Vallei van de Zuidleie

  Brugge, Assebroek, Steenbrugge, Moerbrugge, Oostkamp, Beernem. En terug. Deze namiddag liep ik een heerlijke loop met een groot stuk trail door de Vallei van de Zuidleie. Dat vertelden de plakkaten van Natuurpunt me althans.   De zon was mijn enige gezelschap en bracht me samen met het prachtige landschap en de zee van beschikbare tijd op het idee om de geplande 90 minuten lopen uit te breiden naar een trage lange duurloop. 

Uiteindelijk heb ik 3 uren gelopen en getraild en 27 km afgelegd. Voornamelijk in gras en aarde. De modder viel best mee. Grappig detail is dat mijn dikke tenen zo gek aanvoelden. Ik dacht dat het kwam door de natte voeten in combinatie met uitvallende nagels maar thuis merkte ik dat ze mijn vrij nieuwe kousen doorboord hadden.

Trail lopen doet gekke dingen met je voeten. Het is spelen met de ondergrond terwijl een divers aantal spieren aan het werk gezet worden. Spieren die niet gebruikt worden als je op verharde wegen loopt. Snelheid speelt geen grote rol als je trailt. Je vertraagt of stopt om door modderplassen te geraken. Je komt in doodlopende stukjes terecht. Je moet poortjes van Natuurpunt openen en sluiten. Als je duinen (thuis) of bergen (Zwitserland) moet beklimmen, loop je niet maar is het in het beste geval snelwandelen. Trail lopen is onbegrensd en bewegend genieten. Je voelt je één met de natuur.    

Op 5 maart ga ik daarom 31 km lopen op de North C Trail. Duinen en strand. Het zal alvast een goede training voor mijn marathon zijn. (Nog 64 dagen om mij voor te bereiden op mijn eerste marathon.) 

Vallen en weer opstaan

70

Vorige week was ik dus ziek ‘gevallen’ waardoor het lopen stilgevallen is. Pas vandaag ga ik terug trainen en de stress giert door mijn hoofd en lijf. Al drie dagen loop ik de muren op. Omdat ik niet kan trainen? Door de professionele werkdruk? Door de combinatie werk-gezin-stress? De onrust wekt me ’s morgens vroeg maar gelukkig val ik ’s nachts als een blok in slaap. Ik ga de draad van het lopen weer oppakken en de stress weglopen.

Eigenlijk had ik de voorbije twee dagen gerust al kunnen lopen maar het hield niet op met regenen en ik was nog doodmoe herstellende en ik had zoveel werk in te halen door een halve week niet op volle kracht te kunnen functioneren en de kinderen hebben vakantie dus stelde ik het uit tot vandaag.

Straks loop ik naar het verjaardagsfeest van mijn metekind Remi. Langs de juiste kant van het zeekanaal door weer en wind. Het kan mij niet schelen of het zal regenen of niet. 11 kilometer ontstressen. Nog 66 dagen tot de marathon. Ik zie het nog steeds zitten dankzij mijn coach. Zij het momenteel met een klein hartje.

 

Marathon in Zeeland

parcours marathon.png

Context: Deze morgen werk ik aan de evaluatie van de examenopdrachten webdesign van mijn laatstejaarsstudenten Sportmanagement. Zo kom ik op allerlei websites van sportevenementen terecht. Plots was het moment om te springen daar. Met knikkende knieën en verhoogde hartslag schreef ik me net in voor mijn allereerste marathon: de Marathon Zeeuws-Vlaanderen op zaterdag 16 april waar je in het groen loopt van Hulst naar Terneuzen.

Het parcours en de regio spreken mij enorm aan. Ook het feit dat het een middelgrote marathon met 650 deelnemers betreft. Nog 101 dagen tot de marathon. Ik tel nu echt af.

Kiezen


Elke dag moet je kiezen. Strategisch, tactisch en operationeel. Kiezen voor het ene is vaak iets anders moeten loslaten maar ik geloof niet in ‘kiezen is verliezen’. Ga voor je keuze. Geloof in jezelf.

Met een boeiende maar super drukke job en een groot gezin vinden velen het vreemd dat ik nog tijd vind om te lopen. Maar het is juist dankzij de levensstijl van het lopen dat ik de energie en veerkracht heb om beide te combineren. Dat ik niet veel tijd voor anderen dingen heb, is een gevolg dat ik er bij neem. Ik kan geen marathon-training van 4x per week lopen, volgen. Daarvoor heb ik geen tijd.

De keuze is gemaakt. Ik zou het liefst de marathon van Zeeuws-Vlaanderen lopen in Terneuzen op 16 april. Dan heb ik nog zondag om te recupereren voor ik maandag weer aan de slag moet.

Morgen ga ik weer 20 kilometer lopen. Op het strand. Dat heeft Runcoach.be mooi ingepland voor deze kerstweek: slechts 2x lopen.

Ik volg trouwens braafjes zijn advies op zodat ik blessurevrij kan lopen. Het is nooit een garantie maar het helpt. Na mijn loop van zondag ben ik helemaal niet stijf geweest. Geen harde kuiten, geen pijnlijke kont.

Hij raadde me af om met compressiekousen te lopen maar ze achteraf te dragen. Bij thuiskomst nam ik een ontspannend bad met jeneverbesolie. Beetje stretchen. Daarna de benen gemasseerd met tijgerbalsem en de compressiekousen aangetrokken en een rustige avond.

Benieuwd hoe ik me morgen tijdens het lopen zal voelen. Ik kan haast niet wachten om te starten.

Marathon kiezen

Rest nog de vraag: welke marathon zal ik lopen? Help je me kiezen?
Ik hoef niet officieel deel te nemen aan een marathon evenement, dacht ik zo. Als ik maar voor mezelf zie dat ik het kan. Runkeeper zal het registreren. Maar Runcoach.be vindt het zonde om mijn marathon niet te officialiseren door middel van deelname aan een erkende marathon. Ook goed.

Maar het zou moeten halverwege april gebeuren. Wat de keuze laat aan:

Ik heb al een lichte voorkeur.

Dromen omzetten

11844059_10205519693650815_2136184721_nOoit formuleerde ik de droom om voor mijn 40ste een marathon te lopen. Ondertussen zijn we jaren, halve marathons en een Irontrail van 26 km verder maar die marathon, tja. Werk, kinderen en een beetje faalangst staan tussen de droom en de daad.

Ik wil het echt maar het lukt niet in mijn eentje. De kinderen en de drukke job zijn feiten. De bijhorende vermoeidheid en stress ook. Dat maakt die marathon extra belangrijk. Iets exclusief van mij in een bestaan waar ik dagelijks het gevoel heb dat er langs alle kanten aan me wordt getrokken en verwachtingen worden gelanceerd. Iedereen eist een stuk van mijn energie en aandacht. Help. Ik verlang naar mijn marathon met alles erop en eraan.

Sinds een week laat ik mij coachen door RunCoach.be voor individueel aangepaste training en voedingsadvies en mentale ondersteuning. Ik ga daar niet flauw over doen. Hij is mijn man – heb ik even geluk – dus helemaal objectief zal ik er niet over kunnen bloggen maar ik zal mijn best doen. Hijzelf behandelt mijn dossier als was ik een wildvreemde. En maar goed ook.