Samen uit, samen thuis

Niet gedacht dat ik een derde keer de 20 km van Brussel zou lopen – na twee keer is het nieuwe ervan af – maar vandaag is dat toch gebeurd. Niet voor mezelf maar om samen met m’n zus te lopen voor haar allereerste 20km-loop. Ik had al aan Infirmières de Rue geantwoord dat ik hem niet zou lopen op hun vraag of ik dat wou doen. De oproep van Ecolo gaf ik geen gehoor. Tot m’n zus liet vallen dat ze hem zou lopen voor het Rode Kruis. Nou moe. Het was te laat om nog via een goed doel mee te lopen dus schreef ik me twee weken geleden – gevaarlijk laat – in via de website van de wedstrijd zelf. Gelukkig was er nog plaats en moest ik mijn staart niet intrekken na wel tien keer tegen mijn zus gezegd te hebben hoe blij ik was haar debuut te mogen meemaken.

Na maanden koud weer, deed de warme zon vorige week haar intrede. Leuk maar het baarde me wat zorgen voor haar. Ze had nog nooit zo ver gelopen, nog nooit het pittige van klimmend lopen ervaren en de middagzon zou dit niet verzachten. De voorspelling was 30 graden Celsius voor race day. Woensdag stuurde ik haar het bericht dat ze zeker twee liter water per dag moest drinken om op tijd te hydrateren. Donderdag liep ze een laatste 10 km in haar vlakke regio maar kon zo al eens proeven van lopen in de hitte.

Vanmorgen was het zover. Om 6u stond ik op en trok mijn loopkleren aan die ik de avond ervoor had klaar gelegd. Ondertussen stond de koffie op en smeerde ik twee boterhammen voor een ontbijt op de trein. Muisstil trok ik de voordeur achter me dicht om het gezin niet te wekken en wandelde naar het station van Brugge.

Het perron was bevolkt met vrolijke lopers die nog voor 7u deze ochtend de trein naar Brussel opstapten. Gezellig met leuk gezelschap.

Een kleine wandeling in de regen van het station naar de Cinquantenaire of Jubelpark warmde inwendig de beentjes op maar verkoelde de buitenkant van het lichaam zalig. Toiletbezoek, borstnummer ophalen, afscheid nemen en geluk wensen aan de reisgenoten. Tijd om zus te gaan zoeken. Toen ik haar gevonden had, stond plots Peter De Groof voor mijn neus voor een korte babbel en begon het water te gieten. Niet dat het één verband hield met het ander. De regen was als Deus Ex Machina trouwens zeer welkom. Hij spoelde mijn bezorgdheid weg.

We stonden in de laatste startbox en toen de knal voor het vertrek te horen was, zou de winnaar nog maar een half uur lopen voor zijn aankomst. Hij finishte in 1u00, stel je voor. We schoven vooruit naar de uitgang van het Jubelpark waar onze reële begintijd zou beginnen tikken. De zon was daar en we hadden ons waterproef ingesmeerd met beschermingsfactor 50 tijdens het wachten. Ik was in mijn nopjes dat we dit samen zouden doen. Twee zussen die met hun boeiende job, gezin en schaarse tijd meer excuses hebben om dit niet te doen maar er toch voor gaan omdat de voldoening van een persoonlijk sportief doel te behalen onbetaalbaar is.

Ik ben dan ook zo trots op mijn zus dat ze dit niet-evidente parcours in niet-frequente Belgische weersomstandigheden met succes gelopen heeft. Ze holde ononderbroken. Geen enkele keer stopte ze en wandelen kwam er niet aan te pas. Niet zo snel maar heel berekend en verantwoord bleef haar treintje bollen. Ik kon mijn ogen niet geloven dat ze zoveel doorzettingsvermogen toonde in zulke hoge temperaturen als debutant. Velen zijn vandaag niet gestart of niet geëindigd. Tienduizend van de veertigduizend ingeschrevenen, naar verluidt.

Dus dat mijn derde 20 km van Brussel met zijn 2u28 de traagste was, maakt mij niet uit. Voor mij was dit de mooiste editie. Proficiat aan alle lopers!

Eerste opleidingsdag Trailrunning Managers

Gisteren waren we vroeg uit de veren om rond 7u naar Paal (Beringen) te vertrekken. De afspraak vond plaats in een vergaderzaal van Flanders Bike Valley.

Management coach Geert Byttebier van White Bull Management wachtte ons op voor een veelbelovende voormiddag met als thema Grensverleggend Leiderschap.


Geert is zowel economist als psycholoog en coacht middle en senior management bij bedrijven en de overheid. Op sportief vlak legt hij de lat voor zichzelf niet laag. Hij volbrengt volledige Iron Man triatlons.

Uiteraard ga ik zijn volledige discours hier niet uit de doeken doen maar wel een tipje van de sluier oplichten. Ik som hiervoor enkele zinnen op die bij mij zijn blijven hangen.

  • Een ambitieuze, realistische en verantwoorde uitdaging goed leren doen, leidt tot een positieve ervaring.
  • De kracht zit in het spanningsveld van de generatieve complementariteiten.
  • De beslissing toch iets te doen waarvan je vreest het misschien niet te zullen kunnen, neem je omdat je iets voor jezelf uit de ervaring wil halen.
  • Transformatie en groei gebeurt in de loops op het pad naar je doelstelling dat lineair noch progressief verloopt.
  • Duursport doet je mentaal groeien om met tegenslagen te leren omgaan.

Hij leidde ons op een boeiende manier in tot de cultural values van Richard Barret en de competing values van Robert Quinn. Daarbij betrok hij het referentiekader, de drijfveren en de doelstellingen van de deelnemers.

Na een gezonde lunch kleedden we ons om. Twee ingenieurs in de aërodynamica lieten ons de windtunnel testen. Normaal worden hier enkel professionele wielrenners en hun racekledij getest maar wij huurden de accommodatie zodat de Trailrunning Managers konden proeven van deze unieke ervaring. De wind kon opgedreven worden tot 110 km/u maar wij vonden 40 km/u voldoende.


Uitgewaaid waren we klaar voor een wandeling en looptraining op de terrils van Koersel, dat is ook Beringen. Onder een prachtige zonnetje trotseerden we 300 positieve hoogtemeters in een kleine 5 km-loop. Het leukste deel waren zoals altijd de afdalingen. Het kind in je wordt terug wakker tijdens het trail lopen. In je mind set schakel je over van het slagveld  (het moet) naar het speelveld (het is leuk). Het spanningsveld met de juiste focus om toch goed te presteren.

Startdag Trailrunning Managers

it-d

Zaterdag gaven we in Gent met Runcoach.be het startschot voor Trailrunning Managers. De kandidaten werden ontvangen in de bar van de Rozebroeken en om 10u gingen we naar de vergaderzaal waar Runcoach.be zichzelf en het project Trailrunning Managers voorstelde aan de hand van een aantrekkelijke presentatie met allerlei foto- en videomateriaal dat  onvermijdelijk goesting opwekte om onmiddellijk je valies vol loopgerief te pakken en naar de bergen te vertrekken. (Toch beter wachten tot de sneeuw weg is tenzij je wil skiën in plaats van trail lopen.)

Na het overlopen van zijn professionele voorgeschiedenis vervolgde hij met zijn persoonlijke verwezenlijkingen in ultra trail running. Uiteraard met de nadruk dat de Trailrunning Managers niet in dergelijke richting van competitieve ultra trail geduwd zullen worden, wel om zijn expertise te illustreren. Hij loopt in het segment van de 10% eersten op ultra trails en wil de mensen met deze informatie niet afschrikken maar geruststellen dat hij weet waarmee hij bezig is. Indrukwekkend is het alleszins.

Een viertal verwezenlijkingen van Runcoach.be in ultra trail running:

  • UTMB in 2012. Frankrijk, Italië en Zwitserland. Start en aankomst in Chamonix. Men loopt rond het Mont Blanc-massief. 168 km en 9600D+, helaas moest in deze editie iedereen stoppen na amper 110 km en 5600 positieve hoogtemeters. Het geluk dat hij geloot* was om te mogen meelopen én de domper dat het traject wegens te hevige storm en zware sneeuwval ingekort werd. (*Loting: je moet voldoende punten op andere trails sprokkelen om te mogen deelnemen aan de loting en er mogen maar 2500 lopers starten. Dat betekent 25% kans dat je bij de gelukkigen bent. UTMB kan je vergelijken met de Olympische Spelen van  trail running.)
  • Solo run van Middellandse Zee naar Atlantische Oceaan in 2013. Spanje. 840 km en 60000D+. Omdat hij dit in zijn eentje liep en geen back-up had, maakte Weather 4 Expeditions zijn weersvoorspellingen met een zogenaamd persoonlijk weather window. Helaas moest hij na 640 km en 36000 hoogtemeters zijn loopavontuur stopzetten omdat er een extreem noodweer plaatsvond dat toen o.a. Lourdes deed overstromen. Hij had dagelijks tussen de 30 tot 50 km per dag gelopen met zijn rugzak met tentje en dergelijke op de rug.
  • Irontrail in 2015. Zwitserland, Graubunden. Start op donderdagochtend en aankomst op zaterdagnamiddag in Davos. 201 km en 11440D+.
  • Trail des Trappistes in 2016. België, Florenville. 100 km en 2500D+. 11u30 gelopen maar met verwonding tijdens water crossing. (Hij had dus sneller ‘moeten’ zijn.)

Ondertussen waren we warm gemaakt voor het concept trail running en werd het adembenemend mooie parcours van Carros de Foc voorgesteld. Een trendy filmpje van trail runners die deze tocht lopen, langs de refugio passeren voor hun stempels als bewijsmateriaal maar vooral genoten van wat ze deden. Wij gaan de 55 km opsplitsen in twee dagen dus we logeren in één van de refugio’s.

Daarna overliepen we de maandelijkse netwerkactiviteiten die telkens op een wisselende locatie in Vlaanderen georganiseerd worden. Het principe is een voormiddag met interessante lezingen, een workshop of management coaching gevolgd door een lichte lunch want in de namiddag is er een groepstraining. Dat kan in de duinen of Heuvelland zijn. Er is alleszins voldoende variatie.

De deelnemers worden bovendien individueel opgevolgd met wekelijkse personal coaching op vlak van sport, gezonde voeding en mentale veerkracht.

In de prijs is een uitrusting voor trail running van Salomon inbegrepen. Voor de dames ziet deze er zo uit:

it-d

We lunchten samen en het ijs was gebroken. Iedereen praatte over wat we gezien en gehoord hadden tijdens de voorstelling. Het enthousiasme was helemaal opgewekt en we maakten ons klaar om onze huidige fysieke toestand op te meten. Meten is weten… Daarvoor kwam inspanningsfysioloog Maarten Lievens van UZ Gent langs. In de sportzaal zette hij de Eurofit testbatterij op terwijl de deelnemers zich omkleedden.  We werden per 2 of 3 getest op lenigheid, evenwicht, (explosieve) kracht, snelheid, …en nu was het ijs helemaal gesmolten. Iedereen was samen uit zijn of haar comfort zone gegaan. Begonnen als vreemden en de dag geëindigd als een beetje minder vreemd. De handdruk aan het begin van de dag werd bij het afscheid spontaan vervangen door een kus bij de vrouwen en een handdruk met schouderklop bij de mannen onderling.

We zijn vertrokken maar we hopen ons team nog met een aantal andere deelnemers uit te breiden. Daarom blijven wij onze oproep tot deelname verspreiden bij ondernemers, CEO’s, topmanagers en vrije beroepen. Uiteraard is iedereen welkom maar Trailrunning Managers is een B2B-product van Runcoach.be. Het bedrijf betaalt de factuur. Naast het pilootproject Trailrunning Managers blijft Runcoach.be personal coaching op maat verschaffen (B2C) en ondernemingen begeleiden naar een gezondheidsbeleid op de werkvloer (B2B). En we zijn helemaal mee met de trend: H2H. Human to Human.

Wie is Runcoach.be?
Dominiek De Meulemeester, website: http://runcoach.be, bereikbaar op info@runcoach.be en 0473/311.023. Hij luistert graag hoe hij kan helpen je persoonlijke doel te verwezenlijken.

FOMO

Ondertussen heeft de Intel Core i7 processor in mijn hoofd me de voorbije tien dagen net niet ontgoocheld – het kleinood is dan ook geschapen voor zware toepassingen – en is mijn lijf herrezen als een feniks uit de as.

Hoe eerlijk moet je zijn? Ik moet helemaal niets en hou niet van schone schijn. Je moet succesvol zijn en als je het niet bent, moet je doen alsof. Duh?

Vorige week kwam mij ter ore dat mijn blog de laatste tijd anti-reclame voor Runcoach.be zou zijn. Omdat ik er zo moe uitzie. Omdat ik dipjes heb. Omdat ik niet bruis van energie.

Ik steek het niet onder stoelen of banken dat het moeilijke weken zijn geweest. Dacht iemand nu echt dat Runcoach.be een toverstok had om het leven om te toveren in non-stop rozengeur en maneschijn? De realiteit is er en kan je voor een deel wijzigen maar vooral je ingesteldheid bepaalt je vermogen om gelukkig te zijn. Dat laatste kan je grotendeels vormen.


Bijvoorbeeld. Soms moet je jezelf verplichten iets leuks voor jezelf te gaan doen zelfs al ben je doodmoe van het werken. Dus vrijdagavond kwam ik om 19u30 thuis, zette mijn fiets weg en kleedde me om.

Mijn goede vriend Arne die ik wegens mijn drukte al veel te lang niet zag, trad op met zijn metal band in Oostende op doortocht naar London. Runcoach.be en ik hadden er deugd van. Ik voelde me sinds lang terug happy.

Dankzij de coaching heb ik in 2016 als extreem drukke mama van in de veertig ruim 1800 km gelopen waaronder een trail van 40 km, twee marathons en een ultra trail. Ik heb dus heel wat sportieve grenzen verlegd en werd daardoor op het werk productiever dan ooit. Maar ik heb ook geleerd om mijn grenzen te herkennen en gas terug te nemen zoals de voorbije dagen. Ik durf zelfs te stellen dat ik dankzij het lopen niet gekraakt ben onder de werkdruk. Dus meer dan ooit: laat u coachen door Runcoach.be en sta versteld hoe sterk jij bent!

Ik dacht een tijdje dat ik een blessure had waardoor ik het lopen on hold zou moeten zetten. Eerlijk? Het potentiële vonnis een hele tijd niet te mogen lopen, was met geen mentaal coachen te verzachten. Met een klein hartje trok ik naar de dokter. De diagnose van de huisarts luidde hamstrings / insertie tendinopathie *geen idee wat die slash daar doet*. Het goede nieuws: ik mag zoveel lopen als ik wil. Dat heb ik minstens 5 keer ter bevestiging gevraagd. Het slechte nieuws: lang zitten zal nog een hele tijd blijven pijn doen maar laat dat een reden zijn om veel rond te huppelen. Kinesitherapie zou de genezing kunnen versnellen. Helaas heb ik daar geen tijd voor. Als het had gemoeten zou ik zeker ruimte vrij maken in mijn drukke agenda. Maar ik ga niet toveren als het niet nodig is.

Dus ja, weinig geblogd doch wel gelopen. Twee keer 10 km. Nog steeds veel minder dan gewoonlijk maar ik moet eventjes niets op loopvlak van mezelf. Dat is ok.

Ik moet veel minder dan ik denk. Jezelf vanalles opleggen. Omdat je denkt dat het moet van Anderen. Of omdat je vreest niet meer mee te zullen zijn met de permanente informatiestroom. Dingen missen. FOMO. The fear of missing out waardoor je slaaf bent van je mailbox, Messenger of heel je smartphone. Het blikveld versmalt elke dag de hele dag door naar 35 vierkante centimeter scherm. Wijde horizonten om te lopen heb ik nodig, geen permanente aanwezigheid van devices die de focus versplinteren en het waanidee van succesvol multi-tasken voeden.

Maandag heb ik e-mail, Facebook, Messenger, Twitter en Instagram van mijn iPhone gezwierd. Wat een rust in mijn hoofd. Wat een vrijheid. Mijn inwendige Intel Core i7 moet niet steeds op volle toeren draaien.

Trail des Gueules Noires

Versleten. Zo zag ik er zaterdag uit na 55 km. Sinds ik zo intensief loop, kan me het eigenlijk nog bitter weinig schelen of ik lelijk op een foto sta. Eind vorig jaar droomde ik dat 2016 het jaar van mijn marathon zou worden. Het werden er twee met een trail run van 40 km er tussen in. Toen lonkte ultra trail. Waar een marathon stopt op 42,195 km, start ultra. Waar een wil is, is een weg en de volhouder wint.

Het plan om in de Pyreneeën een ultra te lopen mislukte eind oktober. De hoogtemeters waren te geconcentreerd, het was te gevaarlijk en onmogelijk. De Apuko Extrem was te extreem. Ik had alles gedaan wat ik kon maar de teleurstelling bleef een beetje hangen. Mijn allereerste DNF. Did Not Finish. Nooit plezant.

Het leven is vallen en opstaan. Failure = leren. Ik ben daar heel nuchter in geworden. Mijn oog viel op iets om de DNF in Spanje definitief te verteren. De totaal onbekende, kleinschalige Trail des Gueules Noires in Blegny. Georganiseerd door ongelooflijk sympathieke plaatselijke vrijwilligers. €12 wedstrijdgeld inclusief een spaghetti en drankje na de finish. Ter ondersteuning van twee goede doelen. Ondanks de opgestapelde vermoeidheid en enkele nachten van 3 à 4 uren slaap de werkweek voordien, reden Runcoach.be en ik vorige vrijdagavond toch recht van mijn werk naar Luik. Gelukkig kon ik de nacht voor de trail slapen als een roos in een nochtans luidruchtig motel zodat ik zaterdagochtend fris als een vis vol goede moed startte.

We begonnen op het plateau van Herve in weiland. Wit bevroren grassprietjes kraakten onder onze voeten. Ik was in de zevende hemel. De eerste terril opklimmen gebeurde met een grote glimlach. Runcoach.be zou niet op zijn tempo lopen maar voortdurend bij mij blijven. Kwestie van me te coachen maar ook als quality time onder elkaar. Samen iets doen wat je leuk vindt met je partner is erg belangrijk. (Later als we bejaard zijn, graven we onze herinneringen op: weet je nog die keer toen we een ultra liepen in Luik? Hohoho!)

herve

Er kwamen bossen met heuvels en een ondergrond van koffiegruis. Op de flanken blijven zonder wegzakken naar beneden was hier de uitdaging. Ik was ontspannen maar had een foute slip aan. Een katoenen onderbroek die begon te schuren aan mijn liezen. Niet aan denken. Niets aan te doen. Veel te koud om te stoppen en alles uit te trekken. Gewoon het ongemak bannen uit mijn brein.

Na 23 km wachtte ons de eerste ravito met soep, chips en cola. Eerst weigerde ik de soep omdat mijn buik rommelig was maar dan dronk hem toch voor het zout op aanraden van Runcoach.be. So far so good.

We liepen door de prachtige Vallei van de Julienne met korte doch ijskoude watercrossing richting Visée. Toen sloeg het noodlot toe. Was het het parcours dat plots zo lelijk was geworden? Plots lagen overal vuilniszakken en stort in de bossen en we liepen kilometers langs de autosnelweg met het angstaanjagend geluid van verkeer dat voorbij raasde. We hadden best al wat lastige klimpartijen gedaan maar ik had niet verwacht dat ik het al na 35 km zo lastig zou krijgen. Mijn linkerknie begon tegen te werken. In de afdalingen deed hij zodanig veel pijn dat ik niet meer snel naar beneden kon lopen. Eerst gewoon zeurderig maar na een tijdje huilde ik van de pijn. Tijd om mijn trekking poles uit te halen. Een snelle rekensom bracht Runcoach.be tot de conclusie dat ik moest stoppen.

Je kan niet zomaar overal stoppen tijdens een trail run. Als je midden in een bos of heuvel zit, moet je verder. Je bent onbereikbaar voor vervoer zodat je wel moet doorlopen tot een berijdbare weg. Ik legde me halvelings neer bij een abandon maar toen we eindelijk een weg bereikten, had ik me bedacht en hoorde mezelf volgende woorden fluisteren: ‘Ik wil niet stoppen!’. Pijn is tijdelijk maar de overwinning is voor altijd. ‘Ik ga nog door tot ik net voorbij marathon-afstand ben’, zei ik. De troostprijs in ruil voor een DNF zou een +43 km zijn. Magere troost of verstandige beslissing door het risico op langdurige blessure? Dat laatste deed me twijfelen maar de wilskracht overwon.

Natuurlijk besefte ik dat het niet beter zou worden en dat het klimmen en afdalen op lastige ondergrond niet zou verminderen waardoor ik al snel berekende dat ik op die manier misschien 8 uren zou doen over marathon afstand . Na 40 km deed ondertussen ook mijn rechterknie pijn tijdens het afdalen. Terwijl je normaal de trage kilometers van het klimmen deels compenseert met het snellere dalen, was het bij mij omgekeerd. Beide knieën brandden bij het afdalen waardoor ik trager daalde dan steeg. Afdalen werd kermen van de pijn. Vloeken ook. Om te huilen. Wat ik dan ook deed. De tranen vloeiden rijkelijk en Runcoach.be wist niet meer wat hij het best kon zeggen. Hij liep steeds 30 meter voorop en wachtte me op. Hij triggerde mijn weerstand afwisselend door te zeggen dat ik beter zou opgeven maar moedigde me tegelijk aan. Ik was woedend op mezelf omdat mijn knieën niet meewilden, razend omdat ik op mijn grens zat maar ik had op geen enkel ogenblik zelfmedelijden. ‘Je moet!’, zei ik voortdurend hardop alsof het een mantra was. ‘Ik kan het! Ik wil het! Ik geef NIET op!’

Het werd donker en we liepen twee keer verloren in de bossen. Alsof het uitgestippelde parcours van 53 km niet lang genoeg was. Sinds 47 km liep ik niet meer maar strompelde zelfs op de vlakke stukken. De laatste kilometers was ik weg in trance en besloot om de ontsnapte border collie die sinds km 45 naast ons liep te adopteren. De kinderen zouden blij zijn. Weiland en bos en reusachtige molshopen van de Waalse mijnbouw. Industrieel erfgoed dat de natuur herschiep. Het leek een eindeloze aaneenschakeling van op en neer gaande landschappen waar een onzichtbare kracht me door duwde.

De geur van de eindmeet lonkte en we bereikten met de hond die we al ‘Moatje’ gedoopt hadden een dorp. ‘Blegny! We zijn er!’ huilde ik van geluk. Op het dorpsplein was een feestje. Kerstmutsen, vuurkorven en bier. ‘Blegny?!’ riep ik? ‘Bon courage, c’est par là. Encore 4 kilomètres tout droit!’ antwoordde een jongeman. Ik hoopte dat hij ons in het ootje nam maar de oranje pijltjes en lintjes van het parcous bevestigden zijn woorden. We doken terug een donker weiland in tussen de koeien. De hond was in het dorp gebleven. Dat leek ons toch de beste oplossing.

Nog een laatste hobbel-bos, een laatste hobbel-asfaltweg en toen de poorten van de hemel: we liepen de speelplaats van de gemeenteschool van Blegny binnen. Ik kon het niet geloven dat ik dit volbracht had. Applaus van de andere deelnemers bracht de laatste tranen naar boven en ik gooide me in de armen van Runcoach.be om hem te bedanken voor zijn engelengeduld. Met een dikke tien uren lopen, klimmen en strompelen en soms kruipen in de afdalingen was ik voorlaatste van de finishers. Hoeveel deelnemers onderweg gestopt waren, weet ik nog niet maar de organisator zei dat het er behoorlijk wat waren door het lastig parcours.

De rollercoaster van emoties was niet mals. Langdurig diep gaan, doet wat met een mens. Het tandklapperen kon ik niet onder bedwang houden en Runcoach.be legde uit dat ik koorts gemaakt had zonder me daar bewust van te zijn. In stress-situaties schakel je bepaalde gevoelens uit door een mysterieuze oerkracht, dacht ik. Zo moe dat ik was, kostte het mijn laatste energie om te douchen. Ik viel vroeg in slaap maar ontwaakte alweer om half één. De hormonen stroomden door mijn lichaam en mijn benen deden zoveel pijn dat ik ze niet eens kon wegdenken. Pas rond een uur of vijf ’s ochtends kon ik terug slapen. Dit zou ik van mijn leven niet meer doen.

Zondag reden we naar Valkenburg om te recupereren met warme baden en sauna. De emoties waren gezakt tot het niveau: Ik zal nog 50 km trail lopen op de North C Trail met Sarah want dat is ‘beloofd’ maar dan beperk ik me terug tot marathon afstanden. Of maximum 45 km. Mijn besluit het hier nu bij te laten was al terug aan het milderen. Want zonder die kniepijn had ik ongetwijfeld de volle 55 km genoten.

 

 

De Baskische Apuko Extrem

De tweede reden waarom ik asap gerecupereerd wou zijn van de marathon van vorige zondag, naast mijn 1000 km uitdaging, is dat mijn eerste ultra trail run in zicht is.

Eind oktober zal ik de Maratón Trail Apuko Extrem lopen vanuit Zamarillo, nabij Bilbao. Door de bossen, over heuvels en bergen gedurende 45,5 km en 2800 of 3500* positieve hoogtemeters zal mijn uithoudingsvermogen op de proef gesteld worden. Het wordt niet alleen een fysieke maar vooral een lange mentale oefening in zelfvertrouwen, kracht en positief denken in een prachtige doch eenzame omgeving.

Dringend tijd dat ik eindelijk trekking poles aanschaf zodat ik er op voorhand kan mee oefenen.

Mijn naam staat in de inschrijvingslijst te blinken als vreemde eend in de bijt tussen een massa Spaanse en Baskische namen. Best wel spannend. En aardrijkskunde is niet m’n sterkste kant want ik schreef eerst Catalaans. Steek het op de drukte van tegenwoordig.

Ik vond er ook een profiel van de hoogtemeters.

En een filmpje van twee jaar geleden dat mij al doet watertanden om dit terrein te belopen. Zeker eens klikken en kijken, ik had ook eerst mijn bedenkingen bij het begin.

*volgens Trace de Trail zullen er 2800D+ zijn en volgens Runedia 3500D+. De waarheid ligt waarschijnlijk ergens tussenin.

Tweede marathon

Na een extreem drukke maar productieve werkweek met minderwaardige nachtrust ontwaakte ik gisteren toch vol energie en met blinkende ogen. Ondanks nachtmerries over een ongewenste zwangerschap maar toch de marathon lopen – wat niet weet niet deert – tot hopeloos te laat komen aan de startplaats, had ik de voorbije nacht lekker geslapen.

Koude douche om de spieren te verkwikken, ontbijt verorberen en looptenue aantrekken. Klaar om te vertrekken en zin om de In Flanders Fields Marathon te lopen.

Mijn man Runcoach.be en ik kwamen netjes op tijd aan in Nieuwpoort waar ik mijn borstnummer 80, veterbadge voor de tijdregistratie en T-shirt voor mijn begeleidende fietser in de Vijsmijn afhaalde. Runcoach.be zou immers meefietsen vanaf km 18. Dat is in Diksmuide aan de IJzertoren. Vanaf dat punt mag dat mits registratie vooraf en oranje begeleidersshirt.

We ontmoetten ginder onze goede vrienden Marc en Michele. Voor mij slechts de tweede maar voor Marc was dit zijn tachtigste marathon. Michele haar ondersteunende rol was dezelfde en net even belangrijk als tijdens mijn eerste marathon want ook deze keer maakte de marathon geen lus maar een lijn van A naar B. Je kan vroeg de bus nemen en je bagage afgeven aan de organisatie maar een vriendin die dat enthousiast voor jou doet, is op marathon-dag een dankbaar surplus.

In afwachting van het startschot ontmoette ik andere marathonlopers die ik daar verwachtte. De Antwerpse Voorvoetlander Raf die erg sympathiek bleek te zijn. Facebook friend Benny, 63 jaar, op pensioen maar toch eventjes een marathon lopen, mijn huisarts Lut, in de verte Filip en Runcoach.be-klant Tom. Babbel-de-babbel en dan plots een schot en mensen die voorwaarts stappen, over de startlijn passeren en dan lopen. 42,198 km aan een stuk de krachten doseren.

Ik liep bewust traag met het plan elke km in 6’30” te vervolmaken. Zo kwam ik na 18 km mooi op schema aan de IJzertoren in Diksmuide waar eerst loopmaat aka snelle marathonloper Joffrey en zijn vrouw Inge stonden te supporteren. Even daarna passeerde ik Michele en Runcoach.be die zijn fiets op sprong om de rest van de marathon bij mij te blijven.

Het lukte me niet om de 6’30” te behouden om allerlei redenen. De zon, de zure oprispingen en het kokhalzen, de schrik voor blessures – ik wist dat Tom op km 18 gestopt was door zijn knie -, de ademhalingsproblemen die een paar keer tot zuurstoftekort en duizeligheid leidden, de hoofdpijn, de stress, de faalangst, de eentonigheid van de loopbeweging. Maar nooit pijn in mijn benen en ik stopte nooit met lopen dankzij de aanwezigheid van mijn Runcoach.be. Ik liep in een roes, een waas en langs prachtig water van de IJzer en de Ieperlee.

Soms stonden de tranen in mijn ogen maar ik dacht aan wat m’n beste vriendin me gestuurd had voor de start: niet denken aan die andere lopers die sneller zijn, wel aan die 99% mensen die geen marathon lopen.

Het einde kwam in zicht en op 41 km riep Isabel me aanmoedigend toe. Ik moest op m’n tanden bijten om niet te huilen. Je beleeft extreme ups en downs als je een marathon loopt.

Net voor de Menenpoort was het Nathalie die supporterde. Door de Menenpoort lopen na 41,5 km waar duizenden namen van gesneuvelde soldaten in de muren gekapt zijn was een heel intense ervaring. Als je vrede zou kunnen bekomen door eindeloos te lopen, zou ik lopen tot ik er bij neer viel. Helaas.

Toen kwam ik op de Ieperse markt om te finishen. Moe maar tevreden.

Aanmoedigingen, medaille, finishers T-shirt, Runcoach.be en alles beleven als een droom. Is het echt gedaan?

Ik heb er absoluut geen spijt van maar heb geleerd dat ik niet gemaakt ben om marathons te lopen.

Finishen in 5 uren en ademhalingsproblemen onderweg.  Zo fantastisch voelde dat niet. Eerlijk is eerlijk. Het zou niet mogen gezien mijn prima trainingen ter voorbereiding. Marathon lopen is niet mijn sport. Trail running op die afstand echter wel. Dat is gisteren weer bevestigd. Mijn uithoudingsvermogen en kracht zijn er. Mijn snelheid echter niet.

Deze marathon zou ik om twee redenen traag lopen maar hij was trager dan gepland. De eerste reden was geen geheim: ik wil asap recupereren om op tijd aan mijn 1000 km lopen te geraken om mijn uitdaging voor Loop Naar De Maan te halen. De andere reden zou ik na de marathon verklappen. Deze marathon was een training voor mijn allereerste ultra trail die ik dit jaar nog zal lopen. Ook daarom moest ik snel recupereren en dus traag lopen. De details vertel ik een volgende keer.