was ik m’n smartphone thuis vergeten. Zonder meting van Runkeeper, geen intervaltraining dus moest ik wachten tot 20u45 om te starten.

Op sommige plaatsen is het zo donker dat het hardlopen afgeremd wordt. Toch is het fijn om al lopend de dag af te ronden. Morgen geen sport, het fietsen naar t werk niet meegeteld.

Strandjutten

 Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken. Het lopen van deze ochtend staat zeer hoog in mijn ranking van mooiste-loopjes-ooit.

De zee met alle zintuigen proeven. Springen over 101 zeeslootjes. Voorzichtig over de golfbrekers hollen. Zo dicht mogelijk bij de branding lopen. Schelpjes die onder je voeten kraken. Helaas ook 2 honden die me omver liepen maar ik kon er nog om lachen.
Runcoach.be voorzag een rustig loopje van minstens 1 uur. Anderhalf uur of duinen – hoe komt hij erbij – mochten niet.


Hoera het regent zachtjes

  
Niets zo zalig als lopen in de zachte regen. Het voelt alsof ik injecties zuurstof krijg. 

Bovendien ben ik terug! Het loopt weer vlotjes. Mijn benen voelden licht. Mijn schouders waren pijnloos. Geen buikkrampen. Vreugde in m’n hart. 

Ik wou zo veel mogelijk minuten rond de 5’30” per km lopen en de eerste 5 km onder de 28 minuten rennen. Wat gelukt is. 

Trots op mijn loopje. Nu vol energie naar het werk fietsen. Klaar voor een interessante les databasemanagement met zoekfuncties.

   
 

Interval met zware benen

 Ik voelde het al de hele dag. Dat ik met loden benen ging lopen. Op zo’n dagen is de verleiding groot om niet te lopen en de confrontatie met slechte cijfers uit de weg te gaan.
Maar ik probeer het als een mentale oefening te zien. Aanvaarden dat het niet altijd rozengeur en maneschijn kan zijn. De eerstvolgende goede loopbeurt zal dan extra veel deugd doen.

De opdracht was om 10 minuten op te warmen, daarna 5 minuten buiten de comfortzone lopen, 5 minuten recupererend lopen, 3 minuten hard plus 3 minuten rustig lopen en dan eindigen met 4 minuten alles geven.

Het waren vanavond dus allesbehalve topsnelheden. Maar dat legt de lat niet te hoog voor de volgende intervaltraining. Gelukkig heb ik daarnet wel echt goed gedrumd. Ook dat vergt training.


Slecht lopen beter dan niet lopen?

 De dip is nog niet weg getuige mijn zwakke loop van deze ochtend. Ik wou niet vertrekken, wou zelfs het plan van de marathon afblazen. Dat paste echter niet in het kraam van m’n coach. Hij zei dat ik ging lopen desnoods aan 5km/u.
Mijn schouders deden pijn. Mijn darmen en mijn milt deden pijn. Bij elke stap en elke ademhaling. Na 31 minuten moest ik even stoppen want ik lag dubbel van de krampen. Proberen alle stress los te laten en na 5 minuten terug verder lopen.

Volgende keer beter. Dank je wel coach. Voor het geduld.

Rollercoaster

 Ups en downs… Hoe euforisch ik begin deze week was door de endorfine pieken van het vermageren en vele trainen, zo neerslachtig was ik gisterenavond en vandaag door het wegblijven van een nieuwe endorfine piek. Nochtans heb ik vanmorgen goed gelopen maar het kon mijn onrust niet verhelpen.
Niet leuk want het voelt alsof je geen mentale controle hebt, maar in mijn feedback van Runcoach.be vernam ik dat het volkomen normaal is. Dat ik nu door een transitiefase ga. Van een maal per week lopen omschakelen naar drie maal per week en op ruim een week drie kilogram afvallen: mijn hormonen slaan op hol.

Hij heeft me gerustgesteld. Nu weet ik wat zich in mijn lichaam afspeelt en is die zelftwijfel weg. Mijn schema voor volgende week biedt weer nieuwe uitdagingen.