Hell yeah!

Heel soms zijn er dagen voorbehouden om ongetemd en ongeremd de pannen van het dak te trainen. Afgelopen donderdag was zo’n dag. Leve het hoger onderwijs met zijn flexibele werkuren en als je graag gelooft dat we niet veel en hard werken op onze campus: not my problem. Ik heb geen tijd en zin voor negativiteit want ik wil leven.

Donderdag dus. Kindertjes naar school brengen en met de mountainbike in de wagen een uur doorrijden naar Kemmel, Heuvelland om de rode lus te fietsen via Loker, Westouter, De Klijte, Hallebast en Dikkebus terug aan de voet van de Kemmelberg. Dat verliep zonder schrik door bos en velden en kiezelstenen. Langs brandnetels, braamstruiken en berenklauw schuren maar ik ben er niet in gevallen met mijn klikpedalen. Nauwe paadjes met single tracks van 10 cm breed en open velden vol putten. Het begint vertrouwd te voelen. Een kleine 38 km met 523 positieve hoogtemeters.


Terug aan de auto, fiets in de auto en niet naar huis maar wel: mountainbike schoenen uittrekken, verse kousen en trail loopschoenen aantrekken. Hup, die Kemmelberg oplopen (20 graden helling) om te starten voor een testloopje van vier kilometer met 112 pos. hm. Ik wou namelijk ‘de wissel’ uittesten. Hoe voelen de benen tijdens het trail lopen onmiddellijk na een beklijvende MTB-rit? Ik vond het gevoel van eerst geen benen te hebben naar terug benen te hebben fantastisch. Want ja, die berg oplopen was loodzwaar maar hem dan terug afdalen was bevredigend en hem nog eens oplopen – verstand op nul – transformeerde me in een looprobotje. Hup, hup. Euforie eerste klas.


Tweede training was een feit. Onderweg naar huis, verorberde ik mijn zelfgebakken volkoren speltboterhammen met rode-bieten-zonnebloempitten-spread. Energie bijvullen.

In de namiddag blijgezind werken, wetende dat er een derde training volgde om 19u30.

Derde training. Met mijn lieftallige Lena. Fiets pakken richting kajak-club. Een prachtige doch vrij avontuurlijke tocht stond ons te wachten. In groep kajakten we om Brugge heen. Met uitstappen aan grasoevers en overhevelen van de boten naar andere wateren omdat sluizen de doorgang onmogelijk maakten. Met als hoogtepunt een donkere ondergrondse doorgang onder een druk kruispunt waar je extreem plat voorover moest liggen omdat er maar een halve meter hoogte was. Probeer daaronder maar eens paddelend vooruit te geraken. Het ‘toertje Brugge’ was een unieke ervaring die net geen tien kilometer duurde. De 35 hoogtemeters zijn te wijten aan het hijsen en klimmen aan de sluizen.


Dus daarom had ik een verkwikkende nachtrust en was ik vrijdagmorgen vroeg uit de veren om zeer goedgezind als een spring-in-het-veld de hele dag IT, marketing en marktonderzoek te doceren aan mijn studenten.

Compleet

Moe maar voldaan blik ik terug op een fijne zaterdag die vroeg begon met een korte training MTB-technieken nadat ik mijn tweeling netjes op tijd afgeleverd had voor een daguitstap met de scouts.

Daarna heb ik twee uren gewerkt, t.t.z. gestudeerd voor het werk over de functies van de amygdala en de neocortex in tijden waar marketingcommunicatie zich op niveau 4.0 afspeelt, t.t.z. in tijden van push-, pullcommunicatie en gewone social media verdrinkt de marketing momenteel in de big data oceaan.

De rest van de voormiddag diende voor een kajaktraining met dochter Lena op het kanaal naar Gent.

Na de lunch, de was ophangen, het koken voor het avondmaal, verder studeren en een korte reis van mijn brein naar Theta-niveau, aka powernap, was ik helemaal terug fris en klaar voor een loopje rond de Vesten.

Zo geschiedde de eerste keer dat ik op één dag de drie sporttakken mountainbike, kajak en (trail)lopen beoefende. Ja, ik ben daardoor gelukkig. Neen, mijn kinderen komen niets tekort en het is hier absoluut geen zottenkot, zoals sommige jaloerse kwatongen poneren.

The time is now


We zijn al bijna weer een week verder sinds de vorige blogpost maar ik heb me voorgenomen om minder te bloggen. Dit omwille van twee redenen. Ten eerste is het een loopblog met als zijsprongetje gezonde voeding en geen blog over sport in het algemeen maar ik heb nu plots zoveel meer te vertellen over kajak en MTB. Ik vind er mijn plekje niet goed voor op mijn blog. De tweede reden past in het kader van timemanagement. Ik dacht tijd uit te winnen door niet te bloggen en die dan in de sport zelf te stoppen.
Maar ik wou toch drie persoonlijke vaststellingen neerpennen.

  1. Lopen doet aanzienlijk meer calorieën verbranden dan MTB en kajak in een gelijke tijdsspanne. De intensiteit van lopen is veel hoger.
  2. Om te trainen met de fiets heb je pakweg driemaal zoveel tijd nodig als om te gaan lopen. Met mijn druk professioneel + gezinsleven is dat een hinderpaal.
  3. Het gevoel van zorgeloze vrijheid ervaar ik enkel met het lopen omdat daar geen materiaalstress opduikt. De aankoop van een degelijke MTB is slechts het begin. Zonder pedalen – apart te kopen – lukt het niet, de veiligheid eist een helm en handschoenen. MTB-koersschoenen heb je ook nodig en na één training begreep ik waarom de loopbroek vervangen diende te worden door een echte fietsbroek met spons of iets dergelijks in de voering. (Het lijkt wel of ik een pamper draag.) Tel daar nog reserve-onderdelen en onderhoud bij en los van de extra kosten dat dit meesleept, kruipt daar schaarse tijd in. Dus in plaats van te bloggen, zou ik beter mijn fiets poetsen en de ketting smeren, snap-j’em? En zonder kajak, peddel, spatzeil en zwemvest kun je niet kajakken. Gelukkig huur ik dat in de club. Die reddingsvest is waarschijnlijk verplicht. Dat moet ik nog uitdokteren. Conclusie: tijdens de balletlessen van de dochters, de lunchpauze op de campus of op verplaatsing/reis kan ik in een handomdraai een loopje scoren maar fietsen of kajakken blijkt wat ingewikkelder. En neen, op stap met het gezin, kan de mama het zich niet veroorloven om extra materiaal zoals een MTB en toebehoren in te pakken of mee te zeulen.

Maar ik zou natuurlijk mezelf niet zijn als ik daar geen mouw aanpaste. 

  1. Kajak is de wekelijkse gezinssport. Vaker mag als het kan, maar moet niet.
  2. Lopen op 5 à 7 km tijdens verloren wachtmomenten doe ik al en blijf ik doen. Elke week lukt een 10 km ochtendloopje met Joke.
  3. Ik probeer in het weekend één langeduurloop te behouden en één MTB-rit van maximum 3 à 4 uren in te lassen.
  4. Twee core power trainingen per week heb ik al ingepast.

Missing value is hier de tweede training op MTB. Ik moet meer tijd vinden om te kunnen fietsen…
Deze week heb ik bijna elke dag gefietst om de clickpedalen te oefenen. Uiteraard heb ik ook gelopen, gekajakt en mijn core power aangesterkt. Vanmorgen heb ik 71 km gemountainbiked waarbij ik maar één keer ben gevallen, weliswaar in de bramen. De bloedende benen waren slechts oppervlakkig geschonden. Door de doornen. Maar ik prijs mezelf gelukkig: op een enge track tussen de brandnetels ben ik tijdens een klimpartijtje net niet tussen het nitraatrijke onkruid beland. 

Upgrade to multisport 100% completed

Life is better on the trails. Dat wist ik al sinds ik voor het eerst trail liep in het Koppenbergbos, ondertussen 2,5 jaar geleden. Het werd nog beter in de Zwitserse Jura (Trail de l’Absynthe) en hooggebergte van Graubünden (Irontrail), onze Ardennen en de Pyreneeën. Off road lopen in de vrije natuur geeft je vleugels. Alle minder spectaculaire loopjes en core power trainingen bereiden je voor op een volgend trail running doel. Daarom sla je ze niet over en verdraag je dat het soms eentonig lijkt. Je weet waarvoor je het doet. Voor het lang trail lopen dus. 

Maar je kan nog iets anders op die trails doen dan lopen. Adrenaline door je lijf voelen gieren op een mountainbike bijvoorbeeld. Sinds deze week is hiermee een nieuwe wereld voor me opengegaan. 

De wereld laag op het water vanuit een kajak ontdekken, maakt het avontuurlijk outdoor sporten compleet. Dat wist ik al uit m’n kindertijd maar toen ik zelf kinderen kreeg, dacht ik nooit meer in een kajak te zullen kruipen. Sinds drie weken ben ik lid van de Brugse Kajak Klub. Het is zo tof dat ik direct een gezinsabonnement genomen heb. 

Ik moet nu een beetje regelmaat en proportie vinden want het bedrijven van multisport moet nog allemaal te combineren zijn. De aangename verrassing schuilt in het gemak waarmee ik de drie sporttakken naadloos kan laten aansluiten. Het aantal trainingen van vorige week had ik niet kunnen doen als het alleen maar lopen zou zijn.

  • Dinsdag 30,5 km MTB in de duinen en polders. 
  • Woensdag 21,1 km lopen.
  • Donderdagochtend 40 min. core power.
  • Donderdagavond 8,1 km kajak.
  • Vrijdagmorgen 7 km lopen.
  • Vrijdagmiddag 22,1 km fietsen (clickpedalen leren gebruiken).
  • Zaterdagmorgen 15,3 km MTB (clickpedalen off road leren gebruiken). 

Wegens tijdgebrek kan ik de belevenissen onmogelijk vertellen. Ik probeer toch een paar flarden neer te pennen als een geheugensteuntje. Zand, duinen, bibberen, 4x vallen, opstaan, juichen, witte bloesems, afstappen, wind, blauwe binnenbillen, blijven lopen, triomferen, buikspieren, armspieren, kajakken, kinderen, Runcoach.be, donker, water, vroeg opstaan, lopen met moedig meisje met MS, fiets op maat afhalen, mountainbike clickpedaalschoenen kopen, fietshelm kopen, rechts in- en uit clicken leren, dan links, dan allebei samen, click-click, koersbroek kopen, oefenen in bos met heuvels, grasdijk Damse Vaart oprijden, aarzelen, vastgekluisterd aan pedalen vallen, opstaan, fietsen, molenheuvels opfietsen, vallen zonder losklikken, helpende touwloper met hond ontmoeten, thuiskomen en voor het huis voor de ogen van verontruste toeristen vallen op de klinkers. Oefening baart kunst.

Morgenochtend ga ik lopen met Joke. En daarna misschien kajakken met de oudste kinderen. Of een ritje mountainbiken op de gewone weg om het snel losklikken te oefenen. Het is geen of-of-of maar en/of-en/of-en/of. L’embarras du choix. Heerlijk toch?