To blog or not to blog

Een gezond post-run ontbijtje met aardbeien na een nuchtere ochtendloop. Lekker vroeg om de hitte op haar snelheid te pakken en proberen voor te blijven. Hoewel, om 8u droop het zweet al van mijn lijf.

Waarschijnlijk is dit de laatste blogpost maar ik sluit niets uit. Mijn buikgevoel zegt dat het bloggen over lopen, mountainbike en kajak voorbij is.

Iets kalmere weken zijn nochtans aangebroken. Het academiejaar is onderbroken door verlof en ik heb mijn postgraduaat Digital Marketing mooi gehaald. Voor SEO doeleinden hoef ik niet te bloggen en ik ambieer content noch influence marketing. Vanaf nu richt ik mijn pen exclusief professioneel op SEA, vakliteratuur marktonderzoek (reviews en materiaal ontwikkeling) en digitale marketing strategie.

Maar dus eerst nog een blogje.

Ik ben letterlijk mijn nieuw sportmaatje tegen het lijf gelopen. We lopen, mountainbiken en kajakken samen. Met twee is dat nog zoveel leuker. Deze blog eindigt met enkele beelden. De rest van het verhaal gaat niet euh digitaal. 🙂

(Dit is niet mijn nieuw sportmaatje. Dit is collega Peter met wie ik de Triatlon Door Brugge deed. Hij zwom en fietste. Ik liep.)

Hier is mijn sportmaatje:

See you on the trails!

Novemberdagen

Het is zaterdag na alweer een drukke week en ik had zo’n behoefte aan rust die ik nergens vond tot ik op het water zat.

Alles lijkt door elkaar te vloeien in een vakantieweek voor de kinderen die slechts een schijnvakantie voor de moeder is. Ik schakelde nochtans mijn OOO in en werkte slechts één dag op de campus zelf maar toch beantwoordde ik gedwee het mailverkeer, regelde taken die onderweg waren blijven hangen en kon geen moment ontkoppelen. Zo niet barst anders volgende week de e-mail-hel los en zo willen we een reeds met stress doorweekte maandag niet starten, niet waar?

De rust vond ik deze week niet op een dun bevolkte campus, niet in de twee loopjes, niet in de core power, niet in ons huis en ook niet buitenshuis. Niet in de vroege ochtend en ook niet ‘s nachts. Dat is niemands schuld maar komt gewoon door het tekort aan uren op een dag.

Nochtans straalt november weinig anders uit behalve rust. De natuur lijkt zo doods. De zomer volledig op zijn einde en het mooiste van de herfst is al weg.

Toen ik vanmorgen voor dag en dauw stond te strijken en daarna een hele ochtend in de keuken doorbracht om af te wassen en koken met een korte wiskunde break in de kamer van een dochter en een kleerkast analyse bij een andere dochter, wist ik dat zodra de kinderen deze namiddag naar de scouts zouden gaan, ik via een loopje door het Minnewaterpark naar de kajakclub zou gaan.

Helemaal alleen. Solo in mijn nopjes. Omringd door water en bijna kale bomen. Bijtanken om weer voort te kunnen doen.

De cirkel is rond

 

Je zei dat je vaak gaat kajakken in de baai en dat je die tochtjes nooit hebt vereeuwigd. Je had geen verhalen, foto’s of video’s gepost. Was je soms onder de auspiciën van de CIA aan het kajakken? (De Cirkel, Dave Eggers)

Ik startte de dag om half zeven met de dagelijkse ochtendroutine van was ophangen, koffie zetten en kinderen schoolklaar maken. Nog voor acht uur vertrok ik om te lopen. Zonder smartphone om het roze ochtendlicht tussen de bonte bomen te fotograferen en te delen met de wereld. Connect. Hello world mijn voeten. De vogels floten vrolijk in het Minnewaterpark en kregen mijn volle aandacht.

Wat heb je tijdens die laatste tocht gezien, Mae? Was het mooi?

De maan was bijna vol, Eamon, het water was kalm en ik had het gevoel door vloeibaar zilver te peddelen. Ik werd een tijdje gevolgd door een eenzame zeehond. (De Cirkel, Dave Eggers)

Aan de Katelijnepoort stond loopmaatje Daniel van de kajakclub te wachten. We liepen aan een mooi tempo de Vesten van Brugge. Onze sporthorloges toonden dat we netjes onder de 6 minuten per kilometer bleven zonder diep te gaan. Brugge is een kleine stad dus toen de toer een lus werd, tikten we nog geen 9 kilometer af. Mijn volle agenda stond dankzij het tempo alsnog een extra kilometer toe dus breide ik er in het Minnewaterpark nog een extra kilometer aan tot groot jolijt van de mannen van de groendienst die op een bank hun boterhammen met koffie tot zich namen.

Ok, zei Eamon, ik heb een zoon met een aangeboren afwijking. Ook al is hij een ongelofelijk levendige jongen en proberen we zijn mogelijkheden te verbeteren, hij zal altijd in een rolstoel blijven zitten. Hij kan niet lopen. Hij kan niet rennen. Hij kan niet gaan kajakken. (De Cirkel, Dave Eggers)

Onbereikbaar en geen foto’s van het loopje en dit was nog maar het begin van de donderdag. (FOMO of diefstal?) Tevreden fietste ik na een verkwikkende douche naar het werk.

Dus wat doet mijn zoon als hij toch zoiets wil ervaren? Dan kijkt hij een filmpje. Of foto’s. Hij ervaart de wereld voor een groot deel via andermans ervaringen. Waar het om gaat, Mae, is dat hij niet kan zien wat jij ziet in je kajak. Vind jij het terecht dat je hem en miljoenen anderen dit ontzegt? (De Cirkel, Dave Eggers)

Vanavond ging ik met Runcoach.be kajakken in het donker. Van het Eiland naar de Dampoort en terug. Mijn smartphone had ik bewust thuisgelaten want foto’s in het donker op het water zijn nogal zwart. Mijn sporthorloge was ik vergeten in het stopcontact van de keuken. Uitgerust met een wit licht aan de voorkant van onze reddingsvest en een rood aan de achterkant voeren we naast de Vesten. We moeten immers zichtbaar zijn voor de schepen. Twee stuks kruisten ons. Een mastodont die niet zwaar geladen was maar heel veel breedte op de waterweg innam en een gewone grote aak die wel zwaar geladen was en ferme golven genereerde waardoor we kermisgewijs tien minuten op en neer gaand konden kajakken.

Mae’s mond was kurkdroog en ze probeerde niet te laten merken hoe ze zich voelde.

Het was egoïstisch, Eamon. Op het moment dat je je vrienden of iemand als je zoon ervaringen ontzegt zoals die van mij, dan neem je in feite iets af. Je steelt iets waar ze recht op hebben. Kennis is een grondrecht. Toegankelijkheid tot alle mogelijke ervaringen behoort tot de basale grondrechten van de mens. (De Cirkel, Dave Eggers)

Misschien geloof je het niet want ik heb noch foto’s om te delen noch registratie op Strava maar wie zal het worst wezen? Wij prezen onszelf gelukkig met deze 6 km watersport.

Doorbijten en blijven gaan

Sinds een paar weken leef ik in een cocon van focus met gevoel op nul omdat de werkbelasting op een hoogtepunt zit. Er is nauwelijks ruimte in tijd noch qua energie om voldoende te sporten waardoor ik stilletjes alsmaar voortdoe. Ik probeer het evenwicht te bewaren en niet van de richel te vallen. Het wordt vanaf november vast beter. Of misschien wel eerder. We zullen zien. Bewust ga ik geen enkele discussie aan wanneer mensen die uitlokken. Gewoon op de tanden bijten en voortdoen. Werken alsof het een ultra trail betreft. Ooit komt er een einde aan en volgt de opluchting van oef!

Van elk moment dat ik een beetje sport kan meepikken, geniet ik dus dankbaar. Zoals vanavond. Dankzij oma en opa konden Runcoach.be en ik na het avondeten samen kajakken.

De energie is weer bijgetankt. Morgen geef ik er nog een lap op op de campus met hopelijk een korte lunchloop in het bos en zaterdag haal ik mijn schade in met een dagje mountainbike in Houffalize. Laat die hoogtemeters in de Luxemburgse bossen maar komen!

Kajak op de Semois

Met vier kinderen kajakten Runcoach.be en ik vorige week op de Semois. We wisten dat het water eigenlijk te laag stond om goed te zijn maar wilden de kajak-lustige kinderen niet teleurstellen want ze vroegen al maanden om in de Ardennen te mogen kajakken. De lage waterstand maakte de tocht zwaar omdat we vaak moesten uitstappen om de boot verder te trekken telkens we op de bodem strandden. Er was bovendien nauwelijks stroming maar de natuurpracht – we ontmoetten tot op 50 cm afstand een bever – en de blije kinderen compenseerden de mankementjes.

We huurden drie dubbele kajaks van le Batifol bij camping Le Canada in Chiny voor een tocht van 12 km naar Lacuisine. Ik piekerde me suf hoeveel kronkels de Semois zou moeten maken om aan die twaalf te geraken want ik wist door mijn vorig verblijf in de Ardennen dat fietsen naar Florenville via Lacuisine amper 7 km was.

De aap kwam nadien uit de mouw want TomTom meldde na aankomst dat het slechts 8,5 km betrof. Een ontevreden klant zou kunnen opperen dat dit boerenbedrog was en de €90 terugeisen maar laat het nu toevallig zo wezen dat de kindertjes het kajakken moe waren na 8 km en zich inhielden om niet te zeuren toen ik 'nog 4 km' antwoordde op hun vraag of het nog ver was. Een halve kilometer verder kwam er dus onverwacht een einde aan de tocht want ineens waren we in Lacuisine.

Sportief kamperen met kids

Met vijf kinderen namen Runcoach.be en ik vakantie in Florenville in de provincie Luxemburg, dicht bij de Franse grens. Geen huisje noch camping car maar heuse iglotentjes boden ons onderdak. Life begins outside the comfort zone dus wat is hier ontspannender en spannender dan vijf nachten naast de Semois slapen en 's nachts de regendruppels boven je hoofd horen tikken en tegen de ochtend gewekt worden door de kraaien die er de habitués zijn?

Het kleine centrum van Florenville bevindt zich op de top van een heuvel naast de Semois. Haar opvallende kerktoren steekt in de wijde omgeving boven alles uit waardoor je als wandelaar, loper of fietser een dankbaar oriëntatiepunt krijgt. Verdwalen wordt zo een stuk moeilijker.

Wij zeggen steevast dat we naar de Ardennen gaan maar Florenville ligt waar twee fundamenteel verschillende geologische entiteiten samenkomen: l'Ardenne en La Lorraine. Deze heb elk hun eigen landschap wat bijdraagt aan de schoonheid van deze regio. U raadt het al, ik ben een beetje verliefd op Florenville.

Behalve de karakteristieken van de locatie zelf, koesteren Runcoach.be en ik hier mooie herinneringen dankzij de Trail des Trappistes die we hier in 2016 liepen. Terwijl ik toen succesvol 40 km liep, werkte Runcoach.be zijn 100 km af. Sindsdien kriebelt het hier. Deze week was mijn derde verblijf in Florenville.

Aan de horizon verschijnen de Ardennen met massief bos en de Semois loopt hier verder in La Lorraine met een grote meander in de alluviale vlakte. De erosie van de rivier heeft een cuesta gevormd met op de top Florenville.

Deze maand was ik hier al eerder komen kamperen met dochter Lena en onze tweeling verbleef hier elf dagen op scoutskamp. Nu kwamen we met het hele gezin terug om te sporten en spelen op maat van de kinderen. Je dacht toch niet dat vakantie voor ons een week hangen op een exotisch strand was? Met alle respect voor wie dat wel ontspannend vindt maar ik zou lastig worden.

Dit is het logboek van mijn sportieve activiteiten. Runcoach.be en ik hebben afwisselend getraind en op de kinderen gepast.

  • Woensdagavond: 2 km mountainbike technieken aangeleerd aan Anna (12j)
  • Vrijdagochtend: 13 km trail running waarvan 3 km met Anna.

  • Vrijdagnamiddag: 1056 meter schoolslag gezwommen in 30:16 minuten, wat 2,1 km per uur is. Ik had enkel een bikini. Zonder badpak en zwembril kan ik niet crawlen.
  • Zaterdagochtend: 8,5 km kajak met Runcoach.be en de kids.

  • Zaterdagnamiddag: 17,2 km offroad mountainbike in 1u12

  • Zondagmiddag: 12,5 km trail running in 1u24. Dankzij de MTB had ik mooie stukjes ontdekt die ik nu liep.

  • Maandagochtend: 4,5 km MTB-technieken aanleren aan Anna.

Verder ravotten de kinderen vol fantasie in de Semois, speelden we frisbee en voetbal en maakten we vaak wandelingetjes van 1 kilometer. De heuvel op naar de bewoonde wereld.

Hoe combineert u een gezinsvakantie met sport? Ik hoor het graag.

Kajak te Brugge

Via dit fotoblogje neem ik jullie mee op een doordeweekse donderdagavond. Dan sluit ik de dag af op het water met een kajaktraining.

Omstreeks 19u30 leg ik een kajak van de Brugse Kajak Klub in het water van het Kanaaleiland. Brugje maken met de peddel om in te stappen, spatzeil bevestigen en off we go!

19198301_10212698975566287_588902811_n

Eerst vaar ik richting Oostkamp onder de fietsbrug waar ik vaak op ga lopen om wat hoogtemeters te scoren. (Het is triestig gesteld in dit vlakke land als je hoogtemeters wil trainen 😉 )
Na een kleine 2 km is de Steenbruggebrug Brugge aan de beurt. (Het naambord maakt mij een beetje duizelig omdat er iets teveel ‘brug’ op staat.)

19244442_10212698975406283_1969815772_n

Zonder bukken peddel ik vlotjes onder de brug door om daarna in een mooier, natuurrijker stuk water te zijn. Het gezelschap van ganzen met kuikens, eenden en meerkoeten stel ik op prijs maar ze vertrouwen het nooit en vluchten rapper weg dan ik dichterbij kan komen.

19206237_10212698975286280_1699857301_n

Als ik de brug van Moerbrugge bereik, heb ik nog geen 5 km op de teller waardoor ik meestal nog een stuk verder ga vooraleer te keren tenzij ik ter plekke beslis om er na het terug varen een stukje Brugse Vesten bij te voegen. Deze keer kajakte ik door tot ik exact 5 km had en draaide toen om.

19244397_10212698975726291_417536558_n

Eenmaal ter hoogte van de club, ging ik verder door het jachthaventje naar het Minnewaterpark. Na de haven moet ik onder de drukke baan kajakken. Dit is geen echte, voor het verkeer zichtbare brug maar het wegdek dat over het water loopt.

Dan kom ik in het voorwater van het mooiste deel van het Minnewaterpark met het beroemde brugje dat effectief de Minnewaterbrug heet en de Poertoren. In de verte zie ik de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.

19206384_10212698976166302_1286590023_n

Om onder de Minnewaterbrug te geraken, moest ik de eerste keer goed kijken welk poortje openstond. Ik zie het niet van op een afstand verder dan tien meter maar onder de bogen zijn zwarte gietijzeren poorten. Ondertussen weet ik welke boog ik moet kiezen. En ook dat ik mij helemaal voorover moet bukken want er loopt een stalen lat onder de brug die een lelijke nekslag zou geven bij aanvaring.

En dan kom ik in een feeëriek stukje Brugge. Op het einde van dit water kan ik ons huis zien. Soms ga ik voor de fun eens kijken vanop het water met anderen om te tonen: kijk, daar woon ik. Rechts zie je ons ‘stamcafé’ Kasteel Minnewater waar wij vaak kort een aperitiefje gaan drinken voor het avondeten. Zo fijn om in hartje Brugge te wonen met zoveel groen en geschiedenis!

19239490_10212698976446309_698157285_n

Links is het woonzorgcentrum Minnewater. (Alles heet hier Minnewater.)

19357667_10212698976846319_1203362278_n

En zo geniet ik op een unieke manier van mijn mooie stad bij valavond. Het platteland verlaten en in een herenhuis in de het historisch centrum van Brugge gaan wonen, is één van de betere beslissingen in mijn leven. Wij hebben geen eigen tuin en neen, dat is niet sneu. Onze tuin is het Begijnhof en Minnewaterpark en ik moet nooit het gras afrijden of onkruid trekken. 🙂