Onze North C Trail 2017 in beeld

1 eerste foto blog_edited - tekst

Het leuke is dat Sarah haar Go Pro meebracht zodat wij een massa beeldmateriaal verzamelden om nog jaren na te genieten van de wonderbaarlijke ervaring die wij met zijn drieën beleefd hebben in de uitgestrekte duinen van de Westhoek. Sarah is behalve ultra trail runner ook fotograaf en kan je volgen op https://www.instagram.com/blistersisterscrew/ en https://www.instagram.com/sarahmoutonphotography/

Zet je schrap voor 50 km beelden van Sarah, Fien en Katrien in het zand.

50 km magie op de North C Trail 


Life starts outside your comfort zone.

Gisteren deed ik iets waar ik twee jaar lang aan getwijfeld heb. Het begon twee jaar geleden toen Runcoach.be de race aan het lopen was. De bedenking dat ik dit nooit zou kunnen vermengd met de schrik en bezorgdheid dat hij tijdens deze trail het loodje zou leggen. Daarna ontstond het stiekeme verlangen dit ook te kunnen met het nuchtere besef dat dergelijke langdurige fysische inspanning voor mij onhaalbaar zou zijn.

Vorig jaar liep ik met een twijfelend hart het parcours van de 30 km uit terwijl hij opnieuw de 50 km liep. Stikkapot en na tranen tijdens de loodzware beklimmingen van de duinen finishte ik met nog meer respect voor wie de 50 km kon volbrengen. Zou ik dit ooit kunnen? Het verlangen groeide maar wimpelde ik af in het kader ‘toch nog een beetje realistisch blijven’.

En toen startte eind maart 2016 de eerste editie van de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker. Ik formuleerde een dubbele persoonlijke uitdaging. Financieel zou ik €1000 sponsorgeld inzamelen. Sportief zou ik tijdens de kleine zeven maanden durende campagne 1000 km lopen. Als ik zou slagen, zou ik op 11 maart 2017 de North C Trail lopen. Jawel, 50 km. Ik weet nog dat ik toen besefte hoe overmoedig het was dit te poneren maar het toch schriftelijk formuleerde. Belofte maakt schuld want al snel geraakte in aan €1000. Lap.

Gisteren was het 11 maart. Het werd een dag om nooit te vergeten. Na de twijfel en het verlangen was er de faalangst die tot woensdag 7 maart de bovenhand had. Ik had mij nog steeds niet ingeschreven. Ik durfde er niet in geloven, had schrik om me belachelijk te maken en het werd mij afgeraden door Runcoach.be na mijn vorige ultra trail. Woensdag draaide ik echter een knop om. “Foert, ik doe het!” Wat had ik te verliezen?

Ondertussen kon je niet meer online inschrijven dus ik zou een daginschrijving ter plekke betalen. Op Facebook zag ik donderdag toevallig een oproepje van ene Peter Rietveld die zijn startbewijs te koop aanbood wegens onverwacht niet kunnen deelnemen.


Het gevolg was dat ik gisteren startte met het idee ‘wie niet waagt, niet wint’ en een vreemd borstnummer dat mij incognito maakte. “En hier loopt Peter voorbij…”, schalde een stem door de microfoon. “Of toch niet, dit is duidelijk geen Peter maar laten we haar Petra noemen.” grinnikte de man. Ik zwaaide en glimlachte met een klein hartje en een grote banaan in mijn linkerhand.

De banaan hield ik de eerste 15 km vast, lopend op het strand van Koksijde tot Bray-Dunes in la douce France. Sarah en Fien flankeerden me en ik had toen nog niet kunnen dromen dat we zij aan zij met zijn drieën simultaan na 50 km over de finish zouden lopen op een mooi drafje door een erehaag van de event medewerkers onder luid applaus.

Na 15 km hielden we een eerste keer halt want Sarah moest een steentje uit haar schoen halen. Het onding had een blaar tussen twee tenen veroorzaakt maar het gaf mij de tijd de banaan te verorberen gevolgd door een eerste jelly.
Toen doken we duinen in. Op en neer in mul zand. We stimulerenden elkaar en trokken niet alleen de kar waar nodig maar ook veel foto’s met de Go Pro van Sarah. Het weer was ons goed gezind zonder wind en met non-stop zon.

Het hele gebeuren was voor mij een magische droom die elke verwachting oversteeg omdat het bleek te lukken en hoe! Het generieke product oversteeg uitermate het verwachte product, zou ik in mijn hoorcollege Marketing zeggen. De Customer Experience was subliem met een extreem hoge merkidentificatie als resultaat. Leve Sportevents.be! Sportevents.be is the best!

Veel zand en volhardend voortlopen dus. Maar vooral genieten van de pracht van de uitgestrekte duinen, grapjes maken onderweg en aan de controle- en bevoorradingsposten. Het mocht voor mij wat vlotter vooruit gaan maar het samen blijven primeerde voor mij. Samen was dit nog leuker. Misschien lag daarin wel de superkracht die ik gisteren kon ervaren.

Zo kwam het dat we na een loodzware laatste 3 km met de pittigste duinen – die ze voor het laatst hadden voorbehouden als een ware bouquet final – , een ernstige overweging van Fien om te stoppen na 35 km – ze voelde zich misselijk door de langdurige inspanning – en rusttijden door bevoorradingsposten en fotoshoots, onze 50 km beëindigden in een kleine 8 uren. Netjes binnen de toegestane limiet van 8 uren en 15 minuten.

Ik heb iets succesvol gedaan waarvan tot tijdens het lopen zelf niet durfde vermoeden dat ik het zou kunnen. Het heeft me veel onterechte faalangst en zelftwijfel gekost maar geen bloed, zweet noch tranen. (Het kleine beetje bloed van de duindoornen buiten beschouwing gelaten.) Het resultaat is dat ik mij de gelukkigste persoon ter wereld waan met een gevoel dat ik zelden ervaar: dat ik fier mag zij op iets wat ik kan.

Het grote verschil met de ultra Trail des Gueules Noires? Toen was ik zo uitgeput met koorts en extreme pijn dat ik niet blij kon zijn na het finishen, laat staan enig gevoel van fierheid ervaren.


Marc loopt op het zuidpoolijs

marc-aim

Langeafstandsloper Marc De Keyser zette zijn eerste voetstap op Antarctica in 1996. Hij was toen weervoorspeller bij de luchtmacht maar had in de zomer van dat jaar rondgekeken om iets anders te doen. Toevallig had hij een vacature van de British Antarctic Survey ontdekt. Zij zochten een weervoorspeller voor de Antarctische zomer van 96-97 voor hun basis Rothera aan de westkant van het Antarctisch Schiereiland, een van de mooiste gebieden ter wereld. Antarctica is niet meer van Marc afgeraakt…

Gebeten door het Antarctisch virus heeft hij sindsdien iedere kans om terug te gaan benut. Marc werkte twee zomers voor BAS in Rothera, één voor de Australiërs op hun basis aan de Oost-Antarctische kust, en sinds 2007 reist hij met ALE (Antarctic Logistics and Expeditions) naar Union Glacier, in het binnenland nabij de Ellsworth Mountains. In totaal bracht hij reeds dertien zomers op Antarctica door. Dat is gemiddeld drie maand per zomer dus een totale zuidpooltijd van 39 maanden, meer dan drie jaar! En zo komt het dat Marc behalve op de bewoonde continenten ook loopt op Antarctica.

Eind januari had ik het genoegen Marc te interviewen over de Antarctic Ice Marathon. Als ik het zou kunnen betalen, zou ik niet twijfelen en mij onmiddellijk inschrijven voor een volgende editie maar waarschijnlijk blijft het bij een levenslang verlangen dat na het afnemen van dit interview nog meer werd aangewakkerd. Zet u schrap voor het Grote Marc De Keyser Interview.

Marc, een marathon lopen op Antarctica, weinigen is het gegeven om dit te mogen meemaken. Hem winnen is extra bijzonder. Wat zijn de typische reacties die je hierop krijgt?
Marc De Keyser: Meestal positief. Vooral vrienden en familie zijn altijd bijzonder enthousiast en sturen mailtjes of wensen me proficiat via Facebook. Maar aangezien we op Antarctica geen internet hebben zie ik die Facebook-berichtjes maar twee maanden later. Misschien dat sommige mensen me dan wel een dikke nek vinden omdat ik niet reageer. Dan is dat maar zo, ik zal daar echt niet van wakker liggen.

Wat wel leuk is, is dat ik een klein beetje media-aandacht krijg: vorig jaar werd ik naar aanleiding van mijn overwinning in 2014 uitgenodigd in de Zevende Dag bij Ruben Vangucht. Dat vond ik zeker leuk, het interview zelf was spannend maar ik heb daar achteraf nog een leuke babbel gehad met mijn jeugdidool Roger De Vlaeminck. We zijn allebei van afkomstig van Eeklo en ben als kleine jongen altijd fan geweest. Eigenlijk nog steeds.

Hoeveel keer liep je de Antarctic Ice Marathon?
Marc De Keyser: De Antarctic Ice Marathon is de enige officiële marathon die binnen de Antarctische cirkel wordt georganiseerd. Jaarlijks wordt die georganiseerd door Richard Donavan, een Ierse ultraloper. De eerste keer dat ik meeliep was in 2007, in Patriot Hills. We waren met een twintigtal deelnemers. Het weer was echt slecht die dag: betrokken met sneeuw en slechte zichtbaarheid, je zag nauwelijks waar je liep. Maar toch won ik die marathon. Dat was absoluut een unieke ervaring.

Ik herinner me niet meer mijn hoeveelste marathon dit toen was, waarschijnlijk de zestigste of zo, maar het was de eerste die ik ooit won. Amai, wat was ik toen content!

In totaal liep ik vijfmaal de marathon waarvan ik er twee won en tweemaal tweede werd. Dit jaar (november 2016) werd ik zesde. Het jaar nadien liep ik mee met de honderd kilometer race. Een mens moet zo af en toe eens zijn grenzen verleggen, toch? We waren met zes deelnemers. Ook deze keer kwam ik als eerste over de finish, als ik het me goed herinner, liep ik iets meer dan twaalf uur.

Hoeveel keer liep je de 100 km op Antarctica?
Marc De Keyser:  Drie keer. De honderd kilometer won ik tweemaal en eenmaal werd ik tweede. Het is echt mijn ding: het trage starten, geleidelijk versnellen, het alleen zijn enkel met je voetstappen in de sneeuw. Het geeft me een kick, iedere keer opnieuw.

Krijg je soms ook negatieve reacties?
Marc De Keyser: Och ja, er zijn altijd wel mensen die wat moeten afdingen op je goede gevoel, nietwaar? De meest voorkomende, negatieve reactie is dat ik het na al die seizoenen op Antarctica en lopen in de koude en de sneeuw, het al heel goed gewoon geworden ben om daar te lopen. En eigenlijk hebben ze niet volledig ongelijk, dat is een voordeel. Maar kijk, iedereen heeft door waar of hoe hij leeft een voordeel: ga jij tegen Kilian Jornet gaan zeggen dat het niet moeilijk is om te UTMB te winnen omdat hij geboren en getogen is in het hooggebergte? Is het een wonder dat er geen goede skiërs uit Afrika komen? Nee, ik denk dat het een beetje in de aard van sommige mensen ligt om nooit positief te kunnen zijn. En lig ik daar van wakker? Nee hoor.

Kun je het verschil verwoorden tussen een marathon lopen in Europa en op de Zuidpool? Wat met de loopkledij of de logistieke ondersteuning?
Om te beginnen, de afstand is dezelfde: 42,240 kilometer. No joke! Het grote verschil zit natuurlijk in de weersomstandigheden die je voorgeschoteld krijgt. De marathon wordt meestal gelopen tegen het eind van de maand november. De winter is dan reeds voorbij en de zomer doet zijn eerste schuchtere pogingen. Maar we moeten toch nog steeds rekening houden met temperaturen die variëren tussen -15 en -20 graden Celsius. Op zich is dit niet uitzonderlijk koud maar dikwijls staat er ook een stevige wind die de gevoelstemperatuur fors naar beneden haalt: -30 tot -35 graden gevoelstemperatuur is zeker niet uitzonderlijk.

Natuurlijk moet je je in die omstandigheden uitzonderlijk goed beschermen: het minste stukje huid dat aan de lucht wordt blootgesteld, kan bevriezen.De meeste deelnemers zijn bang om het  koud te krijgen dus ze gaan zich extra warm kleden. Maar eens ze een half uur aan het lopen zijn, krijgen ze het veel te warm en gaan ze zweten. Daar schuilt hem net het grote gevaar: mensen trekken handschoenen of mutsen uit wat is nu net wat je niet moet doen. Ieder jaar is er wel eentje bij die veel te warme handen had, zijn handschoenen uittrok en uiteindelijk met bevriezing aan de vingers naar huis ging.

Een andere klassieker is: de zonnebril. Het principe is dat je altijd een zonnebril draagt, ook als het bewolkt is. Maar als je in die koude omstandigheden met een zonnebril loopt en je gaat wat zweten gaan de glazen van je zonnebril al vlug bedampen. Met als gevolg dat je niks meer ziet natuurlijk. Logische reactie: de bril wordt opgeborgen en er wordt zonder bril gelopen. Negen op de tien keer worden die mensen zonneblind. Door een overdaad aan licht gaan je ogen ontsteken, wat aanvoelt alsof er grove korrels zand op je netvlies zitten. Pijnlijk!!!!

In november moeten we er op Antarctica bovendien rekening mee houden dat het gat in de ozonlaag nog vrij groot is. Dit betekent dat UV-stralen ongehinderd het aardoppervlak bereiken. Dus zelfs als het een bewolkte dag is, wordt iedereen aangeraden om zich grondig in te smeren met sun block. Zo verhinder je op korte termijn pijnlijke verbranding en verklein je op lange termijn het risico voor huidkanker.

De volledige marathon wordt gelopen op sneeuw waarop een baan geprepareerd is om op te lopen. Desondanks kan het toch gebeuren dat de sneeuw zacht is en dat je er tot aan je enkels in wegzakt. Dat maakt het natuurlijk extra zwaar.

Voor de rest zijn er ook verscheidene check points op het parcours waar je warme of koude dranken kan nuttigen of zelfs even in een slaapzak kan kruipen om wat op te warmen. De omkadering van de marathon is heel goed, en iedereen wordt goed in de gaten gehouden om te voorkomen dat er ongelukken gebeuren.

Dit is typisch een marathon die je moet lopen om te genieten: de omgeving waarin je loopt, is adembenemend mooi, de uitgestrektheid en de verlatenheid overvallen je op elk moment. Het is de allermooiste marathon die je kan lopen!

Hoe bereid je je voor op een Antarctic Ice Marathon?
Niet speciaal eigenlijk. Ik liep mijn eerste marathon in 1995, dat was de Guldensporen Marathon, van Kortrijk naar Brugge. En ik ben nooit opgehouden met veel te lopen. Ik heb jaren 120-140 km per week gelopen. Op die manier bouw je aan een basisconditie die je in staat stelt om op ieder moment een marathon te lopen. Die basisconditie is eigenlijk het allerbelangrijkste.

Maar specifiek trainen om te lopen in de koude, neen, dat doe ik niet. Door mijn ervaring weet ik welke kledij ik het best draag, weet ik ook dat je niet als een gek van start moet gaan, dat je ondanks de kou regelmatig moet drinken, dat je moet uitkijken voor sneeuwblindheid of bevriezing-verschijnselen, enz. Over al die dingen hoef ik me geen zorgen te maken, en dat vermindert het stress-gehalte sowieso. Want ik zie wel dat de meeste deelnemers die voor het eerst in Antarctica komen, zich zorgen maken over het vestimentaire onderdeel. Ze zijn bezorgd en gestresseerd door de onzekerheid over wat hun te wachten staat. En wat wordt door die stress veroorzaakt? Slecht slapen en buikkrampen! En dat dit nu juist de dingen zijn die je echt wil vermijden als je een marathon loopt.

Train je voor de 100 km veel intenser of hoe moeten we ons dat voorstellen? Wat zijn de grote verschilpunten behalve de langere afstand?
Marc De Keyser: De marathon bestaat uit twee ronden van 21 kilometer terwijl er bij de honderd kilometer tien maal tien kilometer gelopen wordt. Dat is doelbewust gedaan omdat men op die manier de deelnemers beter in het oog kan houden. Bij een honderdkilometerloop wordt er al gauw een bepaalde grens overschreden en liggen uitputtingsverschijnselen door de inspanning en de kou meer voor de hand. Omdat de deelnemers op die manier tien maal door het kamp passeren waar wij onze faciliteiten hebben, kan er vlug ingegrepen worden.

Het is niet uitzonderlijk dat bepaalde deelnemers twintig of meer uren doen over de honderd kilometer. Een uitzonderlijk keer is er een deelnemer zelfs een paar uur in zijn tent gekropen om een dutje te doen en liep hij gewoon verder!

Maar om op vraag te antwoorden of ik anders train vooraleer ik honderd kilometer loop: wat ik probeer te doen in de maanden voor een honderd kilometer, is lange afstanden lopen aan een heel traag tempo. Het gaat dan eigenlijk niet meer over de afstand die je loopt maar wel over de tijd. Je moet je lichaam laten wennen aan een inspanning over een lange tijd. Als ik aankom van een tienkilometerloop kan ik er compleet door zitten, meer dan bij honderd kilometer. Het herstel van een honderdkilometerloop daarentegen neemt veel meer tijd in beslag.

Geen idee of er ook een gevaarlijk aspect is bij het lopen op Antarctica. Mij lijkt het een sprookje. Geniet je intens van het ijslandschap en het idee dit te kunnen doen tijdens een Ice Marathon? Zijn er momenten dat je bang bent bvb. voor barsten of kloven in het ijs?
Marc De Keyser: Het grootste gevaar ligt bij jezelf. Je krijgt te warm en je trekt je handschoenen of muts uit. Je bril bedampt en je doet hem af. Je drinkt weinig of niet. Al deze kleine handelingen kunnen grote gevolgen hebben. Je moet zorgen dat je jezelf steeds onder controle hebt: je moet niet vlugger gaan lopen omdat je bij dit groepje wilt blijven terwijl je gevoel zegt dat je het beter niet doet.

Maar voor de rest is dit een zeer goed omkaderde marathon waarbij de veiligheid van de deelnemers op de eerste plaats komt. Er zijn permanent twee sneeuwscooters die rond het parcours rijden om de deelnemers in de gaten te houden. Ook op de check points wordt bij iedereen gecontroleerd of men nog wel in orde is.

Het gevaar voor crevassen is natuurlijk wel reëel. De marathon gaat door op een gletsjer, dus ijsspleten zijn er zeker aanwezig. Maar op voorhand wordt de ondergrond grondig gescreend met een GPR, wat staat voor Ground Penetrating Radar. De lopers mogen zeker zijn dat grond zich niet plots voor hun voeten zal openen. Maar die garantie is er niet als er van het parcours afgedwaald wordt – dus de deelnemers worden er streng op gewezen dat ze het parcours zeker niet mogen verlaten.

Heb je een loopmaat of loop je solo?
Marc De Keyser: Lopen is voor mij op de eerste plaats een solo-onderneming, vooral op Antarctica. We leven daar met een tachtigtal mensen op een zakdoek groot kamp, dus dag in dag uit, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat ben je omringd door mensen. Dat uurtje dat ik dan het kamp kan verlaten om te lopen ben ik echt blij dat ik even alleen kan zijn.

De temperaturen in België schommelden de voorbije weken rond het vriespunt waardoor bij velen het lopen stil lag. Zijn er behalve oppassen voor uitglijden zaken waarop we moeten letten als we bij vriesweer gaan rennen?
Marc De Keyser: Gepaste kledij dragen natuurlijk en dat is voor iedereen enigszins anders. Ik denk dat je als vuistregel mag gebruiken dat wanneer je van start gaat in koude weersomstandigheden, je altijd lichtjes oncomfortabel koud moet hebben: dat lichte koudegevoel gaat over eens je opgewarmd bent. Dit voorkomt dat je te gauw te veel gaat zweten.

Veel mensen drinken minder als ze lange duurlopen in de koude doen. Verkeerd! Je zweet evenveel, het verdampt enkel vlugger dus je hebt minder het gevoel dat je moet drinken. Een goed advies: drink evenveel als wat je gewoon bent wanneer je loopt in de zomer!

In 2016 had ik het genoegen zelf te lopen tijdens jouw 78ste en 80ste marathon. Dat waren mijn twee eerste marathons maar duidelijk niet jouw laatste. Loop je door tot 100 stuks?
Marc De Keyser: Wat ik zeker weet is dat ik loop zolang mijn lichaam het aankan en ik er van geniet.

Ik hou van lopen, het geeft me zowel fysische als mentale frisheid. Ik kan me geen leven zonder lopen voorstellen.

Marathons of andere races zijn een surplus maar zeker geen noodzaak. Dus als ik die honderdste marathon loop zullen we dat zeker gepast vieren maar komt die honderdste marathon er nooit, dan zullen we een andere reden moeten vinden om dat feestje te organiseren!

Nog een afsluitertje, Marc. Wat als je tijdens de Ice Marathon moet plassen?
Marc De Keyser: Haha, die vraag doet me denken aan het nummer ‘Don’t eat the yellow snow’ van Frank Zappa! Plassen in de sneeuw is not done! Tijdens de marathon zijn er een drietal toiletten voorzien. Dus als je geen prostaatprobleem hebt zijn er voldoende faciliteiten voorzien om de sneeuw niet geel te hoeven te kleuren! In andere gevallen neem je je plasfles mee.

Marc, hartelijk dank voor dit fijne interview. Het was ook heel tof om jou in een loopshirt van Runcoach.be te zien finishen. Zo waren wij toch ook een stukje aanwezig op Antarctica.

Startdag Trailrunning Managers

it-d

Zaterdag gaven we in Gent met Runcoach.be het startschot voor Trailrunning Managers. De kandidaten werden ontvangen in de bar van de Rozebroeken en om 10u gingen we naar de vergaderzaal waar Runcoach.be zichzelf en het project Trailrunning Managers voorstelde aan de hand van een aantrekkelijke presentatie met allerlei foto- en videomateriaal dat  onvermijdelijk goesting opwekte om onmiddellijk je valies vol loopgerief te pakken en naar de bergen te vertrekken. (Toch beter wachten tot de sneeuw weg is tenzij je wil skiën in plaats van trail lopen.)

Na het overlopen van zijn professionele voorgeschiedenis vervolgde hij met zijn persoonlijke verwezenlijkingen in ultra trail running. Uiteraard met de nadruk dat de Trailrunning Managers niet in dergelijke richting van competitieve ultra trail geduwd zullen worden, wel om zijn expertise te illustreren. Hij loopt in het segment van de 10% eersten op ultra trails en wil de mensen met deze informatie niet afschrikken maar geruststellen dat hij weet waarmee hij bezig is. Indrukwekkend is het alleszins.

Een viertal verwezenlijkingen van Runcoach.be in ultra trail running:

  • UTMB in 2012. Frankrijk, Italië en Zwitserland. Start en aankomst in Chamonix. Men loopt rond het Mont Blanc-massief. 168 km en 9600D+, helaas moest in deze editie iedereen stoppen na amper 110 km en 5600 positieve hoogtemeters. Het geluk dat hij geloot* was om te mogen meelopen én de domper dat het traject wegens te hevige storm en zware sneeuwval ingekort werd. (*Loting: je moet voldoende punten op andere trails sprokkelen om te mogen deelnemen aan de loting en er mogen maar 2500 lopers starten. Dat betekent 25% kans dat je bij de gelukkigen bent. UTMB kan je vergelijken met de Olympische Spelen van  trail running.)
  • Solo run van Middellandse Zee naar Atlantische Oceaan in 2013. Spanje. 840 km en 60000D+. Omdat hij dit in zijn eentje liep en geen back-up had, maakte Weather 4 Expeditions zijn weersvoorspellingen met een zogenaamd persoonlijk weather window. Helaas moest hij na 640 km en 36000 hoogtemeters zijn loopavontuur stopzetten omdat er een extreem noodweer plaatsvond dat toen o.a. Lourdes deed overstromen. Hij had dagelijks tussen de 30 tot 50 km per dag gelopen met zijn rugzak met tentje en dergelijke op de rug.
  • Irontrail in 2015. Zwitserland, Graubunden. Start op donderdagochtend en aankomst op zaterdagnamiddag in Davos. 201 km en 11440D+.
  • Trail des Trappistes in 2016. België, Florenville. 100 km en 2500D+. 11u30 gelopen maar met verwonding tijdens water crossing. (Hij had dus sneller ‘moeten’ zijn.)

Ondertussen waren we warm gemaakt voor het concept trail running en werd het adembenemend mooie parcours van Carros de Foc voorgesteld. Een trendy filmpje van trail runners die deze tocht lopen, langs de refugio passeren voor hun stempels als bewijsmateriaal maar vooral genoten van wat ze deden. Wij gaan de 55 km opsplitsen in twee dagen dus we logeren in één van de refugio’s.

Daarna overliepen we de maandelijkse netwerkactiviteiten die telkens op een wisselende locatie in Vlaanderen georganiseerd worden. Het principe is een voormiddag met interessante lezingen, een workshop of management coaching gevolgd door een lichte lunch want in de namiddag is er een groepstraining. Dat kan in de duinen of Heuvelland zijn. Er is alleszins voldoende variatie.

De deelnemers worden bovendien individueel opgevolgd met wekelijkse personal coaching op vlak van sport, gezonde voeding en mentale veerkracht.

In de prijs is een uitrusting voor trail running van Salomon inbegrepen. Voor de dames ziet deze er zo uit:

it-d

We lunchten samen en het ijs was gebroken. Iedereen praatte over wat we gezien en gehoord hadden tijdens de voorstelling. Het enthousiasme was helemaal opgewekt en we maakten ons klaar om onze huidige fysieke toestand op te meten. Meten is weten… Daarvoor kwam inspanningsfysioloog Maarten Lievens van UZ Gent langs. In de sportzaal zette hij de Eurofit testbatterij op terwijl de deelnemers zich omkleedden.  We werden per 2 of 3 getest op lenigheid, evenwicht, (explosieve) kracht, snelheid, …en nu was het ijs helemaal gesmolten. Iedereen was samen uit zijn of haar comfort zone gegaan. Begonnen als vreemden en de dag geëindigd als een beetje minder vreemd. De handdruk aan het begin van de dag werd bij het afscheid spontaan vervangen door een kus bij de vrouwen en een handdruk met schouderklop bij de mannen onderling.

We zijn vertrokken maar we hopen ons team nog met een aantal andere deelnemers uit te breiden. Daarom blijven wij onze oproep tot deelname verspreiden bij ondernemers, CEO’s, topmanagers en vrije beroepen. Uiteraard is iedereen welkom maar Trailrunning Managers is een B2B-product van Runcoach.be. Het bedrijf betaalt de factuur. Naast het pilootproject Trailrunning Managers blijft Runcoach.be personal coaching op maat verschaffen (B2C) en ondernemingen begeleiden naar een gezondheidsbeleid op de werkvloer (B2B). En we zijn helemaal mee met de trend: H2H. Human to Human.

Wie is Runcoach.be?
Dominiek De Meulemeester, website: http://runcoach.be, bereikbaar op info@runcoach.be en 0473/311.023. Hij luistert graag hoe hij kan helpen je persoonlijke doel te verwezenlijken.

Wens

9c175786-1b77-4bf4-ac97-d6272e397a0f

Wensen en voornemens zijn goedbedoeld en terugblikken doet mijmeren. Straks zal ik zeggen welke wens dit jaar afsluit maar eerst komt de terugblik op 2016.

Mijn blog heeft twee thema’s: lopen en pure voeding en bevat heel veel foto’s, voornamelijk over mezelf. Misschien ruikt dat naar navelstaarderij of eigen lof maar het is nooit zo bedoeld. Ik weet zelfs wie het de muren doet oplopen en de indruk geeft dat ik mezelf zo’n goed of fantastisch persoon vind. Ik ben gewoon blij dat ik af en toe mag lopen en vertel daar graag over. Verder doe ik elke dag mijn best om een goede mama van, vrouw van, collega van, lector van, vriendin van of familielid te zijn maar ik weet dat dit niet altijd lukt. Dat er betere en mindere dagen zijn. Dat ik dringend die telefoon eens moet nemen en zeggen ‘ik ben je nog niet vergeten, hoe gaat het met jou?’.

Gelukkig hebben de meesten begrepen dat ik deze blog schrijf om het geoogste geluk dat ik zaai te delen ter inspiratie: zet je dromen om. Je oogst wat jij zaait maar je staat versteld hoe sterk de organische bemesting van anderen werkt. Een partner die achter je staat om je te coachen en het gezin te doen draaien als jij ergens te velde ploetert op een lange duurloop, die je de berg opduwt als je na 50 km denkt te zullen stranden. Mensen die voor je supporteren op een marathon. Mensen die zelf nooit lopen maar die blij zijn voor jou. Mensen die ook lopen maar minder, sub3 finishen of zelfs wereldkampioen 100 km lopen op hun palmares hebben. De medeloopsters die je ontmoet vlak voor de start van een lange trail run en het gesprek openen in een taal naar keuze: “Peu de femmes, ici, n’est-ce pas?”. De collega’s die je niet vaak ziet maar per sé willen laten weten dat ze alle blogs lezen. De student die me de dag voor mijn ultra trail bezorgd adviseerde voldoende carbo’s te eten. Iedereen die meeleeft en een stukje meestapt in mijn droom over lopen. Ze hebben allemaal een plaatsje in mijn hart.

Ik blik hier dan ook niet terug naar mijn wedstrijden of records van 2016 maar maakte een top 10 van de meest intense loopervaringen. De volgorde mag je zelf bedenken maar is eigenlijk random. O ja, voor één keer gebruik ik Dominiek in plaats van Runcoach.be. Nu we toch de persoonlijke toer op gaan in deze blogpost.

  1. De trainingen met mijn zoon Arno.
  2. Mijn eerste 30 km met Dominiek op Valentijn.
  3. De Trail des Trappistes in Florenville waar ik Delphine ontmoette.
  4. De North C Trail in Koksijde waar ik Sarah ontmoette.
  5. Ons loopgroepje Runcoach.be | Lopen in Brugge waar ik Joffrey, David en Joke ontmoette maar vooral een pakje collega’s fijn leerde kennen.
  6. De Mystery Run met mijn zus.
  7. Trail lopen in Ordesa, in de Pyreneën met Dominiek.
  8. Mijn eerste 36 km langs de Damse Vaart naar Sluis en terug. Solo.
  9. De vele +20km trainingen op het strand.
  10. De donkere dinsdagavond 20km training langs de Damse Vaart met Dominiek.

Tot mijn eigen verrassing staan mijn marathons en ultra trail run niet in mijn top 10. De eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ze op het moment zelf geen gelukzalige ervaringen waren. De weg naar deze evenementen was mooier dan deze kleppers zelf. Misschien moet ik mij beperken tot kortere afstanden? Of misschien moet ik eens beginnen met mijn nachtrust op te bouwen naar meer dan 6 uren. Dat is dan ook mijn enige goede voornemen ten bate van mezelf voor 2017: meer tijd maken om te slapen.

Wat mij brengt tot mijn wens. Ik heb er na 2016 maar één die boven al de rest uitsteekt. Vrede.

Wat wens jij?

Trail des Gueules Noires

Versleten. Zo zag ik er zaterdag uit na 55 km. Sinds ik zo intensief loop, kan me het eigenlijk nog bitter weinig schelen of ik lelijk op een foto sta. Eind vorig jaar droomde ik dat 2016 het jaar van mijn marathon zou worden. Het werden er twee met een trail run van 40 km er tussen in. Toen lonkte ultra trail. Waar een marathon stopt op 42,195 km, start ultra. Waar een wil is, is een weg en de volhouder wint.

Het plan om in de Pyreneeën een ultra te lopen mislukte eind oktober. De hoogtemeters waren te geconcentreerd, het was te gevaarlijk en onmogelijk. De Apuko Extrem was te extreem. Ik had alles gedaan wat ik kon maar de teleurstelling bleef een beetje hangen. Mijn allereerste DNF. Did Not Finish. Nooit plezant.

Het leven is vallen en opstaan. Failure = leren. Ik ben daar heel nuchter in geworden. Mijn oog viel op iets om de DNF in Spanje definitief te verteren. De totaal onbekende, kleinschalige Trail des Gueules Noires in Blegny. Georganiseerd door ongelooflijk sympathieke plaatselijke vrijwilligers. €12 wedstrijdgeld inclusief een spaghetti en drankje na de finish. Ter ondersteuning van twee goede doelen. Ondanks de opgestapelde vermoeidheid en enkele nachten van 3 à 4 uren slaap de werkweek voordien, reden Runcoach.be en ik vorige vrijdagavond toch recht van mijn werk naar Luik. Gelukkig kon ik de nacht voor de trail slapen als een roos in een nochtans luidruchtig motel zodat ik zaterdagochtend fris als een vis vol goede moed startte.

We begonnen op het plateau van Herve in weiland. Wit bevroren grassprietjes kraakten onder onze voeten. Ik was in de zevende hemel. De eerste terril opklimmen gebeurde met een grote glimlach. Runcoach.be zou niet op zijn tempo lopen maar voortdurend bij mij blijven. Kwestie van me te coachen maar ook als quality time onder elkaar. Samen iets doen wat je leuk vindt met je partner is erg belangrijk. (Later als we bejaard zijn, graven we onze herinneringen op: weet je nog die keer toen we een ultra liepen in Luik? Hohoho!)

herve

Er kwamen bossen met heuvels en een ondergrond van koffiegruis. Op de flanken blijven zonder wegzakken naar beneden was hier de uitdaging. Ik was ontspannen maar had een foute slip aan. Een katoenen onderbroek die begon te schuren aan mijn liezen. Niet aan denken. Niets aan te doen. Veel te koud om te stoppen en alles uit te trekken. Gewoon het ongemak bannen uit mijn brein.

Na 23 km wachtte ons de eerste ravito met soep, chips en cola. Eerst weigerde ik de soep omdat mijn buik rommelig was maar dan dronk hem toch voor het zout op aanraden van Runcoach.be. So far so good.

We liepen door de prachtige Vallei van de Julienne met korte doch ijskoude watercrossing richting Visée. Toen sloeg het noodlot toe. Was het het parcours dat plots zo lelijk was geworden? Plots lagen overal vuilniszakken en stort in de bossen en we liepen kilometers langs de autosnelweg met het angstaanjagend geluid van verkeer dat voorbij raasde. We hadden best al wat lastige klimpartijen gedaan maar ik had niet verwacht dat ik het al na 35 km zo lastig zou krijgen. Mijn linkerknie begon tegen te werken. In de afdalingen deed hij zodanig veel pijn dat ik niet meer snel naar beneden kon lopen. Eerst gewoon zeurderig maar na een tijdje huilde ik van de pijn. Tijd om mijn trekking poles uit te halen. Een snelle rekensom bracht Runcoach.be tot de conclusie dat ik moest stoppen.

Je kan niet zomaar overal stoppen tijdens een trail run. Als je midden in een bos of heuvel zit, moet je verder. Je bent onbereikbaar voor vervoer zodat je wel moet doorlopen tot een berijdbare weg. Ik legde me halvelings neer bij een abandon maar toen we eindelijk een weg bereikten, had ik me bedacht en hoorde mezelf volgende woorden fluisteren: ‘Ik wil niet stoppen!’. Pijn is tijdelijk maar de overwinning is voor altijd. ‘Ik ga nog door tot ik net voorbij marathon-afstand ben’, zei ik. De troostprijs in ruil voor een DNF zou een +43 km zijn. Magere troost of verstandige beslissing door het risico op langdurige blessure? Dat laatste deed me twijfelen maar de wilskracht overwon.

Natuurlijk besefte ik dat het niet beter zou worden en dat het klimmen en afdalen op lastige ondergrond niet zou verminderen waardoor ik al snel berekende dat ik op die manier misschien 8 uren zou doen over marathon afstand . Na 40 km deed ondertussen ook mijn rechterknie pijn tijdens het afdalen. Terwijl je normaal de trage kilometers van het klimmen deels compenseert met het snellere dalen, was het bij mij omgekeerd. Beide knieën brandden bij het afdalen waardoor ik trager daalde dan steeg. Afdalen werd kermen van de pijn. Vloeken ook. Om te huilen. Wat ik dan ook deed. De tranen vloeiden rijkelijk en Runcoach.be wist niet meer wat hij het best kon zeggen. Hij liep steeds 30 meter voorop en wachtte me op. Hij triggerde mijn weerstand afwisselend door te zeggen dat ik beter zou opgeven maar moedigde me tegelijk aan. Ik was woedend op mezelf omdat mijn knieën niet meewilden, razend omdat ik op mijn grens zat maar ik had op geen enkel ogenblik zelfmedelijden. ‘Je moet!’, zei ik voortdurend hardop alsof het een mantra was. ‘Ik kan het! Ik wil het! Ik geef NIET op!’

Het werd donker en we liepen twee keer verloren in de bossen. Alsof het uitgestippelde parcours van 53 km niet lang genoeg was. Sinds 47 km liep ik niet meer maar strompelde zelfs op de vlakke stukken. De laatste kilometers was ik weg in trance en besloot om de ontsnapte border collie die sinds km 45 naast ons liep te adopteren. De kinderen zouden blij zijn. Weiland en bos en reusachtige molshopen van de Waalse mijnbouw. Industrieel erfgoed dat de natuur herschiep. Het leek een eindeloze aaneenschakeling van op en neer gaande landschappen waar een onzichtbare kracht me door duwde.

De geur van de eindmeet lonkte en we bereikten met de hond die we al ‘Moatje’ gedoopt hadden een dorp. ‘Blegny! We zijn er!’ huilde ik van geluk. Op het dorpsplein was een feestje. Kerstmutsen, vuurkorven en bier. ‘Blegny?!’ riep ik? ‘Bon courage, c’est par là. Encore 4 kilomètres tout droit!’ antwoordde een jongeman. Ik hoopte dat hij ons in het ootje nam maar de oranje pijltjes en lintjes van het parcous bevestigden zijn woorden. We doken terug een donker weiland in tussen de koeien. De hond was in het dorp gebleven. Dat leek ons toch de beste oplossing.

Nog een laatste hobbel-bos, een laatste hobbel-asfaltweg en toen de poorten van de hemel: we liepen de speelplaats van de gemeenteschool van Blegny binnen. Ik kon het niet geloven dat ik dit volbracht had. Applaus van de andere deelnemers bracht de laatste tranen naar boven en ik gooide me in de armen van Runcoach.be om hem te bedanken voor zijn engelengeduld. Met een dikke tien uren lopen, klimmen en strompelen en soms kruipen in de afdalingen was ik voorlaatste van de finishers. Hoeveel deelnemers onderweg gestopt waren, weet ik nog niet maar de organisator zei dat het er behoorlijk wat waren door het lastig parcours.

De rollercoaster van emoties was niet mals. Langdurig diep gaan, doet wat met een mens. Het tandklapperen kon ik niet onder bedwang houden en Runcoach.be legde uit dat ik koorts gemaakt had zonder me daar bewust van te zijn. In stress-situaties schakel je bepaalde gevoelens uit door een mysterieuze oerkracht, dacht ik. Zo moe dat ik was, kostte het mijn laatste energie om te douchen. Ik viel vroeg in slaap maar ontwaakte alweer om half één. De hormonen stroomden door mijn lichaam en mijn benen deden zoveel pijn dat ik ze niet eens kon wegdenken. Pas rond een uur of vijf ’s ochtends kon ik terug slapen. Dit zou ik van mijn leven niet meer doen.

Zondag reden we naar Valkenburg om te recupereren met warme baden en sauna. De emoties waren gezakt tot het niveau: Ik zal nog 50 km trail lopen op de North C Trail met Sarah want dat is ‘beloofd’ maar dan beperk ik me terug tot marathon afstanden. Of maximum 45 km. Mijn besluit het hier nu bij te laten was al terug aan het milderen. Want zonder die kniepijn had ik ongetwijfeld de volle 55 km genoten.

 

 

Drieënvijftig

  • 53 = 27 + 26
  • 53 = 21 + 11 + 21
  • 53 = 30 + 20 + 3
  • 53 = 5 x 10 + 3
  • 53 = 25 + 20 + 8

Wat zou jij kiezen om mentaal je loopafstand op te delen? 

Normaal vloeien de woorden uit mijn vingers maar vandaag heb ik last van writer’s block. Mijn hoofd loopt om. 

Maar alles onder controle. 

Wordt vervolgd. Fijn weekend allemaal!