Marathon in Zeeland

parcours marathon.png

Context: Deze morgen werk ik aan de evaluatie van de examenopdrachten webdesign van mijn laatstejaarsstudenten Sportmanagement. Zo kom ik op allerlei websites van sportevenementen terecht. Plots was het moment om te springen daar. Met knikkende knieën en verhoogde hartslag schreef ik me net in voor mijn allereerste marathon: de Marathon Zeeuws-Vlaanderen op zaterdag 16 april waar je in het groen loopt van Hulst naar Terneuzen.

Het parcours en de regio spreken mij enorm aan. Ook het feit dat het een middelgrote marathon met 650 deelnemers betreft. Nog 101 dagen tot de marathon. Ik tel nu echt af.

Onbekend terrein

 Lopen voor een intervaltraining op onbekend terrein. Ik zweer het je: lopen is totaal niet saai maar één der geneugten des leven.
Mijn dochters moesten in Oostkamp zijn voor een les meerstemmige viool dus plande ik dan mijn training. 5 minuten opwarmend lopen, 5 minuten hoog huppelen, zijwaarts lopen en stretchen en dan 5 keer afwisselend 1 minuut hard lopen en 1 minuut flink doorstappen en dan 10 minuten snel lopen.

Achteraf zag ik dat ik blijkbaar naar Moerbrugge was gelopen. Dat kende ik enkel van naam. Het kanaalpad was me te donker – ik zag letterlijk de grond onder mijn voeten niet – dus doolde ik wat rond.

Ik wou eerst niet starten wegens mentaal moe en dacht: “straks als we thuis zijn” maar ik deed het toch. Gelukkig maar want ik voelde me super goed in mijn vel en hoofd toen ik klaar was. En als kers op de taart kreeg ik bij het omkleden nadien van mijn dochters een prachtig compliment: “Mama, je bent zo gespierd geworden en je buik is zo plat!”. Het gaf me vleugels.

Binnen en buiten de comfortzone

Om vooruitgang te boeken moet je buiten je comfortzone gaan. Laat dat nu net mijn zwakte zijn. Ik vind dat ik al op voldoende vlakken mijn best doe en ben enorm geremd om tijdens het lopen mijn comfortzone te verlaten.

Vandaag moest ik dat niet doen met een rustig loopje van een uur. Maar plots na 8 km kreeg ik een opkicker en stak een tandje bij. Het ogenblik was aangebroken om hem even achter me te laten, die comfortzone.

Modder en heuvels

 Om het jaar af te ronden liep ik vanmorgen met Sofie een gezellige trail van Nieuwkerke naar Bailleul. We straalden daarna van contentement ‘dat we het toch maar gedaan hadden’.

  
  

Pitn en bultn

 Putten en bulten in de Heuvellandse weilanden die als beschermd monument van WO I onaangeroerd moeten blijven.

Vanmorgen had ik heuveltraining samen met Runcoach.be. Hij liet me 8 km lopen vanuit Dranouter dorp de Kemmelberg op. En af en op. Gemiddelde snelheid was 8,56 km/u met 205 hoogtemeters.

Het leukste was om zonder stoppen of stappen aan één stuk door de Kemmelbergweg op te lopen tot de top. Hellingen van 11 tot 20%.   Dit kadert in het sterker maken van de beenspieren om lange afstanden aan te kunnen. Heuveltraining is onderdeel van marathontraining. 

Vriendinnen loopje

 Zalig zijn de momenten dat het lukt om met een goede vriendin te lopen zoals deze ochtend op modderpaadjes aan de Kemmelberg. Sofie heeft net als ik 4 kinderen op de wereld gezet en is ook lector aan de associatie KULeuven maar dan in Leuven zelf.

We zien elkaar maar een aantal keer per jaar en ik kijk er steeds naar uit om samen te zijn en bij te praten. Ze loopt wekelijks 3x 10km. Pure me-time. We verstaan elkaar daar heel goed in. Met en zonder woorden. 

Lopen met stress

 In tal van sectoren is het voorbije jaar de werkdruk aanzienlijk toegenomen. Als voltijds lector in het hoger onderwijs deel ik hier ook mee in de klappen. Tegelijk besef ik hoe dankbaar ik mag zijn dat ik een leuke, goed betaalde job heb, hoe zwaar het soms ook is. Het is vooral de combinatie met een gezin die regelmatig voor stress zorgt. Combinatiestress noem ik dat.
De schrik om te crashen is voortdurend aanwezig door het veelvuldig over de limiet te gaan. Maar ik blijf stand houden. Sommigen reageren met ‘en dan ga jij nog lopen ook!’ wat bij mij verwijtend aankomt hoewel het waarschijnlijk niet zo is bedoeld. Soms wil je iets horen wat je onzekerheid bevestigt in plaats van de positieve kant van een boodschap te kiezen. Gelukkig ga ik lopen, denk ik dan. Het helpt tegen de stress. Altijd.

Maar als mijn lijf vol stress zit, loop ik houterig. Met gestokte schouders en alsof mijn benen een roestige schaar zijn die niet goed meer wil knippen. Vanmorgen was zo’n loopje. Toch voel ik dat het goed was om te lopen. Lopen verdrijft het verstikkende gevoel dat stress veroorzaakt en dat is heerlijk.